ตอนที่ 58 เสวี่ยโจวคนนี้เป็นใครกันแน่

ในห้องทำงานของนายกสมาคมกวีนิพนธ์ บรรยากาศฮึกเหิมถือดีเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบกริบลงทันตา

"ด้ายในมือมารดาผู้เมตตา เสื้อผ้าบนกายบุตรผู้จากไกล ยามใกล้จรเย็บถี่ทุกฝีเข็ม หวั่นใจเกรงเจ้าจะกลับมาช้า... ผู้ใดเล่าจะกล่าวได้ว่า จิตใจดั่งต้นหญ้าต้นน้อย จะตอบแทนไออุ่นแห่งแสงตะวันวสันต์ได้หมดสิ้น"

กัวมู่จือพึมพำบทกวี น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

บนใบหน้าของจางเจิ้งไร้ซึ่งรอยยิ้มจัดเจนโลกอย่างเคย สีหน้าดูเหม่อลอย ขอบตารื้นชื้น ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องสะเทือนใจบางอย่าง

เห็นนายกสมาคมจางยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอแบบนี้ แท้จริงแล้ววัยเด็กของเขากลับยากลำบากไม่น้อย พ่อแม่หย่าร้างกันตั้งแต่เขายังเล็ก มีเพียงแม่ที่เลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่

สองแม่ลูกใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด จางเจิ้งที่ได้สัมผัสทั้งความอบอุ่นและความแล้งน้ำใจของผู้คนมาตั้งแต่เด็ก จึงเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดและเข้าสังคมได้อย่างรวดเร็ว

นี่คือเหตุผลว่าทำไมคนแต่งกลอนไม่เป็นอย่างเขา ถึงได้ขึ้นมาเป็นนายกสมาคมกวีนิพนธ์ ความรอบจัดและสายสัมพันธ์กว้างขวางที่เอาตัวรอดได้รอบทิศ ล้วนมาจากประสบการณ์วัยเด็กและคำสั่งสอนของแม่ทั้งสิ้น

แต่เพื่อหาเงินเลี้ยงดูเขา แม่ต้องตรากตรำทำงานหนักแรมปีจนโรคร้ายรุมเร้า และเพิ่งจากโลกนี้ไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

นี่คือความเจ็บปวดที่ฝังลึกที่สุดในใจของจางเจิ้ง

เพียงแต่คนนิสัยอย่างเขา ปกติไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกให้ใครเห็น

นึกไม่ถึงเลยว่าในเวลานี้ จะถูกบทกวีบทหนึ่งสะกิดเปิดแผลในใจจนหมดสิ้น

"ผู้ใดเล่าจะกล่าวได้ว่า จิตใจดั่งต้นหญ้าต้นน้อย จะตอบแทนไออุ่นแห่งแสงตะวันวสันต์ได้หมดสิ้น..."

เมื่อนึกถึงน้ำเสียงและรอยยิ้มของแม่ นายกสมาคมจางก็กลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลพรากลงมาอาบสองแก้ม

เขารีบลุกขึ้นดึงทิชชู่ออกมาสองแผ่น แล้วฝืนเค้นยิ้มกลบเกลื่อน

"สองวันนี้เคืองตานิดหน่อยน่ะ ฮ่าๆ"

แต่เสียงของเขาก็ชะงักไปทันที เมื่อสังเกตเห็นว่ากัวมู่จือผู้หยิ่งทระนง กำลังยกมือปาดน้ำตาอยู่เหมือนกัน

อย่าบอกนะว่าแม้แต่เขาก็ร้องไห้ด้วย?

"เหล่ากัว นายไม่เป็นไรใช่ไหม"

จางเจิ้งเอ่ยถาม

กัวมู่จือรีบลดมือลงทันควันพลางส่ายหน้า "ไม่เป็นไร"

จางเจิ้งซับน้ำตาจนแห้งและสงบสติอารมณ์ลงได้ จากนั้นจึงนั่งลงตามเดิมแล้วถามกัวมู่จือว่า

"เหล่ากัว กลอนบทนี้เป็นยังไงบ้าง"

ปัง!

กัวมู่จือตบฝ่ามือลงบนโต๊ะฉาดใหญ่ ทำเอาจางเจิ้งสะดุ้งโหยง ก่อนจะได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า

"ผลงานชิ้นเอกสะท้านแผ่นดิน เป็นผลงานระดับสืบทอดชั่วลูกชั่วหลานอย่างแท้จริง!"

