ตอนที่ 59 ฉันจะกราบเสวี่ยโจวเป็นอาจารย์

"เสี่ยวหลาน เธอเป็นอะไรไปน่ะ ร้องไห้ทำไม"

ฟางเสี่ยวฉานรีบดึงกระดาษทิชชูส่งให้เสี่ยวหลาน เพื่อนร่วมห้องของเธอ

เสี่ยวหลานเป็นคนรูปร่างบอบบาง มาจากภาคตะวันตก บ้านเกิดอยู่ในชนบทที่ห่างไกลจากเมืองหลวงมาก

เพื่อนร่วมห้องทุกคนรู้ดีว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ค่อยดี ปกติจึงคอยดูแลเอาใจใส่เธอมาตลอด

พ่อของเสี่ยวหลานเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก แม่เลี้ยงดูเธอมาตามลำพังจนเติบใหญ่ สองแม่ลูกจึงพึ่งพาและผูกพันกันมาก

ฟางเสี่ยวฉานเคยเจอแม่ของเสี่ยวหลาน ท่านดูแก่กว่าคนวัยเดียวกันมาก เห็นได้ชัดว่าต้องลำบากตรากตรำไม่น้อยเพื่อเลี้ยงดูเสี่ยวหลาน

เพื่อนร่วมห้องต่างเอ็นดูเสี่ยวหลาน พอเห็นจู่ ๆ เธอก็ร้องไห้ขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทุกคนจึงพากันตกใจ

ฟางเสี่ยวฉานเอ่ยถาม "เสี่ยวหลาน ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"มะ...ไม่ใช่จ้ะ" เสี่ยวหลานรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เธอรับทิชชูมาซับน้ำตา ก่อนจะชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า

"ฉันแค่เห็นบทกวีนี้ แล้วจู่ ๆ ก็...คิดถึงแม่ขึ้นมา"

"บทกวีเหรอ"

รูมเมตต่างแปลกใจ แม้เสี่ยวหลานจะยากจน แต่นิสัยเข้มแข็ง ไม่เคยร้องไห้ให้เห็นสักครั้ง แต่วันนี้กลับถูกบทกวีบทเดียวทำเอาร้องไห้เนี่ยนะ

หลายคนพากันขยับเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองบทกวีที่เสี่ยวหลานชี้

"'ลำนำผู้พเนจร' ด้ายในมือมารดาผู้เปี่ยมเมตตา กลายเป็นเสื้อผ้าบนกายบุตรผู้พเนจร..."

ฟางเสี่ยวฉานอ่านออกเสียงรอบหนึ่ง พลันชะงักงันไปแล้วเงียบเสียงลงกะทันหัน

คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน พออ่านบทกวีนี้จบ ต่างก็นิ่งเงียบ ก้มหน้าซึมซับความหมายอย่างลึกซึ้ง

บางคนที่มาจากต่างถิ่นเพื่อมาเรียนที่เมืองหลวงเหมือนกันถึงกับแอบปาดน้ำตา คงคิดถึงแม่ที่อยู่ไกลบ้านเช่นกัน

ฟางเสี่ยวฉานเป็นคนท้องถิ่น บ้านอยู่ในเมืองหลวง กลับบ้านได้ทุกสุดสัปดาห์ จึงไม่ได้อินขนาดนั้น

แต่ด้วยความที่ศึกษาบทกวีโบราณมาพอสมควร เธอจึงสัมผัสได้ว่า "ลำนำผู้พเนจร" บทนี้ใช้ภาษาเรียบง่ายทว่าแทงใจอย่างตรงจุด ถ่ายทอดความรักของแม่และความผูกพันในครอบครัวได้อย่างเรียบซื่อแต่ซาบซึ้งกินใจ

นี่มันกระบี่ไร้คม เรียบง่ายคืนสู่สามัญชัด ๆ!

ผลงานที่ฟางเสี่ยวฉานส่งเข้าประกวดก็เป็นกวีห้าคำสี่วรรคเหมือนกัน แต่พอเทียบกับ "ลำนำผู้พเนจร" บทนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิงในทุกด้าน

เทียบกับเขาแล้ว เรื่องความรักหวานแหววที่เธอแต่งขึ้นมาแทบไม่คู่ควรจะเรียกว่าบทกวีด้วยซ้ำ!

"นี่ใครเป็นคนแต่งกันนะ"

ฟางเสี่ยวฉานคิดว่าคนที่แต่งบทกวีนี้ได้อย่างน้อยต้องเป็นระดับปรมาจารย์แห่งวงการกวี ทั้งยังต้องผ่านโลก ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน ถึงจะใช้ภาษาที่เรียบง่ายธรรมดาขนาดนี้ถ่ายทอดความรักของแม่ออกมาได้กินใจถึงเพียงนี้

แต่พอมองเห็นชื่อผู้แต่ง ฟางเสี่ยวฉานก็ถึงกับอึ้งไป

"เสวี่ยโจว?"

