ตอนที่ 57 ตำแหน่งแชมป์ต้องเป็นของสมาคมกวีนิพนธ์เท่านั้น

หลินโจวเดินไปหน้าประตูห้องน้ำแล้วเคาะเบา ๆ

"คุณซูครับ คุณซู?"

ข้างในไม่มีเสียงตอบกลับ

หัวใจหลินโจวกระตุกวูบ คงไม่ได้เป็นลมไปอีกหรอกนะ

เขาบิดลูกบิดประตูก็พบว่าข้างในลงกลอนไว้ หลินโจวเริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที จึงถอยหลังไปสองก้าวเตรียมจะถีบประตู

"มีอะไรคะ"

จู่ ๆ เสียงของซูชิงเหมยก็ดังออกมาจากในห้องน้ำ น้ำเสียงฟังดูหอบเหนื่อยเล็กน้อย

หลินโจวถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบถาม

"คุณซู ทำไมอาบน้ำนานขนาดนี้ล่ะครับ"

มีเสียงน้ำกระเพื่อมดังซ่ามาจากด้านใน ก่อนที่ซูชิงเหมยจะตอบว่า "เสร็จแล้วค่ะ รอเดี๋ยวนะคะ"

ผ่านไปไม่กี่นาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ซูชิงเหมยในชุดนอนเดินออกมา ผมของเธอเปียกโชกและดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย

หลินโจวแปลกใจเล็กน้อยจนอดถามไม่ได้

"คุณซู ไม่เป็นอะไรแน่นะครับ"

ซูชิงเหมยส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ คุณไปอาบเถอะ ฉันจะนอนแล้ว"

พูดจบเธอก็เดินตรงไปที่เตียงของตัวเอง

"คุณซูครับ"

หลินโจวเรียกเธอไว้ ซูชิงเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายดูเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาถาม "อะไรคะ"

หลินโจวหยิบไดร์เป่าผมจากห้องน้ำออกมายื่นให้เธอ "อย่าลืมเป่าผมให้แห้งด้วยนะครับ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"

ซูชิงเหมยรับไดร์เป่าผมไป "อืม" เธอตอบรับเสียงเบาพลางก้มหน้า

หลินโจวคิดแค่ว่าเธอยังงอนอยู่จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาหยิบเสื้อผ้าของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

พอปิดประตูเรียบร้อย หลินโจวถึงเพิ่งสังเกตว่านอกจากโซนฝักบัวแล้ว ในห้องน้ำยังมีอ่างอาบน้ำขนาดค่อนข้างใหญ่อยู่อีกอ่างหนึ่งด้วย

ที่สำคัญคือ โซนฝักบัวแห้งสนิทไร้หยดน้ำสักหยด แต่อ่างอาบน้ำกลับเปียกชุ่มอย่างเห็นได้ชัด

แสดงว่าเมื่อกี้ซูชิงเหมยอาบน้ำในอ่าง ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่หลินโจวพลันนึกถึงเสียงน้ำกระเพื่อมกับเสียงหอบหายใจของเธอที่ได้ยินจากข้างนอกขึ้นมาได้

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง ที่แท้เธอกำลังฝึกกลั้นหายใจอยู่นี่เอง!

เมื่อคืนเขาบอกซูชิงเหมยว่าให้ลองฝึกกลั้นหายใจในอ่างอาบน้ำดู เพื่อเพิ่มพลังและลมหายใจในการร้องเพลง

ผลคือวันนี้เธอก็ใจร้อนรีบเริ่มฝึกทันที

มิน่าล่ะ คืนนี้เธอถึงได้อาบน้ำนานขนาดนั้น

คงเป็นเพราะยัง 'ทำสงครามประสาท' กับเขาอยู่ ถึงไม่อยากบอกเขาว่ากำลังฝึกกลั้นหายใจ เลยต้องแอบทำแบบลับ ๆ ล่อ ๆ ขนาดนี้

หลินโจวส่ายหน้าแล้วหลุดขำ เทพีผู้เย็นชาในสายตาคนนอก พอมาอยู่ในสายตาเขา กลับเป็นแค่เด็กน้อยขี้งอนคนหนึ่งเท่านั้น

ไม่สิ ตามหลักแล้วเขากับซูชิงเหมยไม่ได้เกี่ยวดองเป็นอะไรกัน เขาก็น่าจะนับเป็นคนนอกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

