ตอนที่ 100 สวีอีเคอมองเซวียเซินแล้วเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง พี่ใหญ่ค่ะ

เซวียเซินชะงักไป

ชุยเจ๋อกับอวี๋หมิงหล่างมีความแค้นต่อกัน ชนิดที่ตายไปก็ไม่เผาผีกัน เขาไม่มีทางโผล่มาที่ห้องทำงานของอวี๋หมิงหล่างสุ่มสี่สุ่มห้าแน่

มีอะไรไม่ชอบมาพากล!

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่นอน!!

[ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่าง +10]

[ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่าง +10]

[ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่าง +5]

เพียงไม่กี่วินาทีสั้น ๆ ที่เซวียเซินยืนอึ้ง ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่างก็เพิ่มขึ้นถึง 25 แต้มเต็ม

เซวียเซินได้สติกลับมา รีบลุกขึ้นยืนแล้วมองไปยังชุยเจ๋อ "นายมาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า"

ชุยเจ๋อไม่พูดพร่ำทำเพลง ซัดหมัดตรงเข้าใส่เซวียเซินทันที

เซวียเซินเร็วกว่า เบี่ยงตัวไปข้างหลังแล้วเอียงศีรษะหลบได้ทันท่วงที

ขอบตาของชุยเจ๋อแดงก่ำ จ้องมองเซวียเซินตาแทบถลน สีหน้าทะมึนตึงราวกับค่ำคืนอันมืดมิดที่ไม่อาจเจือจาง

ชุยเจ๋อยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับทั้งร่างถูกแช่อยู่ในน้ำทะเลอันเยียบเย็นเหน็บหนาวของฤดูเหมันต์

ในห้วงความคิด ภาพเหตุการณ์ตั้งแต่ตอนที่เขารู้จักกับเซวียเซินจนถึงปัจจุบันผุดขึ้นมาทีละฉากทีละตอน

ตอนที่เพิ่งรู้จักกับเซวียเซิน เขาเคยบอกว่าเซวียเซินคือทนายที่ดี ผู้เปี่ยมด้วยเลือดร้อนรักความยุติธรรมและผดุงความถูกต้อง

พอสนิทกันมากขึ้น เขาก็บอกเล่าทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเขากับซูอีอีให้เซวียเซินฟัง กระทั่งหลักฐานการกระทำผิดกฎหมายและก่ออาชญากรรมของอวี๋หมิงหล่างที่เขารวบรวมมาตลอดหลายปีนี้ เขาก็มอบให้เซวียเซินจนหมด

ในช่วงเวลาที่เขาลำบากและเคว้งคว้างที่สุด ก็ได้เซวียเซินที่ด่าเตือนสติเขาจนตื่นขึ้นมา...

ทว่า

สิบนาทีก่อน อวี๋หมิงหล่างส่งข้อความหาเขา บอกว่าเซวียเซินกำลังรอเขาอยู่ที่ห้องทำงานของอวี๋หมิงหล่าง

ชุยเจ๋อไม่แม้แต่จะคิด รีบมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าเซวียเซินจะถูกอวี๋หมิงหล่างข่มเหงรังแกและเหยียดหยาม

แต่เมื่อครู่นี้ที่หน้าประตูห้องทำงาน เขากลับได้ยินเซวียเซินพูดออกมาเองกับปากว่า "ส่วนชุยเจ๋อ มันจะอยู่หรือตาย...เกี่ยวอะไรกับผมด้วยล่ะ"

ชุยเจ๋อกุมหน้าอก มองเซวียเซินด้วยสายตาราวกับมองคนแปลกหน้า เขารู้สึกเพียงว่าโลกทั้งใบของตนเองได้พังทลายลงแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างพลิกผันตาลปัตร

ทำไมกัน...ทำไมเขาถึงไม่ค้นพบธาตุแท้ของเซวียเซินให้เร็วกว่านี้สักนิดนะ

เขามันก็แค่ไอ้โง่คนหนึ่ง...