เป็นเสวี่ยโจวไปได้ยังไงกัน

ตอนที่รู้ว่าเธอกับเสวี่ยโจวเป็นสองคนจากซู่เหรินจ้านที่ผ่านเข้ารอบหนึ่งร้อยคนสุดท้าย เธอก็จับตามองคนคนนี้อยู่บ้างแล้ว

และเคยเห็นบทกวีที่เสวี่ยโจวแต่งให้อวี๋เหรินเกอจีคนนั้นด้วย

อะไรคือหิมะโปรยเอวพลิ้วไหว อะไรคือเพียงสบตาก็ล่มเมือง แม้สำนวนจะสละสลวยพลิ้วไหวจริง แต่ถ้าบอกว่าเก่งกาจถึงขั้นติดหนึ่งร้อยอันดับแรกของประเทศ ก็คงยังไม่ถึงขั้นนั้น

แต่แล้ว "ลำนำผู้พเนจร" บทนี้มันคืออะไรกัน

คนละสไตล์กับบทก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิงเลยไม่ใช่เหรอ!

แถมระดับฝีมือยังก้าวกระโดดขึ้นมาตั้งหลายขั้นอีกต่างหาก

มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!

ฟางเสี่ยวฉานคิดไม่ตก

"บทกวีนี้แต่งดีเกินไปแล้วมั้ง!"

"ถ้าไม่มีเสี่ยวฉานอยู่ล่ะก็ ฉันคงอยากจะโหวตให้เขาแล้วเนี่ย!"

"เอ๊ะ ชื่อเสวี่ยโจวคนนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ"

รูมเมตหลายคนเริ่มส่งเสียงคุยกัน บทกวีนี้สะเทือนใจพวกเธอไม่น้อย โดยเฉพาะเสี่ยวหลานกับนักศึกษาต่างถิ่นอีกคน จากพ่อแม่มาไกลเพื่อมาเรียนที่เมืองหลวง นานวันเข้ามีหรือจะไม่คิดถึงบ้าน หรือจะไม่คิดถึงแม่ใจดีที่ชอบบ่นจู้จี้คนนั้น

"ลำนำผู้พเนจร" บทนี้แทงทะลุต่อมน้ำตาของพวกเธอเข้าอย่างจัง

ทั้งสองคนคุยไปพลางซับน้ำตาไปพลาง ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเก็บคะแนนโหวตไว้ให้ฟางเสี่ยวฉาน พวกเธอคงโหวตให้เสวี่ยโจวไปตั้งนานแล้ว

ทว่าฟางเสี่ยวฉานกลับเดินไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเอง เลื่อนเมาส์ แล้วกดโหวตใต้ผลงาน "ลำนำผู้พเนจร" ทันที

"เสี่ยวฉาน?"

เพื่อนร่วมห้องเห็นฟางเสี่ยวฉานไปโหวตให้คู่แข่ง ต่างก็พากันมองเธอด้วยความประหลาดใจ

"เขาแต่งกลอนเก่งกว่าฉันตั้งเยอะ คะแนนควรเป็นของเขา"

บรรดาเพื่อนร่วมห้องหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เสี่ยวหลานเอ่ยเสียงอ่อย "เสี่ยวฉาน พวกเราโหวตให้เธอดีกว่านะ"

ฟางเสี่ยวฉานยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรหรอกเสี่ยวหลาน ต่อให้ไม่ติดหนึ่งในร้อยอันดับแรก แต่ได้อ่านบทกลอนเพราะๆ ขนาดนี้ ฉันก็ว่าคุ้มมากแล้ว"

แถมเสวี่ยโจวยังอยู่ที่ซู่เหรินจ้านเหมือนกันด้วย ไม่แน่ว่าวันหน้าอาจมีโอกาสได้แลกเปลี่ยน... ไม่สิ ขอคำแนะนำเรื่องเคล็ดลับการแต่งกลอนจากเขาก็ได้

นี่สิถึงจะเรียกว่าอยู่ใกล้น้ำย่อมได้ชมจันทร์ก่อนของแท้ ฮิๆ!

คิดได้แบบนั้น ฟางเสี่ยวฉานก็กลับมาร่าเริงขึ้นมาทันที

"ว้าว ฉันนึกออกแล้ว!!"

รูมเมตคนหนึ่งตบมือดังฉาดขึ้นมาทันทีพลางร้องลั่น

คนอื่นๆ สะดุ้งโหยง ต่างพากันหันไปมองเธอตาปริบๆ

"เสวี่ยโจวคนนี้ก็คือคนนั้นไงล่ะ!"

สีหน้าของเธอดูตื่นเต้นสุดขีด จนเสี่ยวหลานต้องถามอย่างสงสัย "อาหมิ่น เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย?"