พริบตานั้น หลินโจวพลันนึกถึงคำพูดที่ซูชิงเหมยพูดไว้บนรถก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อตอนกลางวัน

"เขาไม่ใช่คนนอก"

หลินโจวหันมองไปทางประตูห้องน้ำ ข้างนอกมีเสียงไดร์เป่าผมดังแว่วเข้ามา ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด มันไม่ได้ยินดูหนวกหูเลยสักนิด กลับให้ความรู้สึกธรรมดาและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ราวกับบรรยากาศในชีวิตประจำวันทั่วไป

ในใจของเขาพลันเกิดความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาสายหนึ่ง

ความรู้สึกแบบนี้ เรียกว่าความสงบสุข

ผู้ชายมักอาบน้ำเร็วอยู่แล้ว หลินโจวใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็เดินออกมา

ผ้าห่มบนเตียงฝั่งด้านในนูนขึ้นมา เผยให้เห็นทรวดทรงอันเพรียวบาง

ซูชิงเหมยหลับไปแล้ว

หลินโจวพยักหน้า พลางคิดในใจว่าอย่างน้อยเธอก็ยังว่าง่าย ไม่ได้ดื้อดึงขนาดนั้น

แต่พอขึ้นเตียงของตัวเองและหยิบมือถือขึ้นมาดู เขาก็ต้องหุบยิ้มลงทันควัน

เพราะเมื่อครู่นี้เอง ในกล่องข้อความส่วนตัวของซู่เหรินจ้าน บัญชีกูเหมยได้ส่งข้อความมาหาเขาสองข้อความ:

"บทกวีแต่งได้ดีเลยนะ แต่งให้อวี๋เหรินเกอจีจริง ๆ เหรอ"

"ผลงานที่คุณใช้ส่งประกวดการแข่งขันกวีนิพนธ์ก็คือบท 'องค์ราชันลุ่มหลง บ้านเมืองพลันล่มสลาย' นั่นด้วยหรือเปล่า"

เอาแล้วไง ก็นึกว่าหลับไปแล้ว ที่แท้ยังแอบเล่นมือถืออยู่ใต้ผ้าห่มนี่เอง!

คาดว่าตอนที่เขาอาบน้ำอยู่ ซูชิงเหมยคงเห็นบทกวี "ร้องรำทำเพลง" ที่เขาเคยโพสต์ลงในซู่เหรินจ้าน แล้วก็ไปดูคลิปวิดีโอเกี่ยวกับการคัดเลือกรอบแรกของ 'การประกวดกวีนิพนธ์' ที่อวี๋เหรินเกอจีเพิ่งลงไปเมื่อช่วงค่ำ

หลินโจวรู้สึกอ่อนใจอยู่ไม่น้อย ดูท่าเขาจะประเมินวินัยในตัวเองของซูชิงเหมยสูงเกินไปจริง ๆ

เขานอนตะแคงหันหลังให้เตียงของซูชิงเหมย มุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วพิมพ์ตอบกลับไป

"บทกวีนั้นไม่ได้แต่งให้อวี๋เหรินเกอจีหรอกครับ"

ซูชิงเหมยตอบกลับมาแทบจะในทันที "แล้วแต่งให้ใครคะ"

หลินโจวคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้บอกความจริง "ไม่ได้แต่งให้ใครหรอกครับ แค่แต่งเล่น ๆ เฉย ๆ"

จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุย "ส่วนบทกวีที่ผมใช้ส่งประกวดเป็นอีกบทหนึ่งครับ"

กูเหมย: "อ้อ ที่แท้คุณก็แต่งบทกวีเป็นจริง ๆ ด้วย เก่งจัง"

เสวี่ยโจว: "ดึกป่านนี้แล้วคุณยังไม่พักผ่อนอีกเหรอครับ ได้ยินว่าเพิ่งหายป่วยไม่ใช่เหรอ"

กูเหมย: "กำลังจะนอนแล้วค่ะ ขอดูบทกวีที่คุณส่งประกวดหน่อยได้ไหมคะ"

เสวี่ยโจว: "คุณสนใจเรื่องบทกวีด้วยเหรอครับ"

กูเหมย: "ตอนมหาวิทยาลัยเคยลงเรียนวิชาเลือกกวีนิพนธ์ภาษาจีนโบราณน่ะค่ะ ศึกษาเก็บเกี่ยวไว้บ้าง เผื่อจะมีประโยชน์กับการร้องเพลง"

