ตอนที่ 65 แพทย์ผู้ผ่าตัด ติงเจียจื่อ

เซวียเซิน "คุณตำรวจครับ ลองไปสอบถามแพทย์ผู้ผ่าตัดดู ก็น่าจะวินิจฉัยได้แล้วว่าบาดแผลที่ท้ายทอยของติงเจียจื้อเกิดจากการถูกคนผลักล้มจนศีรษะฟาดพื้น หรือว่าเขากำกับบทแสดงเองแกล้งล้มลงไปกันแน่"

ใบหน้าของติงเจียจื้อฉายแววลนลาน เขาหันไปมองจางเหมยหรันแล้วพูดว่า

"จางเหมยหรัน เห็นแก่ที่เราเคยเป็นสามีภรรยากัน ฉันยังไม่ทันได้ฟ้องเธอข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา เธอก็สั่งให้ทนายมากัดฉันตอบแล้วเหรอ!"

ยังไม่ทันที่จางเหมยหรันจะได้พูดอะไร

ติงเจียจื้อก็พูดขึ้นอีก "ก่อนผ่าตัด ตอนที่หมอฉีดยาชาให้ฉัน ฉันได้ยินพวกเขาบอกว่าแผลที่ท้ายทอยของฉันต้องเย็บอย่างน้อยสิบกว่าเข็ม"

"คุณตำรวจครับ ผมเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วนะ!"

"ผมจะยอมเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อไปใส่ร้ายภรรยาของผมได้ยังไงกันครับ"

ตำรวจทั้งสองนายสบตากัน

รู้สึกว่าที่พูดมาก็น่าฟังอยู่บ้าง

ต่อให้มีความแค้นฝังลึกแค่ไหน ก็คงไม่ถึงขั้นลงมือกับตัวเองโหดเหี้ยมขนาดนี้กระมัง

ตำรวจไว้หนวดสั้นที่ดูมีอายุขึ้นมาหน่อยเอ่ยปากขึ้น "คุณติง คุณพักรักษาตัวให้ดีก่อนเถอะครับ บาดแผลมีปัญหาอะไรหรือไม่ เดี๋ยวพวกเราจะไปสอบถามแพทย์ผู้ผ่าตัดของคุณเอง"

ตำรวจรูปร่างท้วมที่อายุน้อยกว่าถามขึ้น "คุณติง ตอนนี้คุณสะดวกให้ปากคำกับพวกเราไหมครับ"

ติงเจียจื้อ "สะดวกครับ การให้ความร่วมมือกับการทำงานของตำรวจเป็นหน้าที่ที่ผมพึงทำอยู่แล้ว สมควรทำครับ แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไรครับ" ตำรวจร่างท้วมถาม

ติงเจียจื้อเหลือบมองเซวียเซินแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "คุณตำรวจครับ ช่วงนี้ภรรยาของผมกำลังมีปากเสียงกับผม ประชดประชันว่าจะหย่า เซวียเซินเป็นทนายความตัวแทนของภรรยาผม ก่อนจะทำบันทึกปากคำ ผมมีเรื่องอยากจะถามทนายเซวียสักสองสามคำถามครับ"

ติงเจียจื้อได้รับบาดเจ็บในห้องทำงานของเซวียเซิน

บาดเจ็บที่ท้ายทอย เย็บไปถึงสิบหกเข็ม

หากเป็นการไตร่ตรองไว้ก่อนเพื่อเจตนาทำร้ายร่างกายจริง ๆ ดีไม่ดีอาจเข้าข่ายความผิดฐานทำร้ายร่างกายโดยเจตนา หรือกระทั่งพยายามกระทำความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนาด้วยซ้ำ

ทั้งตามหลักเหตุและผล ตำรวจก็ต้องสอบถามเซวียเซินอยู่แล้ว

ตำรวจไว้หนวดสั้นพยักหน้า "คุณถามสิ"