ไอ้โง่ที่ถูกเซวียเซินปิดหูปิดตาหลอกใช้มาตั้งแต่ต้นจนจบ...

ไอ้โง่ที่ถูกเซวียเซินปั่นหัวเล่นเหมือนคนบ้า...

"เพล้ง——" ชุยเจ๋อคว้าถ้วยชาบนโต๊ะรับแขกในห้องทำงาน ขว้างอัดเข้าใส่ผนังอย่างแรงจนแตกกระจาย

ถ้วยชาแตกละเอียด เศษกระเบื้องกระเด็นเกลื่อน

เซวียเซินรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ พอยกมือขึ้นลูบ ปลายนิ้วก็เปรอะไปด้วยเลือด

โดนเศษกระเบื้องบาดเข้าให้แล้ว

เซวียเซินไม่ได้พูดอะไร

อวี๋หมิงหล่างยืนดูอยู่ข้าง ๆ เขาไม่มีทางอธิบายเรื่องราวให้ชุยเจ๋อฟังอย่างกระจ่างแจ้งในตอนนี้ได้

ชุยเจ๋อเป็นคนอารมณ์ร้อนมุทะลุ หากให้เขารู้เรื่องราวหลาย ๆ เรื่องเข้า มีหวังแผนการพังไม่เป็นท่าแน่

"เซวียเซิน——" ชุยเจ๋อหัวเราะในลำคอแผ่วเบา หัวเราะจนแทบจะมีน้ำตาไหลออกมา "นายรู้ไหมว่าทั้งชีวิตนี้ฉันเกลียดอะไรที่สุด ฉันเกลียดที่สุดก็คือการที่คนอื่นมองฉันเป็นคนโง่นี่แหละ!!"

"นายอยากจะขายหนังสือเถื่อนหาเงินบาปเข้ากระเป๋า นายก็ไปหาอวี๋หมิงหล่างสิ ฉันไม่โทษนายหรอก"

"แต่ทำไมนายต้องด่าเตือนสติฉัน ทำไมต้องมาหลอกลวงฉัน ทำไมต้องทำให้ฉันเชื่อใจแล้วค่อยมาหักหลังฉันด้วย"

"ทำไมล่ะ นายพูดสิ นายแน่จริงก็พูดออกมาสิวะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง"

"มึงแม่งหลอกกู ปั่นหัวกู หลอกใช้กูมาตั้งแต่ต้นจนจบ!" ชุยเจ๋อด่ากราดอย่างบ้าคลั่ง ระบายอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ "มึงจำได้ไหมว่ามึงเคยรับปากอะไรกับกูไว้ มึงบอกว่าอวี๋หมิงหล่างมันเป็น..."

"เพียะ——" เซวียเซินฟาดฝ่ามือใส่หน้าชุยเจ๋ออย่างแรงหนึ่งฉาด

ชุยเจ๋อที่มีน้ำหนักตัวถึงสองร้อยจิน ถูกตบฉาดนั้นจนซวนเซไป เกือบจะล้มพับลงกับพื้น

เสียงตบหน้าอันฉาดฉานดังสนั่น ทำเอาคนได้ยินถึงกับรู้สึกชาไปทั้งหนังศีรษะ

ชุยเจ๋อกุมใบหน้า มองเซวียเซินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"ก่อเรื่องพอหรือยัง" เซวียเซินเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาสีดำขลับจ้องมองชุยเจ๋ออย่างไร้ความอบอุ่น "ถ้าก่อเรื่องพอแล้ว ก็ไสหัวกลับไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้แกมาทำตัวกร่าง!!"

[ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่าง -10]

[ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่าง -10]

ชุยเจ๋อมองเซวียเซินอย่างไม่ยอมตัดใจ "นายตบฉัน..."