เสวี่ยโจว: "ถ้าผมส่งบทกวีให้ดู คุณจะยอมนอนใช่ไหมครับ"

กูเหมย: "ค่ะ"

หลินโจวจึงส่ง "บทเพลงผู้จากจร" ไปให้เธอ

"ทีนี้ก็นอนได้แล้วใช่ไหมครับ"

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาว่า

"นอนแล้วค่ะ"

หลินโจวกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ พลิกตัวเงียบ ๆ แล้วชะเง้อมองไปทางเตียงของซูชิงเหมย

เห็นเพียงผ้าห่มขยับไหวเบา ๆ ก่อนที่แขนเรียวเสลาข้างหนึ่งจะยื่นออกมาวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะข้างเตียง

จากนั้นก็หยิบทิชชู่บนโต๊ะข้างเตียงหายเข้าไปในผ้าห่มอีกห่อหนึ่ง

หลินโจวได้แต่งุนงง ไหนบอกจะนอนแล้วไง แล้วจะหยิบทิชชู่ไปทำไมกัน

เวลานี้ ซูชิงเหมยที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มกำลังดึงทิชชู่มาซับน้ำตาตรงหางตาเงียบ ๆ

ฉันคิดถึงแม่จัง

พอพ้นช่วงงานยุ่งนี้ไป ให้พี่หงช่วยปรับตารางงาน แล้วกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนแม่สักสองสามวันดีกว่า

จริงสิ...

หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแน่น เผยให้เห็นเพียงใบหน้า ดวงตาที่เคยเย็นชาแต่ยามนี้ทอประกายฉ่ำวาวดุจสายน้ำกะพริบตาปริบ ๆ

ทำไมเสวี่ยโจวถึงชอบเร่งให้ฉันไปนอนเหมือนหมอนั่นเลยนะ

...

สองวันต่อมา

เมืองเซินเฉิง สำนักงานใหญ่ของสมาคมกวีนิพนธ์แห่งหัวเซี่ย

กัวมู่จือก้าวออกมาจากลิฟต์ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันทักทายเขา

"อาจารย์กัว"

"สวัสดีครับอาจารย์กัว"

ในจำนวนนั้นมีรุ่นน้องผู้หญิงหลายคนส่งสายตาชื่นชมมาให้ ซึ่งกัวมู่จือก็ยิ้มแย้มพลางพยักหน้ารับทักทายอย่างทั่วถึง

เขาเป็นกวีชื่อดังแห่งหัวเซี่ย ทั้งยังนั่งเก้าอี้รองนายกสมาคมกวีนิพนธ์ เคยตีพิมพ์รวมบทกวีมาแล้วถึงสามเล่ม จึงมีแฟนคลับที่ชื่นชอบอยู่ไม่น้อย

ด้วยวัยสามสิบกว่าปี ทั้งสุขุมสง่างาม หน้าตาดี และเปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์ นับเป็นช่วงชีวิตของลูกผู้ชายที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด

"เหล่ากัวมาพอดีเลย ทางผู้จัดเพิ่งจะลงผลงานหนึ่งร้อยอันดับแรกบนเวยปั๋วทางการ มานี่สิ มาดูด้วยกัน"

พอเดินเข้าไปในห้องทำงาน ชายสวมแว่นคนหนึ่งก็ส่งยิ้มอารมณ์ดีพร้อมเอ่ยทักทายเขา

คนผู้นี้คือนายกสมาคมกวีนิพนธ์ นามว่าจางเจิ้ง หากพูดกันตามจริงก็นับว่าน่าสนใจไม่น้อย เพราะจางเจิ้งแต่งบทกวีไม่เป็นด้วยซ้ำ แต่กลับได้นั่งตำแหน่งนายกสมาคมกวีนิพนธ์

เหตุผลก็เพราะเงินสปอนเซอร์ของสมาคม รวมถึงทุนรอนในการจัดพิมพ์รวมบทกวีของเหล่านักกวี ล้วนเป็นเขาที่ไปวิ่งเต้นหามาทั้งสิ้น

การประกวดกวีนิพนธ์หัวเซี่ยครั้งนี้ จางเจิ้งก็มีส่วนร่วมในการวางแผน เพื่อระดมเงินสปอนเซอร์และขยายกระแสของงานให้กว้างขึ้น พวกเขาถึงขั้นดึงซู่เหรินจ้านที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลยแม้แต่น้อย มาร่วมเป็นเจ้าภาพจัดงาน