จางเจิ้งชะงักไป เดิมทีคิดจะท้วงว่าไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง แต่พอนึกถึงสภาพตัวเองที่ร้องไห้น้ำตาพรากเมื่อครู่ ก็จำต้องหุบปากลง

บทกวีระดับนี้ ดูเหมือนจะคู่ควรกับคำว่า 'ผลงานระดับสืบทอดชั่วลูกชั่วหลาน' จริงๆ

ถึงอย่างนั้นเขายังรู้สึกลังเลอยู่บ้าง "เหล่ากัว แต่หัวข้อของการแข่งขันคือ 'ความรัก' บทกวีบทนี้ดูจะไม่ค่อยตรงโจทย์เท่าไหร่หรือเปล่า"

กัวมู่จือแค่นยิ้ม สายตาที่มองจางเจิ้งไม่ต่างจากมองคนโง่

"ความรักในครอบครัวไม่ใช่ความรักหรือไง"

"..." จางเจิ้งพูดไม่ออก คราวนี้เป็นเขาเองที่โง่เง่า

กัวมู่จือจ้องมองบทกวี "หยิวจื่ออิ๋น" ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ทั้งยังโคลงศีรษะท่องตามอีกรอบ พลางเดาะลิ้นเบาๆ ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส ก่อนจะเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจที่ยังไม่คลายว่า

"บทกวีบทนี้ไม่มีถ้อยคำสวยหรูอลังการ ไม่ได้เสแสร้งสร้างอารมณ์ให้ดูลึกซึ้ง แต่เพียงไม่กี่ประโยคสั้นๆ กลับสะท้อนความรักอันยิ่งใหญ่ไร้เงื่อนไขของแม่ออกมาได้อย่างหมดจดงดงาม!"

"คนโบราณกล่าวไว้ว่า 'รักของพ่อแม่ที่มีต่อลูก คือการวางแผนอนาคตให้อย่างลึกซึ้งยาวไกล' แต่ฉันกลับมองว่า ความรักที่แม่มีต่อลูกนั้น สะท้อนอยู่ในเสื้อผ้าทุกตัว ทุกรอยเข็มที่บรรจงเย็บ และสายตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงหาอาลัยในทุกขณะ นี่ต่างหากคือความรักของแม่!"

"ทั้งประณีต อ่อนโยน และเสียสละ แม้จะอาลัยไม่อยากให้ลูกเดินทางไกล แต่เพื่ออนาคตของลูก จึงทำได้เพียงเตรียมเสื้อผ้าให้เงียบๆ ส่งเขาเดินพ้นประตูบ้าน ยืนทอดสายตามองส่งจากแดนไกล และเฝ้ารอคอยด้วยใจรักผูกพัน นี่แหละคือความรักของแม่!"

"แต่งได้ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

กัวมู่จือยิ่งพูดยิ่งอิน จนอดไม่ได้ที่จะตบโต๊ะแล้วผุดลุกขึ้นยืน

"นี่สิถึงเรียกว่าความรัก นี่สิถึงเป็นบทกวีที่ดีอย่างแท้จริง!"

จางเจิ้งมองเขาตาค้าง อยู่นานทีเดียวกว่าเขาจะพยักหน้าแล้วเอ่ย "เหล่ากัว นายพูดถูก"

เขารู้เบื้องหลังครอบครัวกัวมู่จือดี เมื่อเทียบกับตนเองแล้วถือว่าดีกว่ามาก พ่อแม่รักใคร่กลมเกลียว ครอบครัวอบอุ่นสมบูรณ์แบบ

เพียงแต่กัวมู่จือหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก ไม่ยอมฟังคำพ่อแม่ ตอนเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้เลือกเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ตามที่พ่อแม่คาดหวัง แต่กลับเลือกสาขาวิชาภาษาจีนโบราณ

ด้วยเหตุนี้ พ่อของเขาจึงไม่ยอมพูดกับเขาเลยตลอดสองปีเต็ม

ยังดีที่แม่เข้าใจและคอยสนับสนุนมาโดยตลอด กัวมู่จือถึงมุ่งมั่นในเส้นทางที่ตนปรารถนาได้อย่างแน่วแน่ กระทั่งกลายมาเป็นกวีชื่อดังได้ในที่สุด

ความกตัญญูและความผูกพันรักใคร่ที่กัวมู่จือมีต่อแม่นั้นลึกซึ้งแน่นแฟ้นอย่างยิ่ง

พอคิดถึงตรงนี้ จางเจิ้งก็ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะยกย่องบทกวีพรรณนาความรักของแม่บทนี้ถึงเพียงนั้น

