ตอนที่ 63 ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นเกินไปแล้ว

เสวี่ยเหมยย่วน บ้านของซูชิงเหมย

"ชิงเหมย งั้นพวกเราไปก่อนนะ เธอตั้งใจซ้อมร้องเพลงล่ะ"

"พี่ชิงเหมย พี่หลิน บ๊ายบายค่ะ!"

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ จางหงกับโจวยวิ๋นก็ขอตัวกลับ

เดิมทีช่วงบ่ายซูชิงเหมยยังมีงานอีกงานหนึ่ง แต่อีกไม่กี่วันก็ต้องไปอัดรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เทปที่สี่ที่เมืองซิงเฉิงแล้ว

เทปนี้จะมีนักร้องตกรอบหนึ่งคน โดยคนที่ได้คะแนนรวมของเทปสามกับเทปสี่รั้งท้ายจะต้องตกรอบไป แล้วในเทปที่ห้าก็จะมีนักร้องใหม่เข้ามาเสียบแทน

ซูชิงเหมยอยู่อันดับสามในเทปก่อน ถือว่าคะแนนยังค่อนข้างปลอดภัย

แต่เธอก็จริงจังกับการร้องเพลงทุกรอบ เทปก่อนร้องเพลงเร็วไปแล้ว เทปนี้จึงอยากลองร้องเพลงช้าซึ้ง ๆ ดูบ้าง

เธอเลือกเพลงสร้างชื่อของอดีตราชินีเพลงอย่างอวี๋ซิน แต่เพลงนี้โด่งดังติดหูจนกลายเป็นภาพจำฝังใจ มีคนเอาไปคัฟเวอร์นับไม่ถ้วน ทว่าล้วนพังไม่เป็นท่ากันทั้งนั้น

ถ้าคิดจะร้องให้ออกมาดี โดยเฉพาะการร้องให้สมบูรณ์แบบบนเวทีประชันระดับท็อปอย่าง "หว่อซื่อเกอโส่ว" มันยากเย็นเกินไปจริง ๆ

แถมเวลาฝึกซ้อมก็น้อยเกินไป

ซูชิงเหมยจึงให้จางหงช่วยยกเลิกคิวงานตลอดสองวันข้างหน้า เพื่อจะได้มีสมาธิซ้อมร้องเพลงอยู่ที่บ้าน

เรื่องนี้ทำให้เทียนอวิ๋นเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ค่อยพอใจนัก งานที่เธอยกเลิกไปล้วนเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น!

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้ซูชิงเหมยโด่งดังขนาดนี้ ถือเป็นเบอร์หนึ่งของบริษัท พวกเขาจึงทำได้แค่ยอมตามใจ

สภาพแบบนี้ก็นับว่าแปลกพิลึก ตัวนักร้องอยากร้องเพลงให้ดี แต่ทางค่ายกลับอยากให้นักร้องรับแต่งานอีเวนต์

เพราะแบบนี้วงการเพลงหัวเซี่ยในช่วงไม่กี่ปีมานี้ถึงส่อแววขาดผู้สืบทอดรุ่นใหม่ จิตใจของผู้คนร้อนรนและฉาบฉวยเกินไป

เมื่อตอนเที่ยง ซูชิงเหมยยังคงตามใจโจวยวิ๋นด้วยการสั่งกุ้งมังกรผัดจากหน้าหมู่บ้านมาให้หนึ่งที่

โจวยวิ๋นกินอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะกลับไปด้วยความอิ่มหนำสำราญใจ

หลินโจวรู้สึกขำอยู่บ้าง ผู้หญิงคนนี้ภายนอกดูเย็นชา แต่จริง ๆ แล้วกลับใจอ่อนเอาเรื่อง

"คุณขำอะไรคะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยถามขึ้นทันควัน

"ไม่มีอะไรครับ แค่นึกถึงเรื่องน่ายินดีขึ้นมาได้น่ะ"

หลินโจวตอบอย่างคล่องปาก

ซูชิงเหมยขมวดคิ้วเรียวงาม เอ่ยดักคออย่างระแวงว่า "ห้ามบอกว่ามีความสุขเพราะเจ้านาย แล้วก็ห้ามบอกว่าเพราะเจ้านายแต่งตัวสวยด้วยนะคะ"

สองครั้งก่อนที่ถาม หมอนี่ก็แถเอาตัวรอดไปได้ ครั้งนี้จะยอมให้เขาหลอกอีกไม่ได้เด็ดขาด

