ตอนที่ 73 หย่า

สองวันต่อมา

เจ็ดโมงเช้า เสวี่ยเหมยย่วน

หลินโจวตื่นแต่เช้าตรู่ออกไปซื้ออาหารเช้า พอกลับมาก็เห็นซูชิงเหมยนั่งอยู่บนโซฟาตรงห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งแล้ว

"ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอครับ"

หลินโจวหิ้วอาหารเช้าเดินเข้าประตูมาพลางเอ่ยทัก

วันนี้ซูชิงเหมยแทบไม่มีคิวงาน แต่มีแบรนด์ชุดชั้นในแบรนด์หนึ่งนัดคุยเรื่องพรีเซนเตอร์กับเธอที่เทียนอวิ๋นเอนเตอร์เทนเมนต์ ช่วงเช้าเธอจึงต้องแวะเข้าบริษัทสักหน่อย

ซูชิงเหมยค่อนข้างหัวโบราณเลยไม่อยากรับงานนี้ แต่อีกฝ่ายเสนอค่าตัวให้สูงมาก แถมยังรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่มีการถ่ายช็อตวาบหวิวหรือล่อแหลมเด็ดขาด

ทางเทียนอวิ๋นเอนเตอร์เทนเมนต์เริ่มเอนเอียง จึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ซูชิงเหมยลองเข้าไปคุยกับอีกฝ่ายที่บริษัทดูด้วยตัวเองก่อน

สองวันที่ผ่านมา ซูชิงเหมยมีปากเสียงกับบริษัทเรื่องนี้ไปหลายรอบ

"ถ้าฉันไม่ตื่น คุณกะจะแอบย่องหนีไปใช่ไหมล่ะคะ"

ได้ยินคำถามของหลินโจว ซูชิงเหมยก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับไปกินรังแตนมาจากไหน

ดูเอาเถอะ อารมณ์บูดเพราะเรื่องพรีเซนเตอร์จริง ๆ เสียด้วย

หลินโจวเข้าใจความรู้สึกของเธอดี ถ้าพูดกันตามตรงก็ไม่ควรไปรับงานพรีเซนเตอร์ชุดชั้นในอะไรนั่นจริง ๆ ตัวเองเป็นนักร้องแท้ ๆ ทำไมจะต้องไปยุ่งกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้ด้วย

หลินโจวยิ้มพลางวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะพูดกับซูชิงเหมยว่า

"ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะครับ แล้วค่อยมากินมื้อเช้า"

ซูชิงเหมยไม่สนใจเขา เธอลุกเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร ยื่นมือไปหยิบเสี่ยวหลงเปาขึ้นมากัดคำโต เคี้ยวตุ้ย ๆ เหมือนต้องการระบายอารมณ์

ผมเผ้ายังไม่ได้หวี หน้าตาก็ยังไม่ได้ล้าง ดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่กลับแฝงเสน่ห์แบบคนเพิ่งตื่นที่ดูเป็นธรรมชาติและน่ามองไปอีกแบบ

หลินโจวหัวเราะ "ถ้าแฟนคลับของคุณเห็นคุณในสภาพนี้ ไม่รู้จะคิดยังไงกันนะ"

ซูชิงเหมยวางซาลาเปาในมือลงแล้วตวัดสายตาค้อนเขา "ฉันสภาพนี้มันดูแย่มากเลยเหรอคะ"

หลินโจวตอบอย่างพาซื่อ "ก็ไม่ได้แย่หรอกครับ แค่ดูไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่"

ซูชิงเหมยลุกพรวดเดินกระทืบเท้าตึงตังขึ้นบันไดไป จนหลินโจวต้องตะโกนถามตามหลัง

"จะไปไหนน่ะครับ"

ซูชิงเหมยไม่แม้แต่จะหันกลับมา "ไปล้างหน้าแปรงฟันค่ะ!"

เธอเดินกระฟัดกระเฟียดขึ้นชั้นสองไป

ตอนนั้นเองโจวยวิ๋นกับจางหงก็มาถึง ช่วงเช้าหลินโจวมีธุระส่วนตัวต้องไปจัดการ ทั้งสองคนจึงรีบมาแต่หัววันเพื่อพาซูชิงเหมยไปบริษัท

ตลอดครึ่งเดือนมานี้เจ้าโรคจิตคนนั้นไม่ได้โผล่มาอีก และไม่ได้ส่งรูปถ่ายน่าสยดสยองมาแล้ว ทว่าจิตใจของคนประเภทนี้ยากจะคาดเดา ไม่แน่ว่าอาจจะกลับมาก่อกวนซูชิงเหมยอีกเมื่อไหร่ก็ได้

ยังคงประมาทไม่ได้เด็ดขาด

"ว้าว เสี่ยวหลงเปา ของโปรดหนูเลย!"