แต่หมอนี่ยังเก่งกว่าฉันแฮะ อุตส่าห์กลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ไม่ยักร้องออกมา

ตอนนั้นเอง จู่ ๆ กัวมู่จือก็ลุกเดินออกไปข้างนอก จางเจิ้งจึงร้องถาม "เหล่ากัว นายจะไปไหนน่ะ"

"ไปห้องน้ำ" กัวมู่จือตอบสั้น ๆ แล้วรีบสาวเท้าออกจากห้องไป

ทันทีที่พ้นห้องทำงานตรงไปยังห้องน้ำใกล้ ๆ แล้วผลุบหายเข้าไปในห้องส้วม น้ำตาของกัวมู่จือก็ทะลักออกมาในที่สุด

เขาหยิบทิชชูในกระเป๋าออกมาซับน้ำตา แล้วกดโทรศัพท์โทรหาแม่

"แม่ครับ ช่วงนี้สุขภาพแม่สบายดีไหมครับ"

"ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ แค่อยากโทรมาถามดูว่าแม่กับพ่อเป็นยังไงบ้าง"

"ครับ ๆ ผมรู้แล้ว แม่วางใจเถอะครับ วันหยุดยาวหนึ่งตุลานี้ผมจะกลับบ้าน อยากกินขาหมูฝีมือแม่จะแย่อยู่แล้วเนี่ย!"

หลังวางสาย กัวมู่จือซับน้ำตาอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่เหลือร่องรอยการร้องไห้แล้ว จึงเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

เขากลับมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ชื่นชมบทกวี "โหยวจื่ออิ๋น" ต่อ พลางท่องซ้ำอีกสองรอบแล้วถอนหายใจเอ่ยขึ้นว่า

"นึกไม่ถึงเลยว่าในวงการกวีนิพนธ์จะมีคนเก่งระดับนี้ซ่อนอยู่ด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นผลงานของรุ่นพี่ผู้อาวุโสท่านไหน"

จางเจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยทัก "เหล่ากัว คนแต่งคนนี้ไม่ได้อยู่ในวงการกวีนิพนธ์หรอกนะ"

"ว่าไงนะ"

กัวมู่จือชะงักไป ถึงเพิ่งสังเกตเห็นนามปากกาของผู้แต่ง เสวี่ยโจว

ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนจริง ๆ ด้วย

"หรือว่าจะเป็นคนของทางสมาคมนักเขียนเหรอ"

กัวมู่จือเอ่ยถาม

"ไม่ใช่"

จางเจิ้งส่ายหน้า

กัวมู่จือทั้งประหลาดใจทั้งหงุดหงิดใจนิด ๆ "คงไม่ใช่คนของเว็บนิยายหรอกนะ พวกที่เขียนแต่วรรณกรรมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพวกนั้นจะเขียนบทกวีระดับนี้ออกมาได้ด้วยเหรอ"

จางเจิ้งหัวเราะหึ ๆ "เขามาจากซู่เหรินจ้าน"

"..."

กัวมู่จืออ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เนิ่นนานกว่าเขาจะได้สติ แล้วชี้นิ้วใส่จางเจิ้ง "ทำไมนายไม่บอกแต่แรกล่ะ"

เขารู้สึกอัดอั้นตันใจเหลือเกิน เมื่อครู่เพิ่งพูดไปหมาด ๆ ว่าซู่เหรินจ้านใช้ไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าพริบตาเดียวจะมีผลงานระดับ 'อมตะขึ้นหิ้ง' โผล่มา แถมคำยกย่องนั่นยังหลุดออกมาจากปากของเขาเองเสียด้วย

นี่มันตบหน้าตัวเองชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง

เจ้าจางเจิ้งนี่จงใจแกล้งกันแน่นอน!

จางเจิ้งทำหน้าตาไร้เดียงสา "ก็นายไม่ได้ถามนี่"

กัวมู่จือตีหน้าขรึมไม่ยอมพูดจา ทว่ายังตัดใจเลื่อนหน้าจอหนีไปไม่ได้ ยังคงดื่มด่ำกับบทกวี "โหยวจื่ออิ๋น" ต่อไป

ส่วนจางเจิ้งหยิบมือถือเปิดดูหน้าโหวตคะแนน จากนั้นก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ

"เหล่ากัว คะแนนโหวตของบทกวีนี้พุ่งขึ้นเร็วมากเลย!"

