ตอนที่ 56 โกรธแล้วยังใส่ใจเขาขนาดนี้อีกเหรอ

วินาทีนั้น ซูชิงเหมยรีบยืดตัวตรง ดึงชายกระโปรงลงมาปิดต้นขาข้างที่ถุงน่องเกี่ยวขาดทันที

เธอยืนเก้ ๆ กัง ๆ ทำตัวไม่ถูก สองแก้มแดงก่ำ แต่ก็ยังพยายามรักษาท่าทีเย็นชาเอาไว้

"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คะ?"

หลินโจวบอกว่า "ผมมารอคุณน่ะครับ"

พอรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ จึงรีบเสริมขึ้นว่า "มารอพวกคุณน่ะครับ"

ซูชิงเหมยยกมือขึ้นทัดปอยผมข้างหู พยักหน้ารับ ภายในห้องพักผ่อนพลันตกอยู่ในความเงียบ บรรยากาศเริ่มแปลก ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย

ยังดีที่โจวยวิ๋นกับจางหงเดินเข้ามาพอดี และเพราะซูชิงเหมยยังต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า หลินโจวจึงเลี่ยงออกจากห้องพักผ่อนไปยืนรอข้างนอก

สิบนาทีต่อมา ซูชิงเหมยก็เดินออกมา ตอนนี้เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขายาว ทั้งยังสวมหมวกและหน้ากากอนามัย บดบังเรียวขายาวคู่นั้นรวมถึงใบหน้าสะสวยเอาไว้มิดชิด

ทั้งสี่คนรีบขึ้นรถ โดยมีหลินโจวทำหน้าที่เป็นคนขับเช่นเคย จางหงเอ่ยถามซูชิงเหมยว่า

"พวกเราไปหาอะไรกินกันหน่อยไหม?"

มื้อเย็นซูชิงเหมยกินขนมปังไปเพียงไม่กี่ชิ้น ตอนนี้ใบหน้าเธอจึงดูซีดเซียวอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าการพักผ่อนและการกินอยู่ที่ไม่เป็นเวลาตลอดสองวันที่ผ่านมา เริ่มทำให้ร่างกายของเธอชักจะรับไม่ไหวแล้ว

ได้ยินอย่างนั้น ซูชิงเหมยก็พยักหน้ารับ

แต่ตอนนี้สี่ทุ่มกว่าแล้ว ร้านอาหารทั่วไปต่างปิดกันหมด ทั้งสี่คนจึงทำได้เพียงแวะหาร้านแผงลอยรอบดึกสักร้าน

พอลงจากรถมาดู ปรากฏว่าร้านรอบดึกร้านนี้ขายกุ้งเครย์ฟิช จางหงจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"หรือจะเปลี่ยนร้านดี?"

ศิลปินหญิงจำเป็นต้องดูแลผิวพรรณ กินของเผ็ดจัดหรือของที่ทำให้ร้อนในง่ายไม่ได้

โจวยวิ๋นมองร้านกุ้งเครย์ฟิชตาละห้อย ก่อนจะยอมพยักหน้า

"ใช่ค่ะ พี่ชิงเหมย พวกเราเปลี่ยนร้านกันเถอะ"

อันที่จริงเธอชอบกินกุ้งเครย์ฟิชมาก แต่เพื่อซูชิงเหมยแล้ว จึงจำต้องตัดใจ

ซูชิงเหมยมองโจวยวิ๋นที่แทบจะน้ำลายหก มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา ก่อนจะเดินตรงเข้าไปนั่งลง

"กินร้านนี้แหละ ฉันหิวแล้วค่ะ"

จางหงชะงักไป หันไปถลึงตาใส่โจวยวิ๋นทีหนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่จำยอม

โจวยวิ๋นแลบลิ้นอย่างทะเล้น พลางโบกมือแก้ตัวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา จากนั้นก็ยิ้มแฉ่งขยับเข้าไปนั่งเบียดแล้วคล้องแขนซูชิงเหมยไว้

"พี่ชิงเหมย ขอบคุณนะคะ"

ซูชิงเหมยกุมมือเธอไว้โดยไม่พูดอะไร แววตาดูอ่อนโยนลง

หลินโจวพลันเอ่ยขึ้นว่า "คุณซูครับ อาหารของคุณควรจะคุมตามตารางอย่างเคร่งครัดนะครับ กุ้งเครย์ฟิชทำให้ร้อนในง่ายเกินไป แถมยังไม่ดีต่อกระเพาะด้วย"