พอโจวยวิ๋นเดินเข้ามาเห็นเสี่ยวหลงเปาบนโต๊ะอาหาร เธอก็ถลาเข้ามาเตรียมจะหยิบทันที

หลินโจวรีบห้ามไว้พลางชี้ไปที่หมั่นโถวสองสามลูกข้าง ๆ

"กินหมั่นโถวเถอะ หมั่นโถวนี่หวานอร่อยมากนะ"

เห็นโจวยวิ๋นมองตนตาละห้อย หลินโจวจึงลูบคางพลางหัวเราะแหะ ๆ

"วันนี้ร้านนั้นขายดี เสี่ยวหลงเปาเหลือแค่เข่งสุดท้ายแล้ว เหลือไว้ให้เธอกินเถอะ"

"ก็ได้ค่ะ" พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น โจวยวิ๋นจึงยอมหยิบหมั่นโถวขึ้นมากัด พลางเคี้ยวไปพูดไป

"ในที่สุดพี่หลินก็รู้จักเอาอกเอาใจคนเป็นแล้วสินะคะ"

จางหงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตีเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง "ของกินเต็มปากแท้ ๆ ยังอุดปากแกไม่ได้อีกนะ"

"ฮิ ๆ" โจวยวิ๋นแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แล้วก้มหน้าก้มตากัดหมั่นโถวต่อ

"เอาอกเอาใจ?"

หลินโจวไม่เข้าใจว่าโจวยวิ๋นหมายถึงอะไร แต่ปกติยัยเด็กคนนี้ก็ชอบพูดจาเพ้อเจ้ออยู่แล้ว เขาเลยชินชาไปเอง

พอดูเวลาว่าใกล้ได้ที่แล้ว หลินโจวจึงบอกกล่าวกับทั้งสองคน แล้วเดินออกจากบ้านไป

ซูชิงเหมยล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เดินลงบันไดมา พอเห็นว่าหลินโจวออกไปแล้ว ก็เดินเงียบ ๆ ไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร

โจวยวิ๋นพูดยิ้ม ๆ ว่า "พี่ชิงเหมย รีบทานเถอะค่ะ เสี่ยวหลงเปานี่พี่หลินแทบจะแย่งชิงมาให้พี่เลยนะ เมื่อกี้หนูจะกินเขายังไม่ยอมให้กินเลย!"

ซูชิงเหมยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "แค่เสี่ยวหลงเปาเอง ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ"

"พี่ชิงเหมยไม่ชอบเหรอคะ งั้นยกให้หนูเถอะ เสี่ยวหลงเปาร้านนี้อร่อยมากเลยนะ!"

โจวยวิ๋นดีใจยกใหญ่ ยื่นมือจะไปหยิบ แต่ถุงเสี่ยวหลงเปากลับถูกซูชิงเหมยดึงไปไว้ตรงหน้าตัวเองเสียแล้ว จากนั้นเธอก็ชี้นิ้วไปที่หมั่นโถวแทน

"เธอกินอันนี้ไป"

"ว้า พี่ชิงเหมยทำไมขี้งกเหมือนพี่หลินเลยล่ะคะ สมกับเป็นรูมเมทบ้านเดียวกันจริง ๆ"

"หุบปากไปเลย!"

จางหงเอ่ยแทรกขึ้นมา "ชิงเหมย หลินโจวเป็นคนรู้กาลเทศะ ถึงจะไปพบเสิ่นเหยา เขาก็คงไม่ทำอะไรล้ำเส้นหรอก วางใจเถอะ"

ซูชิงเหมยชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบแย้ง "ฉันไม่ได้เป็นเพราะเรื่องนี้สักหน่อย กำลังคิดเรื่องงานพรีเซนเตอร์อยู่ต่างหาก"

โจวยวิ๋นแอบหัวเราะคิกคัก "จริงเหรอคะ แล้วใครกันนะที่ตื่นมาก็หน้าบึ้งแต่เช้า เรื่องพรีเซนเตอร์น่ะคุยกันเกือบลงตัวตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ"

จางหงหยิบหมั่นโถวยัดใส่ปากเจ้าตัวดีให้เงียบเสียงลง ก่อนจะหันกลับมาพูดกับซูชิงเหมย

"ชิงเหมย ไม่ว่าเธอจะอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องอะไร ต้องจำไว้นะว่าช่วงเวลาทองของศิลปินหญิงมีแค่ไม่กี่ปีนี้เท่านั้น ยังไงเธอก็ต้องเอาเรื่องงานเป็นหลักไว้ก่อน"

ซูชิงเหมยก้มหน้าลงเบา ๆ "พี่หง ฉันไม่รู้ว่าพี่กำลังพูดเรื่องอะไรค่ะ"

จางหงถอนหายใจ "ช่างเถอะ กินเสร็จแล้วพวกเราก็ไปบริษัทกัน"

.....

