ตอนที่ 61 เจ็ดก้าวแต่งกวี

ณ สมาคมนักเขียนแห่งเมืองหลวง ภายในห้องทำงานชั่วคราวของคณะผู้จัดการประกวดกวีนิพนธ์

บรรดากรรมการจากทั่วประเทศกำลังรวมตัวกันอยู่ที่นี่ เพื่อจับตาดูผลคะแนนโหวตทางออนไลน์

กรรมการทุกคนต้องเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่จะจัดขึ้นทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวงในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า จึงไม่มีใครเดินทางกลับ แต่เลือกอยู่ต่อที่เมืองหลวงแทน การได้เฝ้าดูการแข่งขันอันดุเดือดในช่วงโหวตออนไลน์ก็นับเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง

แต่การแข่งขันอันดุเดือดอย่างที่คิดไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้นจริง

"บทกวีผู้พเนจร" กวาดคะแนนโหวตไปกว่าห้าแสนคะแนนภายในเวลาแค่วันเดียว ทิ้งห่างอันดับสองอย่างกัวมู่จือถึงสองแสนคะแนนเต็ม

ทิ้งขาดคว้าอันดับหนึ่งแบบไม่เห็นฝุ่น!

แทบไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นอีกต่อไป

"นายกฯ จาง ไม่นึกเลยนะครับว่าขนาดมือหนึ่งของสมาคมกวีนิพนธ์พวกคุณยังสู้ไม่ได้"

ตัวแทนจากสมาคมนักเขียนเอ่ยกับจางอวิ๋นไคด้วยรอยยิ้มกว้าง

ตัวแทนจากเว็บนิยายหัวเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยเสริมขึ้นมาทันที "ในหนึ่งร้อยอันดับแรก สมาคมกวีนิพนธ์กับเว็บกวีนิพนธ์กวาดไปตั้งเกินครึ่ง ไม่นึกเลยว่าจะโดนซู่เหรินจ้านกดซะมิด คุณเฉินครับ ซู่เหรินจ้านของพวกคุณนี่ซุ่มซ่อนยอดฝีมือไว้จริง ๆ เลยนะ!"

เฉินซิน สาวแว่นวัยทำงานตัวแทนของซู่เหรินจ้านยิ้มอย่างภาคภูมิใจ พลางโบกไม้โบกมืออย่างถ่อมตัว

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อาศัยพลังความกระตือรือร้นของชาวเน็ตทั้งนั้นแหละ ฮ่า ๆ"

ก่อนการประกวดจะเริ่มขึ้น ใคร ๆ ต่างคิดว่าตำแหน่งแชมป์ต้องเป็นของสมาคมกวีนิพนธ์หรือไม่ก็เว็บกวีนิพนธ์แน่นอน จางอวิ๋นไคกับกรรมการคนอื่น ๆ จากสมาคมกวีนิพนธ์เองก็หยิ่งผยองไม่แพ้กัน ถึงขั้นไม่ชายตามองคนอื่นด้วยซ้ำ

ผลปรากฏว่าตอนนี้กลับถูกคนนอกวงการบดขยี้จนราบคาบ ตัวแทนจากสมาคมนักเขียนและเว็บนิยายต่างรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง จึงจงใจเอ่ยเหน็บแนมจางอวิ๋นไคอยู่ตรงนี้

"..."

จางอวิ๋นไครู้สึกอึดอัดคับแค้นใจเป็นอย่างมาก เขาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง ตอนนี้ "บทกวีผู้พเนจร" กำลังจะแตะหกแสนคะแนนแล้ว กัวมู่จือที่อยู่อันดับสองไม่มีทางไล่ตามทันได้เลย

เมื่อวานตอนที่เห็น "บทกวีผู้พเนจร" เขายังอดตบโต๊ะเอ่ยปากชมไม่ได้ แต่ในใจยังคิดว่ากัวมู่จือจากสมาคมกวีนิพนธ์น่าจะพอสู้ไหวอยู่

ไม่นึกเลยว่าคะแนนจะทิ้งห่างกันขนาดนี้

คราวนี้สมาคมกวีนิพนธ์ของพวกเราขายหน้าคนนอกวงการเข้าเต็มเปาแล้วสิ!

