ตอนที่ 72 แท้จริงแล้วเทพธิดาก็มีความเป็นเด็กเหมือนกัน

โทรศัพท์ยังคงสั่นไม่หยุด ดูท่าว่าถ้าเธอไม่ยอมรับ อีกฝ่ายก็คงโทรจิกอยู่อย่างนี้ต่อไป

ซูชิงเหมยถือโทรศัพท์ไว้ ตั้งใจจะเดินไปเรียกหลินโจวที่หน้าห้องน้ำ แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เธอกลับนึกถึงภาพตอนที่เขาคุยกับเสิ่นเหยาที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงก่อนหน้านี้ขึ้นมา

สองคนนั้นยืนชิดกันมาก กระซิบกระซาบอยู่ข้างหู ดูสนิทสนมกันเหลือเกิน

แต่ก็ใช่สิ... พวกเขาเคยคบกันนี่ จะไม่สนิทกันได้ยังไง

แล้วสองคนนั้นเคยทำอะไรกันไปถึงไหนแล้วนะ เคยอยู่ด้วยกันหรือเปล่า

คู่รักสมัยมหาวิทยาลัยอยู่ด้วยกันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ

ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มเตลิดไปไกล ขณะที่โทรศัพท์ในมือยังคงสั่นรัวไม่หยุด

นิ้วมือของซูชิงเหมยคล้ายไม่เชื่อฟังคำสั่ง เธอเลื่อนหน้าจอไปทางขวาแล้วกดรับสาย

ทันทีที่ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เสียงเกรี้ยวกราดของเสิ่นเหยาก็ดังลั่นมาจากปลายสาย

"หลินโจว นายเป็นบ้าอะไรน่ะ! ฉันรอนายตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก?!"

น้ำเสียงนั้นเหมือนผู้หญิงกำลังเหวี่ยงใส่แฟนหนุ่มที่มาสายไม่มีผิด

"ถามอยู่นะ! พูดสิ!"

ปลายสายยังคงคาดคั้นไม่เลิก

ซูชิงเหมยเม้มริมฝีปาก สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หลินโจวไม่อยู่ค่ะ"

ปลายสายพลันเงียบกริบไปทันที ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งได้สติ

"ซูชิงเหมยเหรอ?"

เสียงของซูชิงเหมยใสกระจ่างและก้องกังวาน มีเอกลักษณ์จนจำได้ง่าย ยิ่งสำหรับเสิ่นเหยาที่มีเธอเป็น 'ปมในใจ' อยู่แล้ว ย่อมจำได้ทันทีตั้งแต่คำแรก

ตอนนี้เสียงของเสิ่นเหยาสั่นระริก เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันจะเที่ยงคืนอยู่แล้ว ทำไมโทรศัพท์ของหลินโจวถึงไปอยู่ในมือของซูชิงเหมยได้ล่ะ

เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่

ซูชิงเหมยพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เขาลืมโทรศัพท์ไว้ที่ฉันค่ะ คุณมีธุระอะไรกับเขาเหรอคะ"

"ไม่มีอะไรค่ะ ลาก่อน"

เสิ่นเหยารีบตัดสายทิ้งทันที

ซูชิงเหมยก้มมองโทรศัพท์ สีหน้าไม่หลงเหลือความสงบนิ่งเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป แม้แต่ใบหูก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย

ไปยุ่งกับโทรศัพท์ของคนอื่นทำไมกัน

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หลินโจวเดินออกมาแล้วเห็นซูชิงเหมยยืนอยู่หน้าโซฟา ในมือยังถือโทรศัพท์ของเขาค้างไว้

หลินโจวถามอย่างแปลกใจ "คุณทำอะไรอยู่เหรอครับ"

ณ ลานจอดรถใต้ดิน สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง ภายในรถที่ยังคงจอดเทียบอยู่ตรงประตูด้านหลัง

"ซูชิงเหมยรับสายเหรอ เป็นไปได้ยังไงกัน?!"

เฉินเจวี๋ยทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ พลางลดเสียงลงต่ำโดยไม่รู้ตัว

"หรือว่าซูชิงเหมยกับหลินโจว...จะคบกันแล้ว?"