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ซูชิงเหมยก็พลันนึกถึงตอนที่เด็กสาวเมื่อเช้าทักว่าหลินโจวเป็นแฟนของเธอ แล้วหมอนี่ก็รีบร้อนปฏิเสธพัลวัน ท่าทางกลัวคนอื่นจะเข้าใจผิดจนตัวสั่น

ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนฉัน มันน่าอับอายขายหน้าขนาดนั้นเลยหรือไง

ซูชิงเหมยเลยแอบโมโหขึ้นมานิด ๆ ตอนนี้เลยจงใจหาเรื่องแกล้งเขาเสียหน่อย

หลินโจวยิ้ม "เพราะเจ้านายของผมเป็นคนดีน่ะครับ"

"คุณ..."

ซูชิงเหมยถลึงตาใส่เขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินกระทืบเท้าตึงตังขึ้นชั้นบนไป

ไม่อยากคุยกับหมอนี่แล้ว!

น่าโมโหชะมัด!

"คุณซูครับ ผมวางนมไว้บนโต๊ะนะ อีกเดี๋ยวอย่าลืมลงมาดื่มล่ะ"

หลินโจวเอ่ยเตือน นมวันละสองแก้วเป็นเรื่องจำเป็นที่ขาดไม่ได้

"รู้แล้วน่า!"

ซูชิงเหมยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าห้องซ้อมร้องเพลงไปอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน เสียงร้องและเสียงเปียโนกังวานใสก็ดังแว่วออกมา

ตรงหน้าของหลินโจวพลันปรากฏตัวอักษรขึ้นมาอีกครั้ง

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ความคืบหน้าในการคัดลอก 72%...

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของแผนงานรายการ "เอ็กซ์ตรีมชาเลนจ์" ความคืบหน้าในการคัดลอก 42%...

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของบทละคร "ล่าปริศนาราตรีขาว" ความคืบหน้าในการคัดลอก 7%...

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของเพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" ความคืบหน้าในการคัดลอก 7%...

ให้ตายสิ แถบความคืบหน้าทั้งสี่อันเพิ่มขึ้นมาแค่ 2% นิ้วทองคำ แกเล่นตลกอะไรกับฉันอยู่เนี่ย

หมายความว่าแค่ฟังผู้หญิงร้องเพลงมันไม่เร้าอารมณ์แกแล้วใช่ไหม

หลินโจวรู้สึกว่าเจ้านิ้วทองคำนี่หน้าด้านหน้าทนจริง ๆ

พอโดนหลินโจวด่าเข้าหน่อย คงจะรู้สึกละอายใจขึ้นมา ตัวอักษรถึงค่อย ๆ จางหายไป นิ้วทองคำผลุบหายเข้ากลีบเมฆ

หลินโจวได้ยินเสียงเปียโนแว่วมาจากชั้นสอง พลางคิดในใจว่าตนควรจะไปซื้อเปียโนสักหลังดีไหมนะ

เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ตอนที่เห็นซูชิงเหมยสวมชุดซ้อมเต้นรัดรูปในห้องซ้อมของเทียนอวิ๋นเอนเตอร์เทนเมนต์ แถบความคืบหน้าของเพลง "พบเจอ" ก็พุ่งแตะ 100% ทันที ทั้งเนื้อร้อง ทำนอง โน้ตเพลง รวมถึงรายละเอียดการร้องทั้งหมดถูกสลักลึกลงในหัวเรียบร้อย

หลังจากนั้นหลินโจวเคยลองใช้กีตาร์เล่นและร้องดูรอบหนึ่ง แต่ผลลัพธ์ออกมาธรรมดามาก

บางเพลงถ้าดนตรีประกอบต้นฉบับเน้นเสียงเปียโนเป็นหลัก ก็จำเป็นต้องใช้เปียโนจริง ๆ ถึงจะได้อารมณ์

แต่ในห้องนอนของหลินโจวไม่มีเปียโน แถมไม่มีที่ว่างพอจะวางด้วยซ้ำ

นี่แหละปัญหา

ความจริงไม่จำเป็นต้องใช้เปียโนหรูอย่างสไตน์เวย์ ไฮลุน หรือบลูธ์เนอร์อะไรพวกนั้นหรอก แค่คีย์บอร์ดไฟฟ้าตัวเล็ก ๆ สักตัวก็พอแล้ว

