ตอนที่ 62 อาจารย์ซู ชวนแฟนคุณมาด้วยสิ

วันรุ่งขึ้น หลังตรากตรำทำงานติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดซูชิงเหมยก็ได้กลับมายังเมืองหลินเจียง

แต่งานของเธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง

ดูเอาเถอะ เพิ่งลงจากเครื่องบินก็ต้องรีบตรงไปยังสาขาย่อยในเมืองหลินเจียงของกองประกวดกวีนิพนธ์ เพื่อถ่ายทำคลิปโปรโมตรอบชิงชนะเลิศ

ยังดีที่สถานที่ถ่ายทำอยู่ในตัวเมือง พอลงจากเครื่องบินแล้ว ทุกคนจึงเดินทางไปถึงได้อย่างรวดเร็ว

ความจริงก็ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่ในสตูดิโอถ่ายทำที่มีฉากหลังเป็นโลโก้ของการประกวดกวีนิพนธ์ ซูชิงเหมยเพียงแค่ยืนพูดหน้ากล้องสักสองสามประโยคก็เรียบร้อยแล้ว

ตอนที่ไปถึง ทีมงานยังคงเตรียมสถานที่อยู่ ซูชิงเหมยจึงหยิบบทขึ้นมาอ่านทบทวน

บทมีไม่มาก แค่สองสามประโยคเท่านั้น เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่เรื่องที่เธอพูด แต่เป็นการปรากฏตัวของเธอในคลิปโปรโมตต่างหาก ลำพังแค่นี้ก็เพียงพอจะดึงดูดความสนใจให้รอบชิงชนะเลิศของการประกวดกวีนิพนธ์ได้แล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรทำ โจวยวิ๋นจึงเปิดดูเวยปั๋วทางการของการประกวดกวีนิพนธ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตอนนี้การโหวตออนไลน์เหลือเวลาอีกแค่วันเดียวก็จะสิ้นสุดลง เด็กสาวไม่ได้มีความรู้เรื่องบทกวีอะไรเลย แค่อยากเผือกล้วนๆ จึงเลื่อนลงไปดูอันดับคะแนนทันที

"โอ้โห คะแนนอันดับหนึ่งนำอันดับสองไปกว่าเท่าตัวแน่ะ อันดับสองน่าสงสารจัง"

โจวยวิ๋นมองดู อันดับหนึ่งได้คะแนนโหวตกว่าหนึ่งล้านคะแนน ส่วนอันดับสองเพิ่งแตะแค่ห้าแสนคะแนน แบบนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว

พอมองดูอีกที คนที่ได้อันดับสองชื่อกัวมู่จือ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เธอจึงหันขวับไปมองจางหงทันที

"เอ๊ะ พี่หง ฉันจำได้ว่าพี่เคยซื้อรวมบทกวีของกัวมู่จือด้วยไม่ใช่เหรอคะ"

แม้จางหงจะคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยชื่อเสียงและผลประโยชน์ อีกทั้งยังเป็นผู้จัดการที่ต้องคอยรับมือเรื่องชวนปวดหัวสารพัดอยู่ตลอด ทว่าลึกๆ เธอยังมีความรักในศิลปะและความสุนทรีย์ ยามว่างจึงมักหยิบบทความหรือบทกวีขึ้นมาอ่านอยู่บ้าง

เธอเคยซื้อรวมบทกวีของกัวมู่จือจริงนั่นแหละ แต่เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวจึงไม่ค่อยได้พูดถึง นึกไม่ถึงว่าจะถูกยายตัวแสบจอมเผือกอย่างโจวยวิ๋นเปิดโปงเอาตอนนี้

เธอเสยผมแก้เก้อ ถลึงตาใส่โจวยวิ๋นไปทีหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองหลินโจวที่กำลังทำหน้าแปลกใจ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

"สมัยสาวๆ เวลาว่างก็ชอบอ่านน่ะ"

โจวยวิ๋นหัวเราะคิกคัก "ตอนนี้แก่แล้วก็เลยไม่ชอบอ่านแล้วเหรอคะ"

จางหงยกมือขึ้น "ฉันแก่มากเหรอ"

"ผิดไปแล้วค่ะ พี่หง ฉันผิดไปแล้ว!" ผู้ช่วยตัวน้อยรีบยกมือยอมแพ้ทันควัน จู่ๆ เธอก็ร้องอุทานอย่างแปลกใจ พลางชี้นิ้วไปที่ชื่ออันดับหนึ่ง

"เสวี่ยโจว? มาจากซู่เหรินจ้าน? นี่คงไม่ใช่อาจารย์เสวี่ยโจวคนนั้นของพี่ชิงเหมยหรอกนะ?"

