ตอนที่ 66 สามภาพลวงตาอันยิ่งใหญ่ของชีวิต มือถือสั่น เราพลิกกลับมาชนะได้ เธอชอบฉัน

เมื่อได้ยินชื่อติงเจียจื่อ

สีหน้าของแพทย์ผู้ผ่าตัดเย็นชาลงเล็กน้อย ชี้ไปที่ป้ายชื่อบนอกตัวเอง "ผมแซ่จ้าว ไม่ได้แซ่ติง"

"ผมชื่อจ้าวสื่อ ไม่ได้ชื่อติงเจียจื่อด้วย"

บนป้ายชื่อเขียนไว้ว่า...

แผนกศัลยกรรมระบบประสาท จ้าวสื่อ

จ้าวสื่อ "ต่อให้ผมช่วยคุณ แต่ห้องผ่าตัดทั้งห้องก็ไม่ได้มีผมเป็นหมออยู่แค่คนเดียว คดีอาญาก็ไม่มีทางหาหมอมาเบิกความแค่คนเดียวหรอก"

ติงเจียจื้ออึกอัก อยากจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องพักผู้ป่วยเสียก่อน

ติงเจียจื้อ "ใครน่ะ"

นอกประตูมีเสียงเกียจคร้านของเซวียเซินดังเข้ามา "ทนายติง มีเรื่องอยากรบกวนคุณสักหน่อยครับ"

ใบหน้าของติงเจียจื้อมืดครึ้มลง เน้นเสียงย้ำว่า "เซวียเซิน! ตาฉันบอดแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นคนตาบอดโว้ย!!"

"อ๋อ ได้ๆๆ ทนายคนตาบอดติงผู้สูญเสียการมองเห็น มีเรื่องอยากรบกวนคุณสักหน่อยครับ" พอสิ้นเสียง เซวียเซินก็ผลักประตูเดินเข้ามา

ทนายคนตาบอดติง : ????

เขารีบก้มหน้าลงทันที

กลัวเหลือเกินว่าเซวียเซินจะจับได้ว่าตาของตัวเองไม่ได้บอด

เซวียเซิน "ทนายติง ผมมาหาคุณเพราะอยากจะมารับทะเบียนสมรสของคุณกับจางเหมยหรันน่ะครับ"

คดีฟ้องหย่า

ตอนยื่นฟ้อง จำเป็นต้องแสดงทะเบียนสมรส

ทว่าติงเจียจื้อกลับแอบซ่อนทะเบียนสมรสฉบับของจางเหมยหรันเอาไว้

เมื่อได้ยินคำพูดของเซวียเซิน ติงเจียจื้อก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก้มหน้าพลางพูดว่า "นายชนะคดีราบรื่นเกินไปจนหน้ามืดตามัวไปแล้วหรือไง"

"เซวียเซิน ตอนฉันเรียนปริญญาเอก สาขาที่ฉันเรียนก็คือกฎหมายว่าด้วยครอบครัวและการสมรส"

"คดีนี้นายไม่มีทางชนะหรอก"

"แล้วก็รบกวนนายช่วยบอกจางเหมยหรันด้วยว่า การหย่าครั้งนี้เธอไม่มีทางหย่าได้สำเร็จ"

"ต่อให้หย่าได้จริง ฉันก็มั่นใจว่าจะทำให้เธอต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่าแบบไม่ได้อะไรติดมือเลย! แถมยังต้องชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!!"

ติงเจียจื้อมั่นใจมาก

ในมือเขามีพยานหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถพลิกสถานการณ์ได้

หากงัดหลักฐานชิ้นนี้ออกมา ก็เพียงพอจะผลักจางเหมยหรันลงสู่ทางตันได้เลย

ส่วนเซวียเซินน่ะหรือ...

ก็แค่น้องใหม่ตัวเล็กๆ ในวงการทนายความ

ชนะคดีแค่สองคดีก็อวดดีโอหังจนเหลิงลืมตัวไปหมดแล้ว

"ทนายติงครับ..." เซวียเซินส่งเสียงขัดความคิดของติงเจียจื้อ "คดีนี้ผมไม่มีทางแพ้หรอกครับ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นคดีที่ต้องแพ้อย่างแน่นอน ผมก็จะต้องกัดคุณไม่ปล่อยให้ถึงที่สุดอยู่ดี!"

ติงเจียจื้อชะงักไป ถามเซวียเซินอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ทำไมกัน จางเหมยหรันจ่ายค่าทนายให้นายเท่าไหร่กันแน่"

ทนายความจำนวนมากกลัวว่าการแพ้คดีจะกระทบชื่อเสียง จึงไม่ยอมรับทำคดีที่มีอัตราการชนะต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้เลย

ต่อให้รับทำ ก็จะเกลี้ยกล่อมให้ลูกความยอมความเป็นการส่วนตัวและเข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ยประนีประนอม

เซวียเซิน "เรื่องค่าทนายของผม คงไม่ต้องรบกวนให้ทนายติงมากังวลแทนหรอกครับ"

"ติงเจียจื้อ ผมไม่เหมือนคุณ"

"ที่รับว่าความคดีนี้ ก็เพราะอยากจะสั่งสอนเศษสวะที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แม้กระทั่งลูกสาวตัวเองก็ยังคิดจะแตะต้องอย่างคุณด้วย!"

ติงเจียจื้อกระตุกมุมปากเย้ยหยัน "ไร้เดียงสา!"