"ไม่มีทาง!"

เสิ่นเหยาส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ซูชิงเหมยเป็นถึงราชินีเพลงรุ่นเล็ก จะมาตาต่ำมองหลินโจวได้ยังไง เมื่อกี้ซูชิงเหมยก็บอกเองว่าหลินโจวแค่ลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องเธอเฉย ๆ"

ธรรมชาติของคนเราก็แบบนี้ พอเลิกรากันไปก็หวังให้อีกฝ่ายได้ดีสู้ตัวเองไม่ได้ หากพอแยกทางกันปุ๊บแล้วคุณดันหาแฟนใหม่ที่ดีเลิศกว่าฉันได้ในพริบตา นั่นไม่เท่ากับทำให้ฉันกลายเป็นคนแพ้หรอกเหรอ

"แต่ถ้าสองคนนั้นไม่ได้สนิทกันจริง ๆ โทรศัพท์ของหลินโจวจะไปอยู่ที่ซูชิงเหมยได้ยังไง แล้วทำไมเธอถึงยอมรับสายแทนเขาล่ะ"

เฉินเจวี๋ยขมวดคิ้ววิเคราะห์ ถึงจะรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองดูเหลือเชื่อไปหน่อย แต่มันก็น่าสงสัยจริง ๆ

เสิ่นเหยาคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา "ฉันรู้แล้ว หลินโจวยังไม่อยากหย่า เลยจงใจทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่ซูชิงเหมยเพื่อยั่วโมโหฉัน ให้ฉันเข้าใจว่าเขามีเสน่ห์เหลือล้นล่ะสิ หึ ๆ ช่างวางแผนซับซ้อนเสียจริงนะ"

"เอ่อ..." เฉินเจวี๋ยพูดขึ้น "เสิ่นเหยา เธอคิดมากไปหรือเปล่า บางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้นะ"

เสิ่นเหยาพ่นลมหายใจขึ้นจมูก "ฉันรู้จักหลินโจวดียิ่งกว่าใคร พี่ไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นเขาหลงฉันขนาดไหน เกาะติดเป็นตังเมสะบัดยังไงก็ไม่หลุด ไม่ได้การ ยิ่งเป็นแบบนี้ ฉันยิ่งต้องรีบหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องมาเล่นตุกติกอะไรกับฉันอีก"

เฉินเจวี๋ยนิ่งเงียบไป เธอเป็นผู้จัดการดูแลเสิ่นเหยามาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ จึงรู้เรื่องชีวิตคู่ระหว่างเธอกับหลินโจวเป็นอย่างดี

ในความสัมพันธ์ครั้งนี้ หลินโจวดีต่อเสิ่นเหยามากจริง ๆ แต่นั่นเป็นความใส่ใจและความอ่อนโยนที่ผู้ชายมอบให้ภรรยาของตนเอง

ไม่ได้เหมือนกับที่เสิ่นเหยาพูดว่าหลินโจวเป็นพวกคลั่งรักจนยอมเป็นเบ๊อะไรขนาดนั้น

แต่ก็มีเรื่องหนึ่งที่เสิ่นเหยาพูดถูก นั่นคือเธอกับหลินโจวควรจะรีบจัดการเรื่องหย่าให้จบ ๆ ไปโดยเร็ว เพื่อจะได้ไม่มีเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง

ในห้องพักของโรงแรม ซูชิงเหมยรีบวางโทรศัพท์มือถือของหลินโจวกลับลงบนโซฟา เธอลูบผมยาวของตัวเองให้เข้าที่ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า

"เมื่อกี้เสิ่นเหยาโทรมาหาคุณ ฉันเห็นว่าคุณยังไม่ออกมาสักที ก็เลยรับสายแทนให้ค่ะ"

จากนั้นก็รีบเสริมขึ้นมาทันควัน "ฉันไม่ได้พูดอะไร แล้วเธอก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนกันค่ะ"

หลินโจวยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ซูชิงเหมยก็กอดชุดนอนจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำไปเสียแล้ว

