ตอนที่ 75 รอบชิงชนะเลิศเริ่มต้น

วันรุ่งขึ้น

หกโมงเย็น

สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง สตูดิโอ 1

ทีมงานเดินขวักไขว่ง่วนอยู่กับการทำงาน ซูชิงเหมยในฐานะกรรมการรอบชิงชนะเลิศก็มาเตรียมตัวที่สตูดิโอแต่หัววันเช่นกัน

กรรมการรอบชิงชนะเลิศของการประกวดกวีนิพนธ์มีทั้งหมดห้าคน นอกจากซูชิงเหมยแล้ว ยังมีจางเจิ้งนายกสมาคมกวีนิพนธ์ จางอวิ๋นไครองนายกสมาคม สวี่ฝานผู้ดูแลเว็บกวีนิพนธ์ และเจียงเถานายกสมาคมนักเขียนแห่งเมืองหลวง

ฝั่งแวดวงกวีนิพนธ์กวาดไปถึงสามที่นั่ง สมาคมนักเขียนอีกหนึ่ง ส่วนเว็บนิยายหัวเซี่ยและซู่เหรินจ้านกลับไม่มีตัวแทนกรรมการเลยแม้แต่คนเดียว

รายชื่อกรรมการรอบชิงชนะเลิศเพิ่งประกาศออกมาเมื่อสองสามวันก่อน และกลายเป็นประเด็นถกเถียงกันยกใหญ่

คนจากฝั่งเว็บนิยายและซู่เหรินจ้านต่างไม่ยอมรับกันมากเป็นพิเศษ ทำไมทางฝั่งพวกเราถึงไม่มีกรรมการติดโผแม้แต่คนเดียวล่ะ

บางคนกังวลว่ากรรมการจากแวดวงกวีนิพนธ์กินขาดไปถึงสามที่นั่ง ตอนให้คะแนนคงหนีไม่พ้นการลำเอียงเข้าข้างพวกเดียวกัน

แต่ทางฝั่งแวดวงกวีนิพนธ์ก็มีคนสวนกลับทันควันว่า

"ถ้ามีนอกมีในจริง เสวี่ยโจวไม่มีทางได้อันดับหนึ่งในรอบคัดเลือกทางออนไลน์หรอก!"

"นี่มันถ่ายทอดสดนะ ถ้าผู้เข้าแข่งขันจากเว็บนิยายและซู่เหรินจ้านมีความสามารถจริง ใครจะกล้ากดคะแนนต่อหน้าผู้ชมทั่วประเทศกัน!"

"คนที่บอกว่ามีนอกมีใน เอาเข้าจริงเป็นเพราะตัวเองไม่มั่นใจมากกว่ามั้ง"

คำพูดนี้ฟังดูบาดหูเหลือเกิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อผู้เข้าแข่งขันจากเว็บนิยายและซู่เหรินจ้านรวมกันแล้วมีไม่ถึงหนึ่งในห้าด้วยซ้ำ

ทุกคนจึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับผู้เข้าแข่งขันไม่กี่คนที่ทะลุเข้ารอบชิงชนะเลิศมาได้

อย่างทางฝั่งซู่เหรินจ้าน เสวี่ยโจวกับเสี่ยวฉานก็คือความหวังของหมู่บ้าน

"เสี่ยวฉาน ไม่ต้องตื่นเต้นนะ สู้ ๆ!"

บริเวณประตูด้านหลังสตูดิโอ ผู้เข้าแข่งขันที่ทยอยมาถึงกำลังเดินตามทีมงานไปยังห้องพักหลังเวที

วันนี้ฟางเสี่ยวฉานสวมชุดหรูฉวินรัดอก เกล้าผมทรงโบราณ แต่งกายเป็นสาวงามยุคโบราณแสนสวยสะดุดตา

เพื่อนร่วมห้องที่อุตส่าห์แย่งชิงบัตรผู้ชมมาได้ก็พากันมาเป็นเพื่อน คอยให้กำลังใจเธออยู่ติดขอบเวที

แม้กระทั่งหลินเสี่ยวซวงที่ปกติไม่เคยสนใจเรื่องพรรค์นี้เลยสักนิดก็ยังมาด้วย

เพียงแต่เธอมัวแต่มองซ้ายแลขวาอยู่ตลอด คล้ายกำลังตามหาใครบางคน

"อื้อ ฉันเข้าไปแล้วนะ!"