แม้เหล่านักกวีจะดูแคลนความตลาดล่างของซู่เหรินจ้าน แต่อีกฝ่ายกระเป๋าหนัก และเพื่อเผยแพร่บทกวี การยอมเกลือกกลั้วกับความธรรมดาบ้างเป็นครั้งคราวก็พอจะหยวน ๆ กันได้

ส่วนผลงานประกวดของพวกเด็ก ๆ จากซู่เหรินจ้าน คนในสมาคมกวีนิพนธ์แทบไม่คิดจะชายตามองด้วยซ้ำ

ในสายตาพวกเขา ตำแหน่งแชมป์ครั้งนี้ย่อมวนเวียนอยู่แค่วงในระหว่างสมาคมกวีนิพนธ์กับเว็บกวีนิพนธ์เท่านั้น

และผลการคัดเลือกหนึ่งร้อยอันดับแรกก็ช่วยยืนยันแล้วว่าสิ่งที่เหล่านักกวีคาดการณ์ไว้นั้นถูกต้อง

ในบรรดาผลงานทั้งหนึ่งร้อยเรื่อง สมาคมกวีนิพนธ์กับเว็บกวีนิพนธ์กวาดไปถึง 68 รายชื่อ ส่วนสมาคมนักเขียนกับเว็บนิยายหัวเซี่ยรวมกันได้ไปเพียง 32 โควตาเท่านั้น

ส่วนซู่เหรินจ้านน่ะเหรอ ใครจะไปสน ไม่มีใครแยแสอยู่แล้ว

เช้าวันนี้ ผู้จัดงานประกวดกวีนิพนธ์ได้โพสต์ผลงานทั้งหนึ่งร้อยอันดับแรกลงบนเวยปั๋ว พร้อมแนบลิงก์ลงคะแนน เพื่อให้ชาวเน็ตเข้าไปร่วมโหวตผลงานที่ชื่นชอบ

ขณะเดียวกัน เพื่อเป็นการกระพือกระแสความสนใจ บัญชีเวยปั๋วทางการของการประกวดกวีนิพนธ์ยังได้ปล่อยข่าวใหญ่สะเทือนวงการออกมาอีกเรื่อง นั่นคือ—

การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศจะถ่ายทอดสดพร้อมกันผ่านทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวงและซู่เหรินจ้าน ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้เชิญราชินีเพลงรุ่นเล็กแห่งวงการเพลงอย่างซูชิงเหมย มาทำหน้าที่เป็นหนึ่งในคณะกรรมการรอบชิงชนะเลิศอีกด้วย

เป็นไปตามคาด พอมีชื่อของซูชิงเหมยเข้ามาเอี่ยว การโหวตออนไลน์รอบร้อยคนคัดเหลือห้าสิบคนของการประกวดกวีนิพนธ์ก็พุ่งติดเทรนด์การค้นหายอดนิยมทันที

ชาวเน็ตต่างพากันกดเข้ามา พร้อมกรีดร้องส่งเสียงอย่าง "ซูชิงเหมยนางฟ้าของผม!" "ชิงเหมยฉันรักเธอ!" กันยกใหญ่ก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นค่อยถือโอกาสแวะดูว่าผลงานทั้งหนึ่งร้อยบทนี้มีบทไหนโดดเด่นเหนือชั้นบ้าง

แม้คนยุคนี้จะชอบดูซีรีส์ฟังเพลงเป็นหลัก แต่กวีนิพนธ์โบราณของหัวเซี่ยก็ยังคงเป็นมรดกอันล้ำค่าที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้อยู่ดี ตราบใดที่ยังเป็นคนหัวเซี่ย ถึงจะแต่งไม่เป็น ก็น่าจะพอเสพและชื่นชมความงามได้ไม่ใช่หรือไร

ด้วยพลังดึงดูดของซูชิงเหมย ผลงานติดท็อปหนึ่งร้อยของการประกวดกวีนิพนธ์จึงได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

แต่เพราะเพิ่งจะเริ่มเปิดให้ลงคะแนน จึงยังมองไม่ออกว่าคะแนนของใครจะนำ

สำหรับสมาคมกวีนิพนธ์ การประกวดครั้งนี้นับเป็นเรื่องใหญ่มาก นายกสมาคมอย่างจางเจิ้งเองก็นั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อไล่ดูผลงานเหล่านี้อยู่เหมือนกัน

