ตอนที่ 74 สาวสายเย็นชาพอน่ารักขึ้นมานี่ต้านไม่ไหวจริง ๆ

วันต่อมา ซูชิงเหมยกับพวกหลินโจวทั้งสี่คนก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง

พรุ่งนี้ก็จะเป็นรอบชิงชนะเลิศของการประกวดกวีนิพนธ์แล้ว โดยจะถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวงตอนสองทุ่มตรง

บังเอิญว่าซูชิงเหมยมีคิวงานที่เมืองหลวงพอดี เป็นรายการสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง บ่ายวันนี้จึงไปอัดรายการให้เสร็จ และถือโอกาสแวะไปดูสตูดิโอถ่ายทอดสดที่จะใช้แข่งรอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ด้วย

หลินโจวตามซูชิงเหมยไปด้วยอยู่แล้ว สำหรับเขา นี่ถือเป็นโอกาสได้มาดูลาดเลาสถานที่จริงเช่นกัน

เรื่องการแข่งรอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ เขาคุยกับทางผู้จัดไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะเข้าร่วมแข่งจากระยะไกลและไม่เปิดเผยใบหน้า

เขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปส่งซูชิงเหมยที่สตูดิโอถ่ายทอดสดก่อน จากนั้นค่อยรีบกลับโรงแรมเพื่อออนไลน์เข้าร่วมการแข่งขันจากในห้องพัก

พอการถ่ายทอดสดจบลงค่อยรีบกลับมาที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง เพื่อรอรับซูชิงเหมยตอนเดินออกมาพอดี

ทุกอย่างต้องทำอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ซูชิงเหมยจับพิรุธได้

อันที่จริง ต่อให้เขาบอกซูชิงเหมยไปตรง ๆ ว่าตนเองคือเสวี่ยโจว อีกฝ่ายก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

แต่หลินโจวก็ยังแอบรู้สึกผิดอยู่ในใจ เพราะปล่อยให้ซูชิงเหมยเรียก "อาจารย์เสวี่ยโจว" มาตั้งนาน อยู่ ๆ จะให้ไปบอกเธอว่า ที่แท้อาจารย์คนนี้ก็คือผู้ช่วยที่คอยเดินตามเธอต้อย ๆ ทุกวันงั้นเหรอ

ความต่างของสถานะมันชวนช็อกเกินไป หลินโจวจึงกลัวว่าตัวเองจะโดนซูชิงเหมยเชือดตายคาที่เข้าให้

เรื่องนี้ไว้รอให้สัญญาผู้ช่วยของเขาหมดลงค่อยบอกตอนจะไป พูดจบก็ชิ่งหนีทันที ไม่เหลือร่องรอยให้ตามเจอ แบบนี้น่าจะปลอดภัยกว่า

ตอนห้าโมงกว่า ซูชิงเหมยอัดรายการสัมภาษณ์เสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง

หลินโจวไปส่งเธอถึงโรงแรม ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "คุณซูครับ ผมขอไปเจอเพื่อนหน่อยนะ น่าจะกลับมาประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ"

เขานัดเจอกับอวี๋เหรินเกอจีตัวจริงไว้ในวันนี้แล้ว

"ไปเจอเพื่อนอีกแล้วเหรอคะ"

ซูชิงเหมยขมวดคิ้ว

"อีกแล้วเหรอครับ"

หลินโจวไม่เข้าใจ

ซูชิงเหมยอ้าปาก อยากจะถามออกไปเหลือเกินว่า เมื่อวานนายเพิ่งไปเจอแฟนเก่ามาไม่ใช่เหรอ วันนี้จะไปเจอใครอีก

จางหงที่อยู่ข้าง ๆ จึงพูดขึ้นว่า "เสี่ยวหลินไปเถอะ ฉันกับเสี่ยวยวิ๋นอยู่เป็นเพื่อนชิงเหมยเอง"

โจวยวิ๋นเสริมขึ้นด้วย "พวกเราจะดูแลพี่ชิงเหมยเป็นอย่างดี พี่หลินวางใจได้เลย โอ๊ย!"

