ตอนที่ 57 ความจริง

จางฉีกล่าว "เมื่อยี่สิบเจ็ดปีก่อน เป็นเพราะเซวียเฉินโอหังอวดดี ไม่มีแม้แต่ความรัดกุมรอบคอบของนักวิทยาศาสตร์ ถึงได้เขียนโปรแกรมเครื่องอ่านคลื่นสมองผิดพลาด"

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราสองสามีภรรยาเลยแม้แต่..."

จางฉียังพูดไม่ทันจบ

ไวน์แดงหนึ่งแก้วก็สาดเข้าใส่เต็มหน้า

ของเหลวเย็นเยียบและเหนียวเหนอะไหลผ่านลำคอเข้าไปในปกเสื้อเชิ้ต เสื้อเชิ้ตสั่งตัดราคาแพงระยับของจางฉีถือเป็นอันพังไม่เป็นท่า

จางฉีเดือดดาลตบโต๊ะเสียงดังฉาด "แกกล้าเอาเหล้ามาสาดใส่ฉันเหรอ!"

ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยถูกหยามเกียรติเช่นนี้มาก่อน!

เซวียเซินมีสีหน้าเรียบเฉย "คุณจางคงสติเลอะเลือนจนพูดจาเพ้อเจ้อไปหมดแล้ว ผมเลยช่วยเรียกสติให้คุณจางสักหน่อยครับ"

"พ่อของแกที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวตายก็คงไม่ได้สั่งสอนอบรมแกมาสินะ..." คำเย้ยหยันของจางฉีชะงักค้างไปครึ่งหนึ่ง

เพราะเขาเห็นว่า...

ดวงตาของเซวียเซินหรี่ลงเล็กน้อย แววตาแฝงความมืดมนเย็นยะเยียบชวนขนลุก

จางฉีคิดว่าตัวเองผ่านโลกมามาก แม้กระทั่งต่อหน้าผู้นำระดับสูงของประเทศหลายคน เขาก็เคยรายงานผลการสืบสวนคดีอาญามาแล้ว

ทว่าความเย็นชาในดวงตาของคนหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีตรงหน้า กลับทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ

เซวียเซินเลื่อนเก้าอี้ออกอย่างแรง น้ำเสียงเย็นยะเยือก "พ่อของผมจากไปแล้วจริงๆ ครับ"

"แต่คนที่ทำให้ชื่อเสียงของเขาพังยับเยินไปทั้งชีวิต คนที่ทำให้เขาไม่อาจแตะต้องงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่รักที่สุดได้อีก คนที่ทำให้เขาต้องตรอมใจไปตลอดชีวิต...ตัวการใหญ่คือใครกันแน่?!"

เจียงฮ่วนแข้งขาอ่อนแรง ทรุดตัวนั่งกองกับเก้าอี้

จางฉีเองก็ตกใจกลัวไม่น้อย

ดวงตาคู่นั้นของเซวียเซินถูกไอสังหารบดบังจนมิด

พ่อของเขาฆ่าตัวตาย ส่วนสาเหตุน่ะหรือ...

อาจเพราะมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้ายมันทรมานเกินไป หรืออาจเพราะถูกใส่ร้ายป้ายสีมาทั้งชีวิตจนหมดสิ้นความอยากมีชีวิตอยู่ หรือไม่ก็ไม่อยากเป็นภาระของครอบครัวอีกต่อไป

ทั้งชีวิตนี้เซวียเซินไม่มีวันลืมสิ่งที่เขาได้เห็น ตอนที่ได้ยินข่าวร้ายว่าพ่อฆ่าตัวตายแล้วรีบกลับมาถึงบ้าน

ร่างอันไร้วิญญาณและเย็นชืดของเซวียเฉิน กับจดหมายลาตาย

ในจดหมายลาตายเขียนไว้ว่า...

