ตอนที่ 56 ต้นไทรใหญ่ ความจริงของคดีเซวียเฉิน

ในสายพูดถึงเรื่องเดียวเท่านั้น

นั่นคือสั่งพักงานเจียงฮ่วนเพื่อสำนึกตนและเข้ารับการสอบสวน

ข่าวเรื่องที่เจียงฮ่วนถูกสั่งพักงานเพื่อเข้ารับการสอบสวนแพร่สะพัดไปถึงสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติอย่างรวดเร็ว และเข้าหูของอู๋ฟางผิงเช่นกัน

อู๋ฟางผิงจึงต่อสายหาเซวียเซินทันที

เซวียเซิน: "หัวหน้าอู๋ครับ?"

น้ำเสียงของอู๋ฟางผิงแฝงความไม่อยากจะเชื่อ "เธอ... คาดเดาเอาไว้ล่วงหน้านานแล้วใช่ไหม?"

เซวียเซินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ตื่นตระหนก "เรื่องของสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ หากไม่มีหลักฐานชัดเจน ทางตำรวจก็ยากที่จะยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป ดังนั้นตลอดหลายปีที่ท่านสืบสวนมา จึงไม่พบหลักฐานสำคัญที่จับต้องได้เสียที และไม่มีทางช่วยรื้อฟื้นคดีให้พ่อของผมได้ครับ"

อู๋ฟางผิง: "ดังนั้น... นายก็เลยจงใจยั่วยุเจียงฮ่วน ให้หล่อนเป็นฝ่ายลงมือก่อน แล้วยืมมือของกระทรวงศึกษาธิการแห่งชาติกับกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติเข้าไปตรวจสอบหล่อนงั้นรึ?"

อู๋ฟางผิงเป็นคนฉลาด

เซวียเซินรู้ว่าปิดบังเขาไม่ได้ และไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว จึงตอบไปตรง ๆ "ใช่ครับ นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น"

อู๋ฟางผิงถามต่อ "แล้วถ้าเกิดหล่อนไม่ได้ใส่ร้ายว่านายประพฤติผิดทางวิชาการ แต่ใช้วิธีอื่นมาจัดการนายล่ะ นายจะทำยังไง?"

เซวียเซินตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาดโดยแทบไม่ต้องคิด "เป็นไปไม่ได้ครับ"

ทันทีที่เจียงฮ่วนได้ยินว่าเซวียเซินกุมหลักฐานทั้งหมดที่หล่อนทำร้ายเซวียเฉินเอาไว้แล้ว หล่อนก็ตื่นตระหนกจนลนลานไปหมด

คนที่หมาจนตรอก...

ย่อมคิดเพียงอยากใช้เวลาที่สั้นที่สุด ทำให้ศัตรูของตนตกต่ำจนไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!!

ดังนั้น นี่จึงเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด

เซวียเซินได้อ่านการคาดการณ์ของเจียงฮ่วนล่วงหน้าไว้หมดแล้ว

อู๋ฟางผิงถอนหายใจด้วยความรู้สึกทึ่ง "ฉันโชคดีจริง ๆ ที่นายเป็นทนายความ ไม่ใช่อาชญากร"

หากต้องเจอกับอาชญากรอย่างเซวียเซินเข้าจริง ๆ เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนคงปวดหัวแทบระเบิดแน่

เซวียเซินไม่ได้พูดอะไร

อู๋ฟางผิงกล่าวต่อ "จริงสิ ของสองกล่องที่ส่งไปตรวจพิสูจน์ที่สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติตอนบ่าย ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตววิทยาและชีววิทยาหลายคนช่วยกันเร่งทำล่วงเวลาจนผลตรวจออกมาแล้วนะ"

"เซวียเซิน นายเดาถูกอีกแล้ว"

"ของสองกล่องนั้น กล่องหนึ่งคือวาฬหัวทุยแคระตุ๋นน้ำใส อีกกล่องเป็นซุปหูฉลามที่ทำจากฉลามวาฬ พวกสารเลวใจดำอำมหิตพวกนี้ เพื่อเงินแล้วถึงกับไม่สนผิดชอบชั่วดีกันเลย!"

เซวียเซินถาม "ทางตำรวจจัดการอย่างไรบ้างครับ?"

