ตอนที่ 64 ผึ้งนอนขี้เซา พล่ามจู้จี้ไม่หยุด

หลังจากที่พวกนักข่าวเหล่านั้นจากไปแล้ว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก

ศัลยแพทย์ผู้ทำหัตถการเดินออกมาพร้อมกับถอดหน้ากากอนามัย

จางเหมยหรันถาม "คุณหมอคะ เป็นอย่างไรบ้างคะ"

แพทย์ผู้ผ่าตัดตอบ "มีอาการสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย เย็บแผลไปสิบหกเข็ม ผู้ป่วยเสียเลือดมากตอนนี้ยังต้องให้เลือดอยู่ เนื่องจากบาดแผลอยู่ที่ท้ายทอยซึ่งเต็มไปด้วยเส้นประสาทต่างๆ จะมีผลข้างเคียงอะไรหรือไม่นั้น ยังต้องรอให้ผู้ป่วยฟื้นขึ้นมาก่อนจึงจะตรวจอย่างละเอียดอีกครั้งครับ"

เซวียเซินกับจางเหมยหรันเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน

เซวียเซิน "โชคดีจริง"

โชคดีที่ยังไม่ตาย

จางเหมยหรัน "น่าเสียดายจัง"

น่าเสียดาย ทำไมไม่ตายๆ ไปในห้องผ่าตัดเสียเลยนะ

หลังจากแพทย์ผู้ผ่าตัดเดินจากไป

เซวียเซินหันไปมองจางเหมยหรันแล้วกดเสียงต่ำเตือนสติ "คุณจางครับ เดี๋ยวตอนที่ตำรวจมาสอบปากคำ คุณอย่าได้ใจร้อน แล้วก็อย่าใช้อารมณ์เด็ดขาดนะครับ"

จางเหมยหรันพยักหน้า "วางใจเถอะค่ะทนายเซวีย ฉันรู้ว่าตัวเองควรพูดอะไร"

เซวียเซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่า พอถึงตอนที่ตำรวจมาสอบปากคำจริงๆ หลังจากเซวียเซินได้ยินสิ่งที่จางเหมยหรันพูดกับตำรวจแล้ว...

เขาก็แทบอยากจะบิดหัวจางเหมยหรันหลุดออกมา ชุบไข่ คลุกเกล็ดขนมปัง แล้วหย่อนลงกระทะทอดจนเหลืองกรอบทั้งสองด้านเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เพราะว่า...

ตอนที่ตำรวจทำบันทึกคำให้การ จางเหมยหรันยังตอบอย่างจริงจังและถูกต้องตามระเบียบดีอยู่

พอทำบันทึกคำให้การเสร็จ จางเหมยหรันก็เริ่มเล่าเรื่องราวตอนที่เธอกับติงเจียจื้อแต่งงานกันให้ตำรวจฟัง

ตอนนั้นทั้งสองคนยังอยู่ในช่วงเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่มีเงินกันสักเท่าไหร่ จนกรอบไปหมด อาศัยอยู่ในห้องใต้ดินขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตรในเมืองใหญ่

จางเหมยหรันพูดกับคุณตำรวจแบบนี้ "คุณตำรวจคะ วันแรกที่ฉันกับติงเจียจื้อแต่งงานกัน ติงเจียจื้อก็พูดกับฉันว่า..."

"'ผมขอฉีดวัคซีนเตือนไว้ล่วงหน้าเลยนะ แต่งงานแล้วงานบ้านต้องเป็นหน้าที่ของผู้หญิงอย่างพวกคุณสิ ผู้หญิงก็ต้องทำงานบ้านไม่ใช่หรือไง' " จางเหมยหรันเลียนน้ำเสียงของติงเจียจื้อแล้วเล่า

ตำรวจถามขึ้นด้วยความสงสัยอยู่บ้าง "แล้วคุณตอบว่ายังไงล่ะครับ"

จางเหมยหรัน "ฉันเลยตอบเขากลับไปคำหนึ่งค่ะ..."