ฟางเสี่ยวฉานชูกำปั้นให้กำลังใจตัวเองต่อหน้าเพื่อนร่วมห้อง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าหลังเวที

เธอทั้งตื่นเต้นและตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก นอกจากจะได้ยืนบนเวทีถ่ายทอดสดอันยิ่งใหญ่เช่นนี้แล้ว อีกเหตุผลคือในที่สุดเธอก็จะได้พบตัวจริงของเสวี่ยโจวเสียที

ฟางเสี่ยวฉานนึกสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับกวีอัจฉริยะผู้นี้เหลือเกิน

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องพักผู้เข้าแข่งขัน ด้านในก็มีคนอยู่แน่นขนัด ตอนนั้นเองทีมงานคนหนึ่งก็เดินถือรายชื่อเข้ามาเริ่มขานเรียกทีละคน

เช็กชื่ออยู่ไม่นาน ทีมงานก็พยักหน้าพลางพูดขึ้น "มากันครบแล้วครับ"

"ขอโทษนะคะ"

ฟางเสี่ยวฉานลุกขึ้นถามว่า

"คือว่า... ดูเหมือนจะยังขาดไปอีกคนหรือเปล่าคะ"

เมื่อครู่เธอนับดูตั้งหลายรอบ ในห้องพักมีผู้เข้าแข่งขันแค่สี่สิบเก้าคน แถมตอนเช็กชื่อก็ไม่ได้ยินชื่อของเสวี่ยโจวเลยด้วย

"ขอถามหน่อยนะคะ เสวี่ยโจวยังมาไม่ถึงเหรอคะ"

อีกด้านหนึ่งก็มีคนลุกขึ้นยืนเช่นกัน คนผู้นี้ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ล้วนรู้จักดี เขาคือกัวมู่จือ รองนายกสมาคมกวีนิพนธ์และกวีชื่อดังที่เคยออกรวมบทกวีมาแล้วหลายเล่ม

ทั้งยังเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งในการคว้าแชมป์การประกวดกวีนิพนธ์ครั้งนี้อีกด้วย

แม้ในรอบคัดเลือกทางออนไลน์กัวมู่จือจะพ่ายให้เสวี่ยโจวจนรั้งอันดับสอง แต่รอบชิงชนะเลิศเป็นการด้นสดก้าวเจ็ดก้าวแต่งบทกวี ซึ่งเป็นจุดแข็งของกัวมู่จือ

เสวี่ยโจวจึงไม่แน่ว่าจะสู้เขาได้

หลายคนต่างคาดว่า รอบชิงชนะเลิศนี้น่าจะเป็นศึกภายในระหว่างสมาคมกวีนิพนธ์กับเว็บกวีนิพนธ์ตามเดิม

"เนื่องจากผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวมีเหตุจำเป็นพิเศษ จึงยื่นเรื่องขอแข่งขันทางออนไลน์ และทางเราก็อนุมัติแล้วครับ"

ทีมงานอธิบาย

"อะไรนะ แข่งขันทางออนไลน์เนี่ยนะ มีสิทธิ์อะไรกัน"

"นั่นสิ พวกเราอยู่ที่หน้างานกันหมด เขาแข่งออนไลน์คนเดียว แบบนี้ก็ค้นข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตได้ตามใจชอบเลยสิ นี่มันโกงกันชัด ๆ"

เริ่มมีคนแสดงความไม่พอใจ

ทีมงานยิ้มพลางกล่าวว่า "ขอให้ทุกคนวางใจครับ ทางผู้จัดงานรับประกันความยุติธรรมและโปร่งใสของการแข่งขันอย่างแน่นอน แม้ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวจะร่วมแข่งทางออนไลน์ แต่ก็ต้องแต่งบทกวีภายในเจ็ดก้าวเช่นเดียวกับพวกคุณ เวลาสั้นแค่นั้นเขาไม่สามารถค้นหาข้อมูลได้หรอกครับ"

ผู้เข้าแข่งขันที่ไม่ได้มาจากแวดวงกวีนิพนธ์จึงแค่นหัวเราะใส่คนที่ตั้งข้อสงสัย "ถ้านายแต่ง 'บทเพลงบุตรพเนจร' ได้ ผู้จัดงานก็คงยอมทำตามทุกข้อเรียกร้องของนายเหมือนกันแหละ แต่นายแต่งได้หรือเปล่าล่ะ"

บรรดาคนที่เคยตั้งข้อสงสัยต่างพากันเงียบกริบ

ฟางเสี่ยวฉานทรุดตัวลงนั่งอีกครั้งด้วยความผิดหวัง

ทั้งที่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นตัวจริงของเสวี่ยโจวแท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยว่า...