"ฉันไปอาบน้ำแล้วนะคะ"

หลินโจวนึกขำ ทำไมรู้สึกเหมือนเธอดูลุกลี้ลุกลนชอบกลนะ

เรื่องที่เธอรับสายเสิ่นเหยา ความจริงหลินโจวไม่ได้รู้สึกร้อนตัวหรือละอายใจอะไรเลย เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวก็ส่วนเรื่องส่วนตัว อีกอย่างที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยติดต่อกับเสิ่นเหยาอีกเลย

ต่อให้ซูชิงเหมยรู้ว่าเสิ่นเหยาคืออดีตภรรยาของเขา เขาก็ยังเปิดเผยและบริสุทธิ์ใจอยู่ดี

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ตอบวีแชตกลับไปหาเสิ่นเหยาหนึ่งข้อความ

"มีธุระอะไร คุยกันในวีแชตเถอะ"

ไม่นานเสิ่นเหยาก็ตอบกลับมา "แปดโมงครึ่งเช้าวันมะรืน อย่าลืมล่ะ"

หลินโจวเข้าใจได้ทันที ที่แท้เสิ่นเหยาก็กังวลว่าเขาจะไม่ยอมหย่า เลยจงใจส่งข้อความมาเตือนให้เขาไปทำเรื่องที่สำนักทะเบียนราษฎร์ในวันมะรืนนี่เอง

"รับทราบ จะไปให้ตรงเวลาแน่นอน"

หลินโจวตอบกลับไป แล้วก็ไม่ได้สนใจเสิ่นเหยาอีก

เขาเปิดเข้าไปดูในเว็บซู่เหรินจ้าน ยอดวิวของเพลง "พบเจอ" ทะลุสองล้านกว่าไปแล้ว ถือว่าฮิตถล่มทลายในเว็บไซต์เลยทีเดียว

ที่น่าตลกคือ ตอนนี้ในซู่เหรินจ้านมีคลิปวิดีโอประเภทที่คอยวิเคราะห์ (อวย) เพลงของเขาผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

โดยมีครีเอเตอร์สายดนตรีออริจินัลที่ใช้ชื่อว่า "จี้มั่วต้าเสิน" ออกตัวแรงและขยันที่สุด

หมอนี่ไม่เพียงแต่วิเคราะห์เพลง "พบเจอ" เป็นคนแรก ๆ เท่านั้น แต่ยังนำเพลง "น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ" กับ "เส้นทางธรรมดา" มารีวิววิเคราะห์เรียงตามลำดับไปรอบหนึ่งด้วย

เรียกได้ว่าอ้างบังหน้าว่าวิเคราะห์ แต่เนื้อแท้คือการเลียแข้งเลียขาชัด ๆ

สิ่งที่น่าสนใจคือ คลิปเลียแข้งเลียขาพวกนี้กลับมียอดวิวไม่น้อยเลย ในคอมเมนต์มีคนบอกว่า เดิมทีจี้มั่วต้าเสินมีผู้ติดตามแค่ห้าถึงหกแสนคน แต่พอทำแบบนี้ ยอดผู้ติดตามก็พุ่งจ่อทะลุล้านซับทันที

มีคนแซวขำ ๆ ว่า นี่คงเป็นครีเอเตอร์ล้านซับคนแรกของเว็บ S ที่ "บรรลุธรรมด้วยการเลีย"

หลินโจวไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ การที่มีคนมาเกาะกระแสยอดวิวของนาย มันพิสูจน์ให้เห็นแค่เรื่องเดียวเท่านั้น นั่นคือ... นายโคตรเจ๋ง

ขอแค่ไม่เกาะกระแสไปด้วยแล้วแอบแซะด่าไปด้วยก็พอ

นอกจากพวกเกาะกระแสอย่างจี้มั่วต้าเสินแล้ว ยังมีอีกคนที่คอยสนับสนุนเขามาตลอดจริง ๆ นั่นก็คือ อวี๋เหรินเกอจี

เพลง "พบเจอ" นี้ อวี๋เหรินเกอจีก็เป็นคนแรก ๆ ที่ป้ายยาแนะนำให้แฟนคลับในคลิปของเธอเช่นกัน

สาวน้อยทั้งขาวทั้งอึ๋มคนนี้นิสัยดีทีเดียว ทั้งยังเป็นคนตรงไปตรงมาเสมอ อย่างเมื่อครู่นี้ เธอก็เพิ่งส่งข้อความส่วนตัวมาหาหลินโจว

"เหล่าโจว นายจะมาถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่เนี่ย สัญญาแล้วนะว่าจะเลี้ยงข้าวฉันน่ะ!"

