ตอนที่ 70 ซูชิงเหมยเวอร์ชันของก๊อป

หลินโจวเงยหน้ามองเฉินเจวี๋ยที่อยู่ไม่ไกล แต่อีกฝ่ายกลับกำลังตั้งใจดูเวที ราวกับคนที่เพิ่งส่งข้อความมาเมื่อครู่ไม่ใช่เธออย่างนั้นแหละ

สมกับเป็นผู้จัดการที่คอยจัดการเรื่องสกปรก ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมจริง ๆ

หลินโจวไม่คิดว่าตัวเองกับเสิ่นเหยาจะมีอะไรต้องคุยกันอีก และขี้เกียจจะตอบกลับเฉินเจวี๋ยด้วย

ตอนนี้การบันทึกเทปเริ่มขึ้นแล้ว พิธีกรเดินขึ้นเวทีกล่าวเปิดรายการสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค จากนั้นก็ถึงคิวนักร้องคนแรกขึ้นแสดง

แสงไฟในสตูดิโอหรี่ลง เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังเวที แม้จะยังมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แต่ผู้ชมก็ส่งเสียงโห่ร้องต้อนรับกันอย่างเกรียวกราว

โจวยวิ๋นยกมือกุมขมับอย่างเซ็งจิตพลางโอดครวญ "เปิดหัวคนแรกอีกแล้วเหรอเนี่ย จะซวยอะไรขนาดนั้น!"

จางหงเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน "ก่อนออกมาอัดรายการรอบหน้า ต้องให้ชิงเหมยล้างมือดี ๆ หน่อยแล้ว ดวงจับสลากจะแย่เกินไปแล้วนะ"

ใช่แล้ว ร่างเพรียวระหงกับเรียวขายาวสวยที่ยืนอยู่บนเวทีตอนนี้ จะเป็นใครไปได้อีกล่ะนอกจากซูชิงเหมย

หลินโจวอดขำไม่ได้ ซูชิงเหมยนี่ดวงกุดได้ใจจริง ๆ อัดรายการไปสี่อีพี มีถึงสามอีพีที่จับได้ร้องคนแรก

คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่คงคิดว่าสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงจงใจเล่นงานเธอแน่ ๆ

เฉินเจวี๋ยที่ยืนอยู่ไม่ไกลมีสีหน้ากระหยิ่มใจ ไม่ว่าผลงานของเสิ่นเหยาจะเป็นอย่างไร แต่ขอแค่ซูชิงเหมยซวย ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับพวกเธอเสมอ

ในห้องพักของเสิ่นเหยาตอนนี้ก็เหมือนกัน พอเห็นบนจอทีวีว่าซูชิงเหมยขึ้นแสดงเป็นคนแรก รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนหน้าทันที

เธอจงใจหันไปหากล้องที่กำลังถ่ายทำอยู่แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ

"พี่ชิงเหมย สู้ ๆ นะคะ!"

อยู่ในวงการบันเทิงมานาน ทุกคนต่างกลายเป็นนักแสดงมืออาชีพกันหมดแล้ว

แต่ไม่ทันไร เสิ่นเหยาก็ยิ้มไม่ออก

ซูชิงเหมยก้าวช้า ๆ ไปหยุดอยู่กลางเวที แสงไฟสว่างขึ้นตามจังหวะย่างก้าวอันสง่างามของเธอ พร้อมกันนั้น เสียงดนตรีท่อนอินโทรที่ทั้งหวานละมุนและฟังสบายก็ดังขึ้น

ผู้ชมในสตูดิโอทั้ง 500 คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินทำนองนี้มาก่อนจึงยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก แต่เสิ่นเหยานี่สิ สีหน้าที่พยายามปั้นไว้แทบจะพังทลายลงในพริบตา

นี่มันเพลง "พบเจอ" ของเสวี่ยโจวงั้นเหรอ?!

เธอฟังเพลงนี้มาหลายรอบ จึงจำท่วงทำนองได้ขึ้นใจ

เสิ่นเหยาคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่า ตอนตนเองไปขอซื้อเพลงจากเสวี่ยโจวกลับโดนปฏิเสธ แต่พอหันกลับมา ซูชิงเหมยกลับได้ขึ้นมาร้องเพลงนี้บนเวทีเสียอย่างนั้น

ทำไมกัน?!

ฉันมีตรงไหนด้อยกว่าซูชิงเหมยงั้นเหรอ?

นายมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันร้อง แต่กลับเอาไปให้ซูชิงเหมยร้องแทน?!

