ตอนที่ 68 มีเพลงหนึ่งเหมาะกับคุณมาก

ครึ่งชั่วโมงก่อน

"เสิ่นเหยารั้งท้ายอีกครั้ง" ทะยานขึ้นติดเทรนด์ค้นหายอดนิยม

เมืองหลินเจียง ในบ้านที่เคยเป็นของหลินโจวกับเสิ่นเหยา

"ถ้ายังไม่รีบคิดหาทาง ฉันต้องตกรอบในอีพีหน้าแน่! จะทำยังไงดี?!"

เสิ่นเหยาหน้าซีดเผือด เดินวนไปเวียนมาอย่างกระสับกระส่าย

เฉินเจวี๋ยที่นั่งอยู่ข้างๆ มีสีหน้าเคร่งเครียด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"พวกเราต้องใช้แผนเหนือเมฆแล้ว"

"แผนอะไรคะ" เสิ่นเหยารีบถาม

เฉินเจวี๋ยพูดว่า "อีพีแรกซูชิงเหมยก็เคยรั้งท้ายเหมือนกัน แต่พออีพีสองได้ร้องเพลงใหม่ เธอก็พลิกเกมกลับมาได้ทันที พวกเราเองก็ต้องหาเพลงใหม่ชั้นยอดมาให้ได้สักเพลง"

เสิ่นเหยาแทบจะทึ้งผมตัวเอง "ทรัพยากรของบริษัทก็ประเคนให้พวกนักร้องแถวหน้าไปหมด พอถึงคิวฉันก็เหลือแต่ของที่คนอื่นเขาคัดทิ้ง จะไปหาเพลงดีๆ มาจากไหนกันคะ"

"เสิ่นเหยา เธออย่าเพิ่งร้อนใจ ในเมื่อบริษัทช่วยไม่ได้ พวกเราก็หาเองสิ"

เฉินเจวี๋ยพูดต่อ "ถ้านักแต่งเพลงมืออาชีพในวงการใช้ไม่ได้ผล เราก็หาคนนอกวงการสิ"

เสิ่นเหยาชะงักไป ก่อนจะถามขึ้นว่า "พี่หมายถึงเสวี่ยโจวเหรอคะ"

เธอพูดอย่างจนใจ "แต่พวกเราเคยติดต่อไปแล้วนี่คะ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเราด้วยซ้ำ! นี่ต้องให้ฉันไปก้มหัวขอร้องมือสมัครเล่นคนหนึ่งเลยเหรอ?!"

เฉินเจวี๋ยมองเสิ่นเหยาแล้วเอ่ยเรียบๆ "ซูชิงเหมยยังไปขอร้องเขาได้ แล้วทำไมพวกเราจะทำไม่ได้ล่ะ"

เสิ่นเหยาชะงัก "พี่หมายความว่า ซูชิงเหมยใช้วิธีลับๆ ล่อๆ บางอย่างถึงได้เพลงนั้นของเสวี่ยโจวมาเหรอคะ"

เฉินเจวี๋ยยิ้มบางๆ "พี่เคยทักข้อความคุยกับเสวี่ยโจวอยู่สองรอบ รู้สึกว่าเขาเป็นคนหยิ่งเอาเรื่อง ถ้าอยากจะผูกใจเขา เธอก็ต้องยอมลดตัวลงมาหน่อย ต่อให้ต้องให้ผลประโยชน์หรือยอมเอาอกเอาใจเขาบ้าง ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่"

เสิ่นเหยาอึ้งงันไป เธอกัดริมฝีปากแน่นแล้วตอบว่า "ฉันไปขอร้องเขาได้ค่ะ แต่เรื่องอื่น ฉันไม่มีทางทำเด็ดขาด!"

เฉินเจวี๋ยเกลี้ยกล่อม "เสิ่นเหยา เพื่อที่จะปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้ แม้แต่ชีวิตแต่งงานเธอยังทิ้งได้ แล้วเรื่องแค่นี้มันจะไปนับเป็นอะไรกัน"

เสิ่นเหยาก้มหน้าลง ยังคงรู้สึกลังเลใจ

เฉินเจวี๋ยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปซู่เหรินจ้าน แล้วกดเล่นเพลง "พบกัน" ที่เสวี่ยโจวปล่อยออกมาเมื่อช่วงบ่าย

"นี่คือเพลงใหม่ของเสวี่ยโจว เธอลองฟังดูสิ"

ไม่กี่นาทีต่อมา เสิ่นเหยาก็หน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น ละล่ำละลักบอกว่า

"พี่เฉิน รีบติดต่อเสวี่ยโจวเร็วเข้าค่ะ!"

เพลง "พบกัน" เพลงนี้ช่างเหมาะกับเธอเหลือเกิน!

ถ้าได้ร้องเพลงนี้ในรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" อีพีหน้าล่ะก็ เธอมั่นใจเต็มร้อยว่าจะต้องติดท็อปสามแน่นอน!