"พี่คะ พี่อยู่ที่ไหนน่ะ"

จังหวะนั้น หลินเสี่ยวซวงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้ชมก็กดโทรศัพท์หาหลินโจวทันที

"แฮ่กๆ พะ...พี่ติดธุระนิดหน่อย เสี่ยวซวง เดี๋ยวพี่ค่อยติดต่อกลับนะ"

ปลายสายมีเสียงหอบเหนื่อยของหลินโจวดังแว่วมา ราวกับเขากำลังวิ่งอยู่

หลินเสี่ยวซวงวางสายแล้วหันไปมองบนเวที ซึ่งทีมงานกำลังเตรียมความพร้อมในขั้นตอนสุดท้าย

พี่ชายของฉันใช่เสวี่ยโจวหรือเปล่า เดี๋ยวก็รู้แล้ว

......

ขณะเดียวกัน ภายในโรงแรมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง หลินโจววิ่งกระหืดกระหอบกลับมายังห้องพักของเขากับซูชิงเหมย

เมื่อครู่หลังจากไปส่งซูชิงเหมยเข้าสตูดิโอถ่ายทำ เขาก็บอกจางหงและโจวยวิ๋นว่ามีธุระด่วนต้องออกไปข้างนอกสักครู่ แล้วรีบวิ่งกลับมาทันที

สิ่งแรกที่เขาทำคือรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อไม่ให้ซูชิงเหมยจำได้

จากนั้นจึงไปยืนชิดผนังห้องเพื่อไม่ให้ฉากหลังติดสิ่งอื่นใด ก่อนจะกรอกชื่อผู้ใช้กับรหัสผ่านที่ทางผู้จัดงานส่งมาให้ เพื่อเชื่อมต่อไปยังห้องไลฟ์สดที่เตรียมไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะ

ตอนนี้รอบชิงชนะเลิศยังไม่เริ่ม หลินโจวทดสอบดูรอบหนึ่งจนแน่ใจว่าภาพในจอเห็นแค่ช่วงตัวเท่านั้น ไม่ได้เปิดเผยใบหน้า

พอเตรียมตัวเรียบร้อยและทดสอบไมค์กับทีมงานแล้ว เวลาก็ผ่านไปสิบกว่านาที กระทั่งถึงเวลาหนึ่งทุ่มตรง รอบชิงชนะเลิศจึงเริ่มต้นขึ้น

การแสดงเปิดเวทีเป็นเหล่านักเต้นในชุดโบราณที่ออกมาร่ายรำระบำโบราณหัวเซี่ย คนกลุ่มนี้ล้วนมาจากคณะนาฏศิลป์แห่งหัวเซี่ย จะบอกว่าเป็นตัวแทนทีมชาติของวงการระบำโบราณก็คงไม่เกินไปนัก แสดงให้เห็นชัดเจนว่าครั้งนี้ผู้จัดงานทุ่มทุนสร้างอย่างมหาศาล

การแสดงระบำโบราณอันตระการตาช่วยจุดบรรยากาศในงานให้คึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง พิธีกรทั้งสองก้าวขึ้นสู่เวที พวกเขาสวมชุดโบราณเช่นกัน ฝ่ายชายสวมเสื้อคลุมยาวสีขาว ส่วนฝ่ายหญิงสวมกระโปรงพลิ้วไหว ช่างเข้ากับบรรยากาศของการประกวดกวีนิพนธ์เป็นอย่างยิ่ง

พิธีกรทั้งสองกล่าวเปิดรายการสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค ก่อนจะเริ่มชี้แจงกติกาการแข่งขัน

การแข่งขันแบ่งออกเป็นสามรอบ โดยคณะกรรมการจะเป็นผู้สุ่มจับโจทย์ และผู้เข้าแข่งขันจะต้องแต่งบทกวีที่สมบูรณ์ตามหัวข้อให้เสร็จสิ้นภายในเจ็ดก้าว หากทำไม่สำเร็จจะถูกคัดออกทันที

ในแต่ละรอบ กรรมการจะให้คะแนนผลงานตามเกณฑ์คนละสิบคะแนน รวมคะแนนเต็มห้าสิบคะแนน

ผู้ที่ทำคะแนนรวมทั้งสามรอบได้สูงสุดจะเป็นผู้คว้าแชมป์ไปครอง

กติกาไม่ได้ซับซ้อน แต่จุดตัดสินอยู่ที่ "การสุ่มจับโจทย์" และ "แต่งกวีในเจ็ดก้าว" นี่ต่างหากที่เป็นไฮไลต์สำคัญที่สุด

แน่นอนว่านอกจากรูปแบบการแข่งขันอันน่าตื่นเต้นเร้าใจแล้ว บนโต๊ะกรรมการยังมีกรรมการท่านหนึ่งที่กระแสนิยมพุ่งสูงลิ่ว

"ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ราชินีเพลงคนใหม่แห่งวงการเพลง ซูชิงเหมยครับ!"

