ตอนที่ 71 ถ้าผมไป แล้วคืนนี้ใครจะปกป้องคุณล่ะ

คนแรกที่เดินออกมายังคงเป็นผู้กำกับใหญ่จางเหล่ย เขายิ้มแย้มทักทายผู้จัดการหลายคน ก่อนจะรีบร้อนจากไป

หลิวหยวนหยวนกับทีมงานอีกสองสามคนเดินตามหลังมา สาวน้อยคนนี้ยังยิ้มพลางโบกไม้โบกมือให้หลินโจวด้วย

"พี่หลิน สาวทักพี่แน่ะค่ะ"

จางหงกับโจวยวิ๋นเห็นเข้าพอดี โจวยวิ๋นจึงเอ่ยแซวหลินโจวด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

หลินโจวส่ายหน้าอย่างจนใจ เด็กคนนั้นแค่อัธยาศัยดีเป็นกันเองเท่านั้น พวกเธอคิดมากกันไปได้

คนเคยหย่าร้างอย่างผม จะไปมีอะไรกับเด็กสาวรุ่นน้องขนาดนั้นได้ยังไง

จากนั้นเหล่านักร้องก็ทยอยเดินเรียงกันออกมา คราวนี้ซูชิงเหมยไม่ได้อยู่ทบทวนผลงานด้านในต่อ เธอเดินเคียงข้างออกมาพร้อมกับเสิ่นเหยา

ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนสนิทสนมกันดีหรอก แต่เป็นเพราะคนเยอะเกินไป ถึงได้จำใจต้องเดินมาด้วยกัน

แต่ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง หรือออร่า เสิ่นเหยาก็ถูกซูชิงเหมยข่มมิดไปครึ่งช่วงตัวอย่างเห็นได้ชัด

มิน่าล่ะถึงได้ถูกเรียกว่า "ซูชิงเหมยเวอร์ชันของก๊อป"

ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าของทั้งสองคนในเวลานี้ยังต่างกันลิบลับ

ซูชิงเหมยสวยสง่าเย็นชา ท่าทีสุขุมนิ่งสนิทเป็นธรรมชาติ

ส่วนเสิ่นเหยาสีหน้าบึ้งตึง กัดฟันแน่น

แทบไม่ต้องถามเลยว่าอันดับของทั้งคู่เป็นอย่างไร เพราะมันฟ้องชัดอยู่บนใบหน้าแล้ว

เฉินเจวี๋ยกลัวเสิ่นเหยาจะคุมอารมณ์ไม่อยู่ จึงรีบปรี่เข้าไปดึงตัวเธอเดินออกไปทันที

จางหงกับโจวยวิ๋นเดินตรงเข้าไปหาซูชิงเหมย ส่วนหลินโจวก้าวช้ากว่าครึ่งจังหวะอยู่ด้านหลัง เลยเดินสวนกับเสิ่นเหยาเข้าพอดี

"ฉันรอคุณอยู่ที่ประตูด้านหลังลานจอดรถ"

เสิ่นเหยาเอ่ยกับหลินโจวเสียงเบา

หลินโจวตอบกลับไปว่า "ผมยังมีงานต้องทำ"

เขาไม่ว่างจริงๆ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เขาต้องคอยอยู่ดูแลซูชิงเหมยเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

มนุษย์เงินเดือนที่ต้องทำโอทีดึกๆ ดื่นๆ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

เสิ่นเหยาตวัดสายตามองเขาปราดหนึ่ง "ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ"

คงมั่นใจว่าด้วยความ "ลุ่มหลง" ที่หลินโจวมีต่อเธอ ยังไงเขาก็ต้องมาแน่ พูดจบเธอก็เดินจากไป

หลินโจวส่ายหน้า คร้านจะใส่ใจอีก จึงเดินไปหาซูชิงเหมย เมื่อเห็นโจวยวิ๋นกับจางหงมีสีหน้าชื่นมื่น เขาก็ยิ้มถามซูชิงเหมยว่า

"ได้ที่เท่าไหร่เหรอครับ?"