สองวันนี้พอมีเวลา ต้องรีบอัดเพลง "พบเจอ" แล้วลงคลิปให้เสร็จโดยเร็ว

ระบบชอปปิงออนไลน์บนโลกใบนี้เจริญไม่แพ้กันเลย บริการส่งด่วนในเมืองของจิงซี แค่สั่งจากร้านเครื่องดนตรีแถวนี้ ชั่วโมงเดียวก็มาส่งถึงที่แล้ว

แต่ที่นี่คือบ้านของซูชิงเหมย ยังไงก็ต้องขอความเห็นจากเจ้าของบ้านก่อน

หลินโจวรออยู่ที่ชั้นหนึ่งครู่หนึ่ง พอรอจนซูชิงเหมยร้องจบรอบหนึ่ง เขาก็ตะโกนขึ้นไปข้างบน

"คุณซูครับ"

"รู้แล้วน่า!"

ซูชิงเหมยนึกว่าหลินโจวจะเร่งให้เธอดื่มนม จึงเดินกระฟัดกระเฟียดลงบันไดมา คว้าแก้วนมบนโต๊ะกระดกหมดรวดเดียวจนมีคราบนมสีขาวเปื้อนมุมปากเล็กน้อย เธอจ้องเขาเขม็งแล้วเอ่ยว่า

"พอใจหรือยังล่ะคะ"

หลินโจวจึงบอกว่า "ผมแค่จะบอกว่า ผมสั่งของทางเน็ตไว้และกำลังจะมาส่ง ขอใช้ที่อยู่บ้านคุณได้ไหมครับ"

ซูชิงเหมยชะงักกึก เพิ่งรู้ตัวว่าเข้าใจผิด รีบหยิบทิชชูมาเช็ดคราบนมที่มุมปาก "ได้ค่ะ"

พูดจบก็วิ่งตึงตังกลับขึ้นไปห้องซ้อมร้องเพลงทันที

พวงแก้มขาวเนียนดั่งหยกแดงระเรื่อขึ้นมาจาง ๆ ทั้งอายทั้งหงุดหงิด

ขายหน้าจะตายอยู่แล้ว!

หมอนี่ต้องจงใจแกล้งแน่ ๆ!

พอนึกถึงสีหน้าเหวอ ๆ ของหลินโจวเมื่อครู่ ซูชิงเหมยก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าชะมัด

หงุดหงิดอยู่พักหนึ่ง เธอก็ชักสงสัยขึ้นมาว่าเขาจะซื้ออะไรกันแน่

ที่ชั้นล่าง หลินโจวนั่งอยู่บนโซฟา หยิบมือถือเปิดแอปจิงซีมอลล์ เลือกร้านเครื่องดนตรีที่อยู่ไม่ไกลจากเสวี่ยเหมยย่วน แล้วทักแชตไปถามเจ้าของร้านว่าส่งของได้เร็วสุดตอนไหน

อีกฝ่ายตอบกลับมาว่าแค่เพิ่มค่าส่งอีกไม่กี่สิบหยวน ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงก็ไปส่งถึงที่

เขาเช็กราคาแล้วเลือกรุ่นยามาฮ่า พี125บี ที่คุ้นเคย คีย์บอร์ด 88 คีย์รุ่นเริ่มต้น ไม่มีเสียงพลาสติกก๊องแก๊ง สัมผัสน้ำหนักกดกำลังดี เอามาใช้อัดคลิปลงซู่เหรินจ้านก็เพียงพอแล้ว

ที่สำคัญคือราคาถูก ลดแล้วเหลือแค่ 3,700 กว่าหยวน ทั้งยังไม่กินพื้นที่ วางในห้องนอนของเขาได้พอดีเป๊ะ

พอนึกย้อนไปสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนที่เขากับเสิ่นเหยาเช่าห้องอยู่ด้วยกันข้างนอกเพื่อซ้อมร้องเพลง เขาก็ใช้รุ่นนี้นี่แหละ

ไม่ใช่เพราะอยากรำลึกความหลังอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะความคุ้มค่าและประหยัดพื้นที่ล้วน ๆ

เขากดสั่งซื้อจ่ายเงิน แล้วกรอกที่อยู่บ้านซูชิงเหมยในเสวี่ยเหมยย่วนลงไป

ระหว่างรอ เขาก็นั่งฟังเสียงร้องเพลงจากชั้นสองไปด้วย การซ้อมของซูชิงเหมยรอบนี้ดูจะไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร หรือพูดให้ถูกคือเจ้าตัวตั้งมาตรฐานไว้สูงเกินไปต่างหาก