พอดีกับที่กัวมู่จือเดินเข้ามา เขาจึงรั้งอีกฝ่ายให้นั่งดูด้วยกัน

ถ้าพูดกันตามตรง กัวมู่จือถือเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งในการคว้าแชมป์ ชื่อเสียงของเขาโด่งดังทะลุวงการไปนานแล้ว ต่อให้ไม่ใช่คนในแวดวงกวีนิพนธ์ก็ยังเคยได้ยินชื่อเขาอยู่บ้าง

"เหล่ากัว ตอนนี้คะแนนโหวตของนายอยู่อันดับหนึ่งเลยนะ"

จางเจิ้งเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างอารมณ์ดี

กัวมู่จือเอ่ยถามเสียงเรียบ "มีผลงานของหน้าใหม่คนไหนน่าสนใจบ้างไหมครับ"

ลึก ๆ แล้วเขาค่อนข้างดูแคลน "พวกพ่อค้า" อย่างจางเจิ้ง จึงไม่ได้มีท่าทีกระตือรือร้นด้วยเท่าไรนัก

นายกสมาคมจางไม่ได้ถือสา เขาลากเก้าอี้มาให้กัวมู่จือนั่ง ส่วนตัวเองก็ใช้คอมพิวเตอร์เปิดหน้าแสดงผลงานทั้งหนึ่งร้อยบทขึ้นมา

เพียงไม่นานก็เปิดผ่านไปหลายสิบบท ภายในห้องทำงานมีเพียงเสียงราบเรียบของกัวมู่จือดังขึ้นเป็นระยะ

"กลวงเปล่า ไม่มีแก่นสาร"

"ยัดเยียดแต่คำสละสลวย"

"แย่เกินไป"

"ขยะ"

ไม่มีบทกวีไหนเข้าตาเขาได้เลยแม้แต่บทเดียว

จางเจิ้งไม่ได้แปลกใจ แม้กัวมู่จือจะมีนิสัยเก็บตัวและหยิ่งยโส แต่ระดับฝีมือทางกวีนิพนธ์ของเขานั้นสูงส่งของจริง ผลงานของเขายังเหนือกว่าบทกวีพวกนี้อยู่หลายขุม

ในที่สุด สายตาของกัวมู่จือก็ชะงักลง เขาหยุดดูอยู่สองสามวินาที ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

"บทนี้พอผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิว"

จางเจิ้งก้มมองแล้วยิ้มออกมา

"นี่เป็นผลงานจากซู่เหรินจ้าน ผู้หญิงแต่งน่ะ"

กัวมู่จือมองดูชื่อผู้แต่ง... เสี่ยวฉาน

"เมื่อวานคุยกับหัวหน้าเฉินของซู่เหรินจ้านอยู่พักหนึ่ง ได้ยินว่าเสี่ยวฉานคนนี้ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย หน้าตาสะสวยทีเดียว"

ได้ยินคำพูดของจางเจิ้ง แววตาของกัวมู่จือก็ไหววูบไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงกวาดสายตาดูบทต่อไป

"จริงสิ เมื่อวานได้ยินจางอวิ๋นไคบอกว่าซู่เหรินจ้านมีบทกวีที่ยอดเยี่ยมมากอยู่บทหนึ่ง จะใช่บทนี้ของเสี่ยวฉานหรือเปล่านะ"

จางเจิ้งเอ่ยขึ้นมาอีก

กัวมู่จือหัวเราะเยาะในลำคอ "ฝีมือของจางอวิ๋นไคก็มีอยู่แค่นั้นแหละครับ"

จางเจิ้งหัวเราะตามไปด้วย "นั่นสิ บทของเสี่ยวฉานยังถือว่าขาดอะไรไปหน่อย หรือว่าจะเป็นอีกบทหนึ่งกันนะ"

กัวมู่จือคร้านจะเอ่ยปาก เว็บอย่างซู่เหรินจ้านมีบทที่พอผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิวได้สักบทก็นับว่าเก่งมากแล้ว ยังจะไปหวังอะไรได้อีก

ทั้งสองคนเลื่อนอ่านต่อไปเรื่อย ๆ

ทันใดนั้น สายตาของกัวมู่จือก็พลันชะงักค้าง เขาอ้าปากค้างเล็กน้อย สีหน้าค่อย ๆ แข็งทื่อและตกตะลึงไปทีละนิด