ใครจะไปนึกว่าพอเขาเอ่ยปาก ซูชิงเหมยที่แก้มยังมีสีเลือดฝาดกลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันควัน เธอส่งเสียงฮึดฮัดใส่ทีหนึ่งแล้วสาวเท้าก้าวฉับๆ ตรงไปข้างหน้า

หลินโจวงุนงง ไม่รู้ว่าจู่ๆ เธอเป็นอะไรขึ้นมา จึงได้แต่หันไปมองจางหงกับโจวยวิ๋น

โจวยวิ๋นผายมืออย่างช่วยไม่ได้ "เมื่อกี้พี่ชิงเหมยสั่งห้ามไม่ให้พวกเราบอกอันดับกับพี่น่ะสิคะ"

"เดี๋ยวสิ หมายความว่ายังไงกันครับพี่หง?"

หลินโจวพูดไม่ออก กลายเป็นว่าพวกคุณรู้กันหมดแล้วปิดบังผมไว้คนเดียวเนี่ยนะ? นี่มันจงใจทรมานคนชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?

จางหงส่ายหน้าเช่นกัน "ปกติชิงเหมยไม่ใช่คนแบบนี้นะ เอาเป็นว่าคืนนี้นายลองไปง้อเธอหน่อย ให้เธอยอมบอกนายเองก็แล้วกัน"

"..."

เดี๋ยวสิ คำว่าง้อเธอนี่มันหมายความว่าไงกัน?

ฟังยังไงก็รู้สึกแปลกพิลึกชะมัด!

ทั้งสามคนคุยพลางหัวเราะพลางเดินตามซูชิงเหมยไป

บริเวณประตูด้านหลังลานจอดรถ

รถคันหนึ่งจอดอยู่อย่างเงียบเชียบ ภายในรถ เฉินเจวี๋ยเอ่ยถามเสิ่นเหยาว่า

"ทำไมหลินโจวยังไม่มาอีกล่ะ?"

"น่าจะใกล้แล้วค่ะ"

สีหน้าของเสิ่นเหยายังคงดูย่ำแย่มาก เมื่อครู่ในห้องนักร้อง ทีมงานได้จัดพิธีอำลาแบบสั้นๆ ให้เธอไปแล้ว

อีพีนี้เธอได้อันดับที่เจ็ด อีพีก่อนก็รั้งท้ายเช่นกัน พอนำคะแนนทั้งสองอีพีมารวมกัน เธอจึงตกรอบไปตามระเบียบ

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคืออีพีนี้เธอได้ขึ้นแสดงเป็นคนสุดท้าย แถมยังเต้นเซ็กซี่เร่าร้อนขนาดนั้น แต่กลับยังรั้งท้ายอยู่ดี

มันช่างทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว

ทั้งที่ซูชิงเหมยขึ้นแสดงเป็นคนแรกแท้ๆ แต่กลับ...

เสิ่นเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามไม่ยอมให้ตัวเองนึกถึงภาพเงาของคนที่กำลังจะกลายเป็นปมในใจ

ตอนนี้เธอยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นมากอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือการจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยราบรื่น

มะรืนนี้ก็จะครบกำหนดระยะเวลาทบทวนการหย่าหนึ่งเดือนแล้ว

ที่วันนี้เธอยอมเสี่ยงนัดเจอหลินโจว ก็เพื่อเตือนเขาอีกครั้งว่ามะรืนนี้ต้องไปทำเรื่องหย่าให้ตรงเวลา

เสิ่นเหยากลัวว่าหลินโจวจะยังเพ้อฝันอะไรกับเธออยู่ หากปล่อยให้ยืดเยื้ออาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นได้

เธอต้องรีบทำเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว และยืนยันให้แน่ใจว่าหลินโจวจะรูดซิปปากเงียบสนิท ถึงจะวางใจได้

แต่รอมาตั้งหลายนาทีแล้ว หลินโจวก็ยังไม่โผล่มาสักที

ขณะนั้นเอง รถของซูชิงเหมยก็แล่นผ่านไปไม่ไกล มุ่งหน้าไปยังทางออกด้านหน้าของลานจอดรถ

เฉินเจวี๋ยเอ่ยขึ้น "เสิ่นเหยา หลินโจวคงไม่ได้อยู่บนรถคันนั้นหรอกนะ?"