"'คุณไปฉีดยารักษาตัวเองก่อนเถอะ อายุก็ยังน้อย แต่ป่วยหนักไม่เบาเลยนะ' "

"'ทำตัวเป็นผึ้งนอนขี้เซา พล่ามจู้จี้ไม่หยุดอยู่ได้' "

ตำรวจ "..."

จางเหมยหรันพูดต่อ "อ้อ ใช่แล้วค่ะ ผู้ชายธรรมดาแต่มั่นหน้าคนนี้ยังบอกกับฉันอีกว่า เขาเรียกร้องจากภรรยาไม่สูงหรอก ขอแค่ข้างนอกพึ่งพาตัวเองได้มีงานทำ พอกลับถึงบ้านก็ซักผ้าทำกับข้าวเลี้ยงลูกได้ก็พอ"

ตำรวจหัวเราะชอบใจ ราวกับกำลังฟังคนเล่านิทานอยู่ จึงถามต่อ "แล้วยังไงต่อครับ"

จางเหมยหรันกอดอก "จากนั้น ฉันก็ย้อนถามเขาไปประโยคหนึ่งค่ะ"

"ฉันบอกว่า 'ถ้าเรื่องพวกนี้ฉันทำได้หมดแล้ว ฉันจะเอาผู้ชายธรรมดาแต่มั่นหน้าอย่างแกไว้ทำซากอะไร เอาไว้ให้ยืนปรบมือข้างๆ หรือไง' "

ตำรวจ "..."

จางเหมยหรันเอียงศีรษะมองไปทางหนึ่ง

ประตูห้องผู้ป่วยปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ

จางเหมยหรันเห็นว่าติงเจียจื้อนอนอยู่บนเตียงคนไข้ เปลือกตาขยับไหวน้อยๆ น่าจะฟื้นแล้ว

จางเหมยหรันกอดอก พลางเชิดคางไปทางห้องผู้ป่วย "พวกคุณดูเขาสิ ตอนมีชีวิตอยู่ก็ไร้ความมั่นใจ จะตายก็ใจไม่เด็ดพอ อยู่แบบครึ่งๆ กลางๆ ชวนให้หงุดหงิดรำคาญใจจริง"

ติงเจียจื้อโมโหจนเบิกตากว้าง

ไม่แกล้งหลับ และไม่แกล้งหมดสติอีกต่อไปแล้ว

เขาโมโหจนไอโขลกๆ ออกมา ราวกับจะไอเอาปอดออกมาด้วยอย่างนั้นแหละ

ตำรวจหุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง แล้วหันไปมองจางเหมยหรันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"คุณจางครับ คุณติงฟื้นแล้ว เดี๋ยวหลังจากพวกเราทำบันทึกคำให้การของคุณติงเสร็จ คุณต้องไปสถานีตำรวจกับพวกเราสักรอบนะครับ"

"คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีทำร้ายร่างกาย จนถึงตอนนี้ ข้อสงสัยในตัวคุณยังไม่ถูกลบล้างครับ"

ติงเจียจื้อที่อยู่ในห้องผู้ป่วยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกประตู

เมื่อได้ยินคำนี้ เขาก็ยิ้มอย่างสมใจ

ขอเพียงจางเหมยหรันถูกคุมตัวขึ้นรถตำรวจ นำตัวไปสถานีตำรวจ

เขาก็จะหาคนมาแอบถ่ายรูปไว้สักสองสามรูป เขียนบทความชักจูงกระแสสังคมสักหน่อยแล้วโพสต์ลงเวยปั๋ว เท่านี้ก็สามารถใช้กระแสสังคมกดดันจางเหมยหรันได้แล้ว

ถึงตอนนั้น...

เขาก็ค่อยสร้างภาพลักษณ์สามีผู้แสนดีมีรักลึกซึ้ง ให้อภัยจางเหมยหรันที่ทำให้เขาเลือดออกในสมองอย่างใจกว้างมีเมตตา

จางเหมยหรันคิดจะหย่ากับเขาอีก ก็ยากแล้ว

ในเวลาเดียวกัน

เซวียเซินที่ยืนพิงผนังทางเดินโรงพยาบาล จู่ๆ ก็เอ่ยถามประโยคหนึ่งกับตำรวจ ซึ่งทำให้ติงเจียจื้อถึงกับหน้าถอดสี