ตอนที่ 332 บทสัมภาษณ์

ในท้ายที่สุด ทั้งเซวียเซินและซ่งจิงกั๋วต่างก็ไม่ยอมรับเงินก้อนนั้นไว้ หลังจากปฏิเสธอย่างสุภาพแล้วก็รีบเดินออกจากห้องพิจารณาคดี พวกเขาทั้งสองคนไม่ใช่คนขัดสนเงินทองอะไร ครอบครัวของฉู่น่าลำบากยากแค้นจริง ๆ หากแม้กระทั่งเงินเก็บวัยเกษียณและเงินต่อชีวิตของพ่อแม่ฉู่น่ายังฮุบเข้ากระเป๋าตัวเองได้ลงคอ แล้วมันจะต่างอะไรกับการหากินบนคราบน้ำตาคนอื่นเล่า

ออกมาจากศาล เซวียเซินขับรถไปส่งซ่งจิงกั๋วที่บ้านด้วยตัวเอง เมื่อจอดรถที่ช่องจอดหน้าบ้านของซ่งจิงกั๋ว เซวียเซินก็หยิบเอาแท่นฝนหมึกที่บรรจุกล่องไว้อย่างประณีตดูมีราคาค่างวดออกมาจากกระโปรงหลังรถ ยื่นให้ซ่งจิงกั๋ว "ปู่ซ่งครับ อันนี้ผมซื้อมาฝากคุณปู่ครับ" เขาจำได้ว่าซ่งจิงกั๋วจะคัดอักษรจีนตัวบรรจงสองสามแผ่นทุกเช้าหลังจากตื่นนอน

"คราวหน้าอย่าซื้อของแพงแบบนี้อีกเลย แกกำลังอยู่ในช่วงสร้างเนื้อสร้างตัว วันข้างหน้ายังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกเยอะ ถ้าในใจรู้สึกเกรงใจจริง ๆ มีเวลาก็ช่วยรวบรวมคดีอาญามาเยอะหน่อย เอามานั่งคุยกับฉัน ให้ฉันได้ดูฝีมือทนายเซวียหน่อยก็แล้วกัน" ซ่งจิงกั๋วรับมา พลางคิดในใจว่าเซวียเซินช่างกล้าใช้เงินซื้อของจริง ๆ แท่นฝนหมึกอันนี้ เซวียเซินคงต้องว่าความทั้งปีถึงจะหาเงินคืนมาได้