เสิ่นเหยาแค่นเสียง "เป็นไปไม่ได้หรอก! เมื่อก่อนแค่ฉันเอ่ยปากคำเดียว เขาก็เชื่อฟังฉันทุกเรื่องแล้ว ฉันนัดเขาแบบนี้ยังไงเขาก็ต้องมา รออีกหน่อยเถอะ"

ขณะเดียวกัน บนรถของซูชิงเหมย

"เอ๊ะ นั่นไม่ใช่รถของเสิ่นเหยาเหรอคะ ทำไมพวกเธอยังไม่ไปอีก"

โจวยวิ๋นมองเห็นรถคันที่จอดอยู่ตรงประตูด้านหลังก็จำได้ทันที

คนอื่นก็มองเห็นเช่นกัน จางหงเอ่ยอย่างแปลกใจ "เสิ่นเหยากับเฉินเจวี๋ยไม่ได้ออกมาตั้งนานแล้วเหรอ นี่กำลังรอใครอยู่กันนะ"

หลินโจวขับรถไปเงียบๆ พลางเหลือบมองกระจกหลัง แต่กลับพบว่าซูชิงเหมยที่นั่งอยู่เบาะหลังกำลังจ้องมองเขาอยู่ แววตาดูเย็นชาอยู่บ้าง

หลินโจวรีบดึงสายตากลับมาทันที

แต่ก็ยังช้าไป ได้ยินเพียงซูชิงเหมยเอ่ยถามขึ้นมา "คุณรู้จักกับเสิ่นเหยาด้วยเหรอ"

คำถามนี้ถามหลินโจวอย่างแน่นอน ส่วนโจวยวิ๋นกับจางหงก็หันมามองหลินโจวเช่นกัน

ที่แท้ตอนที่เสิ่นเหยาคุยกับหลินโจวเมื่อครู่นี้ พวกเธอก็เห็นกันหมดแล้ว

หลินโจวยิ้มบางๆ "ตอนมาที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงเพื่ออัดรายการเทปแรกผมก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมรู้จักกับเสิ่นเหยาจริงๆ"

ซูชิงเหมยถามต่อ "พวกคุณสนิทกันมากเลยเหรอ"

"เอ่อ..."

หลินโจวลังเลเล็กน้อย แต่พอเห็นโจวยวิ๋นที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกำลังเบิกตากว้างจ้องมองเขาอยู่ ก็คิดว่าจางหงที่อยู่ข้างหลังคงมีสีหน้าไม่ต่างกัน

เป็นท่าทางของคนที่ทั้งอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้าน ทั้งแฝงความหวาดระแวงเอาไว้

แต่นี่ก็ไม่แปลก ในเมื่อเสิ่นเหยาจ้างกองทัพเกรียนคีย์บอร์ดมาโจมตีซูชิงเหมย แถมยังคอยเล่นงานสารพัด ทั้งสองคนย่อมเป็นคู่แข่งกัน

หากหลินโจวมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับเสิ่นเหยา ก็คงอดระแวงไม่ได้จริงๆ

"ก็สนิทกันมากจริงๆ ครับ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัย ตอนเรียนมหาวิทยาลัยความสัมพันธ์ของพวกเราดีมาก"

หลินโจวคิดดูแล้ว เขาเคยรับปากเสิ่นเหยาไว้ว่าจะไม่พูดถึงเรื่องการแต่งงานนี้กับใคร แต่เรื่องอื่นๆ ก็ยังพอเล่าได้

"ความสัมพันธ์ดีมากเหรอ"

ซูชิงเหมยขมวดคิ้ว น้ำเสียงคล้ายจะแฝงแวว...ตึงเครียดอยู่จางๆ

หลินโจวคิดว่าอีกฝ่ายอาจสงสัยในตัวเขาจนรู้สึกกังวลขึ้นมา แต่เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เรื่องแบบนี้พูดให้กระจ่างเสียก็สิ้นเรื่อง

เขาจึงเล่าเรื่องราวตั้งแต่ที่ตนเองกับเสิ่นเหยารู้จัก รักกัน จนกระทั่งเลิกรากันในสมัยมหาวิทยาลัยแบบรวบรัดไปรอบหนึ่ง เพียงแต่ตัดเรื่องที่ทั้งคู่แต่งงานกันในเวลาต่อมาออกไป อย่างไรเขาก็รับปากเสิ่นเหยาไว้แล้ว ย่อมต้องรักษาคำพูด

"สมัยมหาวิทยาลัยเสิ่นเหยาไร้เดียงสาขนาดนั้นเลยเหรอคะ แค่จับมือก็หน้าแดงแล้วเนี่ยนะ ไม่จริงมั้ง!"