"เจ้าเสวี่ยโจวนี่หน้าตาเป็นยังไงกันแน่นะ"

จางอวิ๋นไคนึกสงสัยอย่างยิ่ง คนอื่น ๆ ก็พลอยอยากรู้ไปด้วย ตัวแทนจากสมาคมนักเขียนจึงเอ่ยถามเฉินซิน

"คุณเฉิน เสวี่ยโจวมาจากซู่เหรินจ้านของคุณ คุณก็น่าจะรู้จักเขาดีใช่ไหมครับ"

เฉินซินชะงักไปเมื่อถูกถาม ก่อนตอบอย่างเก้อเขิน "จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเสวี่ยโจวหน้าตาเป็นยังไง"

"หา? ไม่จริงน่า"

ใครได้ยินก็ไม่เชื่อทั้งนั้น

เฉินซินบอกอย่างจนใจ "เสวี่ยโจวเพิ่งจะเริ่มลงคลิปในซู่เหรินจ้านของเราได้ไม่นานเองค่ะ แถมคลิปที่ลงก็เป็นคลิปร้องเพลงทั้งหมด แล้วยังไม่เปิดเผยหน้าตาอีก ทางเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นใคร"

"ไม่เปิดหน้าเหรอ ลึกลับขนาดนั้นเชียว"

กรรมการทุกคนยิ่งทวีความอยากรู้เข้าไปใหญ่ จางอวิ๋นไคแค่นเสียงฮึในลำคอ

"พอถึงรอบชิงชนะเลิศเดี๋ยวก็ได้เห็นเองนั่นแหละ"

"ก็จริง"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน เจียงเถาที่เพิ่งออกไปรับสายโทรศัพท์เมื่อครู่ก็ผลักประตูเดินเข้ามาด้วยสีหน้าพิลึก

"เหล่าเจียง เป็นอะไรไปเหรอ"

ตัวแทนสมาคมนักเขียนสนิทสนมกับเจียงเถาอยู่แล้ว พอเห็นท่าทางแปลกไปจึงเอ่ยถามขึ้น

เจียงเถามองไปยังทุกคนพลางยิ้มเจื่อน "เสวี่ยโจวเขารู้จักกับลูกสาวผม เมื่อกี้เพิ่งวานให้ลูกสาวผมมาบอกคณะกรรมการจัดงานว่า รอบชิงชนะเลิศเขามาที่งานไม่ได้ อยากจะขอเข้าร่วมผ่านระบบทางไกล และก็ยังไม่สะดวกเปิดเผยหน้าตาด้วยครับ"

"เข้าร่วมทางไกล?"

"แถมยังไม่เปิดหน้าอีกเนี่ยนะ?"

บรรดากรรมการต่างพากันอึ้งงัน เฉินซินอดถามขึ้นมาไม่ได้

"ทำไมล่ะคะ"

เจียงเถายักไหล่อย่างจนใจ "เสวี่ยโจวบอกว่าหน้าตาเขาอัปลักษณ์มาก กลัวว่าจะทำให้คนดูตกใจน่ะครับ"

"หน้าตาอัปลักษณ์มากเนี่ยนะ?"

เฉินซินถึงกับพูดไม่ออก เดิมทีเธอคิดว่ากว่าซู่เหรินจ้านจะมีคนที่ดังเปรี้ยงปร้างข้ามวงการออกมาได้สักคน ก็กะว่าจะจัดคิวสัมภาษณ์พิเศษให้เสวี่ยโจวสักหน่อย แต่ที่ไหนได้ เทพท่านนี้แม้แต่รอบชิงชนะเลิศก็ยังไม่ยอมเปิดหน้าเลย

"แค่เนี้ยเหรอ?"