โจวยวิ๋นชะงัก ลุกขึ้นยืนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "งะ...งั้นพวกเราเปลี่ยนร้านกันเถอะค่ะ"

ซูชิงเหมยดึงตัวโจวยวิ๋นไว้ พลางเชิดหน้าขึ้น "ฉันอยากกินกุ้งเครย์ฟิชค่ะ"

หลินโจวยังคงยืนกราน "คุณซูครับ สองวันนี้การพักผ่อนและการกินของคุณไม่เป็นเวลามากแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ครับ"

ซูชิงเหมยมองหลินโจว เม้มริมฝีปากแน่นราวกับเด็กที่กำลังแง่งอนเอาแต่ใจ "ฉันจะกินกุ้งเครย์ฟิช"

โจวยวิ๋นมองซ้ายมองขวา รีบพูดขึ้นว่า "พี่ชิงเหมย ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราเปลี่ยนร้านเถอะ"

ซูชิงเหมยนั่งนิ่งไม่ขยับ

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

ในที่สุดหลินโจวก็เป็นฝ่ายยอมถอยให้ "ก็ได้ครับ กินร้านนี้แหละ เดี๋ยวผมไปสั่งอาหารเอง"

ว่าแล้วก็เดินตรงไปหาเถ้าแก่

โจวยวิ๋นเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด "พี่ชิงเหมย ขอโทษนะคะ เป็นเพราะหนูแท้ ๆ เลย หนูไม่น่านึกอยากกินเลย"

ซูชิงเหมยส่ายหน้า "ฉันอยากกินเอง ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก"

จางหงเอานิ้วจิ้มหน้าผากโจวยวิ๋นทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับซูชิงเหมยอย่างจนใจ "เธอก็ตามใจยัยเด็กนี่เข้าไปเถอะ"

ซูชิงเหมยไม่ได้พูดอะไร ส่วนโจวยวิ๋นนั้นซาบซึ้งใจจนแทบแย่

พี่ชิงเหมยของพวกเราภายนอกดูเย็นชา แต่จริง ๆ แล้วจิตใจดีขนาดนี้ ทั้งยังดีกับคนอื่นมาก ฮือ ๆ ๆ

ไม่นานนัก หลินโจวสั่งอาหารเสร็จก็เดินกลับมา ฝ่ายเถ้าแก่ก็ทำอาหารได้รวดเร็วทันใจ เพียงครู่เดียวก็ยกกุ้งเครย์ฟิชมาเสิร์ฟถึงสองจาน

ตามมาด้วยโจ๊กหนึ่งชามและกุยช่ายผัดไข่อีกหนึ่งจาน

"อ้าว? พี่หลิน พี่ไม่กินกุ้งเครย์ฟิชเหรอคะ?"

โจวยวิ๋นเห็นหลินโจวสั่งโจ๊กกับกับข้าวผัดมาด้วย ก็อดสงสัยไม่ได้จนต้องเอ่ยถาม

หลินโจวตอบอย่างเรียบนิ่ง "นี่สั่งให้คุณซูครับ เธอทานกุ้งเครย์ฟิชไม่ได้"

"อ๊ะ?" โจวยวิ๋นอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบหุบปากฉับ ไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีก

ซูชิงเหมยเงยหน้าขวับขึ้นมองหลินโจว สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

แต่หลินโจวยังคงสงบนิ่ง "กุ้งเครย์ฟิชผัดมันเยิ้มเกินไป ทานแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ แถมยังทำให้ร้อนในง่ายด้วย คนเป็นโรคกระเพาะไม่ควรทานเยอะครับ เพราะงั้นคุณซูทานโจ๊กกับผัดไข่ดีกว่า มีคุณค่าทางอาหารแถมยังรสอ่อน ย่อยง่ายด้วย"

"..." จางหงเองก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

ปกติเธอก็คุมซูชิงเหมยค่อนข้างเข้มงวด แต่หลายครั้งก็ยังยอมตามใจอยู่บ้าง ไม่ได้ดูไร้ความปรานีขนาดหลินโจว