ติงเจียจื้อกล่าวว่า "วันนี้เป็นวันแรกที่ผมเข้าทำงานที่สำนักงานกฎหมายจวินจิ่ง เซวียเซินเป็นเพื่อนเก่าของผม พวกเราสนิทกันมาก ผมถึงได้นำใบชาและของขวัญตั้งใจจะไปเยี่ยมเขาที่ห้องทำงาน"

"ใครจะไปรู้...พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของทนายเซวีย ก็ได้ยินเสียงภรรยาผม ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ภรรยาผมยังบอกว่าจะมอบบ้านให้ทนายเซวียหนึ่งหลัง แล้วยังจะแถมรถให้อีกคันด้วย"

"ทนายเซวียครับ ช่วงนี้ภรรยาผมเอาแต่ตามตื๊อขอหย่ากับผม ทำไมเธอถึงต้องมอบบ้านกับรถให้คุณด้วยล่ะครับ"

ตำรวจไว้หนวดสั้นขมวดคิ้วมุ่น

สายตาที่มองเซวียเซินแฝงแววสงสัยและพิจารณาประเมินดู

ตอนตรวจสถานที่เกิดเหตุ เขาเห็นโต๊ะน้ำชาเปื้อนคราบเลือดในห้องทำงานของเซวียเซินจริง ๆ รวมถึงกุญแจดอกนั้นบนโต๊ะน้ำชาด้วย

เป็นบ้านของโครงการอวี้จิ่งวาน

ทำเลดี ทั้งยังอยู่ในเขตโรงเรียนชื่อดัง อากาศถ่ายเท มีหน้าต่างบานจรดพื้นและระเบียง

กระทั่งพวงกุญแจยังฝังเพชรเม็ดเล็กและสลักโลโก้ของอวี้จิ่งวานเอาไว้

หากเซวียเซินกับจางเหมยหรันไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน จางเหมยหรันจะให้บ้านแก่เซวียเซินทำไมกัน!

ในหัวของตำรวจไว้หนวดสั้นผุดคำสองคำขึ้นมา

เลี้ยงดู

จางเหมยหรันขมวดคิ้ว "ติงเจียจื้อ! แกซื้อบ้านซุกผู้ช่วยสาวไว้เป็นเมียน้อย นั่นมันแกเป็นคางคกผสมพันธุ์กบ หน้าตาก็อัปลักษณ์แต่ริเล่นพิเรนทร์!"

"อย่าเอาความคิดลามกสกปรกของตัวเองมาตัดสินคนอื่น แล้วคิดว่าทุกคนจะเล่นสกปรกโสโครกเหมือนแก ฉันกำลังจ่ายค่าวิชาชีพทนายให้ทนายเซวีย เพื่อให้เขาเป็นทนายความตัวแทนในคดีฟ้องหย่าของเราต่างหาก!"

จางเหมยหรันมีสติและมีเหตุผลมาก

แต่น่าเสียดาย ติงเจียจื้อเป็นทนายความ ย่อมเชี่ยวชาญการใช้โวหารเล่นลิ้นแถเอาตัวรอดเป็นที่สุด

เขาทำสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจกระจ่างแจ้ง "สงสัยผมจะเอาต์ไปแล้ว ไม่รู้เลยว่าค่าวิชาชีพทนายสามารถให้เป็นบ้านได้ด้วย เข้าใจผิดทนายเซวียไปเสียได้ ขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษจริง ๆ"

คำขอโทษเพียงประโยคเดียว กลับยิ่งทำให้ตำรวจไว้หนวดสั้นสงสัยในตัวเซวียเซินลึกซึ้งยิ่งขึ้น

จางเหมยหรันยกบ้านให้เซวียเซิน ความสัมพันธ์ย่อมไม่ธรรมดา

เช่นนั้นแล้ว...

เป็นไปได้หรือไม่ว่า ที่จางเหมยหรันกับติงเจียจื้อมีปัญหาขอหย่ากัน ก็เป็นเพราะเซวียเซิน

และเซวียเซินเพื่อหวังทรัพย์สิน จึงสมคบคิดกับจางเหมยหรันเพื่อจะฆ่าติงเจียจื้อให้ตาย

ตำรวจไว้หนวดสั้นรู้สึกว่า...