การถูกปฏิบัติแบบสองมาตรฐานอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ มันช่างน่าอึดอัดคับแค้นใจเหลือเกิน

หากตอนนี้ไม่ได้อยู่ต่อหน้ากล้อง เสิ่นเหยาคงตบโต๊ะด่ากราดไปแล้ว

ในห้องส่งบันทึกเทป เฉินเจวี๋ยเองก็อ้าปากค้างตะลึงงันไปเหมือนกัน

เธอฟังออกทันทีว่านี่คือเพลง "พบเจอ" เพราะเมื่อคืนก่อนเพิ่งจะเป็นตัวแทนของเสิ่นเหยาไปติดต่อขอซื้อเพลงจากเสวี่ยโจวแล้วถูกปฏิเสธกลับมา

เฉินเจวี๋ยยืนอยู่ในมุมมืดจึงไม่จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ สีหน้าของเธอเขียวคล้ำพลางพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เสวี่ยโจว แกหมายความว่ายังไงกันแน่?!"

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ของผู้ชมรอบข้างพลันระเบิดขึ้นอย่างกึกก้อง

"ได้ยินเสียง ฤดูหนาวที่จากไป"

"ฉันตื่นขึ้นมา ในวันเวลาใดสักแห่ง"

"ฉันคิด ฉันรอ ฉันเฝ้าคอย"

"แต่มิอาจขีดเขียนอนาคตได้ดั่งใจ"

บนเวที ท่ามกลางท่วงทำนองอันนุ่มนวล ซูชิงเหมยเผยอริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงหวานใสไพเราะราวกับเสียงนกขมิ้นเจื้อยแจ้วก้องหุบเขา

"ว้าว แค่เปิดปากก็ยอมสยบแล้ว!"

ผู้ชมต่างพากันปรบมือให้อย่างลืมตัว

หลินโจวพยักหน้าเบา ๆ การ "ฝึกแบบกดตัว" ในช่วงที่ผ่านมาไม่ได้เสียเปล่าจริง ๆ

ท่อนเปิดของเพลง "พบเจอ" จริง ๆ แล้วคีย์ต่ำมาก สำหรับนักร้องหญิงที่ส่วนใหญ่มีเรนจ์เสียงค่อนข้างสูงจึงถือว่ายากเอาเรื่อง

บนโลกนั้น การที่นักร้องสาวนอกกระแสคนดังกล่าวสามารถร้องเพลงนี้จนโด่งดังได้ นอกจากคุณภาพของตัวเพลงเองแล้ว ก็เป็นเพราะเธอถ่ายทอดเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อเสียงออกมาได้ตั้งแต่โน้ตต่ำในท่อนแรก

ทั้งมั่นคงและกังวานใส

ส่วนซูชิงเหมย หลังจากผ่านการฝึกเสียงย่านกลางและต่ำมาตลอดช่วงนี้ การคุมเสียงต่ำจึงพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนร้องสะกดใจคนฟังได้ตั้งแต่ประโยคแรกแบบนี้

หากเอาเพลงนี้ไปให้เสิ่นเหยาร้อง คงไม่ถึงกับเละจนฟังไม่ได้ แต่บอกได้เลยว่าจะต้องทำให้เพลงดี ๆ แบบนี้เสียของไปแน่นอน

หลินโจวรู้สึกปลาบปลื้มใจอยู่ลึก ๆ อารมณ์เหมือนเห็นลูกศิษย์ตัวเองสอบได้คะแนนดีไม่มีผิด

แต่วินาทีต่อมา เขากลับรู้สึกเซ็งขึ้นมานิดๆ ก็ตรงเอวของซูชิงเหมยยังผูกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้อยู่น่ะสิ!

"พี่ชิงเหมยร้องเพราะจังเลย! เอ๊ะ พี่หลิน ทำไมพี่ชิงเหมยถึงลืมถอดเสื้อของพี่ออกอีกแล้วล่ะเนี่ย?"

โจวยวิ๋นที่กำลังปรบมือสุดแรงเกิดเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติเข้าเช่นกัน

จางหงหันมามองหลินโจวด้วยเหมือนกัน "ดูเหมือนชิงเหมยจะชอบเสื้อตัวนี้ของนายมากเลยนะ"

หลินโจวรู้สึกได้ทันทีว่าสายตาของเธอมีแววจับผิด จึงพูดอย่างจนปัญญา

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าทำไม เอาเป็นว่าคราวหน้าพวกคุณเตรียมเสื้อคลุมมาให้คุณซูเองเลยดีกว่าไหมครับ?"