พอถามจบ เซวียเซินก็นึกขึ้นได้กะทันหันว่าความคืบหน้าของคดีใหญ่ระดับนี้ควรต้องเก็บเป็นความลับต่อบุคคลภายนอก เขากลัวว่าอู๋ฟางผิงจะลำบากใจ จึงคิดจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก อู๋ฟางผิงก็ชิงพูดขึ้นว่า "รับเป็นคดีแล้ว ตอนนี้เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนได้วางกำลังควบคุมพื้นที่รอบนอกร้านอาหารทะเลแห่งนั้น และแอบติดตั้งกล้องรูเข็มไว้บนต้นไทรใหญ่ด้านนอกร้านหลายตัวเพื่อจับตาดูตลอดเวลา"

"เพราะกลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น จึงทำได้เพียงสืบสวนอย่างลับ ๆ เท่านั้น"

อู๋ฟางผิงไม่ได้มองว่าเซวียเซินเป็นคนนอก

หากไม่ใช่เพราะเซวียเซินสะกิดเตือน เขาก็คงไม่ทันสังเกตเห็นว่าอาหารสองจานนั้นเป็นสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอยากดึงตัวเซวียเซินเข้ามาในระบบตำรวจ เพื่อทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาฝ่ายสืบสวน

บุคลากรมากความสามารถเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง

อู๋ฟางผิงตั้งใจจะดึงตัวเซวียเซินไว้ พอนึกถึงคดีความสองคดีที่เซวียเซินว่าความสู้กับจางชิงถวนอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน จึงเอ่ยเตือนเซวียเซินอีกครั้งว่า

"เรื่องคดีของจางชิงถวน นายไม่ต้องกังวลว่าจางฉีจะเข้ามาขัดขวางหรอกนะ"

"เบื้องบนเองก็กำลังตรวจสอบจางฉีอยู่เหมือนกัน ตำแหน่งที่ปรึกษาฝ่ายสืบสวนคดีอาญาระดับสูงของเขาน่ะ ตอนนี้แค่เอาตัวเองให้รอดก็ยังยากเลย"

เซวียเซิน: "ขอบคุณครับหัวหน้าอู๋"

อู๋ฟางผิงวางสายไป

เซวียเซินบีบนวดหว่างคิ้วเบา ๆ ด้วยความเหนื่อยล้า

กว่าเขาจะสะสางธุระเสร็จสิ้นและกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ที่แม่เซวียเพิ่งซื้อใหม่ ก็ดึกสงัดแล้ว น้องชายทั้งหลายต่างเข้านอนกันหมดแล้ว

เมื่อเห็นเขากลับมา

แม่เซวียก็ต้มบะหมี่ชามใหญ่มาให้เขา บนบะหมี่มีไข่ดาวน้ำสองฟองกับผักกวางตุ้งสองสามต้น โรยด้วยต้นหอมซอยละเอียด

เซวียเซินกินมื้อดึกอย่างเอร็ดอร่อยมูมมาม

แม่เซเวียนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "วันนี้ ไลฟ์สดงานฉลองวันสถาปนามหาวิทยาลัยจิงตู แม่ดูแล้วนะ"

มือที่ถือตะเกียบของเซวียเซินชะงักไป

แม่เซวีย: "เจียงฮ่วนคนที่ใส่ร้ายว่าลูกคัดลอกผลงาน คือประธานสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ"

"เสี่ยวเซิน ประธานสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจะมาใส่ร้ายลูกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยได้ยังไง มัน... เกี่ยวข้องกับพ่อของลูกใช่ไหม?"

แม่เซวียเฉียบแหลมยิ่งนัก

เพียงดูไลฟ์สดแค่ครั้งเดียว ก็คาดเดาทุกอย่างได้หมด

เซวียเซินกินมื้อดึกจนหมด ยกชามไปที่ห้องครัว เปิดก๊อกน้ำล้างพลางตอบรับว่า "ครับ"

ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเซวียเซินก็ดังขึ้นมาจากห้องนั่งเล่น

เซวียเซินกำลังล้างชามอยู่

มือเปียก จึงไม่สะดวกรับสาย

แม่เซวียช่วยหยิบโทรศัพท์มาให้เขาและกดปุ่มรับสาย

เสียงผู้ชายวัยกลางคนดังออกมาจากปลายสาย...