ที่สำคัญคือนายมันแค่ผู้ช่วย ถึงจะมอบหมายให้ช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินกับการพักผ่อนของซูชิงเหมยก็เถอะ แต่นายทำแบบนี้มันจะเคร่งครัดเกินไปหน่อยหรือเปล่า

แต่พอคิดดูให้ดี เขาก็ทำไปเพราะหวังดีต่อซูชิงเหมยทั้งนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้ผิดตรงไหน

กลับเป็นตัวเธอเองเสียอีกที่ตามใจซูชิงเหมยมากเกินไปจนไม่เด็ดขาดพอ

ซูชิงเหมยเอาแต่จ้องหลินโจวเขม็ง ดวงตาที่ปกติเย็นชาดุจหิมะยามนี้เบิกกว้าง มองเจ้าคนน่าโมโหนี่ด้วยความขุ่นเคืองเต็มประดา

ทว่าเจ้าหมอนั่นกลับยังคงสงบนิ่งและเด็ดขาดเหมือนเดิม

โจวยวิ๋นกลัวว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกัน จึงรีบสะกิดขาจางหงใต้โต๊ะเพื่อส่งสัญญาณให้หาทางคลี่คลายสถานการณ์

จางหงอ้าปากเตรียมจะพูด แต่แล้วก็ได้ยินซูชิงเหมยเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ฉันไม่กินกุ้งเครย์ฟิชแล้วก็ได้"

หลินโจวยิ้มพลางพยักหน้า "แบบนี้ค่อยถูกต้องหน่อย โจ๊กข้าวฟ่างนี่ดีต่อกระเพาะมากนะครับ กุยช่ายผัดไข่ก็บำรุงร่างกายได้ดีเหมือนกัน"

โจวยวิ๋นกระซิบเสียงเบา "กุยช่ายมันเอาไว้บำรุงผู้ชายไม่ใช่เหรอคะ?"

จางหงถลึงตาใส่ทีหนึ่ง ผู้ช่วยตัวน้อยจึงรีบยกมือปิดปาก ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วยกโจ๊กข้าวฟ่างกับกุยช่ายผัดไข่ไปวางตรงหน้าซูชิงเหมย

"พี่ชิงเหมย ไว้พี่หายดีแล้ว เดี๋ยวฉันเลี้ยงกุ้งเครย์ฟิชพี่เองนะคะ"

ซูชิงเหมยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มมองโจ๊กกับผัดไข่ตรงหน้า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมหยิบช้อนตักโจ๊กเข้าปาก

"อย่าเอาแต่กินโจ๊กสิครับ ทานกับข้าวเยอะๆ หน่อย"

หลินโจวเอ่ยเตือน

ซูชิงเหมยวางช้อนลงเสียงดังแป๊ก แล้วคว้าตะเกียบคีบกุยช่ายผัดไข่คำโตยัดใส่ปากเคี้ยวอย่างแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่หลินโจว แก้มทั้งสองข้างป่องตุ่ย

คนที่ปกติมักจะเย็นชาเงียบขรึมอย่างเธอ พอโมโหขึ้นมาแบบนี้กลับดูน่ารักไม่เบา

จางหงกับโจวยวิ๋นสบตากัน ซูชิงเหมยในมุมแบบนี้นับว่าหาดูได้ยากจริงๆ

ดูเหมือนว่า... จะมีแค่ต่อหน้าหลินโจวเท่านั้นที่ซูชิงเหมยจะแสดงท่าทางเหมือนเด็กแบบนี้ออกมา

เมื่อเห็นซูชิงเหมย "ยอมเชื่อฟัง" กินอาหารแต่โดยดีแล้ว หลินโจวก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป คีบกุ้งเครย์ฟิชขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วเริ่มแกะทันที

โจวยวิ๋นที่อยู่ข้างๆ พอเห็นดังนั้นก็รีบยกมือไหว้ซูชิงเหมย "ขอ ขอโทษนะคะพี่ชิงเหมย กุ้งนี่กลิ่นหอมเกินทนไหวจริงๆ งั้นฉันก็ขอลงมือแล้วนะคะ!"