โชคดีที่ทั้งสองคนไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพลง "พบพาน" เข้าสู่ท่อนฮุกอย่างรวดเร็ว เสียงร้องของซูชิงเหมยไต่ระดับสูงขึ้น ทว่ายังคงกังวานใสและไพเราะจับใจ

"ฉันจะได้พบใคร แล้วจะมีบทสนทนาเช่นไร"

"คนที่ฉันเฝ้ารอ เขาอยู่ในอนาคตที่ไกลแสนไกลเพียงไหน"

"ฉันได้ยินเสียงสายลมพัดมาจากขบวนรถไฟใต้ดินและคลื่นฝูงชน"

"ฉันต่อแถวรอคอย ถือบัตรรหัสรักไว้ในมือ"

ผู้ชมต่างเคลิบเคลิ้มไปตามๆ กัน เด็กสาวคนหนึ่งกุมมือสองข้างเข้าด้วยกัน แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความฝัน

"ฉันก็อยากเจอใครคนนั้นของฉันเร็วๆ จังเลย!"

เพื่อนข้างๆ จ้องมองซูชิงเหมยบนเวทีที่ดูน่ารักบริสุทธิ์ราวกับสาวน้อยข้างบ้านอย่างหลงใหล

"ฉันว่าซูชิงเหมยต้องมีความรักแน่ๆ เลย!"

"เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?"

"แกไม่เห็นเหรอ ตอนที่ซูชิงเหมยร้องท่อนนั้นตานี่เป็นประกายวิบวับเลย เธอต้องกำลังคิดถึงคนที่ตัวเองได้เจออยู่แน่นอน!"

เด็กสาวสองคนฟังเพลงไปซุบซิบกันไป อันที่จริงผู้ชมคนอื่นก็รู้สึกไม่ต่างกัน

วันนี้ดูเหมือนซูชิงเหมยจะฟอร์มดีเป็นพิเศษ โดยเฉพาะตอนร้องท่อนฮุกไม่กี่ประโยคนั้น

"ฉันจะได้พบใคร แล้วจะมีบทสนทนาเช่นไร"

"ฉันต่อแถวรอคอย ถือบัตรรหัสรักไว้ในมือ"

ใบหน้าเย็นชาคู่นั้นเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังเฝ้ารอที่จะได้พบเนื้อคู่ตามเนื้อเพลงจริงๆ

ท่าทางหวานละมุนน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ไม่เคยปรากฏบนตัวของซูชิงเหมยมาก่อนเลย

นี่มันคนสวยเสียงหวานตัวจริงเสียงจริงชัดๆ

พอเพลงจบลง ผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ก็ลุกขึ้นยืนปรบมืออีกครั้ง พร้อมกับส่งเสียงกู่ร้องกึกก้อง

"ซูชิงเหมย!"

"ซูชิงเหมย!"

"ฉันอยากแต่งงานกับเธอ!"

"..."

พอซูชิงเหมยวางไมโครโฟนลง เธอก็กลับไปเป็นเทพธิดาผู้เย็นชาตามเดิม รอยยิ้มหวานละมุนเมื่อครู่เลือนหายไป มีเพียงการโค้งคำนับให้แฟนเพลงเท่านั้น

"ว่าแล้วเชียวว่าเป็นภาพลวงตา ฉันบอกแล้วไง ซูชิงเหมยจะมีแฟนได้ยังไงกัน!"

ตอนนั้นเองพิธีกรก็ก้าวขึ้นมาบนเวทีแล้วเอ่ยถามซูชิงเหมย

"ชิงเหมยคะ นี่เป็นเพลงใหม่เหรอคะ?"

ซูชิงเหมยพยักหน้า "ใช่ค่ะ"

"เพลงเพราะขนาดนี้ เป็นผลงานใหม่ของนักแต่งเพลงท่านไหนเหรอคะ?"

พิธีกรถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะขนาดเธอเองฟังแล้วยังพลอยอยากมีความรักขึ้นมาด้วยเลย

ซูชิงเหมยตอบว่า "เสวี่ยโจวค่ะ"

พูดจบเธอก็เดินลงจากเวทีไป

"เสวี่ยโจวเหรอ? ทำไมชื่อนี้คุ้นจังนะ?"

"คนที่แต่งเพลง 'น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ' ไงล่ะ!"

"แล้วเพลง 'เส้นทางธรรมดา' ก็เป็นเขาเหมือนกัน!"

"คุณพระ นี่มันเพลงระดับตำนานอีกเพลงแล้วนะเนี่ย! คนคนนี้คือใครกันแน่เนี่ย?"