โจวยวิ๋นตกตะลึง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"ไม่สิ ประเด็นที่เราควรสนใจคือ...พี่หลิน พี่เคยคบกับเสิ่นเหยาจริงๆ เหรอเนี่ย!"

ผู้ช่วยตัวน้อยเอามือสองข้างกุมแก้ม สีหน้าท่าทางฟินกับการเผือกสุดๆ

"งั้นก็แปลว่าพี่หลินไม่บริสุทธิ์แล้วสิคะ"

จางหงเขกศีรษะเธอจากด้านหลังทีหนึ่ง "พูดจาเลอะเทอะอะไร นี่มันเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ตราบใดที่ไม่กระทบงาน พวกเราก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย!"

หลินโจวฟังเข้าใจทันที คำพูดนี้ของจางหงดูเหมือนจะตำหนิโจวยวิ๋น แต่ความจริงเป็นการเตือนสติเขาทางอ้อม

ตอนนี้คุณเป็นผู้ช่วยของซูชิงเหมย ต้องแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ออก อย่าทำเรื่องไม่สมควรเพราะความผูกพันในอดีตกับเสิ่นเหยาเด็ดขาด

หลินโจวจึงเอ่ยว่า "พี่จางวางใจเถอะครับ ผมกับเสิ่นเหยาเลิกกันแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ได้ติดต่อกัน ผมจะโฟกัสกับงานอย่างเต็มที่ครับ"

"เมื่อกี้เสิ่นเหยาคุยอะไรกับคุณ"

จู่ๆ ซูชิงเหมยก็เอ่ยถามขึ้นมา

หลินโจวชะงักไป ไม่คิดว่าจุดที่ซูชิงเหมยสนใจจะอยู่ตรงนี้ แต่เขาก็ตอบตามความจริง

"เสิ่นเหยาบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม แต่ผมไม่ว่าง ก็เลยไม่ได้ไปครับ"

"ถ้าอย่างนั้นเมื่อกี้เสิ่นเหยาก็กำลังรอพี่อยู่น่ะสิคะ"

โจวยวิ๋นแทบจะกระโดดตัวลอย วันนี้ได้กินเผือกลูกใหญ่จนอิ่มแปล้เลย!

หลินโจวตอบเสียงเรียบ "ก็น่าจะใช่นะครับ"

"ทำไมคุณถึงไม่ไปล่ะ" น้ำเสียงของซูชิงเหมยเย็นเยียบขึ้นไปอีก

หลินโจวยักไหล่ "ถ้าผมไป แล้วคืนนี้ใครจะคอยปกป้องคุณล่ะครับ"

ซูชิงเหมยชะงักไป แววตาเย็นชาค่อย ๆ คลายลง เธอเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ซักไซ้อะไรต่ออีก

โจวยวิ๋นมองหลินโจวที่อยู่ข้าง ๆ แล้วหันไปมองซูชิงเหมยที่เบาะหลัง ก่อนจะยกมือปิดปากแอบหัวเราะคิกคัก

จางหงถลึงตาใส่เธอไปทีหนึ่ง แล้วหันไปมองซูชิงเหมยอย่างครุ่นคิด

หลินโจวกลับรู้สึกโล่งใจ พ้นวันมะรืนไป เขากับเสิ่นเหยาก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปแล้ว

เรื่องความบาดหมางระหว่างเสิ่นเหยากับซูชิงเหมย ถ้าเสิ่นเหยายังใช้วิธีการสกปรกเล่นงานซูชิงเหมยไม่เลิก แน่นอนว่าเขาต้องยืนอยู่ข้างเจ้านายตัวเองอยู่แล้ว

"สรุปแล้วคุณซูได้อันดับที่เท่าไหร่กันแน่ครับ"

หลินโจวอดถามขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

โจวยวิ๋นปิดปากเงียบกริบ พลางปรายตาไปด้านหลัง เป็นเชิงบอกให้นายถามพี่ชิงเหมยเอาเองตรง ๆ ดีกว่า

ก่อนจะมีเสียงใสแต่เย็นชาดังมาจากเบาะหลัง "สัปดาห์หน้านายก็รู้เอง"

หลินโจวพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำให้เธอเคืองเข้าตอนไหนอีก