พูดจบก็ทนรอไม่ไหว รีบหยิบกุ้งเครย์ฟิชขึ้นมาแกะกินบ้าง

บนโต๊ะอาหาร ทั้งสามคนแกะกุ้งเครย์ฟิชส่งเข้าปากไม่หยุด เคี้ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่ซูชิงเหมยต้องนั่งกินโจ๊กข้าวฟ่างจืดชืดกับกุยช่ายผัดไข่ที่แทบไร้รสชาติ

หลินโจวมองซูชิงเหมยที่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแกะเนื้อกุ้งเครย์ฟิชตัวหนึ่งวางลงในชามของเธอ

"ทานสักตัวเถอะครับ ชิมรสชาติหน่อย"

ซูชิงเหมยใช้ตะเกียบคีบมันโยนกลับลงชามของเขาทันที แล้วก้มหน้ากินโจ๊กของตัวเองต่อ

นี่มันประชดกันชัดๆ

หลินโจวยิ้มขำ ไม่ได้ถือสาอะไร แล้วก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากทั้งสี่คนกินมื้อดึกเสร็จ ก็ขับรถกลับโรงแรม ตลอดทางซูชิงเหมยเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างรถ ไม่ยอมพูดจา ดูท่าคงยังงอนไม่หาย

เมื่อถึงโรงแรม คืนนี้หลินโจวยังคงต้องคอยคุ้มกันซูชิงเหมยอย่างใกล้ชิดและนอนห้องเดียวกับเธอตามเดิม

ห้องพักนี้โจวยวิ๋นเป็นคนจองไว้ล่วงหน้า แต่เนื่องจากมีเวลาเตรียมตัวค่อนข้างกระชั้นชิด จึงเทียบไม่ได้กับโรงแรมที่พวกเธอคุ้นเคยในเมืองซิงเฉิง

ห้องที่หลินโจวกับซูชิงเหมยพักเป็นห้องเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ แต่ขนาดห้องเล็กกว่าที่เมืองซิงเฉิง โดยเฉพาะโซฟา หลินโจวนอนลงไปแล้วแม้แต่ขายังเหยียดได้ไม่สุดด้วยซ้ำ

พอซูชิงเหมยเดินเข้ามาในห้องก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กวาดสายตามองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปกะทันหัน

"คุณซู จะไปไหนครับ?"

หลินโจวรีบเดินตามออกไป ก็เห็นว่าซูชิงเหมยกำลังเคาะประตูห้องพักของโจวยวิ๋นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม โจวยวิ๋นเปิดประตูออกมา พอเห็นว่าเป็นซูชิงเหมยกับหลินโจวก็อดแปลกใจไม่ได้

"พี่ชิงเหมย มีเรื่องอะไรเหรอคะ?"

ซูชิงเหมยเดินตรงเข้าไปดูในห้องของโจวยวิ๋น ห้องนี้เป็นห้องเตียงคู่ มีเตียงสองเตียง เพียงแต่ขนาดเตียงจะเล็กกว่าหน่อย

เธอหันกลับมาพูดกับโจวยวิ๋น "เสี่ยวยวิ๋น เราสลับห้องกันหน่อยได้ไหม?"

โจวยวิ๋นชะงักไป จากนั้นจึงถามขึ้นว่า "เป็นอะไรไปเหรอคะพี่ชิงเหมย? ห้องของพวกพี่ไม่ดีเหรอคะ?"

ตอนจองห้องพักเธอตั้งใจจองห้องเตียงใหญ่สุดหรูให้ซูชิงเหมย เพราะอยากให้ซูชิงเหมยได้พักผ่อนอย่างสบาย

ใครจะคิดว่าจู่ๆ ซูชิงเหมยจะอยากสลับห้องขึ้นมาตอนนี้

ซูชิงเหมยมองเตียงคู่สองเตียงในห้อง ก่อนจะเหลือบมองหลินโจวแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับโจวยวิ๋นว่า

"ฉันชอบห้องนี้"

"อ๋อ ได้ค่ะ" โจวยวิ๋นเริ่มง่วงแล้วจึงไม่ได้ถามอะไรมาก ทั้งสามคนจึงสลับห้องกันอย่างรวดเร็ว

พอเข้ามาในห้องเตียงใหญ่สุดหรู โจวยวิ๋นมองโซฟาแคบๆ ตัวนั้น แล้วนึกถึงเตียงสองเตียงในห้องเดิม เธอกะพริบตาปริบๆ คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

"พี่ชิงเหมยไม่ได้กำลังโกรธอยู่เหรอเนี่ย? นึกไม่ถึงว่าจะยังใส่ใจพี่หลินขนาดนี้?"

