ตอนที่ 66 ขาในจอโทรทัศน์กับขาข้างกาย

เมืองหลินเจียง หมู่บ้านเสวี่ยเหมยย่วน

ในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของบ้านซูชิงเหมย

บนหน้าจอโทรทัศน์กำลังฉายภาพตอนที่ซูชิงเหมยกำลังเต้น

ส่วนหลินโจวกับซูชิงเหมยกำลังนั่งดูด้วยกันอยู่บนโซฟา

ต่างจากลุคสุดฮอตและมาดเท่บาดใจในจอโทรทัศน์ ตอนนี้ซูชิงเหมยสวมเพียงชุดอยู่บ้านธรรมดา ๆ

ท่อนบนเป็นเสื้อยืดผ้าฝ้ายลายการ์ตูนน่ารัก ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นตัวหลวมยาวเฉียดหัวเข่า

เรียวขาขาวเนียนได้รูปคู้ขึ้นบนโซฟา ปลายเท้าคู่น้อยห้อยลงตรงขอบพลางแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะดนตรี ดูเหมือนเด็กสาวข้างบ้านที่กำลังพักผ่อนอย่างเกียจคร้าน

แม้ทั้งสองจะนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน แต่ตรงกลางก็ยังเว้นระยะห่างไว้ครึ่งเมตร

ไม่ไกล และก็ไม่ใกล้

เดิมทีคืนนี้ซูชิงเหมยตั้งใจจะซ้อมร้องเพลงต่อ แต่เพราะเธอซ้อมมาทั้งวันแล้ว หลินโจวกลัวว่าถ้าหักโหมเกินไปจะทำให้เสียงพัง จึงเรียกเธอลงมาดูรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เอพิโซดที่สามที่กำลังออกอากาศด้วยกัน

ทีแรกซูชิงเหมยไม่ยอม แต่พอหลินโจวขู่ว่าถ้าไม่เชื่อฟัง พรุ่งนี้จะต้องดื่มนมเพิ่มอีกหนึ่งแก้ว ในที่สุดเธอก็ยอมลงมาชั้นล่าง

จังหวะเพลงในโทรทัศน์เริ่มเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ลีลาการเต้นของซูชิงเหมยก็ยิ่งร้อนแรงขึ้น แม้เสื้อผ้าจะไม่เปิดเผยเนื้อหนังเลยสักนิด แต่กลับสะกดสายตาผู้คนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหลจนไม่อาจละสายตา

เห็นได้ชัดจากผู้ชมทั้งชายและหญิงในห้องส่งที่พากันกรีดร้องส่งเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่ง

รวมถึงในเว็บทีวีของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงที่กำลังถ่ายทอดสดพร้อมกัน ข้อความคอมเมนต์บนจออย่าง "สวยเกินไปแล้ว" หรือ "ซูชิงเหมย ฉันรักคุณ" ต่างก็ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเวลาที่ซูชิงเหมยเต้นนั้นน่าทึ่งและสะกดสายตาเพียงใด

ถึงอย่างนั้น บนโลกออนไลน์ก็มีหลายคนสังเกตเห็นเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่ผูกอยู่ตรงเอวของซูชิงเหมย จึงพากันถกเถียงว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบชุดโชว์หรือมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่กันแน่

หลินโจวก้มดูคอมเมนต์ของชาวเน็ตในโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะอดหันไปถามซูชิงเหมยไม่ได้

"ตอนนั้นคุณลืมแก้เสื้อเชิ้ตของผมออกเหรอครับ"

ซูชิงเหมยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียง "อืม" ในลำคอเบา ๆ ดูท่าทางจะยังเคืองเรื่องที่หลินโจวเอานมมาขู่ไม่หาย

หลินโจวไม่ได้ถือสา เขาเริ่มชินกับท่าทีที่ภายนอกดูเย็นชาแต่ความจริงกลับเอาแต่ใจเหมือนเด็กของซูชิงเหมยเสียแล้ว

พอมองเรียวขายาวบนหน้าจอที่ดูราวกับกำลังเปล่งประกาย หลินโจวก็หันไปมองเรียวขาข้างกาย... อืม เหมือนกันเป๊ะ

เพียงแต่ตอนนี้แต่งตัวอยู่บ้านไปหน่อย ความร้อนแรงเลยลดลงไปบ้าง แล้วเพิ่มความเกียจคร้านเข้ามาแทน

"คุณมองอะไรคะ"

เสียงเย็นชาดังขึ้น ซูชิงเหมยหันมาจ้องเขาเขม็ง

หลินโจวยิ้มพลางกล่าว "คุณผอมเกินไปแล้ว น่าจะกินพวกนมกับไข่ให้มากกว่านี้จริง ๆ นะครับ"

ซูชิงเหมยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วสะบัดหน้าหนีไม่สนใจเขาอีก

ตอนนี้การแสดงร้องเพลงของซูชิงเหมยในโทรทัศน์ดำเนินมาถึงช่วงท้าย ซึ่งเป็นจังหวะที่โชว์กำลังจะขึ้นสู่จุดพีค

เธอฉีกขาแยกออกจากกันแล้วทาบลงบนพื้นอย่างงดงาม

เสียงฮือฮาด้วยความทึ่งและเสียงโห่ร้องกึกก้องแทบจะระเบิดเพดานห้องส่งเลยทีเดียว

ยังไม่หมดแค่นั้น ซูชิงเหมยดีดตัวขึ้นจากพื้น สองมือยันพื้น สองขาตวัดขึ้น ตีลังกาหน้าจากท่าหกสูงอย่างสวยงาม ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตตรงเอวออกแล้วขว้างขึ้นกลางอากาศอย่างแรง

ท่วงท่านี้สอดรับกับดนตรีและจังหวะกลองได้อย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศในห้องส่งระเบิดความมันส์ถึงขีดสุด!

ผู้ชมต่างพากันลุกขึ้นยืนโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ความคิดเห็นบนโลกออนไลน์เองก็ทะลักทลายจนแทบค้าง

"ใครบอกว่าซูชิงเหมยเต้นไม่เป็นวะ?!"

"นี่คือโชว์ร้องเต้นที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาเลย!"

"เต้นดีกว่าเกิร์ลกรุ๊ปอีกอะ!"

"ท่าสุดท้ายโคตรเท่เลย คุณพระช่วย ฉันอยากแต่งงานกับซูชิงเหมย!"

เรียกได้ว่าไม่ว่าชายหรือหญิงต่างก็ถูกการแสดงของซูชิงเหมยปลุกเร้าจนไฮป์กันไปหมด

หลินโจวเห็นภาพนี้อีกครั้งก็ยังคงทอดถอนใจ เสื้อเชิ้ตของผมไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กับคุณกันนะ

ซูชิงเหมยเอียงหน้าเล็กน้อย แอบเหลือบมองหลินโจวแวบหนึ่ง พบว่าหมอนี่กำลังจ้องหน้าจอโทรทัศน์ตาไม่กะพริบ ราวกับกำลังดูอะไรบางอย่างที่ดึงดูดใจเขาอย่างยิ่ง

แล้วตอนนี้บนจอมีอะไรอยู่ล่ะ

เต็มจอก็มีแต่เธอน่ะสิ!

แถมฝ่ายตัดต่อของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงยังรู้ใจ ซูมโคลสอัปเรียวขาของเธอในระยะประชิดอีกต่างหาก

หมอนี่มัน...

ซูชิงเหมยยกมือขึ้นบังเรียวขาของตนตามสัญชาตญาณ รู้สึกเสียดายอยู่บ้างว่าตอนลงมาชั้นล่างทำไมถึงไม่นึกอยากเปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวนะ

ที่น่าโมโหที่สุดคือ หมอนี่มองขาของเธอในจอโทรทัศน์ยังไม่หนำใจ ยังจะหันกลับมามองขาของเธอที่อยู่บนโซฟาอีก

ซูชิงเหมยทนสายตาของเขาต่อไปไม่ไหว จึงผุดลุกขึ้นยืนพรวด

"ดูจบแล้ว ฉันจะขึ้นห้องแล้ว"

หลินโจวเอ่ยขึ้น "ผมหมายถึงดูอีพีนี้ให้จบสิครับ คุณเพิ่งขึ้นแสดงคนแรกเอง ข้างหลังยังเหลืออีกตั้งเยอะ"

ซูชิงเหมยได้แต่ถลึงตาใส่เขา

หลินโจวยักไหล่ "หรือไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้คุณก็ดื่มนมเพิ่มอีกแก้วแล้วกัน"

ซูชิงเหมยกำหมัดแน่น ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นชั้นสอง "เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วฉันจะลงมา"

หลินโจวไม่เข้าใจ อยู่ดีไม่ว่าดีจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทำไม

เมื่อกี้เขาตั้งใจมองซูชิงเหมยในจอโทรทัศน์จริง ๆ แต่นั่นไม่ใช่เพราะเรียวขาของเธอสวยเกินไปหรอกนะ เขากำลังคิดอยู่ต่างหากว่า

ซูชิงเหมยจะเหมาะกับการไปออกรายการวาไรตี้กลางแจ้งที่มีการแข่งขันและปะทะกันค่อนข้างดุเดือดอย่าง "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" หรือเปล่า