"นายมีความจำเป็นอะไรที่บอกไม่ได้ใช่ไหม ทนายเซวีย นายไม่ใช่คนแบบนี้ ฉันรู้ดี..." แววตาของชุยเจ๋อยังคงหลงเหลือประกายแห่งความหวังริบหรี่สุดท้ายอยู่

"คนเราไม่ทำเพื่อตัวเอง ฟ้าดินก็ลงทัณฑ์" เซวียเซินพูดแทรกตัดบท "ฉันมันก็เป็นคนแบบนี้นี่แหละ ฉันกับผลประโยชน์ยืนอยู่ข้างเดียวกันมาโดยตลอด มีแต่นายคนเดียวที่โง่"

"เมื่อกี้ฉันก็พูดชัดเจนแล้วนี่ว่าความเป็นความตายของแก ชุยเจ๋อ มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย??" เซวียเซินยกยิ้มเยาะที่มุมปาก แกล้งเอ่ยว่า "ที่ฉันเข้าหาแก ก็เพื่อลองหยั่งดูว่าในมือแกมีหลักฐานที่ส่งผลร้ายต่อรองฯ อวี๋อยู่มากแค่ไหนต่างหาก"

สิ่งที่เซวียเซินคิดในใจก็คือ...

ชุยเจ๋อ ขอโทษด้วยนะ

เรื่องบางเรื่อง มันไม่มีทางอธิบายให้กระจ่างได้ในตอนนี้จริง ๆ

ความหวังในแววตาของชุยเจ๋อค่อย ๆ มืดมนดับลงไปทีละนิด

เขามองเซวียเซินอย่างลึกซึ้ง ยืดตัวตรงอย่างช้า ๆ ก่อนจะหันหลังก้าวเดินออกจากห้องทำงานของอวี๋หมิงหล่างไปทีละก้าว

[ระดับความสงสัยของอวี๋หมิงหล่าง -15 ระดับความสงสัยปัจจุบันลดลงเหลือศูนย์แล้ว ภารกิจเสร็จสิ้น]

[รางวัลภารกิจ: แผนผังทักษะค่าความชั่วร้าย (ระดับต้น) ต้องการใช้งานหรือไม่? ใช่! ไม่ใช่!]

เซวียเซินถอนหายใจในใจ "ใช้งาน"

สิ้นคำพูด เซวียเซินก็รู้สึกได้เพียงข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เซวียเซินปวดหัวอย่างรุนแรง ผ่านไปเกือบครึ่งนาที สายตาถึงกลับมากระจ่างชัดอีกครั้ง

[ติดตั้งแผนผังทักษะค่าความชั่วร้าย (ระดับต้น) ให้แก่ท่านเรียบร้อยแล้ว กำลังใช้งาน]

เซวียเซินขยับความคิด

เขาหันไปมองอวี๋หมิงหล่าง

เหนือศีรษะของอวี๋หมิงหล่าง มีค้อนตุลาการสีแดงคล้ำค่อย ๆ ลอยขึ้นมา

ค้อนตุลาการสีแดงคล้ำ... นั่นหมายความว่าอวี๋หมิงหล่างมีความผิด

"รองฯ อวี๋ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ผมจะไปทำแผลที่คอที่ห้องพยาบาลสักหน่อย" เซวียเซินเอ่ย

อวี๋หมิงหล่างพยักหน้า "ได้"

ชุยเจ๋อเดินออกมาจากห้องทำงานของอวี๋หมิงหล่าง กุมหน้าเดินกลับมาที่ห้องกฎหมายอาญา

จางต้าเผ้าตาไว มองเห็นในทันทีว่าแก้มขวาของชุยเจ๋อบวมเป่งขึ้นมา

บนใบหน้ามีรอยฝ่ามือปรากฏอยู่อย่างชัดเจน

ที่มุมปากของชุยเจ๋อยังมีคราบเลือดซึมออกมา

คราบเลือดแห้งกรังไปแล้ว

"ชุยเจ๋อ หน้าเอ็งไปโดนอะไรมา? ใครตบเอ็งวะ?" จางต้าเผ้ารีบถาม "เป็นอวี๋หมิงหล่างรังแกเอ็งอีกแล้วใช่ไหม ข้าจะไปหาอาจารย์เซวีย ให้เขามาช่วยเอ็ง..."