ช่างเถอะ ใครใช้ให้เธอเป็นเจ้านายกันล่ะ

ไม่นานรถก็แล่นมาถึงโรงแรม เวลานี้ดึกมากแล้ว ทุกคนจึงแยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อนกันอย่างรู้หน้าที่

และหลินโจวกับซูชิงเหมยก็ยังคงต้องพักห้องเดียวกันตามเคย

โจวยวิ๋นประหยัดงบสุดขีด คราวนี้ถึงขั้นไม่ยอมเปิดห้องให้หลินโจวเลยด้วยซ้ำ

ปกติหลินโจวจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องตัวเองก่อนค่อยมาหาซูชิงเหมย แต่วันนี้ไม่มีทางเลือก จึงต้องอาบน้ำในห้องของซูชิงเหมยเท่านั้น

จะว่าไป ตอนบันทึกเทปรายการเสร็จที่เมืองหางโจวคราวก่อนก็เป็นแบบนี้ ทั้งคู่นอกจากจะนอนห้องเดียวกันแล้ว ยังต้องใช้ห้องน้ำร่วมกันอีกด้วย

แน่นอนว่าการใช้ร่วมกันไม่ได้หมายถึงเข้าไปอาบพร้อมกัน แต่เป็นการผลัดกันเข้าอยู่ดี

"คุณไปอาบก่อนเถอะครับ"

ภายในห้อง หลินโจวเอ่ยกับซูชิงเหมย

"นายก่อน"

ซูชิงเหมยวางหน้าเย็นชา

หลินโจวเห็นว่าเธอยังอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงไม่เซ้าซี้ หยิบเสื้อผ้าเปลี่ยนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

พอหลินโจวเดินเข้าไปจนมีเสียงสายน้ำดังแว่วออกมา ซูชิงเหมยที่ตีหน้าเย็นชามาตลอดก็คลี่ยิ้มตรงมุมปาก

"ถ้าผมไป แล้วตอนกลางคืนใครจะปกป้องคุณล่ะครับ"

เธอนึกถึงประโยคที่หลินโจวเพิ่งพูดบนรถ

ไม่รู้เพราะอะไร แต่พอได้ยินประโยคนี้ ความขุ่นเคืองในใจของเธอเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปในพริบตา

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเขาปฏิเสธนัดแล้วเลือกที่จะอยู่ปกป้องฉันหรอกนะ แค่รู้สึกว่าเขาเป็นผู้ช่วยที่มีความรับผิดชอบในหน้าที่มากคนหนึ่งต่างหาก

ก็แค่นั้นเอง

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินโจวที่วางอยู่บนโซฟาก็สั่นรัวขึ้นมา

ซูชิงเหมยที่นั่งอยู่ไกล ๆ ตรงริมเตียงมองโทรศัพท์ที่กำลังสั่นบนโซฟา สองมือวางบนหัวเข่า แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างเรียบร้อยสง่างาม

แต่โทรศัพท์ก็ยังคงสั่นไม่หยุด

ซูชิงเหมยลังเลเล็กน้อย เธอเหลือบมองไปทางห้องน้ำ เห็นหมอนั่นยังอาบน้ำอยู่ จึงค่อย ๆ ลุกเดินไปหน้าโซฟา แล้วก็ต้องชะงักไป

บนหน้าจอโทรศัพท์ของหลินโจวปรากฏชื่อสายเรียกเข้าอย่างชัดเจน... เสิ่นเหยา

ซูชิงเหมยจ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง นิ่งค้างไปราวกับรูปปั้น

โทรศัพท์สั่นอยู่นาน ในที่สุดเสิ่นเหยาก็วางสายไป

ตามมาด้วยข้อความวีแชตที่เด้งเตือนขึ้นมาบนแถบด้านบนของหน้าจอ

"ทำไมนายยังไม่มาอีก?!"

นี่มันน้ำเสียงแบบไหนกัน

เลิกกันแล้วยังจะสนิทสนมกันขนาดนี้เชียวหรือ

ซูชิงเหมยเม้มริมฝีปาก สีหน้าเหมือนอยากจะเขมือบโทรศัพท์เครื่องนี้ลงท้องไปทั้งเครื่อง

ไม่นาน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกระลอก และยังคงเป็นเสิ่นเหยา

คราวนี้เสียงเรียกเข้าดังอยู่นานกว่าเดิม ซูชิงเหมยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา