ตอนที่ 67 ระบบวิวัฒนาการแล้ว ผังทักษะ

สิ่งที่เซวียเซินกำลังคิดอยู่ก็คือ...

คนปกติคนหนึ่ง

อยู่ ๆ ก็มองไม่เห็นขึ้นมา

คน ๆ นั้นนอกจากจะไม่สติแตกแล้ว ในทางกลับกัน ยังแสดงความห่วงใยภรรยาอย่างสุดซึ้งว่าตอนกลางคืนนอนห่มผ้าหรือเปล่า

สุขุมปล่อยวางได้ถึงระดับนี้...

ช่างเป็นนกกระจอกจิกตูดวัว โคตรจะเจ๋งจริง ๆ

แม่งไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!!

เมื่อเห็นสีหน้าซับซ้อนของเซวียเซิน จางเหมยหรันจึงถามขึ้น "เป็นอะไรไปคะ"

เซวียเซินดึงสติกลับมา ส่ายหน้า ในใจเริ่มมีข้อสันนิษฐานบางอย่าง "คุณจาง..."

จางเหมยหรัน "ปีนี้ฉันอายุสามสิบกว่าแล้ว เธอเรียกฉันว่าพี่ ก็สมควรอยู่นะคะ"

"พี่เหมยหรันครับ" เซวียเซินเออออตามน้ำอย่างว่าง่าย

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของจางเหมยหรัน +10]

เซวียเซิน : ?

ค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นมาแบบกะทันหันจริง ๆ

ใจหญิงหยั่งยากดั่งเข็มก้นมหาสมุทร ต่อให้งมขึ้นมาได้ก็ยังทิ่มแทงคน

[ค่าความประทับใจของจางเหมยหรัน: 15/100 (มิตรภาพ)]

เซวียเซินมองแถบค่าความประทับใจแล้วก็รู้สึกขำ

เมื่อมีค่าความประทับใจ เขาก็สามารถล่วงรู้ความเปลี่ยนแปลงในจิตใจของคนรอบข้างได้อย่างชัดเจน ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาเล่นตุกติกหรือแทงข้างหลังอีกต่อไป

จางเหมยหรันก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ไม่เช้าแล้ว เตี่ยนเตี่ยนลูกสาวฉันใกล้จะเลิกเรียนแล้ว ฉันต้องไปรับเธอที่โรงเรียนค่ะ"

"พี่เหมยหรันครับ คดีหย่าของคุณกับติงเจียจื้อ เพราะเกี่ยวข้องกับสิทธิในการเลี้ยงดูเตี่ยนเตี่ยน ดังนั้น...ผมยังมีคำถามอีกสองสามข้อที่อยากจะถามเตี่ยนเตี่ยนต่อหน้าครับ"

จางเหมยหรันหยิบกุญแจรถออกจากกระเป๋าแล้วกดปุ่ม

ในลานจอดรถมีเสียงปลดล็อกประตูดังแผ่วเบาขึ้น

"ขึ้นรถสิคะ เดี๋ยวรับเด็กเสร็จฉันเลี้ยงมื้อเย็นเอง เราค่อยกินไปคุยไป" จางเหมยหรันเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ

เซวียเซินไม่ได้นั่งเบาะหลัง แต่เลือกนั่งที่นั่งข้างคนขับ

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของจางเหมยหรัน +5]

เมื่อได้ยินว่าค่าความประทับใจเพิ่มขึ้น เซวียเซินก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ล้อกันเล่นหรือไง...

จางเหมยหรันเป็นถึงประธานหญิงของบริษัทยักษ์ใหญ่ อุตส่าห์ยอมลดตัวมาขับรถให้ด้วยตัวเอง นั่นแปลว่าเธอมองเขา เซวียเซินผู้นี้เป็นเพื่อนแล้ว

หากเขาไปนั่งเบาะหลัง นั่นไม่ใช่ว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เห็นจางเหมยหรันเป็นลูกน้องคอยรับใช้หรอกหรือ

[ติ๊ง!]

[เปิดใช้งานภารกิจ: ช่วยจางเหมยหรันชนะคดี หย่าขาดจากติงเจียจื้อให้ราบรื่นในชั้นศาลชั้นต้น]

[รางวัลภารกิจ: ผังทักษะการอ่านสีหน้าและภาษากายจุลภาค*1, ผังทักษะจิตวิทยา*1, ผังทักษะการเจรจาต่อรอง*1 คำใบ้: ผังทักษะทั้งสามชนิดอยู่ในระดับเริ่มต้น โปรดทำภารกิจให้สำเร็จมากขึ้นเพื่อเพิ่มระดับ]

เซวียเซิน : ?

ระบบวิวัฒนาการแล้ว!

ปืนลูกปรายอัปเกรดเป็นปืนใหญ่แล้วงั้นเหรอ

หลังจากตกตะลึง ตัวตนตัวน้อยในใจของเซวียเซินก็เท้าสะเอวทั้งสองข้าง หัวเราะลั่นไม่หยุด

เขาได้ของล้ำค่ามาแล้ว!!

ทั้งศาสตร์การอ่านสีหน้าและภาษากายจุลภาค จิตวิทยา และการเจรจาต่อรอง ล้วนเป็นสิ่งดีเลิศและเป็นสมบัติล้ำค่าที่คนเป็นทนายความยากจะพบเจอได้

นี่ไม่ใช่สิ่งที่การให้รางวัลเป็นเงินไม่กี่หมื่นหยวนแบบเรียบง่ายจะเทียบติดได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น จากการชนะคดีหลายคดีก่อนหน้านี้ ทั้งเงินรางวัลจากระบบ ค่าว่าความ และเงินโดเนทจากการไลฟ์สดเผยแพร่ความรู้กฎหมาย รวม ๆ กันแล้วเขาก็มีเงินเก็บหลายแสนหยวนแล้ว

เมื่อเทียบกับเงินทองแล้ว เซวียเซินเห็นคุณค่าของทักษะที่นำไปใช้ได้จริงเหล่านี้มากกว่า

[ติ๊ง! เนื่องจากภารกิจครั้งนี้ไม่มีรางวัลเป็นเงินสด ผังทักษะจิตวิทยา (ระดับเริ่มต้น) จึงดรอปล่วงหน้า]

[ยินดีด้วยโฮสต์ ได้รับผังทักษะจิตวิทยา*1 ต้องการใช้งานหรือไม่]

เซวียเซินท่องตอบในใจ "ใช้งาน"

สิ้นเสียงนั้น

กระแสข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเซวียเซินอย่างบ้าคลั่ง ความรู้และประสบการณ์ทางจิตวิทยาจำนวนมากกระตุ้นเซลล์สมองทุกเซลล์ของเขาอย่างต่อเนื่อง

ปริมาณข้อมูลมหาศาลเกินไป

ศีรษะของเซวียเซินปวดร้าวราวกับจะระเบิดออก

จนกระทั่งจางเหมยหรันขับรถมาถึงบริเวณใกล้เคียงโรงเรียนประถมที่เตี่ยนเตี่ยนเรียนอยู่ อาการปวดหัวของเซวียเซินถึงค่อยทุเลาลงเล็กน้อย

หลังจากจอดรถสนิทแล้ว จางเหมยหรันก็ก้าวลงจากรถ

"เตี่ยนเตี่ยน!" จางเหมยหรันดันแว่นกันแดดบนสันจมูกขึ้น แล้วกวักมือเรียกเด็กหญิงตัวน้อยที่มัดผมทรงทวินเทลตรงหน้าประตูโรงเรียน

เซวียเซินมองตามสายตาของจางเหมยหรันไป

เด็กหญิงตัวน้อยสะพายกระเป๋านักเรียนเดินเข้ามา และเอ่ยปากอย่างว่าง่าย "แม่คะ"

จางเหมยหรันจูงมือเตี่ยนเตี่ยน ถามขึ้นลอย ๆ "มื้อเที่ยงที่คุณป้าแม่บ้านเอาไปส่งให้ มีอะไรอร่อย ๆ บ้างจ๊ะ"

เตี่ยนเตี่ยนก้มหน้า "มีปลา มีเนื้อ ผัก แล้วก็ข้าว กับเผือกค่ะ"

ในตอนนั้นเอง

เซวียเซินจับจ้องสีหน้าของเตี่ยนเตี่ยน ในหัวพลันปรากฏข้อมูลหลากหลายรูปแบบขึ้นมา

ซึ่งตรงกับอาการของเตี่ยนเตี่ยนอย่างต่อเนื่อง

แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ ความถี่ในการกะพริบตาเพิ่มขึ้น แขนขาเคลื่อนไหวไม่เป็นธรรมชาติ ในทางจิตวิทยา สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพฤติกรรมของการโกหก

เตี่ยนเตี่ยน...กำลังโกหก

จางเหมยหรันถามต่อ "อยู่ที่โรงเรียนเรียนเป็นยังไงบ้าง มีครูตีหนูไหม"

เตี่ยนเตี่ยนเหลือบตาไปทางขวาบน "ไม่ได้ตีค่ะ"

เซวียเซินลูบคางตัวเอง

เตี่ยนเตี่ยน...โกหกอีกแล้ว

เวลาที่คนเราพยายามนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริง สายตาจะมองไปทางซ้ายบน

แต่เวลาที่คนเราโกหก สายตาจะมองไปทางขวาบน

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่โกหกจะหลีกเลี่ยงการใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว และพยายามเลี่ยงการเอ่ยถึงตัวเองให้ได้มากที่สุด

นี่คือความรู้พื้นฐานทางจิตวิทยา

"พี่เหมยหรันครับ" เซวียเซินเอ่ยปาก ขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างจางเหมยหรันกับเตี่ยนเตี่ยน

การที่เขาพูดขึ้นมากะทันหัน

ทำให้เตี่ยนเตี่ยนเงยหน้าขึ้นมองสำรวจเซวียเซินด้วยความสงสัย

"นี่ลูกสาวพี่เอง ชื่อเตี่ยนเตี่ยน ชื่อจริงติงเตี่ยนจ้ะ" จางเหมยหรันแนะนำให้เซวียเซินรู้จัก

"เตี่ยนเตี่ยน เรียกคุณอาเซวียสิจ๊ะ"

"สวัสดีค่ะคุณอาเซวีย" พอทักทายเสร็จ เตี่ยนเตี่ยนก็ปีนขึ้นไปนั่งบนคาร์ซีทสำหรับเด็กที่เบาะหลังอย่างเงียบ ๆ

เซวียเซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนจางเหมยหรันไปตามตรง "พี่เหมยหรันครับ เตี่ยนเตี่ยน...เหมือนจะโกหกนะครับเมื่อกี้"

[ติ๊ง! ระดับความประทับใจของจางเหมยหรัน -10]

จางเหมยหรันหรี่ตาลง สายตาที่มองเซวียเซินเริ่มแฝงความไม่พอใจ "เซวียเซิน ลูกสาวพี่เป็นเด็กดีมาตลอดนะ แกไม่เคยพูดโกหกหรอก"

เซวียเซินส่ายหน้า "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ผมแค่กลัวว่าน้องจะถูกรังแกที่โรงเรียน"

[ระดับความประทับใจของจางเหมยหรัน -10]

จางเหมยหรันชี้ไปที่ประตูโรงเรียนด้านหลังเซวียเซิน น้ำเสียงราบเรียบ

"ที่นี่เป็นโรงเรียนประถมที่มีทีมครูเก่งที่สุดในลี่เฉิงแล้วนะ ครูทุกคนจบปริญญาเอกกันหมด"

"ถูกรังแกงั้นเหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"

"ทนายเซวีย คุณคิดมากเกินไปแล้วละ"

"อีกอย่าง พี่ก็แค่ถามเตี่ยนเตี่ยนว่าตอนเที่ยงกินอะไร โดนคุณครูตีมาหรือเปล่า เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องโกหกกัน?"