แล้วเธอก็โดนจางหงฟาดเข้าให้ทีหนึ่ง ผู้ช่วยสาวกุมหัวบ่นพึมพำ "พี่หงตีหนูทำไมเนี่ย คำพูดหนูก็เหมือนที่พี่พูดไม่ใช่เหรอคะ"

จางหงคร้านจะสนใจเธอ หันไปพูดกับซูชิงเหมยแทน "ไอ้โรคจิตที่ส่งรูปมาคงตามมาไม่ถึงเมืองหลวงหรอก เสี่ยวหลินออกไปแป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอกจ้ะ"

ซูชิงเหมยมองหลินโจว "ชั่วโมงเดียวนะคะ"

หลินโจวพยักหน้า "ชั่วโมงเดียวครับ"

เธอถึงยอมพยักหน้า หลินโจวจึงรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องทันที

เป็นมนุษย์เงินเดือนนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ขนาดจะออกไปเจอเพื่อนในเน็ตยังถูกเจ้านายจำกัดเวลาเนี่ยนะ

เขานั่งแท็กซี่มาถึงสถานที่นัดหมายกับอวี๋เหรินเกอจี ที่นี่เป็นร้านเป็ดย่างที่มีชื่อเสียงพอสมควร

"ฉันอยู่ในห้องส่วนตัวชั้นสองนะ"

ระหว่างทางอวี๋เหรินเกอจีส่งข้อความมาบอกเขาไว้แล้ว

พอหลินโจวมาถึงร้านเป็ดย่างและหาห้องส่วนตัวเจอ ก็ผลักประตูเดินเข้าไป

ด้านในมีหญิงสาวแต่งตัวสุดเซ็กซี่คนหนึ่ง สวมเสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงขาสั้นกุด อวดเรียวขาขาวเนียน กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่

ได้ยินเสียงเปิดประตู หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมา ซึ่งก็คืออวี๋เหรินเกอจีจริง ๆ

เมื่อเห็นหลินโจว อวี๋เหรินเกอจีก็ชะงักไป สีหน้าแสดงความไม่อยากจะเชื่อออกมา เธอชี้นิ้วไปทางหลินโจวแล้วพูดว่า

"นะ...นายคือเสวี่ยโจวเหรอ"

หลินโจวยิ้มพลางพยักหน้า "สวัสดีครับจีเกอ ผมเหล่าโจวครับ"

"คุณพระช่วย!!"

อวี๋เหรินเกอจีเด้งตัวลุกขึ้นทันควัน ก้าวพรวดพราดไม่กี่ก้าวก็มาหยุดตรงหน้าหลินโจว กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าจนแทบจะน้ำลายหก

"เหล่าโจว ที่แท้นายหล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เชี่ยเอ๊ย! ยังกล้าบอกว่าตัวเองหน้าตาขี้เหร่อีก มียางอายบ้างมั้ยเนี่ย!"

หลินโจวพูดอย่างจนใจ "เวอร์ขนาดนั้นเลยเหรอครับ หน้าตาผมก็ธรรมดา ๆ ทั่วไปนะ"

อวี๋เหรินเกอจีดึงแขนเขาให้นั่งลง จากนั้นโน้มตัวเข้ามาประชิดเพื่อพินิจมองใบหน้าอันหล่อเหลานี้อย่างละเอียดพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะชื่นชม

"ให้ตายสิ ที่แท้ท่านเทพเสวี่ยโจวหน้าตาเป็นแบบนี้เหรอเนี่ย ถ้าแฟนคลับนายรู้เข้ามีหวังคลั่งตายแน่!"

สาวเมืองหลวงคนนี้ไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย ดันความใหญ่โตขาวผ่องของตัวเองเข้ามาจนแทบจะชนปลายจมูกของหลินโจว เขาถึงกับได้กลิ่นหอมละมุนโชยเตะจมูก

เขาทำได้เพียงเอนตัวถอยหนีไปข้างหลัง "เฮ้ จีเกอ ไหนบอกว่าเราเป็นพี่น้องกันไง คุณจะทำอะไรเนี่ย"

"ชิ!"

อวี๋เหรินเกอจีเบะปาก ก่อนเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามหลินโจว

"เหล่าโจว ถึงนายจะหล่อ แต่ไม่ใช่สเปกฉันหรอกนะ ฉันชอบแบบตัวสูงล่ำบึ้ก มา สั่งอาหารกัน!"

พูดจบก็เลื่อนเมนูไปตรงหน้าหลินโจวอย่างใจป้ำ "วันนี้ฉันเลี้ยงเอง จัดเต็มไปเลย ไม่อิ่มไม่ต้องกลับ!"

นิสัยถอดแบบมาจากในซู่เหรินจ้านเป๊ะไม่มีผิด

หลินโจวรับเมนูมา "ไหนว่าผมเป็นคนเลี้ยงไงครับ"

"เห็นแก่นายหล่อขนาดนี้ ฉันเลี้ยงเอง!"

อวี๋เหรินเกอจีหัวเราะร่า ก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า "จริงสิ ฉันชื่อเจียงอวี๋เอ๋อร์"

หลินโจวยื่นมือไปจับตอบ "ผมชื่อหลินโจวครับ"

การนัดเจอตัวจริงของเพื่อนในเน็ตคู่นี้ไม่มีคำว่าพัง ซ้ำยังถูกคอกันเหมือนรู้จักกันมานาน

เป็ดย่างถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว เจียงอวี๋เอ๋อร์เป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา เธอสั่งเบียร์มาถึงหนึ่งลัง

หลินโจวก็ไม่ปฏิเสธ ทั้งสองเริ่มชนแก้วกันอย่างรวดเร็ว พอดื่มไปคนละหลายขวด เจียงอวี๋เอ๋อร์ก็โบกมืออย่างใจกว้าง

"เหล่าโจว เราสองคนมาสาบานเป็นพี่น้องกันดีไหม!"

สาวเมืองหลวงคนนี้ช่างเสียดายของ อุตส่าห์ขาวสวยหมวยอึ๋มแท้ๆ แต่อ้าปากทีไรก็ชวนคนอื่นเป็นพี่น้องทุกที

หลินโจวเห็นว่าน่าสนุกดีจึงตอบตกลงทันที ทั้งสองหันหน้าเข้าหาเป็ดย่างกับเบียร์แล้วคำนับกันสองที กลายเป็น "พี่น้องร่วมสาบาน" กันจริงๆ

พอเทียบอายุกันแล้ว แน่นอนว่าหลินโจวต้องเป็นพี่ชาย แต่เจียงอวี๋เอ๋อร์ยังแอบไม่ยอมรับอยู่บ้าง

"เหล่าโจว หน้านายออกจะเด็ก ทำไมถึงอายุมากกว่าฉันได้เนี่ย"

หลินโจวพูด "นอกจากจะอายุมากกว่าเธอแล้ว ผมยังเคยมีความรักและหย่ามาแล้วด้วยนะรู้ไหม"

"เชี่ย ประสบการณ์รักโชกโชนนะเนี่ย!"

เจียงอวี๋เอ๋อร์ตกใจ "ใครตาถั่วขนาดนั้นเนี่ย ได้หนุ่มหล่อที่ทั้งเก่งทั้งหน้าตาดีแบบนายไปยังยอมหย่าอีกเหรอ คงไม่ใช่ว่านายแอบนอกใจหรอกนะ"

หลินโจวรินเหล้าให้เธอ "ผมดูเหมือนคนแบบนั้นเหรอ อดีตภรรยาผมเป็นฝ่ายขอหย่าต่างหาก"

"จิ๊ๆ ตาบอดของแท้เลยแฮะ" เจียงอวี๋เอ๋อร์ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่

"จริงสิ พ่อฉันฝากบอกนายว่า พรุ่งนี้ต้องออนไลน์ล่วงหน้ายี่สิบนาทีเพื่อทดสอบสัญญาณเน็ตนะ"

"โอเคครับ"

พอคุยกันถึงเรื่องการแข่งออนไลน์ในวันพรุ่งนี้ เจียงอวี๋เอ๋อร์ก็อดถามไม่ได้

"นี่ นายออกจะหล่อเบอร์นี้ ทำไมถึงไม่อยากเปิดเผยหน้าตาล่ะ"

หลินโจวจึงอธิบาย "ผมชอบทำตัวเรียบง่ายน่ะครับ ไม่ค่อยชอบออกหน้าออกตาเท่าไหร่"

