ตอนที่ 69 การแก้แค้น

เซวียเซินเดินเข้ามา

เห็นจางเหมยหรันถูกกดอยู่กับพื้น เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย

เซวียเซินยกเท้าถีบ รปภ. คนหนึ่งจนล้มกลิ้ง ปลายรองเท้าหนังเหยียบขยี้ลงบนหน้าอกของ รปภ. คนนั้น

เขาค้อมตัวลง เหวี่ยงหมัดซัดเข้าที่ท้องของ รปภ. อีกคน

รปภ. ไม่ทันตั้งตัว ถูกชกจนทรุดหมอบลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้นแม้แต่น้อย

เซวียเซินถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออก แล้วคลุมให้จางเหมยหรัน

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของจางเหมยหรัน +25]

[ค่าความประทับใจของจางเหมยหรัน: 25/100 (มิตรภาพ)]

จางเหมยหรันตัวสั่นเทา สูดหายใจเข้าลึกสองเฮือก "ขอบคุณค่ะ"

ตอนนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจสองสายที่ดังกระชั้นก็แว่วขึ้นมาจากชั้นล่าง

ไม่นาน ตำรวจสองนายก็วิ่งเข้ามาในห้องทำงาน "ใครเป็นคนแจ้งความครับ"

เซวียเซินมองดู

แล้วก็อดยิ้มขำไม่ได้

คนคุ้นเคยเสียด้วย...

ตำรวจทั้งสองนายนี้ คือเจ้าหน้าที่ที่ทำคดีสืบสวนเรื่องแผลกระแทกที่ท้ายทอยของติงเจียจื้อนั่นเอง

ตำรวจไว้หนวดกับตำรวจร่างท้วม

เซวียเซินพูดขึ้น "ผมเป็นคนแจ้งความเองครับ"

ตอนที่พบว่าแคลเซียมเม็ดของเตี่ยนเตี่ยนคือยานอนหลับ เขาก็โทรแจ้งตำรวจทันที

ตำรวจร่างท้วมมองเซวียเซินอย่างประหลาดใจ "ทนายเซวีย ทำไมคุณแจ้งความอีกแล้วล่ะครับ"

ถ้ารายการแจ้งความบ่อย ๆ สามารถสมัครสมาชิกได้

เซวียเซินคงได้เป็น SVIP ขั้นสูงสุดไปนานแล้ว

มาหาพวกเขาทุกวันเหมือนเข้างานตามกะ

แจ้งความทุกวัน ตรงเวลายิ่งกว่าพวกเขาตอกบัตรเข้างานเสียอีก

ตำรวจไว้หนวดโบกมือ "เอาละ ๆ ทนายเซวีย เมื่อกี้ที่คุณบอกในสายว่ามีคนทารุณกรรมเด็ก ผู้ต้องสงสัยอยู่ที่ไหน แล้วคุณมีหลักฐานไหมครับ"

เซวียเซินหันหลัง ชี้ไปที่โจวอวี้หรู่ "เธอครับ"

โจวอวี้หรู่ตกใจ ก่อนจะพูดขึ้นทันควัน "แกเป็นใครกัน ไม่มีหลักฐานอย่ามาใส่ร้ายป้ายสีนะ!"

เซวียเซินดึงติงเตี่ยนออกมาจากด้านหลังของตน แล้วถกแขนเสื้อของติงเตี่ยนขึ้น

บนแขนขาวอวบเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวคล้ำและรอยเล็บจิกพร้อยไปหมด

รอยเล็บรูปพระจันทร์เสี้ยวบางรอยถูกจิกฝังลึกจนเป็นแผลใหม่ทับแผลเก่า และยังมีเลือดซึมออกมาอยู่เลย

เซวียเซินกล่าว "นี่คือหลักฐานครับ"

โจวอวี้หรู่แค่นหัวเราะ "งั้นถ้าฉันสุ่มไปหาศพในเมรุเผาศพมาสักศพแล้วบอกว่าแกเป็นคนฆ่า แกจะยอมรับสารภาพไหมล่ะ"

เซวียเซินก้าวขาไปข้างหน้า คว้าข้อมือของโจวอวี้หรู่ไว้หมับ แล้วยื่นมือของโจวอวี้หรู่เข้าไปในสายตาของตำรวจ

เล็บของโจวอวี้หรู่ยาวมาก...

