ตอนที่ 60 ผมหน้าตาน่าเกลียดมาก ชนิดที่เห็นแล้วตกใจตายได้เลย

เมืองหูเฉิง ณ ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมประจำเมือง

บรรยากาศภายในงานราตรีกาล่าการกุศลบาซาร์ไนต์

แขกที่มาร่วมงานในวันนี้ นอกจากเหล่านักธุรกิจใจบุญแล้ว ยังมีดาราศิลปินได้รับเชิญมาอีกเพียบ และคนที่ได้รับความนิยมสูงสุดก็คือซูชิงเหมย ราชินีเพลงรุ่นเล็กแห่งวงการเพลง

เวลานี้ ซูชิงเหมยกำลังร้องเพลงอยู่บนเวที

เธอสวมชุดราตรีสีฟ้าอ่อน ท่อนบนเป็นเสื้อแขนยาวมิดชิด ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงพลีตผ่าข้าง ชายกระโปรงยาวเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนดุจหยกคู่นั้นที่สะกดสายตาทุกคู่

ซูชิงเหมยยังคงมีสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงใสกังวานไพเราะ เธอไม่สนใจสายตาร้อนแรงนับไม่ถ้วนที่จับจ้องมาจากด้านล่างเวทีแม้แต่น้อย ได้แต่ตั้งใจร้องเพลงต่อไป

"วันนี้พี่ชิงเหมยสวยจังเลยค่ะ!"

โจวยวิ๋นมองซูชิงเหมยที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวที ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

หลินโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย "สองวันนี้คุณซูดูหน้าซีดไปหน่อย คงเพราะพักผ่อนไม่เป็นเวลานั่นแหละ"

ซูชิงเหมยเป็นหนึ่งในดาวเด่นของงานวันนี้ ที่นั่งของเธอจึงอยู่ตรงกลางแถวแรก ส่วนหลินโจวกับโจวยวิ๋นในฐานะผู้ช่วยไม่อาจไปนั่งใกล้ได้ จึงทำได้แค่นั่งอยู่แถวหลัง

ทางด้านจางหงเดินทางไปคุยเรื่องพรีเซนเตอร์ที่เมืองข้างเคียง ช่วงนี้กระแสความนิยมของซูชิงเหมยพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ งานอีเวนต์และงานพรีเซนเตอร์จึงมีเข้ามาไม่ขาดสาย

"พี่หลินตึงเกินไปแล้ว ผ่อนคลายหน่อยสิคะ ช่วงนี้พี่ชิงเหมยฟอร์มดีจะตาย ไม่มีอะไรหรอก!"

โจวยวิ๋นพูดพลางส่งยิ้มแป้น พลันมองหลินโจวแล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"จริงสิพี่หลิน วันนั้นพี่ชิงเหมยบอกว่าตอนกลางคืนพี่ช่วยเธอซ้อมร้องเพลง พวกพี่ซ้อมกันยังไงเหรอคะ?"

หลินโจวชะงักไปนิด ก่อนจะตอบเสียงนิ่ง "ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ผมเป็นคนฟัง ช่วยคุณซูฟังว่ามีตรงไหนร้องผิดบ้าง"

"เชอะ พี่หลินอย่ามาหลอกหนูซะให้ยาก ถ้าพี่ฟังแค่รอบเดียวก็รู้ว่าตรงไหนผิด จะมาเป็นผู้ช่วยทำไมกันคะ? อีกอย่างนะ..."

โจวยวิ๋นหัวเราะคิกคัก ยื่นหน้าเข้ามาจ้องหลินโจว "เวลาพี่ชิงเหมยโกหกหูจะแดง ตอนที่เธอบอกว่าพี่แค่ช่วยฟังเพลง หนูเห็นหูเธอแดงแจ๋เลยล่ะ"

หลินโจวยังคงตีหน้านิ่ง "เธอตาฝาดแล้ว"

"ฮึ ขี้งกจัง" โจวยวิ๋นยู่ปาก แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจังอะไร

หลินโจวมองซูชิงเหมยที่ดูสง่างามเยือกเย็นอยู่บนเวที พลางคิดในใจว่าถ้าโจวยวิ๋นรู้ว่าวิธีที่เขาช่วยพี่ชิงเหมยของเธอซ้อมร้องเพลงคือแบบนั้น... ไม่รู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไงกันแน่นะ?

