ตอนที่ 69 อาจารย์เสวี่ยโจวคล้ายกับหมอนั่นนิดหน่อย

"เสวี่ยโจวเหรอคะ เขาปล่อยเพลงใหม่แล้วเหรอ แล้วคุณรู้ได้ยังไง"

ซูชิงเหมยคงคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ หลินโจวจะพูดถึงเสวี่ยโจวขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะรัวคำถามใส่เป็นชุด

หลินโจวตอบอย่างใจเย็น "ผมกดติดตามเขาไว้ในซู่เหรินจ้านน่ะครับ วันนี้พอเขาลงเพลงใหม่ผมเลยรู้ทันที"

ซูชิงเหมยชะงักไป เธอเองก็กดติดตาม 'อาจารย์เสวี่ยโจว' ไว้เหมือนกัน เพียงแต่สองวันนี้มัวยุ่งอยู่กับการซ้อมร้องเพลงเลยไม่ได้สังเกต

"มือถือของคุณล่ะคะ"

ซูชิงเหมยผุดลุกขึ้นนั่งบนโซฟาแล้วยื่นมือไปตรงหน้าหลินโจว

โทรศัพท์มือถือของเธอวางอยู่ในห้องนอนบนชั้นสอง

หลินโจวอึ้งไป รีบแก้ตัวทันที "ผม... คือ แบตโทรศัพท์ผมหมดแล้วครับ"

แน่นอนว่าเขาไม่กล้ายื่นมือถือให้ซูชิงเหมยดู ไม่อย่างนั้นคงถูกจับได้ทันทีว่าเขาคือเสวี่ยโจวตัวจริง

"งั้นฉันกลับห้องนอนก่อนนะคะ"

ซูชิงเหมยรีบเดินตรงไปที่บันไดอย่างร้อนใจ

"ฟังเสร็จแล้วก็รีบนอนนะครับ ดึกมากแล้ว"

หลินโจวเอ่ยเตือน

"ค่ะ" ซูชิงเหมยขานรับ แล้วรีบสาวเท้าขึ้นชั้นบนทันที

หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังนั่งขมวดคิ้วเป็นกังวล พลันเปลี่ยนเป็นกระฉับกระเฉงว่องไวขึ้นมาทันตาเห็น

พอขึ้นมาถึงชั้นสอง เธอก็รีบวิ่งเข้าห้องนอน คว้ามือถือเปิดเข้าซู่เหรินจ้าน แล้วก็เห็นคลิปวิดีโอใหม่ของเสวี่ยโจวขึ้นอยู่บนหน้าแรกจริง ๆ

เธอรีบกดเข้าไปดูพร้อมกับหยิบหูฟังมาใส่ทันที

บนหน้าจอยังคงเป็นชายหนุ่มไม่เห็นศีรษะคนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้กอดกีตาร์ หากกำลังนั่งอยู่หน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้า

ฉากหลังก็เปลี่ยนเป็นผนังห้องเรียบ ๆ

ซูชิงเหมยขมวดคิ้วสวย ทำไมถึงยังรู้สึกคุ้นตาขนาดนี้นะ

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายที่เล่นคีย์บอร์ด หรือผนังห้องด้านหลัง ล้วนดูเหมือนสิ่งที่เธอเห็นอยู่เป็นประจำ

ห้องนอนของซูชิงเหมยอยู่บนชั้นสอง เธอแทบไม่เคยเข้าไปในห้องนอนชั้นหนึ่งเลย มีเพียงเมื่อก่อนที่เคยลงไปซ้อมในห้องซ้อมร้องเพลงชั้นหนึ่งบ้างเป็นครั้งคราว

นับตั้งแต่หลินโจวย้ายเข้ามาอยู่ เธอก็ใช้ชีวิตอยู่แค่บนชั้นสอง จะลงไปชั้นล่างก็เฉพาะตอนกินข้าวกับตอนจะออกไปข้างนอกเท่านั้น ยิ่งเรื่องเข้าไปในห้องนอนของหลินโจวยิ่งไม่ต้องพูดถึง

พอเห็นคลิปวิดีโอของเสวี่ยโจวในตอนนี้ เธอจึงแค่รู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้คุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออกในทันที

ในทางกลับกัน ความรู้สึกคุ้นเคยที่มีต่อตัวเสวี่ยโจวเองกลับยิ่งเด่นชัดกว่า

แต่ไม่นานเสียงดนตรีและเสียงร้องก็ดังขึ้น ดึงความคิดของซูชิงเหมยให้ดำดิ่งเข้าไปในบทเพลง

ไม่กี่นาทีต่อมาเมื่อฟังจบไปรอบหนึ่ง ดวงตาของซูชิงเหมยก็เป็นประกาย ร่างกายสั่นเทาน้อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น เธอรีบกดเล่นซ้ำอีกรอบทันที

พอฟังถึงรอบที่สอง ซูชิงเหมยก็เริ่มฮัมเพลงคลอตามไปด้วยแล้ว

เพลงนี้เหมาะกับฉันมากจริง ๆ!

