ตอนที่ 52 เซวียเซินคัดลอกวิทยานิพนธ์คนอื่น

เซวียเซินชี้ไปยังอาหารสองจานที่เย็นชืดบนโต๊ะ จานหนึ่งคือ "วาฬสเปิร์มแคระตุ๋นน้ำใส" อีกหม้อใบเล็กคือ "ซุปหูฉลามวาฬ"

เขาพูดกับอู๋ฟางผิงว่า "สารวัตรอู๋ครับ อาหารสองจานนี้ ผมสงสัยว่า...จะใช้วัตถุดิบที่ทำมาจากสัตว์ป่าคุ้มครองใกล้สูญพันธุ์ครับ"

สีหน้าของอู๋ฟางผิงเปลี่ยนไปทันที

ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมมืดมนจนแทบคั้นน้ำหมึกออกมาได้ "เธอว่ายังไงนะ พูดใหม่อีกทีซิ"

อู๋ฟางผิงเคยแฝงตัวเข้าไปในแก๊งอาชญากรรมลักลอบค้างาช้างมาก่อน

เขาเคยเห็นกับตาว่าช้างนับไม่ถ้วนที่ร่างชุ่มไปด้วยเลือดล้มลงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไร้ซึ่งลมหายใจ

เหล่าคนร้ายอยู่ท่ามกลางกองซากศพเหล่านั้น ด้วยสีหน้าละโมบโลภมาก และถอนงาช้างออกมาทีละกิ่ง

หนึ่งในสามของงาช้างฝังลึกอยู่ในกะโหลกศีรษะ หากต้องการเอางาช้างออกมา จะต้องฟันกะโหลกศีรษะของช้างออกไปเกือบครึ่งหัว ส่วนที่เหลือก็ถูกทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี ปล่อยให้นกแร้งมารุมจิกกิน

ภาพอันนองเลือดในตอนนั้น...อู๋ฟางผิงไม่มีวันลืมได้ชั่วชีวิต

เขาเกลียดชังพวกคนที่เข่นฆ่าสัตว์ป่าเข้ากระดูกดำ

เซวียเซินชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ "อาหารจานนี้ ใช้วัตถุดิบเป็นวาฬสเปิร์มแคระครับ"

"สารวัตรอู๋ครับ ซุปใสตรงหน้าคุณ ใช้วัตถุดิบเป็นหูฉลามวาฬตามธรรมชาติครับ"

"ทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์คุ้มครองระดับชาติ แถมยังเป็นสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ทั้งนั้นครับ"

อู๋ฟางผิงเลื่อนเก้าอี้เสียงดังเอี๊ยด แล้วผุดลุกขึ้นยืนทันควัน

ในพริบตานั้น แววตาของเขาดุดันราวกับจะฆ่าคน

อารมณ์ที่พลุ่งพล่านส่งผลกระทบถึงระบบประสาท จนกระเพาะอาหารส่งความเจ็บปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมา

ความรู้สึกแสบร้อนอย่างรุนแรง ทำให้ความเจ็บปวดทำให้อู๋ฟางผิงส่งเสียงครางในลำคอออกมาเบา ๆ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้ง จึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้

การค้าสัตว์ป่านั้น ลำพังแค่ร้านอาหารเล็ก ๆ ร้านเดียวไม่มีทางทำได้แน่

ในฐานะตำรวจสืบสวนคดีอาญารุ่นเก๋าที่ทำงานมาหลายปี อู๋ฟางผิงย่อมเข้าใจดีว่า จะแหวกหญ้าให้งูตื่นไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นตัวการใหญ่เบื้องหลังจะหนีรอดไปได้

"สารวัตรอู๋ครับ"

เสียงของเซวียเซินดึงสติของอู๋ฟางผิงให้กลับมา

อู๋ฟางผิง "หืม?"

เซวียเซินบอกให้พนักงานเสิร์ฟนำกล่องใส่อาหารกลับบ้านมาสองกล่อง "พวกเรานำของพวกนี้กลับไปตรวจพิสูจน์ก่อน เพื่อยืนยันว่าใช่สัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์จริงหรือไม่เถอะครับ"

อู๋ฟางผิงพยักหน้า

เซวียเซินกดเสียงต่ำ "แผนกพิสูจน์หลักฐานของกรมตำรวจมีคนเข้าออกทุกวัน ผู้คนพลุกพล่านหูตาสับปะรด ตอนเรียนมหาวิทยาลัยผมมีเพื่อนคนหนึ่งเรียนสัตวศาสตร์ สอบเข้าสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้ ถ้าอย่างนั้นผมไปสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป็นเพื่อนคุณดีไหมครับ"