เสียงร้องขาด ๆ หาย ๆ ประโยคเดิมร้องซ้ำไปเป็นสิบ ๆ รอบก็ยังไม่ถูกใจเสียที

สุดท้ายก็พาลโมโหตัวเองจนน้ำเสียงเริ่มเจือความประชดประชันและหงุดหงิด

หลินโจวส่ายหน้า ยัยคนนี้ชอบหาเรื่องทรมานตัวเองอยู่เรื่อย

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พนักงานส่งของมาถึงหน้าบ้านแล้ว

ยังไงนี่ก็เป็นบ้านของซูชิงเหมย หลินโจวจึงไม่สะดวกให้คนนอกเข้ามาข้างใน ได้แต่บอกให้พนักงานวางเปียโนไว้ตรงหน้าประตู

จากนั้นเขาก็ออกแรงยกย้ายเข้าห้องนอนด้วยตัวเอง คนชั้นบนกำลังงัดข้อกับตัวเองอยู่ จึงไม่ได้สนใจความเคลื่อนไหวข้างล่างเลยแม้แต่น้อย

หลินโจวยกเปียโนไฟฟ้าเข้ามาในห้อง แกะกล่อง ประกอบขาตั้งเสร็จสรรพ แล้วจัดวางชิดผนังข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์ได้อย่างลงตัว

คราวนี้เยี่ยมเลย เวลาอัดคลิปฉากหลังก็ไม่ติดเตียงนอนแล้ว กลายเป็นผนังห้องโล่ง ๆ ไม่ต้องกลัวว่าคนชั้นบนจะจับได้อีก

เขาปิดประตูห้องนอน นั่งลงหน้าเปียโนไฟฟ้า แล้วลองกดไล่คีย์ดูสองสามโน้ต

ไม่เลวเลย ยังได้สัมผัสเดิมเป๊ะ

เขาเตรียมอุปกรณ์ถ่ายทำกับไมค์ที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ให้พร้อม ในเมื่อตอนนี้ถือเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์สายวิดีโอมืออาชีพแล้ว ถ้าอุปกรณ์ไม่ดี ต่อให้เสียงเพราะแค่ไหนก็ถ่ายทอดออกมาไม่ได้หรอก

เขาปรับมุมกล้องให้เรียบร้อย ให้เห็นแค่ช่วงตัวตอนเล่นเปียโนกับผนังห้องด้านหลังเท่านั้น

คราวนี้ก็พร้อมแล้ว ลุยเลย!

ในโลกเดิม เพลง "พบเจอ" ของนักร้องม้ามืดคนนั้น เครื่องดนตรีหลักก็เป็นเปียโนอยู่แล้ว การเล่นเปียโนไปร้องไปจึงเหมาะเจาะที่สุด

ถึงตอนนี้หลินโจวจะมีแค่เปียโนไฟฟ้า แต่อารมณ์เพลงโดยรวมก็ยังถ่ายทอดออกมาได้ครบถ้วน

เขาอัดไปเจ็ดแปดรอบ คัดเทกที่ดีที่สุดมาตัดต่อคร่าวๆ ในคอมพิวเตอร์ แล้วอัปโหลดเก็บไว้ในหน้าจัดการส่วนตัวของเสวี่ยโจวบนเว็บซู่เหรินจ้าน

ตอนนี้สี่โมงกว่าแล้ว หลินโจวเดินออกมาจากห้องนอน เสียงซ้อมดนตรีจากชั้นสองยังคงดังไม่หยุด

น้ำเสียงใสกระจ่างเจือความโศกเศร้า เข้าถึงมนต์เสน่ห์และอารมณ์เพลงของอดีตราชินีเพลงได้ถึงแปดส่วน ถือว่าทำได้ดีมากแล้วแท้ๆ

แต่ซูชิงเหมยก็ยังไม่พอใจ จู่ๆ เสียงเปียโนก็ชะงักลง ก่อนจะเงียบหายไปนาน

ชัดเจนเลยว่ากำลังหงุดหงิดตัวเองอีกแล้ว

หลินโจวเริ่มคุ้นเคยกับนิสัยของซูชิงเหมยดี กลัวว่าเธอจะหงุดหงิดจนเสียสุขภาพ จึงตะโกนขึ้นไปว่า

"คุณซู ลงมาพักสักหน่อยดีไหมครับ"

"ไม่ต้อง!"

เสียงตอบกลับลอยลงมาจากชั้นบนทันควัน ก่อนที่เสียงเปียโนและเสียงร้องเพลงจะดังขึ้นอีกครั้ง

หลินโจวส่ายหน้า ผู้หญิงคนนี้สวยน่ะสวยอยู่หรอก แต่ดื้อรั้นเอาแต่ใจเกินไป วันหน้าถ้าใครได้แต่งงานกับเธอ มีหวังรับกรรมแน่

......