ไม่ใช่แค่เหมาะ แต่ฉันยังชอบเนื้อเพลงด้วย

ฉันจะได้พบกับใคร จะมีบทสนทนาเช่นไร คนที่ฉันเฝ้ารอ เขาอยู่ในอนาคตที่แสนไกลเพียงใด...

เพียงแค่ร้องเนื้อเพลงตาม ในหัวก็คล้ายกับมีภาพอันงดงามผุดขึ้นมา

เธอเดินอยู่บนเส้นทางสายเล็ก ๆ อันเงียบสงบ รายล้อมไปด้วยมวลดอกไม้บานสะพรั่ง ด้านหน้ามีร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ เขามองมาที่เธอเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้ม และแล้ว... เธอก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป...

ผู้หญิงทุกคนต่างเฝ้าฝันถึงวันที่ตนจะได้พบกับอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต

บ้างก็เป็นการพบกันอันแสนโรแมนติก บ้างก็เป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม บ้างก็รู้จักผูกพันกันมาแต่วัยเยาว์จนกลายเป็นพรหมลิขิต

แต่สำหรับซูชิงเหมย เธอชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยมีความรัก และไม่เคยมีความเพ้อฝันเหมือนผู้หญิงทั่วไป

ทว่าหลังจากได้ฟังเพลง "พบเจอ" เพลงนี้ เธอกลับเพิ่งตระหนักขึ้นมาได้ว่า ตัวเองกำลังจะอายุครบยี่สิบห้าแล้ว

ทุกปีที่กลับบ้านช่วงตรุษจีน แม่มักจะบ่นเปรย ๆ เสมอว่าคนข้างบ้านได้อุ้มหลานกันหมดแล้ว

หรือว่า... ฉันถึงวัยที่ควรจะมีความรักจริง ๆ แล้วนะ

แล้วฉันกับเขาคนนั้นในอนาคต จะได้พบเจอกันด้วยวิธีไหนกันล่ะ

ความรู้สึกก่อเกิดจากบทเพลง อารมณ์ถ่ายทอดจากความรู้สึก บทเพลงขับขานตามห้วงอารมณ์

ภาพที่ผุดขึ้นในหัวและความใฝ่ฝันที่เอ่อล้นในใจ แปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนอันแรงกล้าอย่างรวดเร็ว

แรงปรารถนาที่จะร้องเพลง

ซูชิงเหมยกดเปิดเพลง "พบเจอ" อีกครั้ง แล้วเริ่มร้องตาม

เพียงไม่นาน เธอก็สามารถร้องสดเพลงนี้จนจบได้อย่างสมบูรณ์แบบ

พอลองร้องสดไปสองรอบ เธอก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ ความอึดอัดขัดข้องจากการซ้อมเพลงไม่ราบรื่นตลอดสองวันที่ผ่านมาพลันมลายหายไปจนหมด

ฉันจะร้องเพลงนี้!

ซูชิงเหมยรีบส่งข้อความส่วนตัวหาเสวี่ยโจวในซู่เหรินจ้านทันที

"อาจารย์เสวี่ยโจวคะ ขายลิขสิทธิ์คัฟเวอร์เพลง 'พบเจอ' ให้ฉันได้ไหมคะ ฉันอยากนำไปร้องในรายการสัปดาห์หน้าค่ะ"

พอกดส่งข้อความไป เธอก็รีบพิมพ์ต่อท้ายทันที

"เรื่องราคาแล้วแต่อาจารย์จะเรียกเลยค่ะ"

ถ้าจางหงเห็นซูชิงเหมยคุยเรื่องราคากับคนอื่นแบบนี้ คงได้โมโหจนอกแตกตายแน่

แต่ยังดีที่คนที่ซูชิงเหมยเจอไม่ใช่พวกหน้าเลือดไร้ยางอายพรรค์นั้น

เสวี่ยโจวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ห้าหมื่นคราวก่อนพอสำหรับค่าลิขสิทธิ์คัฟเวอร์สองเพลงแล้วครับ แต่ผมมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง"