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เวลาประมาณเจ็ดโมงห้าสิบนาที หลินโจวก็เดินทางมาถึงสำนักงานกิจการพลเรือนเขตหมิงจู

เมื่อเห็นว่าเสิ่นเหยายังมาไม่ถึง เขาจึงยืนรออยู่ตรงหน้าทางเข้า

พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาก็พบว่ายอดผู้ติดตามในซู่เหรินจ้านทะลุหลักล้านไปเรียบร้อยแล้ว

ตั้งแต่วันที่ปล่อยวิดีโอแรกจนยอดแตะล้าน ใช้เวลาเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น น่าจะทำลายสถิติของซู่เหรินจ้านไปแล้ว

บรรดาครีเอเตอร์สายดนตรี สายเต้น และสายกวี ต่างพากันเข้ามาคอมเมนต์แสดงความยินดีใต้เพลง "พบพาน" กันอย่างล้นหลาม

เวลานี้ชื่อของ "เสวี่ยโจว" กลายเป็นเบอร์ใหญ่ที่สะเทือนทั้งวงการดนตรีและวงการกวีไปแล้ว ส่วนเหตุผลที่สายเต้นมาร่วมวงด้วยน่ะหรือ

นั่นก็เพราะช่วงนี้ครีเอเตอร์สายเต้นหลายคนพากันทำตามอวี๋เหรินเกอจี โดยหยิบเพลงของเสวี่ยโจวไปใช้เต้น ซึ่งช่วยโกยยอดคนดูได้ถล่มทลาย สาว ๆ หุ่นสะบึมผิวขาวจั๊วะพวกนี้จึงอยากแวะมาตีสนิทกับท่านเทพเสวี่ยโจวกันทั้งนั้น

หลินโจวยังสังเกตเห็นอีกว่า หน้าแรกของซู่เหรินจ้านกำลังโปรโมตรอบชิงชนะเลิศของการประกวดกวีนิพนธ์ที่จะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า

การประกวดครั้งนี้เชิญซูชิงเหมยมาเป็นกรรมการ จึงได้รับความสนใจมากอยู่แล้ว ยิ่งจู่ ๆ มีการเปลี่ยนกติกาการแข่งขัน โดยรอบชิงฯ ต้อง "เจ็ดก้าวเป็นบทกวี" ก็ยิ่งจุดกระแสให้ผู้คนพูดถึงกันยกใหญ่

รอบชิงฯ จะแบ่งออกเป็นสามรอบ แต่ละรอบกรรมการจะสุ่มหัวข้อออกมาหนึ่งข้อ และผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าสิบคนจะต้องแต่งบทกวีตามหัวข้อให้เสร็จภายในเจ็ดก้าว

ไม่จำกัดฉันทลักษณ์ ขอเพียงแต่งเป็นบทกวีโบราณได้ก็พอ

ถ้าใครไม่สามารถแต่งบทกวีที่สมบูรณ์ได้ภายในเจ็ดก้าวจะถูกคัดออกทันที

ในแต่ละรอบ คณะกรรมการทุกคนจะช่วยกันให้คะแนนผลงานของผู้เข้าแข่งขัน

คนที่ทำคะแนนรวมสูงสุดทั้งสามรอบจะได้ครองตำแหน่งแชมป์

เนื่องจากได้สปอนเซอร์กระเป๋าหนักอย่างซู่เหรินจ้านกับเว็บนิยายมาร่วมสนับสนุน เงินรางวัลจึงสูงลิ่ว

รางวัลชนะเลิศห้าแสน รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งสองแสน และรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองหนึ่งแสน

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างฟิตซ้อมเตรียมพร้อมกันเต็มที่ ส่วนผู้ชมก็ตั้งตารอคอยกันอย่างใจจดใจจ่อ

กติกาแบบนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก มันช่างน่าตื่นเต้นเร้าใจจริง ๆ!