"โธ่ เสี่ยวหลาน เธอลืมไปแล้วเหรอ ช่วงนี้เธอชอบฟังเพลง 'น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ' ของซูชิงเหมยมากไม่ใช่เหรอ เพลงนี้เสวี่ยโจวก็เป็นคนแต่งไง!"

อาหมิ่นตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย "คุณพระช่วย เสวี่ยโจวคนนี้แต่งเพลงก็เพราะ แต่งกลอนก็ยังเก่งกาจขนาดนี้ อัจฉริยะชัดๆ เลย!"

"เอ๋? ใช่เขาเหรอ?"

เสี่ยวหลานชะงักไป แววตาเริ่มเคลิ้มฝันขึ้นมาทันที

"นี่ๆ พวกเธอจะทำอะไรกัน ชื่นชมความสามารถน่ะได้ แต่ห้ามคิดอกุศลเชียวนะ!"

ฟางเสี่ยวฉานรีบเบรกทั้งสองคน "คลิปของเสวี่ยโจวฉันเคยดูแล้ว เขาไม่ยอมเปิดหน้าด้วยซ้ำ ฉันเดาว่าคงเป็นคุณลุงวัยกลางคน ดีไม่ดีก็แต่งงานไปแล้ว พวกเธอเลิกเพ้อเจ้อได้เลย"

"จริงเหรอเนี่ย เสียดายจัง"

อาหมิ่นบ่นอุบด้วยความเสียดาย ส่วนเสี่ยวหลานก็เงียบเสียงลง

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องหยุดฟุ้งซ่านกันได้ ฟางเสี่ยวฉานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วรีบก้มลงดูอันดับคะแนนต่อ

"หา?!"

เธอเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจพลางยกมือขึ้นปิดปาก

"เป็นอะไรไปเหรอ?"

พวกเสี่ยวหลานชะโงกหน้าเข้ามาดู แล้วก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน

บนหน้าจอแสดงผลโหวตออนไลน์ของการประกวดกวีนิพนธ์ บทกวี "ลำนำผู้พเนจร" ทะยานขึ้นมาครองอันดับหนึ่งอย่างโดดเด่นสะดุดตา

ยอดคะแนนโหวตพุ่งสูงแตะหนึ่งแสนคะแนนอย่างน่าเหลือเชื่อ

ขณะที่อันดับสองทำได้เพียงหกหมื่นคะแนน ถูกทิ้งห่างไปเกือบเท่าตัว!

การโหวตออนไลน์เพิ่งเปิดได้แค่สามชั่วโมง ความลุ้นระทึกก็จบลงแล้วอย่างนั้นเหรอ?

"ทำไมคะแนนถึงสูงขนาดนี้ล่ะ?"

แม้จะชอบ "ลำนำผู้พเนจร" มากแค่ไหน แต่ฟางเสี่ยวฉานก็ยังรู้สึกว่าคะแนนโหวตมันสูงจนเกินจริงไปอยู่ดี

อย่าลืมว่าผลงานอันดับสองนั้นเป็นของกวีชื่อดังอย่างกัวมู่จือ ซึ่งอีกฝ่ายเป็นถึงตัวเต็งอันดับหนึ่งที่จะคว้าแชมป์เชียวนะ!

นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกใครก็ไม่รู้ที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามบดขยี้จนพ่ายราบคาบแบบนี้!

เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ

ฟางเสี่ยวฉานเปิดดูช่องคอมเมนต์ในเวยป๋อทางการของการประกวดกวีนิพนธ์ ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

"คนจากบ้านมาทำงานไกลอ่านแล้วร้องไห้เลย!"

"เด็กต่างจังหวัดที่มาเรียนไกลบ้านอ่านแล้วน้ำตาแตกเหมือนกัน!"

"ทาสบริษัทที่กำลังโหนรถไฟใต้ดินอยู่ก็น้ำตาไหลพราก!"

"พรุ่งนี้ฉันจะจองตั๋วกลับบ้าน ฉันจะกลับไปหาแม่!"

"ฉันจะเอาบทกลอนนี้ไปท่องให้แม่ฟัง แล้วจะบอกท่านว่าฉันรักแม่!"

ดูท่าแล้ว "ลำนำผู้พเนจร" บทนี้คงไปสะกิดโดนใจผู้คนนับไม่ถ้วน จนชาวเน็ตพากันแห่มาเทคะแนนโหวตให้ ยอดโหวตของเสวี่ยโจวถึงได้ถล่มทลายขนาดนี้

ฟางเสี่ยวฉานเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกายวับวาว

"ฉันจะกราบเสวี่ยโจวเป็นอาจารย์ ฉันจะเรียนรู้วิธีแต่งบทกลอนอมตะยอดเยี่ยมแบบ 'ลำนำผู้พเนจร' ให้ได้!"

......