หลินโจวพลันเงียบกริบ ตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วหันมองไปทางอื่น

ซูชิงเหมยกลับส่งเสียงตอบรับในลำคออย่างสงบนิ่ง "อืม"

"ว้าว พี่ชิงเหมย พี่รู้อยู่แล้วเหรอคะเนี่ย"

โจวยวิ๋นถามด้วยความสงสัย จางหงเองก็แปลกใจมากเช่นกัน "อาจารย์เสวี่ยโจวเป็นนักแต่งเพลงไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาเขียนบทกวีอีกล่ะ"

ซูชิงเหมยวางบทลงแล้วเอ่ยเรียบๆ "ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"

โจวยวิ๋นกับจางหงเริ่มชินชาเสียแล้ว ทั้งสองจึงก้มลงดูบทกวีของเสวี่ยโจวด้วยความอยากรู้

สองสาวอ่านจบอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้าท่าทางกลับต่างกันลิบลับ

โจวยวิ๋นผู้มีอารมณ์อ่อนไหวกว่าเริ่มปาดน้ำตา "ตอนเด็กๆ แม่ฉันก็ชอบเย็บเสื้อผ้าให้ฉันเหมือนกัน บทกวีนี้เขียนได้ดีจริงๆ เลย!"

ส่วนจางหงกลับนิ่งเงียบ ก้มหน้าลง ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงความหลังบางอย่าง

ซูชิงเหมยมองจางหงแล้วเอ่ยเรียกเสียงเบา "พี่หง..."

โจวยวิ๋นรู้สึกตัวได้ทันที รีบเอ่ยปลอบ "พี่หง พี่ยังมีพวกเราอยู่นะคะ!"

พวกเธอต่างรู้ดีว่าแม่ของจางหงเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว บทกวีนี้จึงสะกิดความทรงจำอันแสนเศร้าของจางหงขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย

จางหงเงยหน้าขึ้น ตบแขนโจวยวิ๋นเบาๆ "พวกเธอสองคนไม่ทำให้ฉันโมโหก็พอแล้วล่ะ!"

"ฮิๆ รับทราบค่ะแม่หง!"

โจวยวิ๋นกอดแขนจางหงอย่างออดอ้อน จางหงทำทีตีเธอเบาๆ สองที แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับดูอบอุ่นและอ่อนโยน

"จริงสิ พี่ชิงเหมย รอบชิงพี่ต้องไปเป็นกรรมการไม่ใช่เหรอคะ คราวนี้จะได้เห็นแล้วว่าอาจารย์เสวี่ยโจวหน้าตาเป็นยังไงกันแน่"

โจวยวิ๋นพลันนึกขึ้นได้ จึงตื่นเต้นขึ้นมาทันที

สำหรับพวกเธอแล้ว เสวี่ยโจวคือหนึ่งในผู้มีพระคุณคนสำคัญที่ช่วยให้ซูชิงเหมยหวนคืนสู่จุดสูงสุดของความนิยม เพลง "น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ" เพียงเพลงเดียวช่วยพลิกสถานการณ์ยามเข้าตาจนให้แก่ซูชิงเหมย

แต่อาจารย์เสวี่ยโจวคนนี้กลับลึกลับอย่างยิ่ง นอกจากรู้ว่าเป็นผู้ชายแล้ว ทั้งอายุและหน้าตากลับไม่มีใครรู้เลยสักนิด

จะบอกว่าไม่อยากรู้ก็คงเป็นไปไม่ได้

"ชิงเหมยฟื้นกระแสนิยมกลับมาได้เร็วขนาดนี้ นอกจากแรงสนับสนุนจากภายนอกแล้ว ส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งคนกันเองของเราด้วย"

จางหงมองหลินโจวพลางยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

แม้ผลงานของเสวี่ยโจวจะมีส่วนช่วยให้ซูชิงเหมยเปล่งประกายบนเวที แต่การคอยอยู่เคียงข้าง ปกป้อง และดูแลอย่างใกล้ชิดของหลินโจว ก็ทำให้ซูชิงเหมยปรับสภาพจิตใจกลับมาอยู่ในจุดที่ดีที่สุดได้อย่างรวดเร็ว