"ทำไมนายมายืนตรงหน้าประตู ไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอว่าจะเข้าไปรอข้างในก่อน ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง"

ระหว่างที่หลินโจวกำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ จู่ ๆ เสียงของเสิ่นเหยาก็ดังขึ้นตรงหน้า

พอเงยหน้ามอง ก็เห็นเสิ่นเหยาสวมแว่นตากันแดดกับหน้ากากอนามัยอำพรางมิดชิดทั้งตัว ยืนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงหน้าเขาเหมือนพวกขโมยไม่มีผิด

หลินโจวเอ่ยเสียงเรียบ "คุณมาสาย"

เสิ่นเหยาส่งเสียงฮึ "ผู้ชายรอผู้หญิงมันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ"

หลินโจวยักไหล่ "พวกเรากำลังจะหย่ากันแล้ว ผมไม่มีหน้าที่ต้องรอคุณอีกต่อไป"

เสิ่นเหยามองเขาด้วยความระแวง "หลินโจว เราตกลงกันแล้วนะ นายห้ามกลับคำเด็ดขาด"

หลินโจวขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด จึงหันหลังเดินนำเข้าสำนักงานกิจการพลเรือนไป

เสิ่นเหยากลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ รีบสาวเท้าตามติดเข้าไปทันที

เมื่อไปถึงฝ่ายทะเบียนสมรส ทั้งคู่ก็ยื่นเอกสารคำร้องขอหย่าที่เคยมาทำเรื่องไว้คราวก่อนให้เจ้าหน้าที่ดู

ใช้เวลาไม่นานเจ้าหน้าที่ก็ค้นเจอประวัติการจดทะเบียนของทั้งสองฝ่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งคู่แล้วเอ่ยถาม

"พวกคุณคิดดีแล้วใช่ไหม"

"คิดดีแล้วค่ะ!"

เสิ่นเหยารีบตอบรับทันควัน แล้วหันไปมองหลินโจวด้วยความลุ้นระทึก

หลินโจวพยักหน้า "คิดดีแล้วครับ"

เสิ่นเหยาแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดก็ไม่มีอะไรติดขัดอีกแล้ว

เจ้าหน้าที่ทำเรื่องออกใบหย่าให้อย่างรวดเร็ว แล้วยื่นส่งให้คนทั้งสอง

หลินโจวรับมาดู อันที่จริงใบหย่าก็แทบไม่ต่างอะไรจากทะเบียนสมรส ปกเป็นสีแดงมงคล มีตราแผ่นดินของหัวเซี่ย และมีตัวอักษรสามคำพิมพ์อยู่ด้านล่างว่า "ใบหย่า"

จะว่าไป ไม่ว่าจะแต่งงานหรือหย่าร้าง ก็นับเป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การฉลองทั้งนั้นไม่ใช่หรือ

หลินโจวอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา สำหรับเขาแล้วไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย

ตลอดชีวิตสมรสครั้งนี้ เขาทุ่มเทให้ทั้งกายและใจ ไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อชีวิตคู่หรือมโนธรรมเลยสักนิด

ตอนนี้หย่าแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรต้องละอายแก่ใจ สามารถเดินจากมาได้อย่างปลอดโปร่งและเด็ดขาด

สิ่งเดียวที่น่าเสียดาย คือเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาและจิตใจดีในรั้วมหาวิทยาลัยคนนั้นได้เปลี่ยนไปจนหมดสิ้น

กลายเป็นคนที่หวังแต่ผลประโยชน์ ใจร้อนวู่วาม ถึงขั้นยอมทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธี

ต่อให้เสิ่นเหยาไม่เอ่ยปากขอหย่า ตัวเขาเองก็คงทนอยู่กับเธอในสภาพนี้ได้อีกไม่นานเช่นกัน

การแยกทางกันจึงเป็นเรื่องดีสำหรับทั้งเขาและเสิ่นเหยา

เมื่อก้าวพ้นประตูสำนักงานกิจการพลเรือน หลินโจวจึงเอ่ยกับเสิ่นเหยาว่า "ถ้าอย่างนั้น ลาก่อนครับ!"

พูดจบก็สาวเท้าเดินจากไปทันที

ส่วนเสิ่นเหยากลับยืนอึ้งไปเล็กน้อย เธอยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เมื่อขึ้นมาบนรถที่จอดเทียบข้างทาง เฉินเจวี๋ยเห็นท่าทางแบบนั้นจึงเอ่ยถาม

"ในที่สุดก็หย่าแล้ว ทำไมเธอดูเหมือนไม่ค่อยดีใจเลยล่ะ"

เสิ่นเหยามีสีหน้าซับซ้อน "ฉันแค่รู้สึกแปลก ๆ หลินโจวดันยอมจบง่ายขนาดนี้ มันไม่น่าจะใช่หรือเปล่าคะ"

เฉินเจวี๋ยไม่เข้าใจ "หรือว่าเธอยังอยากให้เขาตามตื๊อไม่เลิก แบบนั้นไม่ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิมเหรอ"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่า..."