เฉินเจวี๋ยส่งข้อความส่วนตัวไปหาเสวี่ยโจวในเว็บ S ทันที

"สวัสดีค่ะอาจารย์เสวี่ยโจว ฉันเป็นผู้จัดการของเสิ่นเหยา เสิ่นเหยาอยากจะพบคุณเป็นการส่วนตัว ไม่ทราบว่าวันพรุ่งนี้คุณพอจะสะดวกไหมคะ"

เสิ่นเหยาที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นข้อความที่เฉินเจวี๋ยส่งไป คำว่า "พบเป็นการส่วนตัว" นั้นชวนให้รู้สึกบาดตายิ่งนัก

ตอนแรกเธอคิดจะห้าม แต่พอนึกภาพตัวเองยืนเปล่งประกายเจิดจ้าบนเวทีในอีพีหน้า ก็ปล่อยให้เฉินเจวี๋ยส่งข้อความออกไป

เพื่อที่จะโด่งดังยิ่งขึ้น ฉันยอมทิ้งชีวิตแต่งงานไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียอีกต่อไป

อีกอย่าง เพลงนี้ก็คุ้มค่าจริงๆ!

เสิ่นเหยายังคิดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นอีกฝ่ายตอบกลับมาแล้ว

"ขอโทษด้วยครับ พอดีอยู่ต่างประเทศ เพิ่งลงจากเครื่องบิน เหนื่อยนิดหน่อย ขอพักผ่อนก่อนครับ"

"..." เสิ่นเหยาถึงกับอึ้ง ก่อนจะฟาดมือลงบนโซฟาด้วยความโมโห

"คนคนนี้หมายความว่ายังไง ดูถูกฉันเหรอ?!"

สีหน้าของเฉินเจวี๋ยดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน เธอถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า

"พวกอัจฉริยะมักจะอารมณ์ประหลาดแบบนี้แหละ บางทีเขาอาจแค่เข้าสังคมไม่เก่งก็แค่นั้น"

เสิ่นเหยาสวนทันที "แล้วซูชิงเหมยล่ะคะ ทำไมเขาถึงแต่งเพลงให้ซูชิงเหมยได้?!"

เฉินเจวี๋ยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "เธอใจเย็นๆ หน่อย! เสวี่ยโจวก็แค่ให้เพลงซูชิงเหมยไปเพลงเดียวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

เสิ่นเหยาถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ก็จริงอย่างที่ว่า ซูชิงเหมยแค่ได้ร้องเพลง "น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ" ในอีพีสองเท่านั้น พอถึงอีพีสาม เพลงที่เธอยกมาร้องก็ไม่ใช่เพลงที่เสวี่ยโจวแต่งแล้ว

นั่นแสดงว่า ซูชิงเหมยก็แค่โชคช่วย ฟลุกได้เพลงของเสวี่ยโจวมาเพลงเดียวเท่านั้น

ไม่ใช่เพราะเสน่ห์ของเธอ เสิ่นเหยาคนนี้ จะสู้ซูชิงเหมยไม่ได้เสียหน่อย

ใช่ ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

......

เสวี่ยเหมยย่วน

หลินโจวกับซูชิงเหมยที่เดิมทีควรจะเข้านอนไปแล้ว เวลานี้กลับยังอยู่ตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ซูชิงเหมยกำลังนอนอยู่บนโซฟา ส่วนหลินโจวนั่งอยู่ข้างๆ พลางวางมือกดลงบนท้องน้อยของเธอ

"คุณออกแรงอีกนิดสิคะ"

อาจเป็นเพราะความร้อนผ่าวจากฝ่ามือนั้น เสียงของซูชิงเหมยจึงสั่นพร่าเล็กน้อย

"ตกลงครับ"

หลินโจวตอบรับอย่างจนใจ จำต้องเพิ่มแรงกดลงไปอีกนิด

หน้าท้องแบนราบของซูชิงเหมยยุบลงไปตามแรงกดอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเธอก็เริ่มเปล่งเสียงร้องเพลง

วิธีฝึกร้องแบบกดหน้าท้อง

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หลินโจวเพิ่งทิ้งตัวลงนอนบนเตียง และเพิ่งปฏิเสธคำขอพบหน้าของเสิ่นเหยาไปหมาดๆ

แต่ตอนนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงร้องเพลงแว่วมาจากชั้นบน

ซูชิงเหมยยังฝึกร้องเพลงอยู่อีกเหรอเนี่ย

หลินโจวเดินออกจากห้องนอนพลางร้องบอกขึ้นไปชั้นสองว่า

"คุณซู ได้เวลาพักผ่อนแล้วนะครับ"

เสียงเพลงบนชั้นสองชะงักไป ครู่ต่อมาเสียงของซูชิงเหมยก็แว่วลงมา

"คุณช่วยฉันฝึกสักแป๊บสิคะ ฉันจะรีบนอนเลย ได้ไหม?"