กัวมู่จือชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นคะแนนโหวตใต้บทกวี "โหยวจื่ออิ๋น" ขยับเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว อันดับพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างบ้าคลั่งจากเดิมที่อยู่อันดับสามสิบกว่า

ในช่องคอมเมนต์ของเวยปั๋วทางการของการประกวดกวีนิพนธ์ก็มีคนพูดถึงบทกวีบทนี้กันอย่างล้นหลาม

"ขอแนะนำโหยวจื่ออิ๋นอย่างแรง ใครยังไม่ร้องไห้รีบไปร้องด่วนเลย!"

"คิดถึงแม่จังเลย ฮือๆๆ!"

"ใครบอกว่าความรักมีแค่ความรักแบบหนุ่มสาว ความรักในครอบครัวเสียสละและล้ำค่ายิ่งกว่าตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?!"

"คุณพระ เกิดมาเพิ่งเคยอ่านกลอนแล้วร้องไห้เป็นครั้งแรก โคตรเทพ!"

"ใครยังไม่ได้อ่าน 'โหยวจื่ออิ๋น' รีบไปดูเร็วเข้า! หมายเลข 94!"

"ถ้ายังมีคนไม่โหวตให้ 'โหยวจื่ออิ๋น' อีก ฉันจะเสียใจมากนะบอกเลย!"

พื้นที่คอมเมนต์ของการประกวดกวีนิพนธ์แทบจะกลายเป็นเวทีเดี่ยวของบทกวี "โหยวจื่ออิ๋น" ไปโดยสิ้นเชิง บทกวีอีกเก้าสิบเก้าบทที่เหลือราวกับกลายเป็นเพียงฉากประกอบไปเสียแล้ว

"เจ้าเสวี่ยโจวนี่เป็นใครกันแน่เนี่ย"

กัวมู่จือกัดฟันพึมพำกับตัวเอง

...

มหาวิทยาลัยภาษาและวรรณคดีจีนแห่งเมืองหลวง

หอพักหญิง

"นี่พวกเธอได้ยินข่าวหรือยัง เห็นว่าซูชิงเหมยกับเสิ่นเหยามีปากเสียงกันตอนอัดรายการ 'หว่อซื่อเกอโส่ว' เมื่อสัปดาห์ก่อนด้วยนะ!"

"จะเป็นไปได้ยังไง ชิงเหมยบ้านฉันออกจะพูดน้อยจะตาย จะไปทะเลาะกับใครได้คะ"

"เสิ่นเหยาก็ดูอ่อนหวานเรียบร้อยออก น่าจะเป็นแค่ข่าวลือมากกว่ามั้ง"

"ได้ยินว่านักร้องสวมสิทธิ์ในอีพีห้าคือเฉินเจียอิ๋งล่ะ! คราวนี้ซูชิงเหมยเจองานหินเข้าแล้ว!"

เด็กสาวสองสามคนกำลังจับกลุ่มคุยเรื่องซุบซิบในวงการบันเทิงกันอย่างออกรส ในตอนนั้นเอง เด็กสาวคนหนึ่งในชุดฮั่นฝูที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายความงามแบบโบราณก็เปิดประตูเดินเข้ามา

"เสี่ยวฉานกลับมาแล้วเหรอ วันนี้ไปถ่ายคลิปที่ไหนมาล่ะ"

บรรดาเพื่อนร่วมห้องต่างพากันเอ่ยทักทายเด็กสาวในชุดโบราณ

ฟางเสี่ยวฉานวางไม้เซลฟี่ของโทรศัพท์มือถือลง แล้วส่งยิ้มพลางบอกเพื่อนร่วมห้องว่า "ไปถ่ายคลิปที่ทะเลสาบฉิงเหรินมาน่ะ กะว่าจะเอามาช่วยดึงคะแนนโหวตให้บทกวีของฉันสักหน่อย"

"จริงสิ วันนี้เป็นวันแรกที่เปิดโหวตออนไลน์ของการประกวดกวีนิพนธ์นี่นา ทุกคนรีบไปโหวตให้เสี่ยวฉานกันเร็วเข้า!"