สิ้นเสียงแนะนำซูชิงเหมยของพิธีกร เสียงโห่ร้องยินดีและเสียงปรบมือก็ดังกึกก้องกระหึ่มไปทั่วทั้งฮอลล์

ซูชิงเหมยลุกขึ้นยืนพลางค้อมคำนับผู้ชมเล็กน้อย วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงยาวสไตล์โบราณเช่นกัน ทั้งร่างเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ชายผ้าพลิ้วไหวแลดูงดงามดั่งเซียนจำแลงลงมายังโลกมนุษย์

"ออร่าของซูชิงเหมยเนี่ย เป็นสาวงามยุคโบราณจริง ๆ เลยนะ!"

"ผู้หญิงหัวเซี่ยต้องแบบซูชิงเหมยนี่แหละถึงจะสวยสะกด!"

"เข้ากับบรรยากาศการประกวดกวีนิพนธ์สุด ๆ ไปเลย! สุดยอดมาก!"

การปรากฏตัวของซูชิงเหมยไม่เพียงทำให้คนในงานตื่นเต้นฮือฮา แต่ยังทำให้ผู้ชมที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดอยู่หน้าจอทีวีตื่นเต้นอย่างที่สุดเช่นกัน

เพราะอย่างไรเสียเธอก็มีแฟนคลับมากมายมหาศาล

หลายคนที่ไม่ค่อยสนใจบทกวีโบราณ ก็ยอมมานั่งเฝ้าหน้าจอทีวีเวลานี้เพียงเพื่อจะได้ดูซูชิงเหมย

จากนั้นผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่สิบเก้าคนก็ทยอยขึ้นสู่เวที ทุกครั้งที่มีผู้เข้าแข่งขันก้าวขึ้นมา หน้าจอขนาดใหญ่จะแสดงนามปากกาหรือชื่อจริง รวมถึงสังกัดที่มาของคนคนนั้น

"กัวมู่จือ สมาคมกวีนิพนธ์"

"เซวียเหว่ย เว็บกวีนิพนธ์"

"ฟางเล่อ สมาคมกวีนิพนธ์"

ข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งหลายคนปรากฏขึ้นบนจออย่างต่อเนื่อง ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงกวีนิพนธ์ทั้งสิ้น

ไม่นานนักผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็ขึ้นมาจนครบ แต่ผู้คนกลับเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

"แล้วเสวี่ยโจวล่ะ"

กวีอัจฉริยะผู้รังสรรค์ "บทเพลงของคนไกลบ้าน" คนนี้ก็เป็นตัวเต็งลุ้นแชมป์เช่นกัน ไม่มีทางที่จะมีใครมองข้ามไปได้

พิธีกรประกาศขึ้นว่า "เนื่องจากเหตุผลส่วนตัว ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวจึงไม่สามารถเดินทางมายังสถานที่จัดงานได้ โดยเขาจะเข้าร่วมการแข่งขันในรูปแบบออนไลน์ครับ ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวเข้าสู่เวทีได้เลยครับ!"

ตอนนั้นเอง บนหน้าจอก็ปรากฏภาพของชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ ทว่ากลับมองเห็นเพียงแค่ลำตัว ไม่เห็นใบหน้า และไม่อาจคาดเดาอายุของเขาได้เลย

"นี่คือเสวี่ยโจวเหรอ"

"เฮ้ย ๆ พิธีกรช่วยเตือนหน่อยสิ มุมกล้องมันไม่ได้นะ มองไม่เห็นหน้าเลยเนี่ย!"