ในเรื่องนี้ หลินโจวยิ่งถือว่ามีส่วนสำคัญที่ไม่อาจมองข้าม

จางหงเป็นผู้จัดการ เป็นหัวหน้าทีมของซูชิงเหมย ย่อมไม่อาจทำร้ายน้ำใจของคนในทีมได้

ยิ่งไปกว่านั้น ซูชิงเหมยเองก็เคยพูดไว้ว่า "เขาไม่ใช่คนนอก"

ซูชิงเหมยหันไปมองหลินโจว พลางส่งเสียง "อืม" ตอบรับคำหนึ่ง

เขาช่วยฉันไว้มากจริงๆ

ไม่ว่าจะในที่ที่พวกคุณมองเห็น หรือในที่ที่มองไม่เห็นก็ตาม

พอรับรู้ได้ถึงสายตาของซูชิงเหมย หลินโจวก็ได้แต่ยิ้มรับบางๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ตอนนั้นเองทีมงานก็เดินเข้ามาบอกว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว

ซูชิงเหมยลุกขึ้น ก้าวไปยืนหน้าป้ายโลโก้แล้วหันหน้าเข้าหากล้อง

ผู้กำกับการถ่ายทำมองการแต่งกายของซูชิงเหมย ชุดกี่เพ้าสีเขียวอมฟ้าขับเน้นทรวดทรงสะโอดสะอง ชายกระโปรงผ่าข้างเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนดุจหยกไล่ขึ้นไปจนถึงหัวเข่า

ทีมงานรอบข้างต่างมองกันจนตาค้าง ปกติพวกเขาถ่ายแต่งานของศิลปินโนเนมระดับสามระดับสี่ เคยได้ถ่ายดาราระดับนี้เสียที่ไหน

แถมยังเป็นซูชิงเหมย ผู้ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสามสาวงามแถวหน้าของวงการ และมีเรียวขาสวยเป็นอันดับหนึ่งคนนั้นอีกด้วย!

เมื่อก่อนเห็นในทีวีก็ว่าสวยแล้ว ยังแอบคิดในใจอยู่เลยว่ามีฟิลเตอร์ช่วยหรือเปล่า

แต่วันนี้พอได้มาเห็นใกล้ๆ ขนาดนี้ ทั้งที่เธอแต่งหน้าเพียงบางเบา แค่ยืนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องยิ้มด้วยซ้ำ ก็งดงามหมดจดจนสะกดทุกสายตาแล้ว

สุดยอดเกินไปแล้ว!

ผู้กำกับตั้งสติได้ก็เอ่ยเตือนให้ลูกน้องดึงสมาธิกลับมา ก่อนจะรีบสั่งเริ่มถ่ายทำรอบแรกทันที

บทพูดมีแค่สองประโยค "สืบสานวัฒนธรรมหัวเซี่ย รังสรรค์บทกวีเอกพันปี ฉันคือซูชิงเหมย แล้วพบกันในการประกวดกวีนิพนธ์นะคะ!"

ตลอดการถ่ายทำซูชิงเหมยแทบไม่ยิ้มเลย นอกจากเวลาร้องเพลงกับเจอแฟนคลับแล้ว เธอก็แทบจะยิ้มไม่เป็นเลยจริงๆ

แต่ขอแค่เทพธิดาผู้เย็นชามายืนอยู่หน้ากล้อง ต่อให้ไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำก็ยังดูงดงามไร้ที่ติ

ผู้กำกับก้มเช็กฟุตเทจด้วยความพึงพอใจ แค่ท่อนสั้นๆ นี้ก็เปิดวนดูซ้ำได้ไม่รู้เบื่อแล้ว

"เรียบร้อยแล้วครับ อาจารย์ซู ลำบากคุณแย่เลยครับ"

สิ้นเสียงผู้กำกับ บรรดาทีมงานก็พากันกรูเข้าไปรุมล้อมซูชิงเหมยทันที

หลินโจวตกใจ รีบพุ่งเข้าไปกันฝูงชนแล้วยืนบังหน้าซูชิงเหมยไว้

"อาจารย์ซูคะ ฉันเป็นแฟนเพลงของคุณ ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ!"