"หลังจากพ่อตาย อวัยวะส่วนไหนที่ยังใช้การได้ก็บริจาคให้หมด ที่เหลือก็เผาเสีย แล้วนำเถ้ากระดูกไปลอยอังคารในทะเล ชาตินี้พ่อทุกข์ทรมานเกินไป เหนื่อยล้าเกินไป ชาติหน้า...ไม่ขอมาเกิดอีกแล้ว"

เซวียเซินไม่แม้แต่จะปรายตามองจางฉี เขาหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก พร้อมกับทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค "คุณจางครับ ผมแค่อยากฟังความจริงจากปากของคุณ ถ้าคุณไม่พูด เช่นนั้นพวกเรา...ก็ไม่มีความจำเป็นต้องคุยกันต่อแล้วครับ"

เมื่อเห็นเซวียเซินเดินไปถึงประตู เจียงฮ่วนก็ร้อนรนขึ้นมาทันที "ฉันพูดแล้ว! ฉันจะเล่าให้หมดเลย!!"

เซวียเซินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

เจียงฮ่วนกล่าวว่า "เครื่องอ่านคลื่นสมองที่เซวียเฉินวิจัยและพัฒนา ในช่วงทดสอบนั้น โปรแกรมถูกฉันแอบดัดแปลงแก้ไข เพราะว่า...ฉันไม่มีทางยอมทนดูเขาพัฒนาเครื่องอ่านคลื่นสมองสำเร็จแล้วแย่งตำแหน่งประธานสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไปเด็ดขาด!"

เจียงฮ่วนหันไปมองจางฉีที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา แล้วพูดต่อว่า "ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่นำเครื่องอ่านคลื่นสมองมาใช้ในการสืบสวนคดีอาญา ตำรวจสายสืบผู้รับผิดชอบคดีนั้นก็คือจางฉี ดังนั้น..."

"ฉันกับจางฉีเลยร่วมมือกันทั้งภายในภายนอก ตั้งใจใช้โปรแกรมเครื่องอ่านคลื่นสมองที่ผิดพลาด ยัดเยียดข้อหาฆาตกรให้แก่ผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง จางฉียังปลอมแปลงพยานหลักฐานอีกมากมาย จนทำให้ผู้บริสุทธิ์คนนั้นถูกตัดสินประหารชีวิต หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถูกยิงเป้าประหาร"

เซวียเซิน "พูดต่อสิครับ"

เจียงฮ่วนแทบไม่กล้าสบตาเซวียเซิน "ต่อมา ฉันก็เปิดโปงเรื่องที่โปรแกรมเครื่องอ่านคลื่นสมองเกิดข้อผิดพลาด มลทินความผิดฐานฆาตกร...จึงถูกสวมทับลงบนตัวของเซวียเฉินได้สำเร็จ"

"เขากลายเป็นหมาจนตรอกที่ชื่อเสียงป่นปี้ ต้องออกจากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มิหนำซ้ำยังต้อง...ถูกจองจำในคุก"

"นี่คือความจริงทั้งหมดที่เธออยากได้ยิน"

เสียงของเจียงฮ่วนเบาลงเรื่อยๆ

จนท้ายที่สุดแทบจะไม่ได้ยิน

ในเวลานั้น

จางฉีก็เอ่ยขึ้นว่า "เซวียเซิน เรื่องในอดีตมันก็ผ่านไปแล้ว ฉันสามารถช่วยชี้แจงความบริสุทธิ์ให้เซวียเฉินสำหรับเรื่องในตอนนั้นได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขแค่สองข้อ"

หนึ่งชีวิตคน ผ่านไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ

เซวียเซินโกรธจนหัวเราะออกมา "เงื่อนไขอะไรหรือครับ"

"ข้อแรก เธอต้องช่วยฉันเกลี้ยกล่อมอู๋ฟางผิง ให้ทีมตรวจสอบจากเบื้องบนหยุดสอบสวนเรื่องการฝ่าฝืนกฎหมายและวินัยของฉัน"

"ข้อสอง เธอต้องช่วยเจียงฮ่วนชี้แจงแก้ต่างเรื่องการประพฤติผิดทางวิชาการของเธอ"

เซวียเซินก้มหน้าลง แล้วจู่ๆ ก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา

จางฉีขมวดคิ้ว เอียงศีรษะมองดูสีหน้าของเซวียเซิน

เซวียเซินรีบพูดขึ้นว่า "อย่าครับคุณจาง คุณอย่าก้มหัวลงมาเลย"

จางฉี : "?"