เซวียเซินไม่ได้อธิบายอะไรมากความ

เขาโน้มตัวลงมองเตี่ยนเตี่ยนที่นั่งอยู่เบาะหลัง "เตี่ยนเตี่ยน อาเซวียขอถามคำถามหนูสองข้อได้ไหมครับ"

เตี่ยนเตี่ยนพยักหน้า

เซวียเซิน "ข้าวกล่องมื้อเที่ยงที่คุณป้าแม่บ้านเอาไปส่งให้ ในกล่องเป็นปลากะพงปากเหลือง หรือว่าปลาหวางปลาแม่น้ำแยงซีครับ"

"ปลากะพงปากเหลืองค่ะ" คล้ายกลัวว่าเซวียเซินจะไม่เชื่อว่าเธอกินปลา เตี่ยนเตี่ยนจึงรีบเสริมอีกประโยค "คุณป้าแม่บ้านบอกเองค่ะว่าเป็นปลากะพงปากเหลือง"

สีหน้าของจางเหมยหรันเปลี่ยนไปทันที

ปลากะพงปากเหลืองชั่งละสองหมื่นหยวน ส่วนปลาหวางแม่น้ำแยงซีชั่งละแปดพันหยวน

ที่บ้านเธอไม่เคยซื้อปลาแพงขนาดนั้นมาก่อน

และคุณป้าแม่บ้านก็ไม่มีทางพูดแบบนั้นแน่นอน

เตี่ยนเตี่ยนโกหกจริง ๆ

เซวียเซินถามต่อ "ที่คุณครูที่โรงเรียนตีหนู เจ็บไหมครับ"

เตี่ยนเตี่ยนกัดริมฝีปาก "...เจ็บค่ะ"

จางเหมยหรันไม่อยากจะเชื่อ เธอขึ้นเสียงสูงถามทันที "เมื่อกี้หนูเพิ่งบอกว่าครูไม่ได้ตีหนูไม่ใช่เหรอ ใครตีหนู ครูคนไหนตี แล้วเขาตีหนูตรงไหน"

เตี่ยนเตี่ยนชำเลืองมองจางเหมยหรันด้วยความหวาดกลัว "คะ...คือครูโจวค่ะ"

"คะ...ครูเขาใช้เล็บหยิกแขนหนูค่ะ"

"แม่คะ หนูเจ็บ หนูไม่ไปโรงเรียนแล้วได้ไหมคะ"

จางเหมยหรันถลกแขนเสื้อของเตี่ยนเตี่ยนขึ้นทันที

เมื่อเห็นรอยฟกช้ำเขียวคล้ำเป็นจ้ำ ๆ บนแขนขาวผ่อง มีรอยเล็บจิกเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวฝังลึก และยังมีคราบเลือดซึมอยู่

จางเหมยหรันโกรธจนแทบอยากจะฆ่าคน

เธอขมวดคิ้วแน่น

แต่ทว่า...

ในบรรดาครูประจำชั้นของห้องเตี่ยนเตี่ยน ไม่มีใครแซ่โจวนี่นา

จางเหมยหรันถาม "ครูโจวคนไหน บอกแม่มาตามตรงนะ ไม่อย่างนั้นแม่จะโกรธแล้ว"

พอโดนขู่แบบนี้ เตี่ยนเตี่ยนก็สารภาพออกมาจนหมด "คือครูโจวอวี้หรู่ที่เพิ่งมาใหม่เมื่อวานค่ะ ครูเขาสอนวิชาภาษาจีน"

"กล่องข้าวที่คุณป้าแม่บ้านเอามาส่งให้ ก็โดนคุณครูโจวเอาไปกินเหมือนกันค่ะ"

โจวอวี้หรู่...

จางเหมยหรันหรี่ตาลงแล้วหัวเราะเยาะในลำคอ

เมื่อไม่นานมานี้...

ผู้หญิงที่ติงเจียจื้อนอกใจไปหา ชู้รักคนนั้น ก็ชื่อโจวอวี้หรู่ไม่ใช่หรือยังไงกัน

ติงเจียจื้อ

แกแน่มาก แน่จริง ๆ

ถึงขั้นให้เมียน้อยมาเป็นครูสอนภาษาจีนให้ลูกสาวของเมียหลวงเนี่ยนะ...

ช่างเอามีดมากรีดก้นจริง ๆ...

ได้เปิดหูเปิดตากันเลยทีเดียว