เสิ่นเหยามองผ่านกระจกรถตามแผ่นหลังของหลินโจวที่ค่อย ๆ ไกลออกไป พลางพึมพำว่า

"เขาไม่น่าจะตัดใจได้แบบไม่เหลือเยื่อใยขนาดนี้"

เฉินเจวี๋ยถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนหน้านี้เสิ่นเหยากระตือรือร้นอยากจะหย่าจนแทบทนไม่ไหว กลัวว่าหลินโจวจะเปลี่ยนใจ

แต่พอหลินโจวยอมหย่าให้อย่างเด็ดขาด เธอกลับมารู้สึกขัดใจไม่สบอารมณ์แทน

"อย่าบอกนะว่าเธอเสียดายขึ้นมาแล้วน่ะ"

เฉินเจวี๋ยเอ่ยถาม

"หึ จะเป็นไปได้ยังไงกันคะ!"

เสิ่นเหยาแค่นหัวเราะ "ถ้ายังต้องแบกการแต่งงานที่เป็นตัวถ่วงนี้ต่อไป ฉันจะปีนขึ้นไปข้างบนได้ยังไงกัน"

เฉินเจวี๋ยพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็ดี มาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ ฉันได้ข่าวมาว่า วันที่หนึ่งตุลาคมนี้ สถานีโทรทัศน์แห่งชาติหัวเซี่ยจะจัดงานกาล่าสุดยิ่งใหญ่ขึ้นที่สนามกีฬาเฟิ่งเฉาในเมืองหลวง ภายใต้ธีม 'วีรบุรุษนิรนาม'

เพื่อยกย่องสรรเสริญบรรดาวีรบุรุษคนธรรมดาผู้ปิดทองหลังพระ ทั้งบุคลากรทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่ดับเพลิง ตำรวจ ทหารพิทักษ์ชายแดน และพนักงานทำความสะอาด

งานกาล่าครั้งนี้ทางสถานีโทรทัศน์แห่งชาติหัวเซี่ยให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก มีแผนจะเปิดรับผลงานเพลงธีมประจำงานล่วงหน้า ส่วนกฎกติกาการคัดเลือกโดยละเอียดน่าจะประกาศออกมาเร็ว ๆ นี้

ตอนนี้นักร้องและนักแต่งเพลงหลายคนเริ่มได้ข่าวกันแล้ว ทั้งเฉินเจียอิ๋ง อวี๋เถียนเถียน อวี๋ซิน จางฮว่า ต่างก็ไปทาบทามนักแต่งเพลงชื่อดังเพื่อเตรียมจะลงชิงชัยกัน

เสิ่นเหยา นี่คือโอกาสที่จะทะยานฟ้าในชั่วข้ามคืนเลยนะ!"

พอได้ยินสิ่งที่เฉินเจวี๋ยพูด ความอึดอัดใจเล็ก ๆ จากการหย่าร้างที่ค้างคาอยู่ในใจของเสิ่นเหยาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

สถานีโทรทัศน์แห่งชาติหัวเซี่ยเป็นถึงสถานีระดับชาติที่มีอิทธิพลมหาศาล โดยเฉพาะในเทศกาลสำคัญอย่างวันชาติ การจัดงานกาล่าระดับท็อปขนาดนี้ ต้องดึงดูดสายตาของผู้คนอย่างล้นหลามแน่นอน

ถ้าเธอสามารถคว้าโอกาสร้องเพลงธีมในงานกาล่าระดับสูงขนาดนี้ได้ ผลตอบรับคงไม่ด้อยไปกว่าการได้ขึ้นเวทีชุนหว่านเลยสักนิด!

ต่อให้ไม่ถึงกับทะยานสู่ฟ้าในชั่วข้ามคืน อย่างน้อยก็สามารถก้าวกระโดดจากนักแสดงแถวสองขึ้นสู่แถวหน้าได้ทันที!

เฉินเจวี๋ยกล่าวต่อว่า "ฉันติดต่อพวกนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองไว้สองสามคนแล้ว ถ้าหากคว้าโอกาสร่วมงานกับพวกเขามาได้ เธอก็มีลุ้นมากทีเดียว!"

"ทางฝั่งเสวี่ยโจวฉันก็กะว่าจะลองไปติดต่อดูอีกรอบเหมือนกัน ถ้าพวกเขามีคิวกันหมดแล้ว เสวี่ยโจวก็ถือเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยล่ะ"

"ลำบากพี่เฉินแล้วค่ะ!" เสิ่นเหยารู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที

เพลงธีมเพลงนี้ ฉันจะต้องคว้ามาให้ได้!