ตอนที่ 68 ยาแคลเซียม

จางเหมยหรันหันไปมองเซวียเซิน แววตาลุกเป็นไฟ "เซวียเซิน รบกวนช่วยดูแลเตี่ยนเตี่ยนให้ฉันสักครู่นะคะ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมาค่ะ"

พูดจบ

จางเหมยหรันก็หน้านิ่วคิ้วขมวด เดินย้อนกลับไป

คงจะไปคิดบัญชีกับโจวอวี้หรู่

เซวียเซินถอนหายใจ ขณะที่เขากำลังจะไปซื้อขนมขบเคี้ยวกับลูกอมมาปลอบติงเตี่ยน ชายแขนเสื้อก็ถูกดึงรั้งไว้

ขอบตาของติงเตี่ยนบวมแดง น้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนจะหยด เกาะพราวอยู่ที่โคนขนตา

"คุณอาเซวียคะ หนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวภาระ"

"แม่บอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะหนู แม่คงหย่ากับพ่อไปตั้งนานแล้ว!"

"พ่อบอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะแม่คลอดหนูจนร่างกายพัง พ่อก็คงไม่ไปหาคนอื่นเพราะอยากได้ลูกชายหรอก"

ติงเตี่ยนซบหน้าลงกับข้อศอก น้ำเสียงอู้อี้ "คุณอาเซวียคะ การมีอยู่ของหนู มันทำให้พวกเขาลำบากใจใช่ไหมคะ?"

เซวียเซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

[ติ๊ง! จิตวิทยา: ระดับเบื้องต้น, สกิลติดตัว: การให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา]

เซวียเซินเอ่ยว่า "อาจะสอนวิธีผ่อนคลายที่ยอดเยี่ยมให้หนูวิธีหนึ่ง"

"ข้อแรก อาบน้ำอุ่นสักรอบ"

"ข้อสอง ชงนมอุ่น ๆ สักแก้ว ใส่น้ำผึ้งลงไปนิดหน่อย"

"ข้อสาม ดื่มนมให้หมด แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง"

"ข้อสี่ พอลืมตาขึ้นมาเห็นพระอาทิตย์ขึ้น หนูก็จะใช้ชีวิตด้วยความรู้สึกใหม่ได้แล้ว"

ติงเตี่ยนมองเซวียเซินอย่างไม่ประสีประสา

เมฆหมอกในใจค่อย ๆ สลายตัวไป

ราวกับมีลำแสงสาดส่องเข้ามา

"ดื่มนมเหรอคะ?" เธอล้วงขวดยาสีขาวล้วนที่ถูกฉีกฉลากทิ้งออกมาจากกระเป๋า "ตอนดื่มนมต้องกินยาแคลเซียมด้วย ถึงจะตัวสูงขึ้น"

นี่คือสิ่งที่โจวอวี้หรู่ซื้อให้เธอ

ซ้ำยังบอกให้เธอกินวันละสองเม็ด โดยอ้างว่าดีต่อร่างกาย

เซวียเซินยื่นมือไปหาเธอ "เอายาแคลเซียมมานี่สิ อาขอดูหน่อย"

ติงเตี่ยนยื่นขวดยาให้

เซวียเซินหมุนเปิดฝา แล้วเทยาเม็ดสองสามเม็ดลงบนฝ่ามือ

เพียงมองแค่แวบเดียว สีหน้าก็ดำคล้ำจนแทบจะคั้นน้ำหมึกออกมาได้

ยาแคลเซียมงั้นเหรอ?

นี่น่ะหรือยาแคลเซียม?

นี่ไม่ใช่ยาแคลเซียมอะไรทั้งนั้น แต่เป็น...

ยานอนหลับ!!

ยามที่เซวียเฉินยังมีชีวิตอยู่ เขาถูกโรคมะเร็งทรมานจนนอนไม่หลับตลอดทั้งค่ำคืน

ยานอนหลับสารพัดรูปแบบ หมอสั่งจ่ายให้ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

ยาตัวอื่น เซวียเซินอาจจะไม่รู้จัก

แต่สำหรับยานอนหลับแล้ว เขาคุ้นเคยยิ่งกว่าหมอเสียอีก ไม่มีทางจำสลับระหว่างยาแคลเซียมกับยานอนหลับอย่างเด็ดขาด

ของอย่างยานอนหลับ หากกินมากเกินไปจะเสพติด และถึงขั้นทำลายระบบประสาทได้เลย!

โจวอวี้หรู่ จิตใจช่างชั่วช้าสารเลวสิ้นดี!!

เซวียเซินหน้าขรึมลง

เขาต่อสายโทรศัพท์หาจางเหมยหรันก่อนเป็นอันดับแรก

ในเวลาเดียวกัน

จางเหมยหรันมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของโจวอวี้หรู่

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน

ประตูห้องเปิดอยู่ จางเหมยหรันก็มองเห็นทันทีว่า...

โจวอวี้หรู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กำลังตัดเครปเค้กมะม่วง ในห้องทำงานมีกลิ่นหอมของชากุหลาบส้มโอ

แววตาของจางเหมยหรันเย็นเยียบ

พี่เลี้ยงเคยบอกกับเธอว่า อาหารกลางวันของติงเตี่ยนในวันนี้ ของหวานคือเครปเค้กมะม่วง และเครื่องดื่มคือชากุหลาบส้มโอ

เมื่อเห็นจางเหมยหรัน โจวอวี้หรู่ก็ชะงักไป "มีธุระ..."