ยิ่งถ้าต้องไปเป็นแขกรับเชิญประจำ การถ่ายทำที่หนักหน่วงขนาดนั้น เธอจะรับไหวหรือเปล่า

และข้อสรุปที่ได้ก็คือ รูปร่างที่บอบบาง แขนขาเรียวเล็กขนาดนี้ ถ้าไม่เพิ่มน้ำหนักสักสองกิโลครึ่งแล้วบำรุงร่างกายให้แข็งแรงขึ้นหน่อย มีหวังได้เหนื่อยจนหมดสภาพเอาง่าย ๆ

สองวันนี้เขาคอยฟังซูชิงเหมยซ้อมร้องเพลงอยู่ที่บ้านตลอด แถบความคืบหน้าของความทรงจำทั้งสี่ก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดย "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" พุ่งแตะระดับ 60% เข้าไปแล้ว

คาดว่าอีกไม่นานก็น่าจะเต็ม 100% ถึงตอนนั้นถ้าคุยกับสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงลงตัว พ่วงเงื่อนไขให้ซูชิงเหมยเป็นแขกรับเชิญประจำไปด้วยดีไหมนะ

สองวันนี้หลินโจวคิดเรื่องนี้อยู่ตลอด

ยังไงเธอก็เป็นเจ้านายของเขา อะไรที่พอจะช่วยได้ก็ควรช่วย

ไม่ใช่เพราะขาของซูชิงเหมยสวยเลยสักนิด จริง ๆ นะ!

ซูชิงเหมยเดินลงมาชั้นล่างในเวลาต่อมา เธอเปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวแล้วเดินหน้านิ่งมานั่งลงบนโซฟา แต่คราวนี้ระยะห่างระหว่างเธอกับหลินโจวกลับเหลือไม่ถึงครึ่งเมตรแล้ว

หลินโจวได้กลิ่นหอมของยาสระผมผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยมาแตะจมูก จะว่าไป มันคล้ายกับกลิ่นดอกเหมยอยู่ไม่น้อยจริง ๆ

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีกและนั่งดูโทรทัศน์ต่อไป ไม่นานนักร้องที่เหลืออีกหกคนก็ร้องเพลงจนครบ

รายการดำเนินมาถึงช่วงไฮไลต์สำคัญที่สุด นั่นคือการประกาศอันดับ

เนื่องจากช่วงนี้ถ่ายทำกันในห้องนักร้อง หลินโจวจึงเพิ่งเคยได้เห็นเป็นครั้งแรก

บนหน้าจอเห็นเพียงซูชิงเหมยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ที่เอวยังคงผูกเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้อีกครั้ง

หลินโจวสังเกตเห็นว่า ซูชิงเหมยก้มหน้าเอามือปัดเสื้อเชิ้ตเบา ๆ คงเพราะตอนโยนลงพื้นเมื่อครู่มีฝุ่นเปื้อนมาบ้าง

หลินโจวชะงักไป ดูท่าซูชิงเหมยจะถนอมเสื้อของเขาไม่เบาเลยทีเดียว

ซูชิงเหมยคงคาดไม่ถึงว่าการกระทำนี้ของตนจะถูกตัดมาออกอากาศด้วย จึงกระแอมแก้เก้ออย่างไม่เป็นธรรมชาติ แล้วเอ่ยอธิบายกับหลินโจว

"ตอนนั้นฉันเบื่อนิดหน่อย ก็แค่ปัด ๆ ไปอย่างนั้นเอง"

หลินโจวยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร

ซูชิงเหมยเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้าง "คุณขำอะไรน่ะ"

หลินโจวมองเธอ "ผมนึกถึงเรื่องที่มีความสุขอยู่น่ะครับ"

"ฮึ!"

พอเห็นเขาใช้ไม้นี้อีก ซูชิงเหมยก็ตัดบทเลิกสนใจเขา แล้วหันไปดูโทรทัศน์ทันที

ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของซูชิงเหมยก็ดังขึ้น เป็นโจวยวิ๋นที่โทรเข้ามา

"พี่ชิงเหมย รีบดูเวยป๋อเร็วเข้า พี่กับพี่หลินติดฮอตเสิร์ชกันทั้งคู่เลยค่ะ!"

ซูชิงเหมยชะงักไป หลินโจวนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงรีบถามเธอ ซูชิงเหมยจึงเล่าให้เขาฟัง

"คุณติดฮอตเสิร์ชก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่ครับ ยังไงการแสดงในรายการของคุณก็... ยอดเยี่ยมมาก"

หลินโจวถามอย่างประหลาดใจ "แต่ทำไมผมถึงติดฮอตเสิร์ชไปด้วยล่ะครับ"

ซูชิงเหมยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าเวยป๋อ ทั้งสองคนมองไปยังอันดับฮอตเสิร์ชพร้อมกัน