"คุณซู ขอบคุณนะครับ"

ส่วนในห้องฝั่งตรงข้าม หลินโจวเพิ่งรู้ตัวว่า ที่แท้ซูชิงเหมยยอมเปลี่ยนห้องก็เพื่อให้เขานอนสบายขึ้นนี่เอง

"ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"

ซูชิงเหมยไม่แม้แต่จะมองเขา เธอรีบหยิบชุดนอนออกมาแล้วเดินดิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

หลินโจวชินชากับท่าทีแบบนี้ของซูชิงเหมยแล้ว เขายิ้มบางๆ พลางวางกระเป๋าเป้ลงบนเตียงฝั่งใกล้ประตู

ในฐานะที่เป็นทั้งผู้ช่วยและบอดี้การ์ด เขาย่อมต้องนอนเตียงที่อยู่ใกล้ประตู เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ปกป้องซูชิงเหมยได้ทันเวลา

พอมองเวลา ก็พบว่าเกือบเที่ยงคืนแล้ว

เอาละ วันนี้เวลานอนรวนไปหมดอีกแล้ว

ในที่สุดหลินโจวก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมซูชิงเหมยถึงได้ดูหน้าซีดเซียวอยู่ตลอดเวลา

ดาราดังที่งานชุกจนต้องวิ่งรอกไม่หยุดแบบนี้ ย่อมไม่มีเวลาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่จริงๆ

ช่างต่างกับตอนที่เขาเคยเป็นผู้ช่วยให้อดีตภรรยาอย่างเสิ่นเหยาลิบลับ

เสิ่นเหยาเป็นแค่ดาราระดับสอง คิวงานไม่ได้แน่นขนาดนั้น จึงไม่เคยต้องเจอกับสภาพที่ไม่มีเวลาพักผ่อน

มีแต่เฉินเจวี๋ยต่างหากที่มักจะเค้นสมองหาวิธีให้เสิ่นเหยาได้ออกรายการเพิ่มขึ้น

เสิ่นเหยาเองก็อยากให้ตัวเองงานยุ่งกว่านี้ใจจะขาด

แต่พอมาเป็นซูชิงเหมย สถานการณ์กลับตาลปัตรกันอย่างสิ้นเชิง

คนเรานี่มันต่างกันจริงๆ

หลินโจวลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูก็พบว่า ในซู่เหรินจ้านมีข้อความส่วนตัวส่งเข้ามาอีกเพียบ

"ท่านเทพเสวี่ยโจว ฉันเกณฑ์ทั้งพ่อ แม่ ลุงใหญ่ ลุงรอง ป้าสาม ยันตาเจ็ดทั้งบ้านมาช่วยโหวตให้คุณมะรืนนี้แล้ว สู้ๆ นะครับ!"

"ท่านเสวี่ยโจว บทกวีที่คุณใช้เข้าประกวดขอดูหน่อยได้ไหมครับ? ผมอยากรู้จนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย!"

"เสวี่ยต้าสู้ๆ นะครับ คุณต้องกอบกู้ชื่อเสียงให้พวกเราชาวซู่เหรินจ้านให้ได้นะ!"

"สวัสดีค่ะเสวี่ยโจว ฉันเสี่ยวฉานจากหมวดสไตล์โบราณนะคะ มาร่วมมือกันสู้ๆ นะคะ!"

ส่วนใหญ่เป็นข้อความให้กำลังใจเขา เพราะคราวนี้เขาเป็นตัวแทนของซู่เหรินจ้านเข้าร่วมการประกวด

แถมในรอบร้อยคนสุดท้ายยังเหลือแค่เขากับครีเอเตอร์อีกคนที่เป็นความหวังเพียงสองคนเท่านั้น ทุกคนจึงต้องร่วมแรงร่วมใจกันสู้ศึกภายนอกอยู่แล้ว

จริงสิ อีกคนที่ผ่านเข้ารอบร้อยคนสุดท้ายนี่คือใครนะ?

หลินโจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่นึกไม่ออกจริงๆ จึงปล่อยผ่านไป

เขาชำเลืองมองเวลาอีกรอบ ซูชิงเหมยเข้าไปข้างในนานกว่าสี่สิบนาทีแล้ว ปกติเธออาบน้ำนานสุดไม่เกินครึ่งชั่วโมง แต่นี่เกินมาตั้งสิบนาทีแล้ว

หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?