ซูชิงเหมยรีบตอบ "อาจารย์ว่ามาได้เลยค่ะ"

เสวี่ยโจว "คุณต้องปรับเวลานอนแล้วพักผ่อนให้เพียงพอ ถึงจะขึ้นไปร้องเพลงของผมบนเวทีด้วยสภาพที่พร้อมที่สุดได้ ถ้าคุณรับปากไม่ได้ ผมก็คงให้สิทธิ์คัฟเวอร์ไม่ได้ครับ"

ซูชิงเหมยตอบทันควัน "ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันรับปาก!"

เสวี่ยโจว "งั้นก็ตกลงตามนี้ครับ ดึกมากแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ"

กูเหมย "รับทราบค่ะอาจารย์เสวี่ยโจว"

ซูชิงเหมยวางโทรศัพท์ลง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

สำหรับคนเป็นนักร้อง การได้ร้องเพลงที่ตัวเองชอบบนเวทีที่สำคัญที่สุด มันช่างมีความสุขเหลือเกิน!

แต่ว่า...

ซูชิงเหมยเอียงคอด้วยความสงสัย

เธออดไม่ได้ที่จะส่งข้อความส่วนตัวหาเสวี่ยโจวไปอีกข้อความหนึ่ง

"อาจารย์เสวี่ยโจวคะ ทำไมอาจารย์เหมือนเพื่อนคนหนึ่งของฉันเลย ชอบเร่งให้ฉันรีบพักผ่อนอยู่เรื่อย?"

เสวี่ยโจว "เพื่อนของคุณเหรอครับ?"

กูเหมย "ผู้ช่วยของฉันเองค่ะ"

เสวี่ยโจว "งั้นผู้ช่วยของคุณก็ดีกับคุณมากเลย คุณควรฟังเขานะครับ ฝันดีครับ"

กูเหมย "อื้ม ฝันดีค่ะ"

ซูชิงเหมยขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม แล้วนอนลืมตากลมโตอยู่อย่างนั้น

อาจารย์เสวี่ยโจว กับหมอนั่น ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าสองคนนี้คล้ายกันจังนะ?

...

สองวันต่อมา

พวกซูชิงเหมยและหลินโจวทั้งสี่คนเดินทางมาถึงสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงอีกครั้ง หลังซ้อมบล็อกกิ้งบนเวทีคร่าว ๆ ในช่วงเที่ยง พอถึงช่วงบ่ายก็ต้องเริ่มบันทึกเทปรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เทปที่สี่

เทปนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันถูกคัดออกหนึ่งคน บรรยากาศจึงค่อนข้างตึงเครียด

บ่ายสามโมง ซูชิงเหมยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว หลินโจวจึงออกมารอตรงทางเดินด้านนอกตามปกติ

เขาเริ่มคุ้นเคยกับทีมงานผู้ติดตามของนักร้องคนอื่น ๆ แล้ว จึงพากันยืนคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย

ต่างฝ่ายต่างผลัดกันชมไปมา ฉันชมว่าอาจารย์บ้านนายมีฝีมือ นายก็ชมว่าศิลปินบ้านฉันหน้าตาดี

ระหว่างนั้นผู้ช่วยหลิวผู้กระตือรือร้นก็แวะมาหาหลินโจว เธอบอกเขาว่าอีกหนึ่งสัปดาห์ สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงจะจัดการคัดเลือกแผนงานรายการใหม่ภายในสถานี

บรรดาครีเอทีฟและโปรดิวเซอร์ต่างเตรียมตัวกันยกใหญ่ หวังจะใช้โอกาสนี้สร้างผลงานสร้างชื่อเสียง

"ผู้ช่วยหลินคะ คาดว่าต้นเดือนหน้าแผนงานรายการก็น่าจะเคาะเรียบร้อย ปลายเดือนจะเริ่มอัดรายการ ถ้าอาจารย์ซูอยากเข้าร่วมรายการ ทางที่ดีต้นเดือนหน้าไปคุยกับอาหวังเลยจะดีที่สุดค่ะ ฉันช่วยนัดอาหวังให้ได้นะคะ"