วันรุ่งขึ้น การโหวตออนไลน์รอบแรกของการประกวดกวีนิพนธ์ก็สิ้นสุดลง

ผลการจัดอันดับออกมาดังนี้

อันดับหนึ่ง เสวี่ยโจว "บทกวีของบุตรผู้รอนแรม" 1,010,000 คะแนน

อันดับสอง กัวมู่จือ 600,000 คะแนน

อันดับสี่สิบเก้า เสี่ยวฉาน 110,000 คะแนน

แฟนคลับของเว็บซู่เหรินจ้านต่างพากันดีใจยกใหญ่ ครีเอเตอร์ทั้งสองคนที่ติดท็อปร้อยต่างผ่านเข้ารอบได้อย่างราบรื่น โดยเฉพาะเสวี่ยโจวที่คว้าอันดับหนึ่งมาได้แบบทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น

เว็บกากๆ ของพวกเราคราวนี้ได้หน้าไปเต็มๆ!

หลังจากนั้น ทางออฟฟิเชียลของการประกวดกวีนิพนธ์ก็ได้ปล่อยคลิปโปรโมตรอบชิงชนะเลิศออกมาอีกตัว

เปิดฉากมาก็ดาเมจแรงกระแทกใจเข้าเต็มๆ ซูชิงเหมยในชุดกี่เพ้าสีคราม อวดเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นพร้อมส่วนเว้าส่วนโค้งไร้ที่ติ เอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างแต่นุ่มนวลชวนฟัง

"สืบสานวัฒนธรรมหัวเซี่ย รังสรรค์บทกวีเอกแห่งยุค ฉันซูชิงเหมย รอคุณอยู่ที่การประกวดกวีนิพนธ์ค่ะ!"

ช็อตนี้ทำเอาชาวเน็ตฮือฮากันยกใหญ่ทันที

"ว้าว นางฟ้า!"

"ถ้าเรื่องหน้าตาล่ะก็ ไม่มีใครเทียบซูชิงเหมยได้เลย!"

"หุ่นก็เหมือนกัน ขาคู่นั้นฉันมองได้ทั้งชีวิตเลย!"

"แค่นิ้วมือของเธอ ฉันก็มองได้ทั้งชีวิตแล้ว!"

"ชิงเหมย พี่สาวรักเธอนะ!"

ซูชิงเหมยจัดว่ามีเสน่ห์ดึงดูดทั้งเพศชายและเพศหญิง เหล่าแฟนคลับคลั่งรักของเธอมีสัดส่วนชายหญิงพอๆ กัน คอมเมนต์วิ่งบนคลิปโปรโมตจึงเต็มไปด้วยการอวยยศและเพ้อฝันไปต่างๆ นานาอย่างพร้อมเพรียง

แต่แอร์ไทม์ของซูชิงเหมยมีเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น เนื้อหาช่วงท้ายต่างหากที่ทำเอาคนที่ติดตามการประกวดกวีนิพนธ์ โดยเฉพาะแฟนคลับของเว็บซู่เหรินจ้าน ถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"กติการอบชิงชนะเลิศ: เดินเจ็ดก้าวแต่งบทกวี!"

"บนเวทีรอบชิงชนะเลิศจะมีการสุ่มหัวข้อขึ้นมา ผู้เข้าแข่งขันต้องแต่งบทกวีตามหัวข้อให้เสร็จภายในเจ็ดก้าว!"

พอเห็นกติกานี้ ทุกคนต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

"ไหนบอกว่ารอบชิงฯ จะประกาศหัวข้อล่วงหน้า แล้วให้เวลาเตรียมตัวสองสามวันไม่ใช่เหรอ"

"เดินเจ็ดก้าวแต่งบทกวีเนี่ยนะ? จะยากเกินไปแล้วมั้ง?!"

"นี่มันจงใจเล่นงานกวีมือสมัครเล่นชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ? ถ้าจะแข่งกันเรื่องความเร็ว ใครจะไปสู้พวกสมาคมกวีนิพนธ์ของพวกแกได้ล่ะ!"

"เชี่ย ท่านเทพเสวี่ยโจวแย่แล้ว!"

"เสี่ยวฉานแย่แล้ว!"

"เอ่อ... เดิมทีเสี่ยวฉานก็ไม่ได้มีความหวังอะไรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"