"เซวียเซิน ฉันคือจางฉี พ่อของจางชิงถวน"

มือของแม่เซวียสั่นสะท้าน โทรศัพท์หล่นกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ครัวดัง "แป๊ก"

ในแววตา เผยให้เห็นความตื่นตระหนกและความเคียดแค้นจาง ๆ

เซวียเซินมองแม่เซวียด้วยความประหลาดใจ

แม่เซวียรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเซวียเซินใหม่อีกครั้ง

เซวียเซิน "คุณจาง มีธุระอะไรหรือครับ"

จางฉี "ฉันกับเจียงฮ่วนภรรยาของฉันอยากพบเธอ"

เซวียเซินปฏิเสธตรง ๆ "ขอโทษด้วยครับ ผมไม่อยากพบพวกคุณ"

จางฉี "เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเซวียเฉิน เธอก็ไม่อยากฟังอย่างนั้นหรือ"

เซวียเซินคิดดูแล้ว และไม่อิดออดอีก "งั้นพรุ่งนี้สิบเอ็ดโมงตรง นัดเจอกันที่ร้านอาหารซีฟู้ดเซิ่งเยี่ยนครับ"

ร้านอาหารซีฟู้ดเซิ่งเยี่ยน คือชื่อร้านอาหารที่ตรวจพบสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ร้านนั้น

จางฉี "ได้"

วันรุ่งขึ้น เวลาสิบเอ็ดโมงตรง

ตอนที่เซวียเซินไปถึง จางฉีและเจียงฮ่วนก็นั่งรอเขาอยู่ในห้องส่วนตัวแล้ว

ห้องส่วนตัวนี้เซวียเซินเป็นคนจอง

นอกหน้าต่าง หันตรงกับต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งพอดี

ภายในห้องส่วนตัว จางฉีประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกัน เท้าข้อศอกไว้กับขอบโต๊ะ

เพราะเรื่องของจางชิงถวน ช่วงนี้เขาจึงวิ่งเต้นขอร้องคนอื่นไปทั่วแต่ก็พบกับทางตันทุกที่ ทั้งร่างจึงดูซูบเซียวแก่ชราลงไปมาก

เมื่อเห็นเซวียเซินเลื่อนเก้าอี้นั่งลง จางฉีจึงพูดกับเซวียเซินว่า "ทนายเซวีย ฉันรู้ว่าพวกทนายอย่างคุณชอบเล่นมุกแอบอัดเสียง"

พูดจบ จางฉีก็โยนโทรศัพท์มือถือของตัวเองลงไปในถังน้ำแข็งแช่ไวน์แดง

หน้าจอมือถือที่ยังสว่างอยู่จมลงในน้ำ กระพริบสองสามทีก่อนจะดับมืดไป

เจียงฮ่วนก็ทำตามเช่นเดียวกัน

จางฉีชี้ไปที่ถังน้ำแข็ง "นี่คือความจริงใจของฉัน ถ้าทนายเซวียยินดีจะแสดงความจริงใจออกมาบ้างละก็ ความจริงของคดีเซวียเฉินในตอนนั้น... ฉันบอกคุณได้"

เซวียเซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เงินค่าซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ของผม พวกคุณชดใช้ให้ไหมครับ"

จางฉี "..."

เจียงฮ่วน "..."

สีหน้าของจางฉีมืดทะมึน "ชดใช้ ไม่หักแม้แต่สตางค์เดียว ชดใช้ให้ตามราคาเครื่องใหม่เลย"

เซวียเซินโยนโทรศัพท์มือถือของตัวเองลงในถังน้ำแข็ง

จางฉีกำลังจะอ้าปากพูด

เซวียเซินก็โบกมือ "เดี๋ยวก่อนนะครับ"

จากนั้น เซวียเซินก็หยิบเครื่องบันทึกเสียงสองเครื่องออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยังปลดนาฬิกาข้อมือที่มีฟังก์ชันบันทึกเสียงออกจากข้อมืออีกหนึ่งเรือน

จางฉี "......"

เซวียเซินยิ้มตาหยี "คุณจาง ต้องรบกวนให้เปลืองเงินแล้วครับ"

"พอดีเครื่องบันทึกเสียงของผมใช้มาสองปีแล้ว นาฬิกาบันทึกเสียงก็ใช้มาหนึ่งปี กำลังอยากเปลี่ยนเครื่องใหม่ยกชุดอยู่พอดี"

เส้นเลือดที่ขมับของจางฉีเต้นตุบ ๆ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง แล้วเริ่มเล่าถึงคดีของเซวียเฉินเมื่อยี่สิบเจ็ดปีก่อน

(ขอคะแนนรีวิวห้าดาวด้วยนะครับ วันนี้ไม่ได้ตัดจบขัดใจจริง ๆ)