อู๋ฟางผิงมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "ฉันว่าเธอคงไม่ได้มีเจตนาแค่นั้นกระมัง"

"ตามฉันไปสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเนี่ย สรุปว่าเพื่อสัตว์ป่า หรือว่าเพื่อคดีพ่อของเธอกันแน่"

เซวียเซินยิ้มรับอย่างเปิดเผย ไม่ได้ปิดบังซ่อนเร้นอะไร พลางกล่าวว่า "ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาอันเฉียบคมของคุณไปได้จริง ๆ ครับ"

สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

ยามปกติจะมีทั้งทหารและตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษคอยคุ้มกันอย่างเข้มงวดหลายชั้น

ต่อให้เซวียเซินจะมีเพื่อนทำงานอยู่ในสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เขาก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้าไปข้างในอยู่ดี

แต่ทว่า เซวียเซินรู้ดี

อู๋ฟางผิงย่อมหาทางพาเขาเข้าไปได้อย่างแน่นอน

ทั้งสองสามคนออกจากร้านอาหารซีฟู้ด เสี่ยวหวังผู้ช่วยของอู๋ฟางผิงเป็นคนขับรถ เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าประตูสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษพร้อมอาวุธครบมือในชุดเครื่องแบบรัดกุมเดินตรงเข้ามา

อู๋ฟางผิงลดกระจกรถลงเล็กน้อย แล้วยื่นบัตรประจำตัวของตนเองออกไป

ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนจะยืนตรงในทันทีแล้วทำความเคารพอู๋ฟางผิงด้วยความนอบน้อม

"ปล่อยผ่าน!!" ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษสั่ง

ผู้ช่วยของอู๋ฟางผิงจึงขับรถเข้าไปยังลานด้านในของสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ทันทีที่เซวียเซินก้าวลงจากรถ

ก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาวและสวมหน้ากากอนามัยเดินสวนมาพอดี

หญิงคนนั้นมีผิวขาวผ่อง แต่งหน้าอ่อน ๆ ตรงคอเสื้อกาวน์สีขาวเผยให้เห็นปกเสื้อคอเต่าที่ปักลวดลายดอกโบตั๋นอันประณีต

เมื่อหญิงคนนั้นเห็นอู๋ฟางผิงก็ชะงักฝีเท้าลง แล้วเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "สารวัตรอู๋"

อู๋ฟางผิง "ผู้อำนวยการเจียง"

ร่างกายของเซวียเซินแข็งทื่อไปทั้งตัว

เขาหันขวับไปมองผู้หญิงคนนั้น

ในสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คนที่แซ่เจียงและสามารถถูกเรียกว่าผู้อำนวยการได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้น...เจียงฮ่วน

ฆาตกรที่ทำลายชีวิตพ่อของเขาจนพังพินาศ เจียงฮ่วน

เซวียเซินเห็นว่า เหนือศีรษะของเจียงฮ่วนมีเครื่องหมาย [✓] สีเขียวอ่อนปรากฏอยู่

เซวียเซินกดเปิดดู

[เจียงฮ่วน ผู้อำนวยการสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เบื้องหน้าเป็นนักวิชาการด้านนิติเวชศาสตร์ แต่แท้จริงแล้วเชี่ยวชาญด้าน AI และปัญญาประดิษฐ์ มีความชำนาญในเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นอย่างยิ่ง]

หัวใจของเซวียเซินพลันกระตุกวูบ

เครื่องอ่านคลื่นสมองที่พ่อของเขาคิดค้นขึ้น ก็คือการประยุกต์ใช้ AI และปัญญาประดิษฐ์ในสายงานสืบสวนคดีอาญานี่เอง

หากเจียงฮ่วนเชี่ยวชาญด้าน AI และปัญญาประดิษฐ์จริง ๆ ละก็...

เช่นนั้น โอกาสที่เจียงฮ่วนจะเป็นฆาตกรตัวจริงก็สูงจนน่ากลัว

เซวียเซินมองเจียงฮ่วนอย่างครุ่นคิด

คล้ายจะจับสายตาของเซวียเซินได้ เจียงฮ่วนจึงหันมามองเขาแล้วเอ่ยถาม "คนนี้คือ..."

อู๋ฟางผิงยังไม่ทันได้พูดอะไร

เซวียเซินก็กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ลูกชายของเซวียเฉิน เซวียเซินครับ"

สีหน้าของอู๋ฟางผิงเปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที

เจ้าหนุ่มเซวียเซินคนนี้ หากเก็บอารมณ์ไม่อยู่จนเกิดการปะทะกับเจียงฮ่วนและแหวกหญ้าให้งูตื่นขึ้นมา ความเหนื่อยยากที่เขาแอบสืบหาความจริงมาหลายปีก็ต้องสูญเปล่า สูญเปล่าทั้งหมด!