"มันจะขี้เหร่ได้สักแค่ไหนเชียว? ถึงขนาดไม่ยอมมาร่วมรอบชิงฯ เลยเนี่ยนะ?!"

เหล่ากรรมการต่างรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป จางอวิ๋นไคยังไม่ยอมตัดใจจึงถามต่อ

"ท่านประธานเจียง ลูกสาวคุณรู้จักกับเสวี่ยโจว แล้วเขาหน้าตาเป็นยังไง อายุเท่าไหร่หรือครับ"

เจียงเถาส่ายหน้า "ลูกสาวผมก็ไม่เคยเจอเขาเหมือนกัน แค่ติดต่อกันผ่านซู่เหรินจ้านเท่านั้นครับ"

ทุกคนต่างมองหน้ากัน รู้สึกหนักใจอยู่ไม่น้อย

ถ้าเป็นผู้เข้าแข่งขันธรรมดาทั่วไปที่ยื่นข้อเรียกร้องแบบนี้ คงถูกปฏิเสธกลับไปทันทีแล้ว อยากมาก็มา ไม่อยากมาก็ช่างหัวแกสิ!

แต่เสวี่ยโจวไม่เหมือนกัน เขาเป็นถึงยอดฝีมือที่เขียน "โหยวจื่ออิ๋น" เชียวนะ!

ถ้ารอบชิงชนะเลิศไม่มีเขา แล้วยังจะเรียกว่ารอบชิงชนะเลิศได้อยู่อีกหรือ

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เจียงเถาจึงลองหยั่งเชิงดู "จริง ๆ แข่งแบบออนไลน์ระยะไกลก็ไม่เลวนะครับ เผลอ ๆ อาจจะเอามาเป็นจุดขายได้ด้วยซ้ำ ฮะ ๆ"

"จริงด้วย ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ถือเป็นจุดเด่นจุดหนึ่งได้เลย" เฉินซินรีบเออออรับลูกทันที

"ผมก็ว่าทำได้นะ งานเราเป็นการประกวดกวีนิพนธ์นี่นา ขอแค่แต่งบทกวีได้ก็พอแล้ว" ตัวแทนจากสมาคมนักเขียนและเว็บนิยายต่างก็เห็นพ้องต้องกัน

ทุกคนหันไปมองจางอวิ๋นไค เหลือแค่เขาคนเดียวที่ยังไม่แสดงท่าที

จางอวิ๋นไคตอบอย่างเปิดเผยว่า "ผมแค่อยากรู้ว่าอาจารย์เสวี่ยโจวหน้าตาเป็นยังไงเท่านั้นแหละครับ แต่พวกอัจฉริยะมักมีนิสัยแปลก ๆ เป็นธรรมดาอยู่แล้ว ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ"

เจียงเถาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูท่าเขาจะทำตามที่ลูกสาวไหว้วานสำเร็จจนได้

"แต่ว่า..."

จางอวิ๋นไคหัวเราะหึ ๆ แล้วเอ่ยต่อ "ในเมื่อเป็นรอบชิงชนะเลิศ ก็ควรจะต้องเพิ่มความยากขึ้นมาหน่อย ผมขอเสนอให้ปรับเปลี่ยนกติการอบชิงฯ สักนิดครับ"

กติกาการแข่งขันรอบชิงฯ ของการประกวดกวีนิพนธ์กำหนดไว้ล่วงหน้านานแล้ว นั่นคือการบอกหัวข้อล่วงหน้า เพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันนำไปแต่งบทกวีในการแข่งรอบชิงฯ

"ปรับยังไงหรือครับ"

คนอื่น ๆ เอ่ยถาม

จางอวิ๋นไคหัวเราะหึ ๆ "การให้หัวข้อล่วงหน้ามันง่ายเกินไป เราเปลี่ยนเป็น... เดินเจ็ดก้าวร่ายกวี ไปเลยดีกว่า!"

"เดินเจ็ดก้าวร่ายกวี?"