นี่อาจเป็นการฆาตกรรมที่มีการวางแผนมาอย่างยาวนาน เป็นคดีอาญาคดีหนึ่ง

เซวียเซินมีทั้งมูลเหตุจูงใจในการฆ่า และมีทั้งข้อสงสัยว่าเป็นคนร้าย

บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดจนชวนให้อึดอัด

ทันใดนั้นเอง ในอากาศก็มีเสียง "พรืด" แผ่วเบาดังขึ้นมา

เซวียเซินแค่นหัวเราะออกมา "ทนายติง ตกลงคุณเป็นทนายความ หรือว่าเป็นหมอความชั่วกันแน่ครับ"

หมอความชั่ว ก็คือคนที่จงใจยุยงให้เกิดการฟ้องร้องคดีความเพื่อแสวงหาผลประโยชน์เข้าตัวเอง

ติงเจียจื้อ "คุณหมายความว่ายังไง"

เซวียเซินเบนสายตาไปยังจี้หราน ผู้ช่วยทนายที่มีตัวตนเบาบางเป็นอย่างยิ่งซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง แล้วยิ้มพลางพูดว่า

"ตอนที่คุณจางมอบบ้านหลังนั้นให้ผม จี้หรานผู้ช่วยของผมก็ยืนอยู่ข้าง ๆ อยู่ในเหตุการณ์ตลอดเวลาครับ"

"ถ้าหากผมกับคุณจางมีความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เปิดเผยไม่ได้จริง ก็คงไม่ถึงขั้นมอบรถมอบบ้านกันต่อหน้าผู้ช่วยหรอกมั้งครับ"

ตำรวจไว้หนวดสั้นชะงักไป "มีคนอื่นอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเหรอ ไม่ใช่พวกคุณอยู่กันตามลำพังสองต่อสองหรอกหรือ"

เพราะเมื่อครู่นี้ติงเจียจื้อใช้คำว่า "ชายโสดหญิงหม้ายอยู่ด้วยกันตามลำพัง"

ตำรวจไว้หนวดสั้นจึงด่วนตัดสินล่วงหน้า คิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าในห้องทำงานของเซวียเซินมีเพียงจางเหมยหรันกับเซวียเซินแค่สองคน

น้ำเสียงของเซวียเซินหนักแน่นมั่นใจ "ย่อมไม่ใช่แน่นอนครับ"

สีหน้าของติงเจียจื้อเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทว่าทนายรุ่นเก๋าที่โลดแล่นอยู่ในฝ่ายกฎหมายของเหม่ยเหม่ยชิงถวนมานานนับสิบปี ไหนเลยจะเป็นพวกไร้ฝีมือทั่วไปได้!

การตอบสนองต่อสถานการณ์ของติงเจียจื้อรวดเร็วมาก เขากล่าวขอโทษเซวียเซินในทันที "ขอโทษด้วยครับทนายเซวีย ผมแคร์เหมยหรันมากเกินไป กังวลมากเกินไปว่าเธอจะไม่ต้องการสามีอย่างผมแล้วไปมีคนใหม่ เลยไม่ได้สังเกตว่ามีผู้ช่วยของคุณอยู่ในห้องด้วย"

ติงเจียจื้อแสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสาเหมือนคนไม่มีเล่ห์เหลี่ยม "ผู้ช่วยของคุณก็ช่างเก็บตัวเงียบเชียบเสียจริง ไม่ยิ้มไม่พูดจา สมแล้วที่เป็นคนสนิทของคุณ"

เขาจงใจเน้นเสียงหนักตรงคำว่าคนสนิท

จี้หรานเป็นคนสนิทของเซวียเซิน

ย่อมสวมกางเกงตัวเดียวกัน หายใจรูจมูกเดียวกันกับเซวียเซิน

ดังนั้นคำให้การของจี้หรานจึงไม่อาจเชื่อถือได้ และไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าระหว่างเซวียเซินกับจางเหมยหรันบริสุทธิ์ผุดผ่องจริง

"แต่ว่า..." เซวียเซินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยเรียบ ๆ "ผมกับจี้หรานเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะครับ"

ติงเจียจื้อ : ?