ผู้ชมต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

แต่พิธีกรกลับไม่สนใจเลยสักนิด รีบประกาศเริ่มการแข่งขันรอบแรกทันที

ผู้ชมยิ่งพากันเหวอหนักกว่าเดิม

หมายความว่ายังไงเนี่ย จะไม่ยอมให้เสวี่ยโจวเปิดหน้าหรือไงกัน

จนกระทั่งมีคนจากซู่เหรินจ้านนึกขึ้นได้

"เชี่ยเอ๊ย! ในคลิปของท่านเทพเสวี่ยโจวก็ไม่เคยเปิดหน้าเหมือนกันนี่หว่า!"

"จริงด้วย นึกว่าวันนี้จะได้เห็นหน้าค่าตาเขาสักที นึกไม่ถึงเลยว่ารอบชิงก็ยังไม่ยอมเปิดหน้าอีก"

จังหวะนั้นเอง ทีมงานก็ยกกล่องกระดาษใบหนึ่งขึ้นมาบนเวที ด้านในบรรจุแผ่นกระดาษเขียนหัวข้อที่ทางผู้จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าหลายสิบใบ

"ขอเชิญกรรมการซูชิงเหมยจับสลากหัวข้อครับ"

การจับหัวข้อย่อมตกเป็นหน้าที่ของซูชิงเหมยผู้โด่งดังที่สุดอยู่แล้ว เธอล้วงมือเข้าไปในกล่องกระดาษแล้วหยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง

พิธีกรชายกล่าว "ถ้าอย่างนั้น ขอเรียนเชิญอาจารย์ซูชิงเหมยขึ้นมาบนเวทีเลยครับ หลังจากแสดงหัวข้อแล้วขอให้เดินเจ็ดก้าวทันที เมื่ออาจารย์ซูชิงเหมยหยุดเดิน ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านก็ต้องนำเสนอบทกวีที่ตัวเองแต่งขึ้นมาครับ"

ผู้ชมต่างพากันส่งเสียงเฮลั่น ใครบ้างจะไม่อยากเห็นเทพธิดาสายเย็นชาในชุดโบราณขึ้นมาเดินนวยนาดบนเวทีกันล่ะ

แต่ในเวลานี้ซูชิงเหมยกำลังมองหน้าจอพลางเหม่อไปชั่วขณะ

เธอรู้สึกเอะใจอยู่ตลอดว่าผนังด้านหลังอาจารย์เสวี่ยโจวดูคุ้นตาพิกล ช่างเหมือนกับห้องพักในโรงแรมที่เธอพักเมื่อคืนเหลือเกิน

หรือว่าอาจารย์เสวี่ยโจวจะอยู่ที่เมืองหลวงเหมือนกัน แถมยังพักอยู่โรงแรมเดียวกับเธอด้วย

แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมมาที่งานล่ะ

"ขอเรียนเชิญอาจารย์ซูชิงเหมยครับ!"

เสียงของพิธีกรดึงสติของซูชิงเหมยกลับมา เธอค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างแช่มช้อย แล้วเดินไปยืนตรงกลางเวที

จากนั้นก็ชูแผ่นกระดาษในมือหันเข้าหากล้อง

"พี่น้อง"

ฮือ!

ทั่วทั้งงานพลันเกิดเสียงพูดคุยเซ็งแซ่

"นี่ให้เขียนถึงสายสัมพันธ์พี่น้องเหรอ"

"หัวข้อนี้ดูเหมือนจะไม่ยากนะ"

"แต่งตามปกติมันไม่ยากหรอก แต่ต้องแต่งให้เสร็จภายในเจ็ดก้าวนี่สิมันถึงจะยาก!"

เหล่าผู้เข้าแข่งขันเริ่มใช้ความคิด แต่พิธีกรไม่ปล่อยให้มีเวลาคิดนาน รีบเอ่ยขึ้นทันที

"อาจารย์ซูชิงเหมย เชิญครับ"

เมื่อได้รับสัญญาณจากพิธีกร ซูชิงเหมยจึงเริ่มก้าวเดินอย่างสง่างาม

หนึ่ง สอง สาม... ทั่วทั้งฮอลล์พลันเงียบสงัด ผู้ชมต่างพากันนับก้าวเดินของซูชิงเหมยอยู่ในใจ

ทางด้านผู้เข้าแข่งขันต่างขบคิดกันอย่างหนัก หลายคนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตึงเครียด

กวีเจ็ดก้าว ตอนฟังผ่านๆ ยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไร พอต้องมาเจอกับตัวจริงๆ ถึงได้เข้าใจอย่างลึกซึ้ง

เวลามันสั้นเกินไปแล้ว!

สี่ ห้า หก เจ็ด!

"หมดเวลาครับ!"