"เอาเถอะ" เจียงอวี๋เอ๋อร์ไม่ได้ซักไซ้ต่อ คิดว่าเป็นแค่นิสัยแปลกๆ ของพวกอัจฉริยะ

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของหลินโจวก็ดังขึ้น เป็นสายจากโจวยวิ๋น เขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้เจียงอวี๋เอ๋อร์ก่อนกดรับสาย

"พี่หลิน พี่จะกลับมาเมื่อไหร่เหรอคะ"

ได้ยินน้ำเสียงของเธอฟังดูแปลกๆ หลินโจวจึงถามขึ้น "มีอะไรหรือเปล่า"

โจวยวิ๋นบอก "พี่ชิงเหมยไม่ยอมกินอะไรเลย พี่รีบกลับมาช่วยเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยสิคะ"

หลินโจวถามอย่างประหลาดใจ "อยู่ดีๆ ทำไมถึงไม่ยอมกินอะไรล่ะ"

โจวยวิ๋นชะงักไปนิด น้ำเสียงเบาลง "พี่หลิน พี่ออกไปเกินเวลาหรือเปล่าคะ"

หลินโจวก้มดูเวลา ก็จริงด้วย เขาคุยกับเจียงอวี๋เอ๋อร์เพลินจนลืมเวลา นี่ออกมาเกินชั่วโมงแล้ว

"ได้ เดี๋ยวผมรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ"

หลินโจยวางสาย เจียงอวี๋เอ๋อร์ก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มพลางถามขึ้น

"เป็นไง ออกมานาน แฟนเลยไม่พอใจเหรอ"

หลินโจวยิ้ม "ผมเพิ่งหย่า จะมีแฟนมาจากไหน เจ้านายผมต่างหาก"

"เจ้านายนาย?" เจียงอวี๋เอ๋อร์อึ้งไปนิด เสวี่ยโจวเป็นถึงครีเอเตอร์ระดับล้านซับ แถมยังเป็นกวีอัจฉริยะ ยังต้องทำงานเป็นลูกจ้างให้คนอื่นอยู่อีกเหรอ

เธอถามอีก "เจ้านายนายคงเป็นผู้หญิงใช่ไหมล่ะ"

หลินโจวพยักหน้า "ใช่ครับ เธอรู้ได้ยังไง"

"นายรีบกลับไปเถอะ" เจียงอวี๋เอ๋อร์หลุดขำพรืด ดื่มเหล้าในแก้วสุดท้ายจนหมด แล้วลุกขึ้นเร่งให้หลินโจวรีบไป

ทั้งสองเดินออกจากห้องส่วนตัว หลินโจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งให้พนักงานห่อเป็ดย่างกลับบ้านหนึ่งที่

พอเดินออกจากร้านเป็ดย่าง หลินโจวก็พูดอย่างเกรงใจ "วันนี้ยังไม่ค่อยเต็มที่เท่าไหร่ คราวหน้าผมเลี้ยงเธอนะ"

เจียงอวี๋เอ๋อร์หัวเราะร่า "ไม่มีปัญหา คราวหน้าพาเจ้านายนายมาด้วยสิ"

หลินโจวไม่เข้าใจ "พาเจ้านายผมมาทำไมล่ะ"

เจียงอวี๋เอ๋อร์ยิ้มอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้น "พรุ่งนี้สู้ๆ นะ! พวกสมาคมกวีนิพนธ์เขาประกาศกร้าวไว้ว่าจะขยี้ให้จมในรอบชิงให้ได้ นายอย่าทำให้พวกเราชาวซู่เหรินจ้านเสียหน้าล่ะ!"

หลินโจวขานรับคำหนึ่ง บอกลาเจียงอวี๋เอ๋อร์ แล้วนั่งแท็กซี่กลับโรงแรม

พอกลับมาถึงห้องของซูชิงเหมย ก็เห็นว่าจางหงกับโจวยวิ๋นยังอยู่กันพร้อมหน้า ส่วนซูชิงเหมยกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ดูเหมือนกำลังทำหน้ามุ่ยแง่งอนอยู่หน่อยๆ

"พี่หลิน ในที่สุดพี่ก็กลับมาเสียที รีบช่วยเกลี้ยกล่อมพี่ชิงเหมยหน่อยเถอะค่ะ มื้อเย็นเธอยังไม่ยอมแตะเลยสักคำเดียว!"