หลินโจวพูดไม่ออก สิ่งที่เรียกว่าช่วยซูชิงเหมยฝึกร้องเพลง ก็คือ "วิธีฝึกร้องแบบกดหน้าท้อง" นั่นเอง

วิธีฝึกแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับหลินโจวและซูชิงเหมยเลย เวลาที่จางหงและโจวยวิ๋นไม่อยู่ ทั้งคู่ก็ฝึกร้องเพลงแบบนี้ด้วยกันมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

ความจริงหลินโจวรู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไร และเคยเสนอไปแล้วว่าให้โจวยวิ๋นช่วยซูชิงเหมยฝึกจะดีกว่าไหม

แต่ไม่รู้ทำไม ซูชิงเหมยกลับไม่ยอม

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ หลินโจวจึงทำได้แค่คอยช่วยเธอฝึกอยู่เป็นระยะ

นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะได้คืบจะเอาศอก นี่เลยเวลาพักผ่อนตามข้อตกลงมาแล้วแท้ๆ ยังจะกล้าเรียกให้เขามาช่วยฝึกร้องเพลงให้อีก

เธอเห็นว่าผมไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?

"ห้านาทีนะครับ!"

หลินโจวตะโกนขึ้นไปข้างบน

ตึกๆๆ ซูชิงเหมยรีบวิ่งลงมาอย่างไว คงเพราะรีบร้อนเกินไป เวลานี้เธอจึงสวมแค่ชุดนอนลูกไม้บางๆ ตัวเดียว

แม้ส่วนสำคัญจะถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด แต่ผิวกายขาวผ่องที่เผยให้เห็นวับๆ แวมๆ นั้น ก็ยังชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงอยู่ดี

ซูชิงเหมยทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที แถมยังเร่งอีกว่า "เร็วเข้าสิคะ!"

หลินโจวได้แต่จำใจ ยื่นมือไปกดลงบนหน้าท้องของเธอ

ชุดนอนตัวนี้บางเกินไป จนรู้สึกราวกับว่าฝ่ามือกำลังสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดของเธอโดยตรง

เย็นเยียบเล็กน้อย เรียบเนียน และสั่นไหวน้อยๆ

ในห้องนั่งเล่นเปิดไฟติดผนังไว้เพียงดวงเดียว บรรยากาศจึงค่อนข้างสลัว ใบหน้าของซูชิงเหมยคล้ายจะแดงระเรื่อขึ้นมา หลินโจวกำลังจะเพ่งมองให้ชัด ทันใดนั้นตัวอักษรหลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้าการคัดลอก 90%...

แผนงานรายการ "ท้าทายไร้ขีดจำกัด" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้าการคัดลอก 80%...

บทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้าการคัดลอก 40%...

เพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้าการคัดลอก 40%...

เป็นอย่างที่คิด ตราบใดที่มีการสัมผัสใกล้ชิดกับซูชิงเหมย แถบความคืบหน้าของความทรงจำก็จะพุ่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เฮ้อ นี่มันบีบให้ผมต้องเป็นคนลามกชัดๆ หรือไงกัน?

เวลานี้ซูชิงเหมยเริ่มฝึกซ้อมแล้ว เธอยังคงร้องเพลงที่ฝึกมาตลอดหลายวันนี้ ซึ่งเตรียมไว้สำหรับร้องในรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เทปหน้า

แต่หลังจากร้องไปสองรอบ เธอก็ยังดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก

หลินโจวชักฝ่ามือที่กดอยู่บนหน้าท้องของเธอออกกะทันหัน

ซูชิงเหมยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "เป็นอะไรไปคะ? ต่อสิ"

หลินโจวเอ่ยถาม "วันนี้คุณดังเปรี้ยงขึ้นมาอีกระลอก แต่ดูยังไม่มีความสุขเลย เป็นเพราะไม่พอใจเพลงนี้เหรอครับ?"

ซูชิงเหมยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มองขึ้นไปบนเพดาน "ไม่ใช่เพลงไม่ดีหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะฉันร้องได้ไม่ดีเองต่างหาก"

เธอกัดริมฝีปาก กำหมัดแน่นจนร่างกายเกร็งตึง

หลินโจวมองท่าทางหงุดหงิดไม่ยอมแพ้ของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาว่า "วันนี้ผมไปเจอเพลงหนึ่งในเว็บซู่เหรินจ้าน รู้สึกว่าเหมาะกับคุณมากเลย ลองไปฟังดูหน่อยไหมครับ?"

ซูชิงเหมยชะงักไปเล็กน้อย "เว็บซู่เหรินจ้านเหรอคะ? เพลงอะไร?"

หลินโจวยิ้มพลางเอ่ยว่า "เพลงนี้ชื่อ 'พบเจอ' เหมาะกับผู้หญิงร้องมาก เจ้าของคลิปเหมือนจะชื่อว่า... เสวี่ยโจวครับ"