"ฮ่าๆ พวกนายยังไม่รู้เหรอ? ท่านเทพเสวี่ยโจวนอกจากจะแต่งเพลงเก่งแล้ว ยังเป็นกวีด้วยนะ สัปดาห์หน้าเขาจะไปแข่งการประกวดกวีนิพนธ์แห่งหัวเซี่ยด้วยล่ะ!"

"พวกแกสนใจแต่เสวี่ยโจว แต่ฉันสนใจเสื้อเชิ้ตของซูชิงเหมยมากกว่า!"

โชว์ครั้งนี้มีจุดให้พูดถึงเต็มไปหมด อารมณ์ของผู้ชมจึงพุ่งแตะจุดสูงสุดทันที

ซูชิงเหมยเดินลงจากเวทีด้วยสีหน้านิ่งสงบ ก่อนจะก้าวออกจากสตูดิโอ เธอหันไปมองตรงมุมหนึ่งริมกำแพง แล้วเผลอยกมือลูบเสื้อเชิ้ตที่ผูกไว้ตรงเอวเบาๆ

พอก้าวพ้นสตูดิโอ ใบหน้างดงามเย็นชาก็พลันปรากฏรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมา

คนที่ขึ้นแสดงเป็นคนที่สองคือเฉิงหลิน เขานับเป็นคนดวงซวยอันดับสอง เพราะหลายอีพีที่ผ่านมาจับสลากได้คิวสามคนแรกตลอด

วันนี้การแสดงของเขาถือว่าทำได้ตามมาตรฐาน แต่พอร้องจบ ผู้ชมส่วนใหญ่ก็ยังคงอินอยู่กับเพลง "พบพาน" ของซูชิงเหมยอยู่ดี

จากนั้นก็เป็นคิวของอวี๋ซิน จางฮว่า สวีเจี้ยน และกัวเทียนสือตามลำดับ ทุกคนต่างก็ทำผลงานออกมาได้ดี

และคนสุดท้ายที่ขึ้นแสดงก็คือเสิ่นเหยา

เสิ่นเหยานับว่าดวงดีที่สุดในบรรดานักร้องทั้งเจ็ดคน ทั้งอีพีแรกและวันนี้เธอจับได้คิวสุดท้ายทั้งสองครั้ง

แถมวันนี้ชุดของเสิ่นเหยายังเปิดเผยยิ่งกว่าเดิม เธอสวมเดรสสั้นสายเดี่ยวสีดำปักเลื่อมระยิบระยับ ขึ้นเวทีมาก็ทั้งร้องเพลงเร็วและเต้นสะบัด อวดทั้งท่อนแขน ร่องอก และเรียวขา

เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วทั้งฮอลล์ แต่ส่วนใหญ่ล้วนมาจากชุดที่เธอสวมใส่ ส่วนเรื่องการร้องเพลง ผู้ชมกลับมีปฏิกิริยาเฉยชา หรือกระทั่งมองอย่างดูแคลนด้วยซ้ำ

"อีพีที่แล้วซูชิงเหมยเต้น อีพีนี้เสิ่นเหยาก็เต้นตามงั้นเหรอ?"

"นี่มันเลียนแบบกันชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"

"สมกับฉายา 'เสี่ยวชิงเหมย' จริงๆ เลยนะเนี่ย ฮ่าๆ"

"ถึงเสิ่นเหยาจะสวยมากก็เถอะ แต่พูดตามตรง อย่างน้อยช่วงขาก็เทียบกับซูชิงเหมยไม่ติดเลยนะ"

บนเวทีเสิ่นเหยากำลังทุ่มเทแสดงสุดตัว แต่คำวิจารณ์ของคนดูกลับมีชื่อซูชิงเหมยติดอยู่แทบทุกประโยค ช่างน่ากระอักกระอ่วนสิ้นดี

จุดที่บรรดาผู้ติดตามของนักร้องยืนดูอยู่ใกล้กับที่นั่งคนดูมาก พอเฉินเจวี๋ยได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจากคนข้างๆ เข้าสองสามประโยค สีหน้าของเธอก็ย่ำแย่ลงทันที

การเลือกโชว์ทั้งร้องทั้งเต้นในรอบนี้ ความจริงแล้วเป็นเพราะจนปัญญา

ถ้าพูดถึงเรื่องร้องเพลง เสิ่นเหยาก็สู้คนอื่นไม่ได้

ถ้าพูดถึงหน้าตารูปร่าง ก็ยังเทียบซูชิงเหมยไม่ติด

เพลงที่เหมาะกับเธอและพอจะเอาขึ้นมาร้องบนเวทีระดับนี้ได้ก็แทบจะเลือกจนหมดกรุแล้ว

อยากจะร้องเพลง "เมื่อได้พบ" ของเสวี่ยโจวก็ถูกปฏิเสธกลับมา

แล้วจะให้ทำยังไงได้อีกล่ะ?