ในซอกเล็บยังมีเศษผิวหนังและคราบเลือดที่ล้างออกไม่หมดติดอยู่

สีหน้าของโจวอวี้หรู่เปลี่ยนไปทันที

เซวียเซินกล่าว "คุณตำรวจครับ ให้แผนกนิติเวชของสถานีตำรวจตรวจพิสูจน์ DNA ของคราบเลือดและเศษผิวหนังในซอกเล็บของโจวอวี้หรู่ว่าตรงกับ DNA ของติงเตี่ยนหรือไม่ คงไม่ใช่เรื่องยากใช่ไหมครับ"

น่องของโจวอวี้หรู่สั่นระริกขึ้นมาเล็กน้อย

เธอสวมรองเท้าส้นสูงจนเซไปวูบหนึ่ง ต้องยันโต๊ะทำงานไว้จึงจะพอทรงตัวอยู่

โจวอวี้หรู่กลืนน้ำลายลงคอ "คุณตำรวจคะ ติงเตี่ยนเด็กคนนี้ไม่ยอมทำการบ้าน แถมยังกวนเด็กคนอื่นเวลาฟังครูสอน ดื้อรั้นซุกซน ฉันโมโหมากก็เลย... ฉันก็ทำเพื่อหวังดีกับแกทั้งนั้นนะคะ"

"หวังดีกับเด็ก?" เซวียเซินเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า

"คุณแย่งอาหารกลางวันของเด็ก ทำให้เด็กต้องทนหิวตลอดทั้งบ่าย นี่คือหวังดี?"

"คุณจิกแขนเด็กจนเลือดออกจนเขียวช้ำ แถมยังขู่ห้ามเอาไปบอกคนอื่น นี่คือหวังดี?"

"คุณซื้อยานอนหลับให้เด็กกิน แล้วหลอกว่าเป็นแคลเซียมเม็ด ให้กินวันละสองสามเม็ด นี่คือหวังดีอย่างนั้นเหรอ"

เซวียเซินรุกไล่ทีละก้าว น้ำเสียงเฉียบขาดทรงพลัง

ไม่เปิดโอกาสให้โจวอวี้หรู่ได้ตั้งตัวแม้แต่นิดเดียว

"ยานอนหลับเหรอ?!" จางเหมยหรันมองโจวอวี้หรู่ด้วยความตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น โมโหจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เซวียเซินหยิบขวดยานอนหลับที่ถูกฉลากฉีกทิ้งออกจากกระเป๋า แล้ววางกระแทกเสียงดังปังลงบนโต๊ะทำงานของโจวอวี้หรู่

โจวอวี้หรู่ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา "แกหยิบยาขวดไหนออกมาก็ไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นขวดยานี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันเป็นคนซื้อ หลักฐานล่ะ"

ตำรวจไว้หนวดกับตำรวจร่างท้วมสบตากัน

เป็นตำรวจเก่าแก่มานานหลายปี มีหรือที่พวกเขาจะดูไม่ออก

คนบริสุทธิ์ที่ไม่ได้กระทำความผิด...

เวลาถูกปรักปรำว่าก่ออาชญากรรม ย่อมต้องโต้แย้งอย่างดุเดือดว่าตนไม่ได้ทำ!

ส่วนคนทำผิดที่มีชนักติดหลังและร้อนตัว...

ถึงจะแผดเสียงถามอีกฝ่ายว่ามีหลักฐานเหรอตอนที่ถูกชี้ตัวว่าทำผิด!

เซวียเซินมองลงมาที่เธอจากมุมที่สูงกว่า "บนขวดยามีลายนิ้วมือของคุณอยู่ไหม ส่งตรวจพิสูจน์แค่ครึ่งชั่วโมงก็รู้ผลแล้ว"

"ผมเคยเรียนนิติเวชศาสตร์มา ถ้ามีเครื่องมือ ผมก็ตรวจพิสูจน์ลายนิ้วมือได้เลยครับ"

"หรือไม่อย่างนั้น..." เซวียเซินหันไปมองตำรวจ "คุณตำรวจครับ ยานอนหลับเป็นยาควบคุมพิเศษที่ต้องมีใบสั่งแพทย์ ร้านขายยาทั่วไปไม่มีทางซื้อได้หรอกครับ"

"แค่ไปตรวจสอบประวัติการซื้อยาของโจวอวี้หรู่กับญาติสนิทมิตรสหายของเธอ ตรวจดูทีเดียวก็รู้เรื่องแล้วครับ"

ใบหน้าของโจวอวี้หรู่ซีดเผือดไร้สีเลือดดั่งเถ้าถ่าน

เธอคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะแดงขึ้นมาเร็วขนาดนี้จนตั้งตัวไม่ทัน

ที่เธอจงใจแย่งกล่องข้าวกลางวันของเตี่ยนเตี่ยนไป ทั้งยังหยิกแขนของเตี่ยนเตี่ยนจนเขียวช้ำไปหมด...