ทุกคนต่างชะงักไป เจียงเถาเอ่ยถาม

"ความหมายของท่านรองฯ จางคือ... พวกเราจะไม่ให้หัวข้อล่วงหน้า แต่จะให้พวกเขาแต่งบทกวีสด ๆ ในงานเลยอย่างนั้นหรือครับ"

"ถูกต้องครับ แถมยังต้องแต่งให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดด้วย"

จางอวิ๋นไคยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดียิ่งขึ้น ใบหน้าเริ่มมีเลือดฝาด เห็นได้ชัดว่าพอใจกับไอเดียนี้ของตัวเองมาก

"ฟังดูน่าสนใจดีเหมือนกันนะครับ แล้วจะกำหนดให้แต่งบทกวีเสร็จภายในเวลาเท่าไหร่ล่ะครับ"

ตัวแทนจากเว็บนิยายเอ่ยถาม

"เมื่อกี้ไม่ได้บอกไปแล้วหรือครับ"

จางอวิ๋นไคเอามือไพล่หลัง พลางกล่าวอย่างผยองว่า

"ภายในเจ็ดก้าว จะต้องแต่งบทกวีให้เสร็จ"

"เจ็ดก้าว? ไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำมั้ง!"

เหล่ากรรมการต่างตกตะลึงไปตาม ๆ กัน เฉินซินกลอกตาคิดไว พริบตานั้นเธอก็เข้าใจทันที คนของสมาคมกวีนิพนธ์วัน ๆ เอาแต่ศึกษาเรื่องพวกนี้ ย่อมมีคนที่แต่งบทกวีได้อย่างรวดเร็วอยู่ไม่น้อย

โดยเฉพาะกัวมู่จือคนนั้น เคยไปโชว์แต่งบทกวีตามหัวข้อภายในเวลาสามสิบวินาทีในรายการโทรทัศน์มาแล้ว

หนอย จางอวิ๋นไคเจ้าหมอนี่ยังคิดจะดันคนของสมาคมกวีนิพนธ์ให้คว้าแชมป์อยู่อีกสินะ!

เฉินซินกำลังจะเอ่ยปากคัดค้าน แต่นึกไม่ถึงว่าตัวแทนจากเว็บนิยายจะชิงพูดขึ้นมาก่อน "ไอเดียนี้ไม่เลวเลยครับ ผมสนับสนุน!"

ตามด้วยตัวแทนจากสมาคมนักเขียน "แบบนี้มีจุดขายดี ผมก็สนับสนุนครับ!"

ตัวแทนจากเว็บกวีนิพนธ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยกมือสองข้างเห็นด้วยเต็มที่

เฉินซินถึงกับอึ้ง ถึงตอนนี้เธอถึงเพิ่งตาสว่าง พวกจากเว็บนิยายหัวเซี่ยกับสมาคมนักเขียนรู้ว่าฝั่งตัวเองหมดหวังที่จะคว้าแชมป์แล้ว และก็ไม่อยากเห็นซู่เหรินจ้านได้แชมป์เหมือนกัน ถึงได้อยากกวนน้ำให้ขุ่นเพื่อรอดูเรื่องสนุกเท่านั้น

ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย!

แต่ในเมื่อกรรมการเกินครึ่งเห็นชอบไปแล้ว เธอคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

จางอวิ๋นไคเห็นว่าสถานการณ์ลงตัวแล้วจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "งั้นก็เอาตามนี้ครับ เจ็ดก้าวร่ายกวี รอบชิงชนะเลิศในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าจะต้องดุเดือดมากแน่ ๆ!"

เหล่ากรรมการต่างพากันปรบมือ จางอวิ๋นไคยิ้มกริ่ม พลางคิดในใจว่า เหล่ากัว ฉันช่วยนายได้เท่านี้แหละนะ

เจียงเถาได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ เดิมทีเขาตั้งใจจะช่วยเสวี่ยโจวสักครั้ง เพื่อให้อีกฝ่ายสามารถเข้าร่วมแข่งขันจากระยะไกลได้

คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เจ็ดก้าวร่ายกวี เขาจะไหวจริง ๆ หรือเปล่านะ?