แววตาของเซวียเซินฉายประกายล้อเลียน "เมื่อช่วงเช้าวันนี้ จี้หรานเพิ่งมาสัมภาษณ์ตำแหน่งผู้ช่วยของผมที่สำนักงานกฎหมาย เราสองคนเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกครับ"

ติงเจียจื้อ : ??

เซวียเซินมองเขาอย่างนึกสนุก "จะเรียกว่าคนสนิท คงยังเร็วไปหน่อยครับ"

จี้หรานพยักหน้า ก่อนจะพูดกับตำรวจด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า

"คุณตำรวจครับ เมื่อก่อนผมเคยเป็นผู้พิพากษา ภายหลังลาออกมา"

"ผมเพิ่งผ่านการสัมภาษณ์ของสำนักงานกฎหมายจวินจิ่ง ไม่ได้มีความสัมพันธ์ส่วนตัวอะไรกับทนายเซวียเลยครับ"

"ตอนที่คุณจางเหมยหรันมาหาทนายเซวีย ผมอยู่ในเหตุการณ์ตลอด ทั้งสองคนบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่แน่นอนครับ"

ตำรวจไว้หนวดสั้นพยักหน้า ถามว่า "คุณอยู่ในเหตุการณ์ตลอด แล้วคุณได้ยินอะไรบ้างล่ะ"

สิ้นเสียงคำถามนี้ของตำรวจไว้หนวดสั้น

ห้องผู้ป่วยก็พลันเงียบสงัดลง

ท่ามกลางความเงียบงัน จี้หรานก็เปิดปากพูดขึ้น

"ผมได้ยินคุณจางบอกว่า ทนายติงนอกใจไปนอนกับผู้หญิงอื่น แล้วถูกตำรวจปราบปรามการค้าประเวณีจับกุม เกือบถูกควบคุมตัวเพราะซื้อบริการทางเพศครับ"

"แล้วผมยังได้ยินคุณจางบอกอีกว่า ทนายติงแอบถ่ายรูปลูกสาวตัวเองตอนอาบน้ำ"

"คุณจางยังบอกด้วยว่า ทนายติงทำประกันอุบัติเหตุและเสียชีวิตวงเงินสูงลิ่วให้สองแม่ลูก โดยระบุชื่อผู้รับผลประโยชน์เป็นชื่อของทนายติงเอง"

"เรื่องพวกนี้... ทนายติงยอมรับทั้งหมดแล้วครับ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ

ตำรวจไว้หนวดสั้นกับตำรวจร่างอ้วนก็หันขวับไปมองติงเจียจื้อด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู

ทนายความที่ปากพร่ำบอกว่ามีศรัทธาในกฎหมายเนี่ยนะ...

ถูกตำรวจปราบปรามการค้าประเวณีจับกุม?

แอบถ่ายรูปลูกสาวตัวเองตอนอาบน้ำ?

แถมยังทำประกันอุบัติเหตุและเสียชีวิตวงเงินสูงให้ภรรยากับลูกสาวตัวเองอีกเหรอ

นี่มันตัวบัดซบอะไรกันเนี่ย???

ตำรวจไว้หนวดสั้นเอ่ยกับติงเจียจื้อ "คุณติง—"

เพิ่งจะพูดคำว่าคุณติงออกมาได้เพียงแค่นั้น

จู่ ๆ ติงเจียจื้อก็ยกมือขึ้นกุมตาตัวเองไว้ กรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างเสียสติ "อ๊ากกก—"

เขาแผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมานและโหยหวนเป็นที่สุด

ทำเอาคนรอบข้างตกใจจนสะดุ้งสุดตัว

แพทย์ผู้ผ่าตัดเพิ่งจะเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อสีฟ้าสำหรับการผ่าตัดออก พอได้ยินพยาบาลบอกว่าติงเจียจื้อฟื้นแล้วจึงตั้งใจจะมาดูอาการของติงเจียจื้อ ทว่าพอเดินมาถึงหน้าประตูห้องก็ได้ยินเสียงกรีดร้องนี้พอดี

แพทย์ผู้ผ่าตัดตกใจจนทรุดนั่งก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

เขารีบวิ่งลนลานเข้าไปในห้องผู้ป่วย "เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นครับ"

"หมอ! หมอครับ!!"