หลินโจวหัวเราะ พลางพิมพ์ตอบเธอไป "พี่จี เมืองหลวงนี่มันถิ่นเธอนะ เธอควรเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวฉันไม่ใช่เหรอ"

อวี๋เหรินเกอจีกำลังเล่นมือถืออยู่แน่นอน เธอตอบกลับทันที "เชี่ย เหล่าโจวนายยังมีมโนธรรมอยู่ไหมเนี่ย เรื่องที่นายจะแข่งการประกวดกวีนิพนธ์แบบออนไลน์โดยไม่เปิดหน้านั่นฉันเป็นคนจัดการให้นายนะ นายจะไม่ขอบคุณฉันหน่อยเหรอ"

"ฮ่า ๆๆ ได้เลย วันอังคารฉันจะไปถึงเมืองหลวง อยากกินอะไรสั่งได้เต็มที่เลย!"

ซูชิงเหมยต้องไปเป็นกรรมการตัดสินการประกวดกวีนิพนธ์ที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง รอบชิงชนะเลิศคือวันพุธ วันอังคารจึงต้องเดินทางไปถึงเมืองหลวง หลินโจวจึงต้องตามไปด้วยอย่างแน่นอน

"งั้นตกลงตามนี้นะ! ในที่สุดพวกเราสองคนก็จะได้เจอกันในชีวิตจริงสักที [รูปแมวน้อยหน้าตาคาดหวัง.jpg]"

"ฉันหน้าตาไม่ดีนะ เธอเตรียมใจไว้เลย ระวังเจอตัวจริงแล้วจะผิดหวังจนอยากตาย"

"วางใจเถอะ ถ้านายหน้าตาอัปลักษณ์ ฉันจะชิ่งหนีทันทีเลย วะฮะฮ่า!"

คุยเล่นกับพี่จีไปได้ไม่กี่ประโยค ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ซูชิงเหมยในชุดนอนก้าวออกมา เส้นผมของเธอยังเปียกชุ่ม ท่าทางดูรีบร้อนอย่างเห็นได้ชัด

หลินโจวถามอย่างแปลกใจ "อาบเสร็จเร็วจังครับ"

นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ปกติแล้วซูชิงเหมยใช้เวลาอาบน้ำตั้งครึ่งชั่วโมง

ซูชิงเหมยเห็นเขาถือโทรศัพท์อยู่ จึงแสร้งถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจ "คุยโทรศัพท์อยู่เหรอคะ"

หลินโจวไม่ได้สังเกตสีหน้าของซูชิงเหมย จึงตอบไปตามตรง "เปล่าครับ คุยกับเพื่อนน่ะ"

เพื่อนเหรอ

ซูชิงเหมยขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย

หมายถึงเสิ่นเหยางั้นเหรอ

ไม่ใช่ว่าเลิกกันไปแล้วหรอกเหรอ ยังเป็นเพื่อนกันอยู่อีกเหรอ

หลินโจวเห็นผมของเธอยังมีหยดน้ำไหลลงมา จึงเอ่ยเตือน

"รีบเป่าผมให้แห้งเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

"ไม่ต้องมายุ่งหรอกค่ะ!"

ซูชิงเหมยหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วปิดประตูดังปัง ไม่นานก็มีเสียงไดร์เป่าผมดังแว่วออกมา

หลินโจวยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่เป็นอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูชิงเหมยเป่าผมเสร็จก็เดินออกมา พวงแก้มหลังอาบน้ำแดงระเรื่อขาวอมชมพูดูผุดผ่องไปทั้งตัว ติดอยู่อย่างเดียวคือสีหน้าของเธอช่างเย็นชาเหลือเกิน

เธอเดินผ่านโซฟาไปโดยไม่คิดจะปรายตามองหลินโจวแม้แต่น้อย พอถึงข้างเตียงก็ดึงม่านปิดฉับด้วยความหงุดหงิด

หลินโจวนึกขึ้นได้ว่าช่วงเช้ามะรืนนี้ต้องไปทำเรื่องหย่าที่สำนักงานกิจการพลเรือน จึงเอ่ยถามซูชิงเหมยว่า

"คุณซูครับ เช้ามะรืนนี้ผมขอลาหยุดสักหน่อยนะ พอดีมีธุระสำคัญต้องไปจัดการ ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง จะได้ไหมครับ"

เงาร่างหลังม่านมองเห็นลางๆ ว่าซูชิงเหมยกำลังจะเอนตัวลงนอน พอได้ยินคำนั้น เธอก็ชะงักไปทันที นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามขึ้นมา

"สำคัญมากเหรอคะ"

หลินโจวตอบ "ครับ สำคัญมากทีเดียว"

การหย่าร้างถือเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต จากนี้ไปจะได้แยกย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ จะไม่สำคัญได้ยังไงกัน

"กับใครคะ"

น้ำเสียงที่ดังออกมาจากหลังม่านดูแหบพร่าเล็กน้อย

"อะไรนะครับ"

หลินโจวฟังไม่ถนัด

ความเงียบโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง ก่อนที่ซูชิงเหมยจะเอ่ยช้าๆ "ให้เวลาชั่วโมงเดียวค่ะ"

หลินโจวคิดตาม สำนักงานกิจการพลเรือนอยู่ห่างจากเสวี่ยเหมยย่วนไม่เท่าไร แค่ชั่วโมงเดียวก็น่าจะจัดการเสร็จเรียบร้อย จึงพยักหน้าพลางกล่าว

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา"

สิ้นเสียงของเขา เงาร่างอรชรหลังม่านก็ล้มตัวลงนอน เธอพลิกตัวหันหลังให้ ผ้าห่มขนหนูผืนบางเผยให้เห็นสัดส่วนเว้าโค้งอันเย้ายวนอยู่รำไร

ติดตรงที่ผู้หญิงหุ่นเป๊ะขนาดนี้ เวลานี้กลับไม่มีความอ่อนหวานให้เห็นแม้แต่น้อย ดูออกชัดๆ ว่ากำลังงอนอยู่

แต่หลินโจวชินชาเสียแล้ว ช่วงนี้ซูชิงเหมยมักเป็นแบบนี้บ่อยๆ วินาทีก่อนยังดีๆ อยู่เลย พริบตาถัดมาก็พาลอารมณ์เสียขึ้นมาดื้อๆ

เทพีผู้สูงส่งเย็นชาในสายตาคนนอก แท้จริงแล้วยังมีนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเด็กไม่มีผิด

หลินโจวคิดว่าก็น่ารักดีเหมือนกัน เขาไม่ได้คิดอะไรมากแล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

มะรืนนี้ก็จะได้กลับไปเป็นโสดตัวคนเดียวแล้ว ยอดไปเลย!

บนเตียงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ซูชิงเหมยดึงผ้าห่มขึ้นมาพลางกัดริมฝีปากแน่น ความดีใจจากการแสดงอันไร้ที่ติและอันดับในรายการวันนี้ มลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

ดวงตากลมโตฉ่ำวาวคู่นั้นยังคงเบิกกว้าง ไม่อาจข่มตาหลับได้ ซูชิงเหมยค่อยๆ พลิกตัวอย่างเงียบเชียบ แง้มม่านออกดูตรงมุมหนึ่ง ก็เห็นรางๆ ว่าเจ้าบ้าคนนั้นกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ

ซูชิงเหมยสะบัดม่านลงทันที พลิกตัวกลับมา แล้วคลุมโปงเอาหัวมุดเข้าไปในผ้าห่ม

ฮึ!

นอนก็นอนสิ!