ไม่นานนัก ซูชิงเหมยก็ร้องเพลงจบ เสียงปรบมือจากด้านล่างเวทีดังกึกก้องไปทั่ว

ซูชิงเหมยค้อมตัวคำนับแล้วเดินลงจากเวทีอย่างสง่างาม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย คงมีเพียงตอนร้องเพลงเท่านั้นที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุด

กำหนดการช่วงถัดไปไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับซูชิงเหมยแล้ว หลินโจวจึงเริ่มผ่อนคลายลง เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่การประกวดกวีนิพนธ์เปิดให้โหวตทางออนไลน์

พอเข้าเวยป๋อก็เจอกับลิงก์โหวตออนไลน์ของการประกวดกวีนิพนธ์จริง ๆ แต่ยังไม่ทันได้กดเข้าไป เขาก็เห็นรูปของซูชิงเหมยบนภาพโปรโมตเสียก่อน

หลินโจวถึงกับอึ้ง การประกวดกวีนิพนธ์มันไปเกี่ยวอะไรกับซูชิงเหมยด้วย?

พอดูให้ละเอียดถึงได้รู้ว่า รอบชิงชนะเลิศของการประกวดกวีนิพนธ์เชิญซูชิงเหมยไปเป็นกรรมการตัดสินด้วย!

หลินโจวพูดไม่ออกขึ้นมาทันที พวกคุณบ้าไปแล้วหรือไง? การประกวดกวีนิพนธ์ดี ๆ จะเชิญนักร้องไปเป็นกรรมการตัดสินทำไมกัน?

เธอแต่งบทกวีเป็นด้วยเหรอ?

แล้วพวกคุณยังจะให้เธอมาเนี่ยนะ?

นี่ไม่ใช่จะทำให้เธอจำผมได้คาที่เลยหรือไง?!

หลินโจวเริ่มกลัดกลุ้มขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เลยว่ารอบชิงชนะเลิศของการประกวดกวีนิพนธ์จะมีการไลฟ์สดด้วย แถมยังเชิญซูชิงเหมยมาเป็นกรรมการอีกต่างหาก

ถ้าหากซูชิงเหมยไปรู้เข้าในงานว่าเขาคือ "อาจารย์เสวี่ยโจว" ละก็ ภาพเหตุการณ์ตอนนั้น...

หลินโจวอดขนลุกไม่ได้ รู้สึกได้ทันทีว่าคงไม่มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นแน่

จริงสิ ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง ถ้าเกิดผมไม่ติดห้าสิบอันดับแรกล่ะ?

ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่ต้องกังวลแล้วสิ ฮะ ๆ

หลินโจวกดเข้าหน้าโหวตด้วยความหวังว่าโชคดีอาจจะไม่ติดอันดับ แต่พอเลื่อนหาผลงานที่ส่งประกวดของตัวเอง สีหน้าของเขาก็พลันซับซ้อนขึ้นมาทันที

"บทเพลงผู้พเนจร" ผู้ประพันธ์: เสวี่ยโจว

จำนวนคะแนน: 233,789 คะแนน

อันดับ: 1

"..."

เอาเถอะ ผมคิดมากไปเอง บทกวีที่สืบทอดมานับพันปีบนโลกใบนั้น พอเอามาลงสนามประกวดแบบนี้ มันคือการถล่มราบคาบข้ามมิติชัด ๆ

แต่ว่า อันดับหนึ่งนี่มันจะไม่เด่นเกินไปหน่อยเหรอ?

ตอนนี้ผมไม่อยากไปแข่งรอบชิงชนะเลิศจริง ๆ แล้วนะเนี่ย!

หลินโจวเอ่ยถามโจวยวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย

"คุณซูจะไปเป็นกรรมการการประกวดกวีนิพนธ์เหรอครับ"

โจวยวิ๋นพยักหน้า "น่าจะใช่นะคะ วันนั้นได้ยินพี่หงพูดแว่ว ๆ ว่าจัดที่เมืองหลวง จะว่าไปพวกเราก็ไม่ได้ไปเมืองหลวงนานแล้วเหมือนกัน ถือโอกาสไปเที่ยวเล่นด้วยเลย"

หลินโจวพยักหน้ารับเงียบ ๆ ช่วงนี้ตารางงานของซูชิงเหมยแน่นเอี้ยดจริง ๆ ถึงเขาจะเป็นผู้ช่วยส่วนตัว แต่ก็ไม่ได้มีหน้าที่จัดตารางงานให้เธอ จึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน

การโหวตออนไลน์ของการประกวดกวีนิพนธ์จะสิ้นสุดลงมะรืนนี้ ส่วนสัปดาห์หน้าก็เป็นรอบชิงชนะเลิศแล้ว เวลาเหลือไม่มากแล้วจริง ๆ

ตอนนั้นเอง อวี๋เหรินเกอจีก็ส่งข้อความส่วนตัวมา

"เหล่าโจวนายโคตรเจ๋งเลย!! ฮ่า ๆ ๆ! คราวนี้ดูสิว่าพวกสมาคมกวีนิพนธ์กับเว็บกวีนิพนธ์จะพูดยังไงต่อ!"

"นายคือแสงสว่างแห่งเว็บกระจอก ๆ ของพวกเราจริง ๆ!"

"พ่อฉันบอกว่าบทกวีนี้ของนายต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์กวีนิพนธ์แห่งหัวเซี่ยแน่นอน! นายกำลังจะได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์แล้วนะแม่เจ้า!"

พอเห็นอวี๋เหรินเกอจีเอ่ยถึงพ่อ หลินโจวก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เขานึกขึ้นได้ว่าอวี๋เหรินเกอจีเคยบอกว่าพ่อของเธอเป็นรองนายกสมาคมนักเขียนแห่งเมืองหลวง แถมยังเป็นหนึ่งในกรรมการคัดเลือกรอบแรกของการประกวดกวีนิพนธ์ด้วย

หลินโจวจึงรีบส่งข้อความตอบกลับอวี๋เหรินเกอจีทันที

"มีเรื่องอยากจะรบกวนให้ช่วยหน่อย"

"เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาได้เลย อยากให้พี่สาวให้รางวัลด้วยการทำให้นายกลายเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวใช่ไหมล่ะ ฮ่า ๆ ๆ!"

เห็นได้ชัดว่าอวี๋เหรินเกอจียังคงตื่นเต้นดีใจไม่หาย

หลินโจวไม่สนใจมุก "หยอกเย้า" ของอีกฝ่าย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบไปว่า

"ผมอยากรบกวนคุณพ่อของเธอสักเรื่อง ในรอบชิงฯ ผมจะไม่ไปที่งาน แต่ขอเข้าร่วมผ่านทางออนไลน์ระยะไกลแทนได้ไหม แบบไม่เปิดเผยหน้าน่ะ"

ทางนั้นคงจะอึ้งไปเลย ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้ตอบกลับมา

"เชี่ย นายรู้ไหมว่าโอกาสได้ออกหน้าออกตาแบบนี้มีกี่คนที่ฝันอยากจะได้ แต่นายกลับไม่อยากไปเนี่ยนะ คิดอะไรของนายอยู่เนี่ย?!"

หลินโจวตอบ "วันนั้นที่บ้านผมมีธุระพอดี เอ่อ อีกอย่างหน้าตาผมก็ไม่ค่อยน่าดู กลัวว่าจะทำคนดูตกใจน่ะ"

อวี๋เหรินเกอจีแปลกใจไม่น้อย "ไม่น่าดูเหรอ จะขี้เหร่ได้สักแค่ไหนกันเชียว"

หลินโจวตอบ "น่าเกลียดมาก ๆ เลยล่ะ ระดับที่หลอนคนตายได้เลย ผมไม่อยากเปิดเผยหน้าจริง ๆ เธอช่วยคุยกับคุณพ่อให้ช่วยบอกทางผู้จัดงานหน่อยได้ไหม ถ้าไม่ได้จริง ๆ ผมยอมสละสิทธิ์รอบชิงฯ ก็ได้"

ไม่รู้ทำไม พอคิดถึงภาพตอนที่ซูชิงเหมยรู้ความจริงว่าเขาโกหกเธอ หลินโจวก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา

ไม่ใช่เพราะเธอเป็นเจ้านายของเขา แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากเห็นซูชิงเหมยโกรธจริง ๆ

ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงที่ไร้เดียงสาคนหนึ่ง การที่เขาหลอกเธอแบบนี้มันชวนให้รู้สึกผิดไม่น้อย

ก่อนที่จะคิดหาคำอธิบายดี ๆ ได้ อย่างไรก็อย่าเพิ่งให้เธอรู้จะดีกว่า

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปคุยกับพ่อให้"

......

เมืองหลวง ภายในคฤหาสน์ตระกูลเจียง

เจียงอวี๋เอ๋อร์วางมือถือลง พลางเอามือเท้าคางด้วยความสงสัย

"หมอนี่หน้าตาน่าเกลียดขนาดนั้นจริงเหรอ"