เซวียเซิน "ผมกลัวน้ำในสมองของคุณจะล้นออกมาน่ะครับ"

จางฉี "..."

เซวียเซิน "เมื่อกี้ตอนที่คุณก้มหัว ผมได้ยินกระทั่งเสียงคลื่นกับสึนามิเลยล่ะ"

จางฉีหมดความอดทน ความโกรธในอกระเบิดออกมาทันที "เซวียเซิน! แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรกันห๊ะ?!"

"พวกเราสองผัวเมียยอมก้มหัวขอร้องแกถึงขนาดนี้แล้ว ทั้งยังบอกความจริงกับแกแล้ว แกยังต้องการอะไรอีก!"

เซวียเซินย้อนถามเสียงเย็น "ผมต้องการอะไรน่ะหรือ"

"ผมต้องการให้พวกคุณสองคนชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด และใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดอยู่ในคุก!"

พอได้ยินว่าจะต้องติดคุก เจียงฮ่วนก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

มือที่วางอยู่บนโต๊ะของเธอสั่นระริก ริมฝีปากสั่นเทาจนพูดจาติดขัด "เซวีย... เซวียเซิน ขอแค่เธอปล่อยพวกเราสองคนผัวเมียไป หุ้นในชื่อของจางชิงถวน ทั้งของบริษัท 'ชือฟ่านถวนมา' และ 'เหม่ยเหม่ยชิงถวน' พวกเรายกให้เธอได้ทั้งหมด ยกให้เธอหมดเลยนะ"

รอยยิ้มของเซวียเซินราวกับปีศาจที่เพิ่งเปิดกล่องแพนดอร่า "ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ต้องการเงิน"

"ผมต้องการแค่ให้คนที่ทำร้ายพ่อของผม ต้องชดใช้อย่างสาสม!"

เจียงฮ่วนยังคิดจะอ้อนวอนเซวียเซินต่อ

จางฉีดึงรั้งตัวเธอที่กำลังจะคุกเข่าลงไปเอาไว้ แล้วเอ่ยเย้ยหยัน "เซวียเซินมันตั้งใจจะเล่นงานพวกเราให้ตาย วันนี้ต่อให้เธอคุกเข่าจนตายอยู่ตรงนี้ มันก็ไม่มีทางใจอ่อนหรอก"

เซวียเซินเลิกคิ้ว

ผู้ชายย่อมเข้าใจผู้ชายด้วยกันดีที่สุดจริง ๆ

จางฉีหันไปมองเซวียเซินแล้วพูดว่า

"เซวียเซิน เรื่องเมื่อยี่สิบเจ็ดปีก่อน เป็นพวกเราที่ผิดต่อพ่อของแก"

"แต่แล้วมันทำไมล่ะ? ทุกเรื่องมันต้องว่ากันด้วยพยานหลักฐาน แกมีหลักฐานงั้นเรอะ?"

เซวียเซินไม่พูดอะไร

จางฉีพูดกับเซวียเซินคล้ายกำลังพึมพำกับตัวเอง "ฉันขอเตือนให้แกฉลาดหน่อยดีกว่า"

"ด้วยเส้นสายของฉัน คิดจะบี้ทนายตัวเล็ก ๆ อย่างแกให้ตายมันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ แกคิดว่าเกาะต้นไม้ใหญ่อย่างอู๋ฟางผิงแล้วจะนอนหลับไร้กังวลได้งั้นเรอะ?"