"ไปหาอาจารย์เซวียทำไม!" ชุยเจ๋อเหมือนถังดินปืนที่จุดติดระเบิดทันที เขากระตุกยิ้มเยาะ มองจางต้าเผ้าที่ทำหน้างงงวยเต็มประดาแล้วเอ่ยว่า "เซวียเซินก็ไม่ใช่คนดีเด่มาจากไหนเหมือนกัน ใส่กางเกงตัวเดียวกันกับอวี๋หมิงหล่างนั่นแหละ!"

ชุยเจ๋อไม่ได้ปิดบังอะไรไว้

เขาเล่าทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องทำงานของอวี๋หมิงหล่างออกมาจนหมดเปลือก

พวกเพื่อนร่วมชั้นในห้องกฎหมายอาญาต่างพากันตกตะลึง

เมื่อเทียบกับเซวียเซินแล้ว พวกเขาเชื่อใจชุยเจ๋อมากกว่า

เพราะอย่างไรเสีย พวกเขากับเซวียเซินก็เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงครึ่งปี แต่พวกเขากับชุยเจ๋อรู้จักกันมาหลายปีแล้ว

ที่ตอนแรกยอมรับอาจารย์ผู้สอนหลักอย่างเซวียเซิน ก็เป็นเพราะชุยเจ๋อให้ความเคารพต่อเซวียเซินเช่นกัน

"รู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ"

"นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าอาจารย์เซวียจะเป็นคนแบบนี้..."

"ยังจะมาอาจารย์อยู่อีก เดรัจฉานในคราบผู้ดีแบบนี้ ไม่คู่ควรจะเป็นครูบาอาจารย์หรอก!!"

"สารเลว!"

"พวกเธอพูดแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?" สวีอีเคอยืนขึ้น แววตาของเด็กสาวทั้งเย็นชาและสุขุม "สิ่งที่ได้ยินอาจไม่จริง สิ่งที่ตาเห็นก็ใช่ว่าจะจริงเสมอไป"

"อาจารย์เซวียอยู่ร่วมกับพวกเราเช้าค่ำมาหลายเดือน นิสัยใจคอของเขาเป็นยังไง พวกเธอไม่รู้หรือไง?"

ชุยเจ๋อกอดอก มองสวีอีเคอด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยประชดว่า "ถ้าอย่างนั้น... หวังว่าในวันที่เธอถูกเขาหลอกจนไม่เหลืออะไรเลย เธอจะยังเชื่อในคุณธรรมของเขาต่อไปได้นะ!"

สวีอีเคอปรายตามองชุยเจ๋อ ลุกขึ้นเดินออกจากห้องกฎหมายอาญาไป

พอก้าวพ้นประตูออกมา

สวีอีเคอก็เห็นเซวียเซินยืนอยู่หน้าประตู

เห็นได้ชัดว่าเซวียเซินได้ยินทุกอย่างแล้ว แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรเลย

เมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีใคร

สวีอีเคอมองเซวียเซิน แล้วค่อย ๆ อ้าปากเอ่ยเรียกออกมาคำหนึ่ง "พี่ใหญ่"

เซวียเซินยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น

หกพันตัวอักษร สามตอน เขียนเสร็จแล้วครับ

ขอพูดอะไรสักหน่อยนะ

หลังจากกดปุ่มทวงตอนใหม่อันสีเหลืองขี้แล้ว จะมีคลิปวิดีโอฟรีเด้งขึ้นมา

ดูคลิปวิดีโอฟรีหนึ่งคลิป ผมจะได้เงินหนึ่งเหมา

นิยายเรื่องนี้มีคนกดทวงตอนใหม่วันละเป็นหมื่นคน

ดังนั้น ช่วยดูคลิปวิดีโอสั้นตอนทวงตอนใหม่ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?

จิ่วเซียวเลื่อนชามแตกตรงหน้าไป พลางมองพวกคุณ

เข้าใจกันหรือยังครับ?