หลิวหยวนหยวนรูปร่างกะทัดรัดบอบบางและกระตือรือร้นสมคำร่ำลือจริง ๆ เธอเสนอตัวช่วยโดยไม่เรียกร้องเงื่อนไขอะไรเลย นี่แหละคนรุ่นใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม เปี่ยมไปด้วยความจริงใจและมีน้ำใจต่อผู้อื่น

แน่นอนว่า คงตัดความเป็นไปได้เรื่องหน้าตาอันหล่อเหลาไร้ที่ติของหลินโจวออกไปไม่ได้เช่นกัน

"เอ่อ ความจริงแล้วคือแบบนี้ครับ"

หลินโจวดึงหลิวหยวนหยวนมาที่บันไดหนีไฟอันเงียบสงบ แล้วจึงเอ่ยว่า

"ผมกำลังเขียนแผนงานรายการอยู่ฉบับหนึ่ง เลยคิดว่าอยากจะรบกวนให้ผู้อำนวยการหวังช่วยดูให้หน่อยน่ะครับ"

หลิวหยวนหยวนเบิกตารูปเมล็ดซิ่งคู่น่ารักจนโต ใบหน้ารูปไข่แก้มกลมเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"คุณอยากเข้าร่วมการคัดเลือกแผนงานรายการเหรอคะ? แต่คุณไม่ใช่คนของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงนี่นา"

หลินโจวยิ้มพลางกล่าว "ความจริงที่สถานีของพวกคุณจัดการคัดเลือก ก็เพื่อทำรายการที่ยอดเยี่ยมออกมาสักรายการหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ ถ้างั้นไม่ว่าจะคัดเลือกภายใน หรือรับผลงานเสนอจากคนภายนอก เป้าหมายก็เหมือนกันอยู่ดี ไม่แน่ว่าผู้อำนวยการหวังอาจจะเห็นว่าแผนงานของผมเข้าท่าก็ได้นะครับ?"

หลิวหยวนหยวนเม้มริมฝีปากครุ่นคิด "ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผลนะคะ พรุ่งนี้เย็นอาหวังจะมากินข้าวที่บ้านฉันพอดี เดี๋ยวฉันลองคุยกับเขาดูค่ะ"

"ได้เลยครับ ขอบคุณมากนะผู้ช่วยหลิว!"

พอคุยกันเสร็จ หลิวหยวนหยวนก็ขอตัวแยกไปทำธุระ หลินโจวกะเวลาว่าซูชิงเหมยน่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว แต่พอเดินพ้นบันไดหนีไฟออกมา เขาก็เห็นซูชิงเหมยยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองมาด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง

ส่วนโจวยวิ๋นก็เดินเข้ามา พลางส่งยิ้มล้อเลียนอย่างมีเลศนัย

"พี่หลิน ร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย มาแค่ไม่กี่ครั้งก็คว้าใจผู้ช่วยสาวสวยของทีมงานได้ซะแล้ว"

จางหงเองก็มองเขาด้วยสีหน้าพิลึก ราวกับเอือมระอาที่เขามามัวจีบสาวในเวลาทำงานแบบนี้

หลินโจวรีบแก้ตัวทันควัน "ไม่ใช่ครับ พวกคุณเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ผมคุยธุระสำคัญกับผู้ช่วยหลิวอยู่ต่างหาก"

"ธุระสำคัญอะไรกันคะ ถึงต้องแอบไปคุยกันเงียบๆ ในบันไดหนีไฟด้วย?" โจวยวิ๋นแซวอย่างอารมณ์ดี

"ไปได้แล้ว!"

ยังไม่ทันที่หลินโจวจะได้ตอบ ซูชิงเหมยก็หมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนักร้องเสียแล้ว

เพลงที่ร้องในวันนี้เป็นแนวช้าๆ ฟังสบาย ซูชิงเหมยจึงแต่งตัวเรียบง่ายด้วยเสื้อยืดสีขาวธรรมดาตัวหนึ่งกับกางเกงยีน แล้วรวบผมหางม้าสูง

เมื่อมองจากด้านหลัง หางม้าแกว่งไกวไปมา เอวคอดกิ่วส่ายเบาๆ รับกับเรียวขายาวได้สัดส่วน

ดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาของวัยรุ่น

ตลอดทางดึงดูดสายตาของผู้คนได้ไม่น้อย ติดอยู่แค่ว่าสีหน้าของซูชิงเหมยดูเย็นชากว่าปกติ ราวกับกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่กลายๆ

ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงหน้าห้องนักร้อง ก่อนจะก้าวเข้าไป ซูชิงเหมยก็ชะงักฝีเท้ากะทันหัน แล้วยื่นเสื้อเชิ้ตผู้ชายในมือให้โจวยวิ๋น

เสื้อตัวนี้คือตัวที่เมื่อเช้าตอนออกเดินทาง ซูชิงเหมยสั่งให้หลินโจวนำติดตัวมาเป็นพิเศษ และเป็นตัวเดียวกับที่เธอเอาไปผูกไว้ตรงเอวในสองอีพีแรก

เธอบอกว่ามันจะนำความโชคดีมาให้เธอได้

"พี่ชิงเหมย พี่ไม่เอาเข้าไปเหรอคะ?"

โจวยวิ๋นเห็นซูชิงเหมยจู่ๆ ก็ยื่นเสื้อเชิ้ตของหลินโจวมาให้ จึงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

ซูชิงเหมยไม่แม้แต่จะปรายตามองหลินโจว น้ำเสียงยิ่งเย็นชาลงไปอีก "ไม่เอาเข้า"

"อ๋อ" โจวยวิ๋นรับเสื้อเชิ้ตมา ซูชิงเหมยก็สะบัดหน้าเดินเข้าห้องนักร้องไปทันที

โจวยวิ๋นหันไปมองหลินโจว อดพึมพำไม่ได้ "เสื้อของพี่หลิน พี่ก็คืนพี่หลินไปตรงๆ สิ จะเอามาให้ฉันทำไมเนี่ย?"

ยังบ่นไม่ทันขาดคำ ซูชิงเหมยก็เปิดประตูพรวดพราดออกมาอีกรอบ แล้วยื่นมือมาหาเธอ "เอาเสื้อมาให้ฉัน"

"คะ?" โจวยวิ๋นอึ้งไป

ซูชิงเหมยปรายตามองจางหงกับหลินโจวที่กำลังทำหน้างงงัน แล้วเร่งว่า

"ข้างในแอร์เย็นเกินไป เร็วเข้า"

"อ๋อค่ะ" ผู้ช่วยสาวถึงกับมึนงง ทำได้เพียงส่งเสื้อเชิ้ตคืนให้ซูชิงเหมยอีกรอบ

ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนักร้องไปอีกครั้ง ซูชิงเหมยเหลือบมองหลินโจว แววตาแฝงความเย็นชาอยู่บ้าง

"พี่หลิน พี่ไปทำอะไรให้พี่ชิงเหมยโกรธเหรอคะ?"

พอซูชิงเหมยลับสายตาเข้าไปข้างใน โจวยวิ๋นก็หันมาถามหลินโจวทันที

หลินโจวนึกทบทวนดู แล้วส่ายหน้าด้วยความสงสัย "ไม่มีนะ"

สองวันนี้ซูชิงเหมยก็แค่ซ้อมร้องเพลงเงียบๆ หลินโจวก็คอยดูแลเรื่องอาหารการกินและการพักผ่อนของเธอ ทุกอย่างก็ปกติดีทุกเรื่อง

จะไปทำให้เธอโกรธตรงไหนกัน?

จางหงเองก็แปลกใจเช่นกัน "เมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องแต่งหน้า ชิงเหมยยังอารมณ์ดีอยู่เลยนี่นา"

หลินโจวเดาว่า "คงจะตื่นเต้นละมั้งครับ?"

จางหงกับโจวยวิ๋นส่ายหน้าพร้อมกันทันที คนที่รักเวทีจับใจขนาดซูชิงเหมยเนี่ยนะจะตื่นเต้น?

"ช่างเถอะ พวกเราไปที่ฮอลล์อัดรายการกันก่อนดีกว่า"

ทั้งสามคนมาถึงฮอลล์อัดรายการ และยังคงไปยืนพิงกำแพงตรงมุมเดิมเพื่อรอการบันทึกเทปเริ่มขึ้น

พวกเขาเห็นเฉินเจวี๋ยอีกครั้ง แต่คราวนี้เฉินเจวี๋ยไม่ได้เดินเข้ามาทักทาย เพียงแค่พยักหน้าให้จากระยะไกล แล้วเลี่ยงไปยืนอยู่อีกทาง

จากนั้น หลินโจวก็ได้รับข้อความวีแชตจากเฉินเจวี๋ย

"อัดรายการเสร็จแล้ว เธอมีเรื่องจะคุยกับนาย"