จางเหมยหรันยกชาส้มโอบนโต๊ะขึ้นมาราดรดลงบนหัวของโจวอวี้หรู่ทันที

โจวอวี้หรู่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แผดเสียงด้วยความโกรธ "จางเหมยหรัน แกเป็นบ้าอะไรของแก ตัวเองคุมผัวตัวเองไม่อยู่ แล้วจะมาระบายอารมณ์ใส่คนอื่นหรือไง?"

จางเหมยหรันเงื้อมือตบหน้าโจวอวี้หรู่ไปฉาดหนึ่ง "ตบนี้ ตบที่แกแย่งข้าวกลางวันของเตี่ยนเตี่ยน"

โจวอวี้หรู่ดูเหมือนจะถูกตบจนมึนงง ยืนนิ่งไม่ไหวติง

"เพียะ—" จางเหมยหรันฟาดฝ่ามือที่สองใส่เธอ จนแก้มทั้งสองข้างบวมเป่งสมมาตรกัน ก่อนจะพูดกับโจวอวี้หรู่ว่า "ตบนี้ ตบที่แกหยิกแขนเตี่ยนเตี่ยนจนเป็นแผล"

โจวอวี้หรู่หัวเราะเยาะ พลางยั่วโมโหโดยเจตนา "แกมีหลักฐานเหรอ?"

จางเหมยหรันกระชากคอเสื้อของโจวอวี้หรู่ กำหมัดแน่น แล้วซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของโจวอวี้หรู่เต็มแรง

รูจมูกของโจวอวี้หรู่มีเลือดไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว

โจวอวี้หรู่ถูกต่อยจนซวนเซ ยืนไม่อยู่ ล้มกระแทกตู้ด้านหลังจนเกิดเสียงดังสนั่น

ไม่นานนัก รปภ. สองคนก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

โจวอวี้หรู่ชี้หน้าจางเหมยหรัน "อีนี่มันตบหน้าฉันไปสองที แถมยังต่อยจมูกฉันจนเลือดกำเดาไหลด้วย!"

"ส่งมันไปสถานีตำรวจเลยนะ!!"

โจวอวี้หรู่แสยะยิ้มอย่างสมใจ

เธอเคยได้ยินติงเจียจื้อพูดไว้ว่า...

การตบหน้าคนอื่น แถมยังต่อยจนเลือดกำเดาไหลนั้น สามารถสั่งกักขังได้สองสามวันอย่างไม่มีปัญหาแน่นอน

รปภ. ทั้งสองคนสบตากันแล้วลงกลอนล็อกประตูด้านใน จากนั้นจึงเดินตรงเข้าหาจางเหมยหรันแล้วจับแขนไพล่หลังเธอไว้ทันที

"ปล่อยนะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!" จางเหมยหรันดิ้นรนสุดชีวิต

ทว่ามือของ รปภ. ทั้งสองกลับแข็งแกร่งราวคีมเหล็ก ล็อกตัวเธอเอาไว้แน่นหนา

ยิ่งไปกว่านั้น รปภ. คนหนึ่งยังเริ่มมือไม้อยู่ไม่สุข แอบแตะเนื้อต้องตัวจางเหมยหรันอย่างไม่ซื่อตรง

จางเหมยหรันโกรธจนตัวสั่น "ไสหัวไป อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!!"

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและสิ้นหวัง ขยะแขยงจนแทบจะอาเจียนออกมา

ทว่ากลับขัดขืนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!

โจวอวี้หรู่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางเอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า "จางเหมยหรัน คราวก่อนแกทำให้ฉันกับเจียจื้อโดนจับ โดนถ่ายคลิปประจานจนชื่อเสียงป่นปี้ ยังจำได้อยู่ไหมล่ะ?"

จางเหมยหรันใจกระตุกวูบ

โจวอวี้หรู่หันไปมอง รปภ. ทั้งสองคน "ถ่ายรูปนังนี่เก็บไว้สักหน่อยซิ"

"โจวอวี้หรู่ แกกล้าเหรอ! พวกแกกำลังทำผิดกฎหมายนะ!!" นัยน์ตาของจางเหมยหรันแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

โจวอวี้หรู่หัวเราะเยาะ "แล้วแกกล้าไปแฉพวกเราเหรอ?"

"จางเหมยหรัน ถ้าพวกเราต้องติดคุก รูปของแกก็จะถูกเผยแพร่ไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ทำให้ครอบครัวของแก พ่อแม่ของแก ลูกสาวของแก ไม่มีวันเงยหน้าสู้ใครได้ตลอดชีวิต โดนคนตราหน้าชี้นิ้วด่าไปตลอดกาล! อย่างมากที่สุดพวกเราก็แค่พังพินาศไปด้วยกัน!"

โจวอวี้หรู่หันไปมอง รปภ. ทั้งสองคน "ลงมือสิ! มัวลังเลอะไรอยู่ หล่อนเป็นถึงบอสใหญ่ของบริษัท เงินค่าปิดปากไม่มีทางน้อยอยู่แล้ว!"

"อยากรวยต้องกล้าเสี่ยง เป็นลูกผู้ชายก็อย่าปอดแหก!"

ทันใดนั้นเอง——

ประตูห้องทำงานที่ถูกลงกลอนล็อกไว้ด้านใน ก็ถูกใครคนหนึ่งถีบเปิดออกอย่างแรง