"ไร้เดียงสาชะมัด" จางฉีแค่นหัวเราะ มองเซวียเซินด้วยสายตาดูแคลน "แม้แต่ไอ้แก่อู๋ฟางผิงนั่นยังต้องเกรงใจฉันถึงสามส่วน ยังต้องคอยดูสีหน้าฉันเลย..."

จางฉียังพูดไม่ทันจบ

ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก เสียงทรงพลังดังกังวานที่แม้จะชราทว่ายังเปี่ยมด้วยพลัง ดังขึ้นมาจากหน้าประตู

"งั้นรึ?"

"จางฉี ฉันต้องคอยดูสีหน้านายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

อู๋ฟางผิงในชุดเครื่องแบบตำรวจเดินเข้ามา

ด้านหลังมีตำรวจพร้อมอาวุธและกระสุนจริงอีกสิบกว่านายเดินตามมา โดยมีสวีเฟยเป็นผู้นำ

สีหน้าของจางฉีเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เหล่าอู๋ นายพาคนมามากมายเอิกเกริกขนาดนี้ หมายความว่ายังไง?"

ในกรมตำรวจ ตำรวจจะเบิกจ่ายปืนและพกพาได้ก็ต่อเมื่อต้องออกปฏิบัติภารกิจเท่านั้น

หากไม่ได้รับอนุมัติจากเบื้องบนแล้วพกปืนออกมาตามอำเภอใจ ถือเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายและวินัยร้ายแรง ต้องถูกลงโทษทางวินัย

จางฉีคิดในใจว่า คดีฝ่าฝืนกฎหมายและวินัยของตนยังอยู่ในขั้นการสอบสวนของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเท่านั้น

ส่วนเรื่องการประพฤติผิดทางวิชาการของเจียงฮ่วน...

ต่อให้กระทรวงศึกษาธิการแห่งชาติกับกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจะร่วมกันสอบสวน ก็ไม่ถึงขั้นที่ตำรวจจะบุกมาถึงหน้าประตูแบบนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางฉีจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จางฉีปักใจเชื่อว่าอู๋ฟางผิงกำลังขู่ให้กลัว จึงหัวเราะออกมา "เหล่าอู๋ พลการพาคนออกมามากมายขนาดนี้โดยไม่มีเหตุผล นายมีเอกสารคำสั่งจากเบื้องบนหรือเปล่าล่ะ?"

อู๋ฟางผิงไม่พูดอะไร

สวีเฟยที่อยู่ด้านหลังเขานำเอกสารฉบับหนึ่งออกมาแล้วยื่นส่งไปตรงหน้า

"คุณจาง เมื่อยี่สิบเจ็ดปีก่อน คุณใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบเพื่อประโยชน์ส่วนตนจนทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องโทษประหารชีวิต ส่วนคุณผู้หญิงเจียงเป็นผู้สนับสนุนในการกระทำความผิด!"

"นี่คือหนังสือแจ้งการเปิดคดีและหมายจับ พวกคุณถูกจับกุมแล้ว"

จางฉียังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้

ทว่าเซวียเซินกลับมองเห็นว่า เนื้อผ้าเชิ้ตตรงแผ่นหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเป็นวงกว้าง

จางฉี "นี่มันใส่ร้าย! มีแต่ปากเปล่าไม่มีหลักฐาน อาศัยอะไรมาบอกว่าฉันเกี่ยวข้องกับคดีเมื่อยี่สิบเจ็ดปีก่อน?!"

"หลักฐานล่ะ? เอาออกมาให้ฉันดูสิ!!"

จางฉีมั่นใจว่าพวกนี้ไม่มีหลักฐาน

คนเพียงคนเดียวที่ได้ยินความจริงอย่างเซวียเซิน ทั้งโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์บันทึกเสียงก็ถูกโยนลงไปในถังน้ำแข็งหมดแล้ว

เรื่องนี้ ไม่มีพยานหลักฐานให้เอาผิดได้อย่างแน่นอน