ก็เพื่อตบตาคนอื่น...

เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าเธอซื้อยานอนหลับให้เตี่ยนเตี่ยนกิน

ต่อให้จางเหมยหรันจะจับได้ว่าเธอทารุณกรรมเตี่ยนเตี่ยน อย่างมากที่สุดเธอก็แค่เปลี่ยนงานใหม่

แต่ยานั่น... หากกินติดต่อกันเป็นเวลานาน มันถึงจะเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กกลายเป็นคนปัญญาอ่อนและจิตฟั่นเฟือนได้อย่างแท้จริง

เธอแค่อยากจะแก้แค้นเตี่ยนเตี่ยน แก้แค้นจางเหมยหรัน!

ทว่า ทั้งหมดนี้กลับถูกเซวียเซินทำลายลงจนหมดสิ้น

พังทลายลงหมดแล้ว!!

โจวอวี้หรู่ไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่นึกอีกทีก็แอบโล่งอก

ยังดีที่เรื่องที่เธอสั่งให้รปภ. สองคนนั้นลวนลามลูบคลำจางเหมยหรันเมื่อครู่ เซวียเซินไม่ได้พูดถึงแม้แต่คำเดียว

วินาทีถัดมา...

เซวียเซิน "คุณตำรวจครับ ความผิดฐานข่มขืนต้องรับโทษจำคุกกี่ปีเหรอครับ"

โจวอวี้หรู่ : !

รปภ. สองคน : ! !

โจวอวี้หรู่มองเซวียเซินด้วยสีหน้าแข็งค้าง

แทบอยากจะเอาเข็มกับด้ายมาเย็บปากเขาไว้เสียจริง

เธอแค่ต้องการถ่ายภาพพรรค์นั้นไว้เฉย ๆ ไม่เคยคิดจะให้สองคนนั้น... จางเหมยหรันจริง ๆ เสียหน่อย

ความผิดฐานกระทำอนาจารโดยใช้กำลังบังคับกับความผิดฐานข่มขืน...

อัตราโทษมันต่างกันลิบลับ

แต่พอเซวียเซินอ้าปาก ก็ลากเรื่องเข้าหาความผิดฐานข่มขืนทันที

ตำรวจไว้หนวดพูดขึ้น "อัตราโทษเริ่มต้นจำคุกตั้งแต่สามปีขึ้นไป แต่ไม่เกินสิบปี"

ฝ่ามือของโจวอวี้หรู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ไม่มีทางหรอก...

พยานหลักฐานชิ้นเดียวไม่อาจใช้พิพากษาลงโทษได้

ตรงนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด มีเพียงคำให้การของผู้เสียหายอย่างจางเหมยหรันกับคำให้การของประจักษ์พยานอย่างเซวียเซิน ย่อมพิสูจน์อะไรไม่ได้มากนัก

เซวียเซินเป็นคน ไม่ใช่เทพเจ้า!

เขาไม่มีทางเปิดอุปกรณ์บันทึกเสียงและภาพเอาไว้ตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงหรอก

ในตอนนั้นเอง เซวียเซินก็แย้มยิ้มออกมา

"ไม่ต้องเครียดไปครับ วันนี้ผมรีบออกมาข้างนอก บนตัวเลยไม่ได้พกอุปกรณ์บันทึกเสียงบันทึกภาพติดมาจริง ๆ"

"ขออภัยด้วยนะครับ"

โจวอวี้หรู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทว่า ในวินาทีถัดมา—

เซวียเซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา บนหน้าจอเป็นหน้าต่างการโทรสายระหว่างเขากับจางเหมยหรัน

[ระยะเวลาสนทนา : 20 นาที 36 วินาที]

นั่นหมายความว่า...

ตอนที่เรื่องทั้งหมดเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้...

สายโทรศัพท์ระหว่างจางเหมยหรันกับเซวียเซินเชื่อมต่อสายกันอยู่ตลอดเวลา

เซวียเซินพูดด้วยรอยยิ้มตาหยี "ช่างไม่บังเอิญเอาเสียเลย มือถือเครื่องนี้ของผมเพิ่งติดไวรัสมาเมื่อไม่กี่วันก่อน"

"ขอแค่กำลังคุยสายอยู่ มันก็จะบันทึกเสียงอัตโนมัติแล้วสำรองข้อมูลเก็บไว้ในเครื่องทันที"

"เรื่องนี้จะมาโทษผมไม่ได้นะครับ"