"อาจารย์ซูครับ ผมชอบการเต้นของคุณมาก ขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้ไหมครับ!"

ที่แท้คนพวกนี้ก็แค่อยากได้ลายเซ็นกับถ่ายรูปคู่กับซูชิงเหมย หลินโจวจึงยอมเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ยังคอยระวังอยู่ข้างกายเธอไม่ห่าง

ซูชิงเหมยมองเขา กำลังจะอ้าปากพูด ทีมงานที่ตื่นเต้นก็พากันยื่นสมุดขอลายเซ็นเข้ามาตรงหน้าเสียก่อน

ซูชิงเหมยไม่เคยรำคาญแฟนคลับเลยสักนิด เธอตอบรับคำขอของทุกคนทีละคนอย่างเต็มใจ สุดท้ายผู้กำกับยังเดินเข้ามาเสนอให้ทุกคนถ่ายรูปรวมด้วยกัน วันนี้หน้าฟีดโซเชียลคงแตกแตนกันถ้วนหน้าแน่นอน

ทุกคนต่างยืนห้อมล้อมซูชิงเหมยไว้ตรงกลางราวกับดาวล้อมเดือน เมื่อหลินโจวมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว จึงค่อยๆ ปลีกตัวถอยออกมายืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง

ทันใดนั้น เด็กสาวคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า "อาจารย์ซูคะ ชวนแฟนคุณมาถ่ายรูปด้วยกันสิคะ"

สิ้นเสียงเด็กสาว บรรยากาศโดยรอบก็เงียบกริบลงทันที ทุกคนพร้อมใจกันหันขวับไปมองหลินโจวด้วยความตกตะลึง

นี่คือแฟนของอาจารย์ซูเหรอ?

บ้าน่า?

ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลยนะ?

แต่พอลองคิดดูดีๆ เมื่อครู่นี้หนุ่มหล่อคนนี้คอยปกป้องซูชิงเหมยอย่างทะนุถนอมขนาดนั้น ออร่าความเป็นแฟนพุ่งกระฉูด ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นแฟนกันจริงๆ ก็ได้นะเนี่ย!

ซูชิงเหมยเองก็ชะงักไป กำลังจะอ้าปากพูด แต่หลินโจวกลับชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

"ผมเป็นผู้ช่วยของคุณซูครับ"

ทุกคนต่างชะงักอึ้ง เด็กสาวคนนั้นรู้ตัวว่าพูดผิดไปจึงรีบละล่ำละลักขอโทษ

"ขอโทษค่ะอาจารย์ซู ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันพูดจาซี้ซั้วไปเอง"

ซูชิงเหมยปรายตามองหลินโจวแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วบอกเด็กสาวว่า "ไม่เป็นไรค่ะ"

พอถ่ายรูปเสร็จ ในที่สุดงานก็เลิก ซูชิงเหมยเดินออกมาท่ามกลางเสียงกล่าวลากันอย่างคึกคักของเหล่าทีมงาน

พอทั้งสี่คนขึ้นรถ โจวยวิ๋นก็หลุดขำพรวดออกมาทันที "ฮ่าๆๆๆ พวกเขาคิดว่าพี่หลินเป็นแฟนของพี่ชิงเหมยได้ยังไงกัน ขำจะตายอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ!"

เดิมทีซูชิงเหมยขยับตัวตามความเคยชินตั้งใจจะพิงกระจกหน้าต่างมองวิวข้างนอก พอได้ยินเข้าก็ชะงักไป เธอนั่งเบียดชิดอยู่ข้างหลินโจวพลางตวัดสายตาดุใส่โจวยวิ๋นที่นั่งอยู่เบาะหน้า

"มันน่าขำมากเลยเหรอ"

โจวยวิ๋นยังคงหัวเราะคิกคัก หันกลับมาพูดว่า "จริงไหมล่ะคะพี่ชิงเหมย พี่ไม่คิดว่ามันตลกเหรอ พี่กับพี่หลินเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ยังไง ฮ่าๆๆ!"

จางหงนึกอยากจะยกมือฟาดเธออีกสักที พลางเอ่ยเร่งว่า "รีบขับรถไปเลย!"