"ตาผมมองไม่เห็นแล้ว ตอนนี้ผมมองไม่เห็นแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างตรงหน้ามืดมิดไปหมด มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองแล้ว"

"หมอครับ ช่วยผมด้วย! ผมเป็นทนายความ ผมจะสูญเสียดวงตาไปไม่ได้เด็ดขาด ได้โปรดเถอะครับ!"

ติงเจียจื้อร้องไห้โฮ ปริ่มว่าจะสติแตก

รูม่านตาของเขาเลื่อนลอยไร้ประกาย โฟกัสภาพไม่ได้ ราวกับตาบอดไปจริง ๆ

พอเขาโวยวายอาละวาดขึ้นมาแบบนี้

แม้แต่ตำรวจทั้งสองนายยังลืมสอบปากคำเรื่องที่เขาแอบถ่ายลูกสาวอาบน้ำ และเรื่องที่ทำประกันวงเงินสูงให้ภรรยากับลูกสาวไปเสียสนิท

"คุณใจเย็น ๆ ก่อนครับ" แพทย์ผู้ผ่าตัดเดินเข้าไป ตรวจดูดวงตาของติงเจียจื้ออย่างละเอียด ก่อนจะบอกผลการวินิจฉัย "อาจเป็นเพราะท้ายทอยได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง มีลิ่มเลือดในสมองไปกดทับเส้นประสาทตา จึงทำให้ตาบอดชั่วคราว"

"ส่วนสาเหตุที่แน่ชัด ยังต้องทำซีทีสแกนสมองเพื่อตรวจอย่างละเอียดอีกทีครับ"

"คุณติง คุณเตรียมใจไว้หน่อยนะครับ ต่อไป...ตาของคุณอาจจะกลับมามองเห็น หรืออาจจะมองไม่เห็นไปตลอดกาลก็ได้"

พอได้ยินคำนี้

ติงเจียจื้อก็โมโหจนเต้นผาง สบถด่าออกมาลั่นห้อง

สภาพของเขาแบบนี้ ย่อมไม่สามารถสอบปากคำได้แล้วอย่างแน่นอน

นายตำรวจไว้หนวดกับนายตำรวจร่างท้วมสบตากัน ก่อนจะออกไปสืบสวนหาเบาะแสอื่นก่อน

ครั้นในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงติงเจียจื้อกับแพทย์ผู้ผ่าตัดสองคนแล้ว...

แพทย์ผู้ผ่าตัดก็ยื่นถ้วยกระดาษใส่น้ำส่งให้ติงเจียจื้อ พลางเอ่ยขึ้นว่า "พอได้แล้ว เลิกเสแสร้งได้แล้ว"

ติงเจียจื้อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนดูเวยป๋อ

บนใบหน้าของเขา จะยังมีสีหน้าสติแตกหลังตาบอดหลงเหลืออยู่อีกที่ไหนกัน

เขารับแก้วน้ำมาตามสบาย จิบไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า

"บาดแผลบนหัวฉันเนี่ย ถ้าเซวียเซินไปหาหมอคนอื่นมาตรวจพิสูจน์ จะดูออกไหมว่าเป็นอาการบาดเจ็บรุนแรงที่ศีรษะจากการถูกคนผลักล้ม หรือฉันจงใจล้มให้ตัวเองเจ็บกันแน่"

แพทย์ผู้ผ่าตัดลังเลเล็กน้อย "ดูออก"

ติงเจียจื้อ "งั้นการตรวจพิสูจน์นี้ก็ต้องให้นายทำคนเดียว อย่าให้คนอื่นตรวจเจอได้"

ติงเจียจื้อ "ติงเจียจื่อ นายจะช่วยฉันใช่ไหม"

(ยังมีต่อ กำลังพิมพ์อยู่)