เพื่อนร่วมห้องต่างพากันหยิบโทรศัพท์มือถือเข้าเวยปั๋ว ค้นหาเวยปั๋วทางการของการประกวดกวีนิพนธ์ แล้วกดเข้าไปโหวตให้ฟางเสี่ยวฉานทันที

ฟางเสี่ยวฉานเป็นครีเอเตอร์ในหมวดสไตล์โบราณของซู่เหรินจ้าน ใช้ชื่อในเน็ตว่าเสี่ยวฉาน

ส่วนใหญ่เธอจะลงคลิปที่ใส่ชุดโบราณ บางครั้งก็ดีดพิณ แต่งบทกวี และเนื่องจากตัวเธอเองเป็นนักศึกษาสาขาวิชากวีนิพนธ์ภาษาจีนโบราณของมหาวิทยาลัยภาษาและวรรณคดีจีนแห่งเมืองหลวง บทกวีที่เธอแต่งจึงมีระดับไม่ธรรมดาและได้รับความนิยมไม่น้อย

แน่นอนว่าความนิยมที่ว่านี้ไม่ได้มาจากความเชี่ยวชาญด้านกวีนิพนธ์หรือฝีมือการดีดพิณของเธอหรอก แต่หลัก ๆ มาจากหน้าตาและรูปร่างของเธอต่างหาก

แม้ฟางเสี่ยวฉานจะหน้าตาสะสวย แต่เธอกลับมั่นใจในฝีมือด้านภาษาจีนโบราณของตัวเองมากกว่า

เพียงแต่ในซู่เหรินจ้านมีแต่พวกหื่นกาม จึงแทบไม่มีพื้นที่ให้เธอได้แสดงฝีมือที่แท้จริง

การประกวดกวีนิพนธ์ครั้งนี้จึงเป็นโอกาสให้เธอได้พิสูจน์ตัวเองเสียที

และก็เป็นไปตามคาด ผลงานของเธอผ่านเข้ารอบหนึ่งร้อยอันดับแรกระดับประเทศได้สมใจ สำหรับนักศึกษาปีสองแล้ว นี่นับเป็นเกียรติประวัติอันน่าภาคภูมิใจมาก

ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะมีครีเอเตอร์จากซู่เหรินจ้านส่งผลงานเข้าประกวดมากมาย แต่สุดท้ายกลับมีแค่ฟางเสี่ยวฉานกับอีกคนหนึ่งเท่านั้นที่ผ่านเข้ารอบมาได้

เรื่องนี้จึงยิ่งนับว่าหาได้ยากและน่าทึ่งเข้าไปใหญ่

ฟางเสี่ยวฉานสังเกตเห็นว่าอีกคนที่ผ่านเข้ารอบมาพร้อมกับเธอนั้นชื่อเสวี่ยโจว ซึ่งก็คือครีเอเตอร์คนที่แต่งเพลง "น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ" ให้กับราชินีเพลงรุ่นเล็กอย่างซูชิงเหมยนั่นเอง

เธอทั้งประหลาดใจและนึกสงสัย ครีเอเตอร์จากหมวดดนตรีจะแต่งกวีนิพนธ์ระดับสูงออกมาได้ด้วยเหรอ

เมื่อคืนนี้ฟางเสี่ยวฉานจึงลองส่งข้อความส่วนตัวไปหาเสวี่ยโจว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบกลับมาเลย

วันนี้เป็นวันแรกที่เปิดให้โหวตออนไลน์ เพื่อดึงคะแนนโหวต ฟางเสี่ยวฉานจึงตั้งใจไปถ่ายคลิปที่ทะเลสาบฉิงเหรินในมหาวิทยาลัย กะว่าจะโพสต์ลงซู่เหรินจ้านเพื่อให้แฟนคลับของเธอช่วยกันไปลงคะแนน

ตอนนี้เธอเองก็หยิบโทรศัพท์มือถือเข้าเวยปั๋ว ค้นหาเวยปั๋วทางการของการประกวดกวีนิพนธ์ พอกดเข้าหน้าลงคะแนนโหวตก็เจองานของตัวเองอย่างรวดเร็ว

คะแนนโหวตถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพิ่งเปิดโหวตไปได้สองชั่วโมงกว่า ๆ ก็กวาดไปได้ทะลุหนึ่งหมื่นคะแนนแล้ว

พอลองดูอันดับ ก็อยู่ที่อันดับสี่สิบสาม

อืม พอ ๆ กับที่คาดไว้ ใช้ได้เลย!

ฟางเสี่ยวฉานค่อนข้างพอใจ พอคิดถึงเสวี่ยโจวที่ไม่ยอมตอบข้อความคนนั้นขึ้นมา ในใจก็เกิดความอยากรู้อยากเห็น นิ้วจึงเลื่อนหน้าจอเพื่อจะดูผลงานของเสวี่ยโจว

ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งก็สะอื้นฮักและเริ่มปาดน้ำตา