แตะต้องลูกสาวตัวเองงั้นหรือ

แล้วมันจะทำไมล่ะ

เรื่องพรรค์นี้ถ้าจางเหมยหรันมีหลักฐาน เธอคงไม่ทนเขามาจนถึงป่านนี้หรอก

ติงเจียจื้อล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ควักเอาทะเบียนสมรสฉบับของจางเหมยหรันออกมาแล้วโยนให้เซวียเซิน

เซวียเซินรับทะเบียนสมรสมาแล้วหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อออกมาจากโรงพยาบาล

จางเหมยหรันที่รออยู่ตรงลานจอดรถใต้ดินด้านนอกเอ่ยถามเซวียเซิน "ทนายเซวียคะ ต่อไปพวกเราต้องทำยังไงกันดีคะ"

เซวียเซินลังเลไปเล็กน้อย

สาขาของกฎหมายมีมากมายหลากหลาย

กฎหมายว่าด้วยครอบครัวและการสมรสไม่ใช่สายหลักที่เขาศึกษาค้นคว้า

เขารู้เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น

จู่ๆ คดีฟ้องหย่าก็ตกลงมาใส่...

แถมทรัพย์สินร่วมกันของสามีภรรยาคู่นี้ยังไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ อีกด้วย...

จะทำยังไงดีล่ะ

ถ้าบอกว่าตัวเองไม่รู้จะทำอย่างไร ความไว้วางใจที่จางเหมยหรันมีต่อเขาก็คงพังทลายลงจนหมดสิ้น

ตอนนั้นเอง เซวียเซินก็นึกขึ้นได้

เขาเป็นคนที่มี "ระบบสืบค้นข้อมูลทางกฎหมาย" อยู่นี่นา

เซวียเซินรีบค้นหาข้อบัญญัติ คำอธิบาย และระเบียบปฏิบัติที่เกี่ยวข้องในบรรพครอบครัวแห่ง "ประมวลกฎหมายแพ่ง" และ "ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง" ทันที

เขาเพียงแค่นึกสั่งการระบบในใจ

การสืบค้นของระบบเสร็จสิ้นลงในชั่วพริบตาเพียงไม่กี่วินาทีสั้นๆ

ในชั่วพริบตานั้น ข้อกฎหมายและข้อมูลอันมหาศาลก็ปรากฏขึ้นในสมองของเซวียเซิน

เซวียเซินพูดกับจางเหมยหรัน "คุณจางครับ คดีหย่าร้าง ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นน้อยมากที่จะพิพากษาให้หย่ากันโดยตรง ส่วนใหญ่จะสั่งให้ไกล่เกลี่ย แล้วค่อยให้มายื่นฟ้องใหม่ในอีกหกเดือนข้างหน้า ยกเว้น..."

"ยกเว้นอะไรคะ"

เซวียเซินกล่าว "ยกเว้นว่า ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาจะแตกหักจนไม่อาจประสานได้ครับ"

จางเหมยหรันหัวเราะ "ฉันออกมาเช่าห้องอยู่ข้างนอกคนเดียว แยกกันอยู่กับเขามาครึ่งปีแล้ว นี่ไม่นับว่าความสัมพันธ์แตกหักหรือคะ"

"ทนายเซวียคะ สัญญาเช่าห้องใช้เป็นพยานหลักฐานได้ไหมคะ"

เซวียเซิน "ได้ครับ"

เซวียเซินยังได้ยกตัวอย่างพยานหลักฐานอีกหลายประเภทที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าความสัมพันธ์แตกหักให้จางเหมยหรันฟัง

อย่างเช่น ประวัติการโทรจากบริษัทเครือข่ายโทรศัพท์ คำให้การของเพื่อนร่วมงาน...

แต่ทว่า เรื่องที่เซวียเซินคิดได้นั้น เห็นได้ชัดว่าติงเจียจื้อก็คิดได้เช่นกัน

สองสามีภรรยาไม่ได้ส่งข้อความวีแชตหากันมาเกือบครึ่งปีแล้ว

แต่วันนี้ ติงเจียจื้อกลับส่งข้อความเสียงทางวีแชตมาหาจางเหมยหรัน แสดงความห่วงใย เพราะกลัวว่าจางเหมยหรันจะนำสืบพยานหลักฐานว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาแตกหักแล้ว

ติงเจียจื้อ "เหมยหรัน อากาศหนาวแล้ว อย่าลืมห่มผ้าหนาๆ เพิ่มอีกล่ะ ระวังจะหนาวเอาได้นะ"

จางเหมยหรันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "อากาศหนาวแล้ว อย่าลืมเอาผ้าห่มไปปูเพิ่มในโลงศพของแกด้วยล่ะ ระวังจะหนาวตาย"

ติงเจียจื้อทำราวกับฟังน้ำเสียงของจางเหมยหรันไม่ออก ส่งข้อความเสียงตอบกลับมาอีกข้อความ "เหมยหรัน ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณยังชอบผมอยู่"

เซวียเซินส่ายหน้า

สามภาพลวงตาอันดับต้นๆ ในชีวิตคนเรา——

โทรศัพท์สั่น เราพลิกกลับมาชนะได้ และเธอชอบเรา

แต่ทว่า...

เซวียเซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนำข้อความเสียงหลายข้อความที่ติงเจียจื้อเพิ่งส่งมาทบทวนในหัวอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง

พอนึกทบทวนดูแบบนี้ เขาก็ถึงกับอึ้งไปในพริบตา!

เขานึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเซวียเซินก็พลันเปลี่ยนไปในทันที