ทำได้แค่สร้างจุดขายดึงดูดความสนใจเท่านั้นแหละ

สำหรับดาราสาวสวย การขายความเซ็กซี่ก็ถือเป็นอาวุธอย่างหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร

แค่คิดไม่ถึงว่า ขนาดทำถึงขั้นนี้แล้วก็ยังหนีไม่พ้นถูกนำไปเปรียบเทียบกับซูชิงเหมยอยู่ดี

เฉินเจวี๋ยรู้สึกจนใจเหลือเกิน

คนดูพวกนี้ดูเป็นกันบ้างหรือเปล่าเนี่ย?

อีพีที่แล้วซูชิงเหมยโชว์เนื้อหนังมังสาเยอะเท่าเสิ่นเหยาของพวกเราหรือไงกัน?!

หลินโจวที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่ายหน้าเบาๆ

หน้าตาของเสิ่นเหยาออกแนวสวยหวานบอบบาง จริงๆ แล้วควรจะรักษาภาพลักษณ์สาวใสบริสุทธิ์ต่อไปมากกว่า

พออยากได้อันดับในการแข่งขันขึ้นมากลับงัดเอาลูกเล่นเซ็กซี่มาใช้ มันช่างผิดทิศผิดทางไปหมด

แน่นอนว่า ปัญหาที่เป็นต้นตอจริงๆ ยังคงเป็นเรื่องทักษะการร้องเพลง

ถ้าร้องเพลงเก่ง มีหรือจะต้องมาลดคุณค่าตัวเองถึงขนาดนี้?

ในใจของหลินโจวไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย ยังไงเสียอีกเดี๋ยวก็ต้องหย่ากันแล้ว สำหรับเขา เสิ่นเหยาก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่รู้ชื่อคนหนึ่งเท่านั้น

ไม่นานนัก การแสดงของเสิ่นเหยาก็ดำเนินมาถึงช่วงท้าย ช่างบังเอิญเหลือเกินที่เธอดันใช้สองมือยันพื้นตีลังกากลางอากาศเหมือนกับที่ซูชิงเหมยทำในอีพีที่แล้ว

เพียงแต่เรียวขาของเธอไม่ได้เพรียวยาวขนาดนั้น ภาพที่ออกมาบนเวทีจึงเทียบกับซูชิงเหมยไม่ติดฝุ่น

ตอนลงจากเวที เสิ่นเหยาพยายามฝืนยิ้มเอาไว้ แต่ใครที่ตาไวก็ดูออกกันทั้งนั้นว่าอารมณ์ของเธอย่ำแย่แค่ไหน

ได้ขึ้นแสดงเป็นคนสุดท้าย แต่ทั้งเสียงปรบมือและเสียงตอบรับที่ได้กลับเทียบกับซูชิงเหมยที่ขึ้นเป็นคนแรกไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

การเปรียบเทียบแบบนี้ช่างบาดลึกแทงใจจริงๆ

หลังการบันทึกเทปในฮอลล์เสร็จสิ้น ผ่านไปครึ่งชั่วโมง การนับคะแนนโหวตในสตูดิโอก็เสร็จเรียบร้อย ผู้กำกับใหญ่จางเหล่ยเดินเข้าไปในห้องนักร้อง

ต่อไปก็ถึงเวลาประกาศอันดับคะแนนแล้ว

ผู้จัดการส่วนตัวและผู้ช่วยของนักร้องทั้งเจ็ดคนต่างรออยู่ด้านนอก บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด คนที่คุ้นเคยกันอยู่บ้างก็เริ่มกระซิบกระซาบคุยกัน

"อีพีนี้ใครจะได้ที่หนึ่งนะ?"

"ฉันเดาว่าคงเป็นอาจารย์จางฮว่า"

"เพลงร็อกของอาจารย์สวีเจี้ยนในอีพีนี้ก็มันระเบิดเวทีมากเหมือนกันนะ"

"พูดตามตรงนะ ตอนนี้เพลงที่ฉันจำได้แม่นที่สุดยังเป็นเพลงแรกอยู่เลย เพราะจับใจจริงๆ"

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ประตูใหญ่ของห้องนักร้องก็เปิดออก