เจียงฮ่วนมองเซวียเซินแล้วชะงักไปเช่นกัน

แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงเปื้อนยิ้ม ทว่าแววตากลับเย็นเยียบลงแล้ว

นับตั้งแต่เซวียเฉินออกจากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไป เขาก็เปลี่ยนชื่อแซ่หลบซ่อนตัวมาโดยตลอด

เธอแอบตามหาเซวียเฉินมาหลายปี แต่กลับไม่พบร่องรอยใด ๆ แม้แต่น้อย

เจียงฮ่วนสงสัยมาตลอดว่าอู๋ฟางผิงเป็นคนช่วยซ่อนตัวเซวียเฉินไว้

ทว่าเธอคิดไม่ถึงว่า... วันนี้จะได้มาเจอลูกชายของเซวียเฉินที่นี่

อู๋ฟางผิงกระแอมไอเบา ๆ "ผู้อำนวยการเจียง ผมกับเซวียเซินยังมีธุระ..."

ยังพูดไม่ทันจบ

เซวียเซินก็จ้องหน้าเจียงฮ่วน "ผู้อำนวยการเจียง คุณทำเรื่องชั่วช้าไว้ตั้งมากมาย กลางค่ำกลางคืนนอนหลับ ไม่กลัวผีมาเคาะประตูเรียกบ้างหรือครับ"

เซวียเซินดูเหมือนอารมณ์พลุ่งพล่านและใจร้อนวู่วาม ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าไปฆ่าเจียงฮ่วนได้ทุกวินาที

ทว่าในความเป็นจริง แววตาของเขากลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่น และคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทั้งอู๋ฟางผิงและเจียงฮ่วนต่างก็เปลี่ยนไป

อู๋ฟางผิงนวดหัวคิ้วด้วยความเจ็บปวดระคนหงุดหงิดใจ รู้สึกเพียงว่าเซวียเซินช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

เจ้าหนุ่มนี่ ทำไมถึงได้ใจร้อนและมุทะลุถึงขนาดนี้

น่าผิดหวังเกินไปแล้ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงฮ่วนแข็งค้าง "เซวียเซิน เห็นแก่พ่อของเธอ ฉันจะไม่ถือสาหาความแล้วกัน"

เซวียเซินก้าวประชิดเข้าไปหาเธอ "เมื่อก่อน โปรแกรมเครื่องอ่านคลื่นสมองของพ่อผม คุณเป็นคนดัดแปลงแก้ไขใช่ไหม"

เจียงฮ่วนหุบยิ้มลงทันที

เซวียเซินกล่าวต่อ "ในมือผม มีหลักฐานทั้งหมดที่คุณเจตนาร้ายดัดแปลงผลงานวิจัยของผู้อื่นแล้ว คุณเตรียมตัวเข้าไปเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกได้เลย"

แววตาของเจียงฮ่วนไหววูบด้วยความตระหนกแวบหนึ่ง

ทว่าเธอมีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำ ซ่อนอารมณ์ความรู้สึกเก่งมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าจึงไม่แสดงพิรุธออกมาแม้แต่น้อย

เซวียเซินเอ่ยประโยคที่สาม "ความผิดฐานทำลายระบบสารสนเทศคอมพิวเตอร์ ต้องรับโทษจำคุกกี่ปี ผู้อำนวยการเจียง อย่าลืมไปเปิดประมวลกฎหมายอาญาดูนะครับ"

เจียงฮ่วนขมวดคิ้ว "เธอพูดจาเหลวไหลอะไรของเธอ"

เซวียเซิน "เลิกเสแสร้งได้แล้ว คุณเข้าใจ AI เข้าใจปัญญาประดิษฐ์ แล้วก็เข้าใจด้าน IT เรื่องพวกนี้ผมรู้หมดแล้ว หรือจะไม่จริงล่ะครับ"

เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเจียงฮ่วน เธอเริ่มลนลานอย่างที่ไม่ค่อยได้เป็นบ่อยนัก

เรื่องที่เธอแอบศึกษา AI ปัญญาประดิษฐ์ รวมถึง IT นั้น คนที่รู้มีไม่เกินจำนวนนิ้วบนมือข้างเดียวด้วยซ้ำ

เซวียเซินรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

ใครเป็นคนบอกเขา

เขายังรู้อะไรอื่นอีกไหม

เขาจะกุมจุดอ่อนและหลักฐานทั้งหมดของเธอไว้แล้วจริงหรือเปล่า!

เจียงฮ่วนฝืนตั้งสติ กระตุกยิ้มเยาะมุมปาก แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ทันทีที่เจียงฮ่วนเดินพ้นไป

อู๋ฟางผิงก็คว้าตัวเซวียเซินไว้ด้วยความโมโห พลางกดเสียงต่ำ "เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง ขาดสติไปแล้วเรอะ"

"เธอเล่นหงายไพ่ในมือทั้งหมดให้เจียงฮ่วนเห็น ไพ่ดี ๆ ในมือถูกเธอเล่นจนพังยับเยินหมดแล้ว!"

อู๋ฟางผิงโกรธจนเจ็บแปลบไปถึงขั้วปอด

เซวียเซินยิ้ม "คุณคิดว่าผมทำไปเพราะใช้อารมณ์หรือครับ"

อู๋ฟางผิงย้อนถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "แล้วไม่ใช่หรือไง"

เซวียเซินส่ายหน้า "ย่อมไม่ใช่แน่นอนครับ"

"หัวหน้าอู๋ครับ คุณสืบมาหลายปี แต่ก็ไม่เคยได้หลักฐานเชิงประจักษ์ที่จะพิสูจน์ความผิดของเจียงฮ่วนได้เลย ทำได้แค่สงสัยเธอมาตลอด"

"ส่วนเธอ... ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ก็ยังคงระแวดระวังคุณอย่างสูงอยู่ดี"

อู๋ฟางผิง "แล้วมันทำไมล่ะ"

เซวียเซินมีสีหน้าเรียบเฉย "นี่ก็แสดงว่า ผู้อำนวยการเจียงเป็นคนที่รอบคอบและขี้ระแวงมากคนหนึ่ง"

"เมื่อกี้ผมเพิ่งบอกไปว่าในมือผมมีหลักฐานแล้ว คุณลองเดาดูสิครับ... ถ้าเธอเกิดตื่นตระหนกขึ้นมา จะไม่เผลอทำลายแผนการตัวเองจนเผยพิรุธออกมาเองหรือ"

คำพูดของเซวียเซินทำเอาอู๋ฟางผิงอึ้งงันไป "ความหมายของเธอก็คือ..."

เซวียเซินพยักหน้า "มีแต่ต้องทำให้เธอปั่นป่วนจนเสียขบวน เราถึงจะหาช่องโหว่ของเธอเจอ ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวครับ!"

อู๋ฟางผิงชะงักไป

สายตาที่มองเซวียเซินเจือแววเลื่อมใสและชื่นชมเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน

คนหนุ่มคนหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตอนมีชีวิตอยู่ของพ่อ ยังสามารถวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างมีเหตุผล ทั้งเยือกเย็นและสุขุมถึงเพียงนี้

เซวียเซินคนนี้... ไม่ธรรมดาจริง ๆ

บัตรผ่านเข้า "สืบสวนคดีอาญา" ของเขา ไม่ได้ให้ผิดคนเลย!

เซวียเซินไปเป็นเพื่อนอู๋ฟางผิง นำอาหารสองกล่องที่ห่อกลับมานั้นไปส่งให้นักสัตววิทยาคนหนึ่งที่สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

นักสัตววิทยาหยิบปากคีบออกมา คีบเศษกระดูกชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากกล่องอาหาร ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

"กระดูกชิ้นนี้แตกละเอียดเกินไปจริง ๆ ในเวลาสั้น ๆ ตรวจไม่ออกหรอกว่าเป็นสัตว์ชนิดไหน"

"ดูเหมือนจะจงใจสับให้ละเอียดด้วย"

"หัวหน้าอู๋ ให้เวลาผมสี่สิบแปดชั่วโมง ผมจะไปทำการทดสอบดู ผลการทดสอบออกแล้วผมจะแจ้งคุณนะครับ"

เซวียเซินยิ้มบาง ๆ

หลังจากเขาแยกย้ายกับอู๋ฟางผิง ก็กลับบ้านไปก่อนเพื่อรอฟังข่าว

เพียงแต่เซวียเซินคาดไม่ถึงว่า มลทินเรื่องคัดลอกวิทยานิพนธ์ปริญญาโทจะถูกยัดเยียดลงมาบนหัวของเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้ จนทำเอาเขาตั้งตัวแทบไม่ทัน

การโต้กลับของเจียงฮ่วน ทั้งกะทันหันและดุดันรุนแรงยิ่งนัก