พอเห็นหลินโจว โจวยวิ๋นก็รีบปรี่เข้ามาหาทันที

จางหงเองก็ลุกขึ้นยืนแล้วบอกกับหลินโจวว่า "พวกเรากลับห้องก่อนนะ"

จากนั้นก็ลากโจวยวิ๋นออกไป ท่าทางเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าฝากจัดการที่เหลือด้วยแล้วกัน

หลินโจววางกล่องเป็ดย่างที่ซื้อกลับมาลง แล้วนั่งลงข้างๆ ซูชิงเหมย "ทำไมไม่ยอมกินข้าวล่ะครับ"

ซูชิงเหมยไม่สนใจเขา ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่อย่างเดิม แววตาดูตัดพ้อน้อยใจอยู่ไม่น้อย

หลินโจวเดินไปล้างมือจนสะอาด ก่อนจะเปิดกล่องอาหาร หยิบแผ่นแป้งขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ใช้ตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งคีบเนื้อเป็ดย่างมาสองชิ้น จิ้มซอสหวานเล็กน้อย วางต้นหอมซอยลงไปสองสามเส้น แล้วม้วนห่อด้วยแผ่นแป้ง ยื่นไปตรงหน้าซูชิงเหมย

"เป็ดย่างนี่อร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูสิครับ"

ซูชิงเหมยสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

หลินโจวนึกอยากจะขำ นี่ทำไมถึงทำตัวเหมือนเด็กเล็กๆ เข้าไปทุกทีแล้วเนี่ย

"ถ้าคุณไม่กิน ผมเอาไปทิ้งแล้วนะ?"

พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้น ซูชิงเหมยจึงโพล่งขึ้นมาทันทีว่า

"คืนนี้ฉันจะซ้อมร้องเพลง"

หลินโจวชะงักไป "ซ้อมร้องเพลงเหรอครับ"

ซูชิงเหมยยังคงหันหลังให้เขา พลางพูดเสียงอู้อี้ในลำคอว่า "ซ้อมเสียงทุ้มต่ำ"

หลินโจวเข้าใจได้ทันที ที่แท้ก็อยากให้เขาช่วยนวดกดจุดให้อีกนี่เอง เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย ถึงกับต้องอดข้าวประท้วงข่มขู่กันเลยเหรอ

"ได้สิครับ ไม่มีปัญหา งั้นพวกเรามากินข้าวก่อนดีไหม"

พอเห็นเขารับปาก ซูชิงเหมยถึงยอมหันหน้ากลับมา เธอรับเป็ดย่างห่อแป้งในมือเขาไป แล้วกัดเบาๆ คำหนึ่ง

หลินโจวถามขึ้นว่า "อร่อยไหมครับ"

ซูชิงเหมยพยักหน้า ซอสหวานข้างในแผ่นแป้งทะลักออกมาเลอะที่มุมปากของเธอเล็กน้อย

หลินโจวดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งยื่นให้เธอ พลางชี้ไปที่มุมปากตัวเองเพื่อบอกเธอ

ซูชิงเหมยร้องอ๋อออกมาคำหนึ่ง แล้วเผลอแลบลิ้นเล็กๆ เลียที่มุมปากตัวเองจนซอสหวานเกลี้ยง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นยังคงจับจ้องมองเขาตาแป๋ว

หลินโจวถึงกับชะงักนิ่งไป รู้สึกว่าท่าทางเมื่อกี้ของเธอน่ารักชะมัด

พอตระหนักได้ว่ากิริยาเมื่อครู่ดูไม่งามนัก ใบหน้าของซูชิงเหมยก็ขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันที เธอถลึงตาใส่เขาอย่างดุๆ

"มองอะไรของคุณ"

"เปล่าครับ คุณรีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วเราค่อยไปซ้อมร้องเพลงกัน"

หลินโจวกระแอมแก้เก้อทีหนึ่ง แล้วเผลอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่กล้ามองหน้าเธอตรงๆ อีกต่อไป

อมิตาภพุทธ... ผู้หญิงลุคเย็นชาแบบนี้ พอบทจะน่ารักขึ้นมาที มันแทบจะต้านทานไม่ไหวจริงๆ