โจวยวิ๋นขานรับเสียงอ่อย ถึงยอมหยุดหัวเราะแล้วสตาร์ตรถ

จางหงหันมาพูดกับหลินโจวว่า "ขอโทษด้วยนะคะคุณหลิน เสี่ยวยวิ๋นเธอปากไวไปหน่อย ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นหรอกค่ะ"

โจวยวิ๋นที่กำลังขับรถอยู่เพิ่งจะรู้ตัว จึงรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

"ไม่ใช่แบบนั้นนะพี่หลิน ฉันไม่ได้หมายความว่าพี่ไม่คู่ควรกับพี่ชิงเหมยนะคะ ฉันแค่รู้สึกว่านิสัยของพี่สองคนดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ พี่เป็นคนดีนะ จริงๆ!"

หลินโจวถึงกับพูดไม่ออก ผมยังไม่ได้อ้าปากสักคำ เธอก็แจกการ์ดคนดีให้ผมซะแล้วเนี่ยนะ?

ซูชิงเหมยเปรยขึ้นมาลอยๆ "เสี่ยวยวิ๋น คืนนี้ฉันกะว่าจะเลี้ยงกุ้งเครย์ฟิชเธอสักหน่อย"

โจวยวิ๋นได้ยินก็ดีใจยกใหญ่ "ดีเลยค่ะ! วันนั้นมีกุ้งเครย์ฟิชแค่สองจาน ฉันยังกินไม่สะใจเลย!"

ซูชิงเหมยพูดต่อหน้าตาเฉย "แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว"

"อ้าว?" ผู้ช่วยสาวตัวน้อยถึงกับหน้ามุ่ย "พี่ชิงเหมยแกล้งฉันเหรอคะ ไม่เอาน่า ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"

ซูชิงเหมยสั่งเสียงเรียบ "ไปส่งฉันที่บ้าน"

โจวยวิ๋นจำใจขานรับ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังเสวี่ยเหมยย่วน

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินโจวก็สั่นขึ้นสองครั้ง เขาเหลือบมองซูชิงเหมย เห็นเธอกำลังเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพริ้มคล้ายกำลังพักผ่อน

หลินโจวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความส่วนตัวจากอวี๋เหรินเกอจี

"เหล่าโจว เรื่องเรียบร้อยแล้วนะ ผู้จัดงานยอมให้นายแข่งทางไกลได้ ไม่ต้องเปิดเผยหน้าตา"

หลินโจวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เท่านี้ก็พอแล้ว เขาตอบกลับไปว่า "ขอบคุณนะ! คราวหน้าถ้าเธอมาเมืองหลวงผมเลี้ยงข้าวเอง!"

"อืม แล้วก็มีอีกเรื่อง พวกเขาจะเปลี่ยนกติกานัดชิง รอบชิงจะไม่มีการบอกหัวข้อล่วงหน้า แต่จะจับฉลากสดๆ หน้างาน แถมยังกำหนดให้เดินเจ็ดก้าวแต่งกวีอีกด้วย"

อวี๋เหรินเกอจีไม่ได้พูดจาโผงผางเหมือนก่อนหน้านี้ น้ำเสียงของเธอฟังดูรู้สึกผิดอยู่บ้าง

"ขอโทษด้วยนะ พ่อฉันพูดไม่ค่อยเก่ง เลยช่วยห้ามไว้ไม่ทัน แผนนี้พวกสมาคมกวีนิพนธ์เป็นคนเสนอ ชัดเจนว่ากะจะหาเรื่องแกล้งนายนั่นแหละ"

พวกสมาคมกวีนิพนธ์ขลุกอยู่กับเรื่องพวกนี้ทั้งวัน ดื่มเหล้าเข้าไปไม่กี่จอกก็วางมาดเป็นกวีเอก การด้นสดแต่งกลอนตามหัวข้อทันทีจึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพวกเขา

ยิ่งคนอย่างกัวมู่จือก็เป็นมือฉมังด้านนี้อยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่ากติกานี้ตั้งขึ้นมาเพื่อช่วยคนของสมาคมกวีนิพนธ์มารุมเล่นงานเสวี่ยโจวโดยเฉพาะ

"เดินเจ็ดก้าวแต่งกวีเนี่ยนะ?" หลินโจวชะงักไป ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรดี

ให้ตายสิ นี่มันเอามาประเคนให้ถึงปากชัดๆ

ล้วนเป็นผู้รักในบทกวีแห่งหัวเซี่ยเหมือนกันแท้ๆ ไยจึงต้องเข่นฆ่ากันให้ร้อนรนถึงเพียงนี้?