ตอนที่ 63 กระแสสังคมพลิกกลับ นักกฎหมายที่เหมือนกับเซวียเซิน

เซวียเซินยืนอึ้งไปเลย เชี่ยอะไรวะเนี่ย?

ไม่จำเป็นต้องประจวบเหมาะขนาดนี้ก็ได้มั้ง

เซวียเซินนวดหว่างคิ้วอย่างปวดหัว "คุณจางครับ คุณไปจ้างคนอื่นที่มีความสามารถมากกว่านี้เถอะครับ"

จางเหมยหรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามเซวียเซินว่า

"ถ้าคุณคิดว่าค่าทนายความน้อยไป ฉันแถมรถให้อีกคันหนึ่งเลยค่ะ คุณไปเลือกที่โชว์รูมได้ตามใจชอบเลย"

การหย่าระหว่างเธอกับติงเจียจื้อ ยังไงก็ต้องหย่าให้ได้!

ทว่าในมือของติงเจียจื้อก็มีหุ้นในบริษัทของเธออยู่ด้วย ดังนั้นจางเหมยหรันจึงไม่สามารถใช้ทนายความจากฝ่ายกฎหมายของบริษัทได้

เซวียเซินส่ายหน้า "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ คุณจาง"

"คุณอาจจะยังไม่ทราบ ทนายติงเป็นสมาชิกคนหนึ่งของสำนักงานกฎหมายจวินจิ่งแล้วครับ"

"หลังจากนี้ ผมกับทนายติงก็ถือเป็นเพื่อนร่วมงานกัน"

"ผมเกรงว่าคุณจะไม่สะดวกใจน่ะครับ"

จางเหมยหรันยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ! สะดวกมากเลยค่ะ!!"

"แบบนี้...คงไม่เหมาะสมมั้งครับ"

"ทนายเซวียคะ เหมาะสมที่สุดเลยค่ะ! เหมาะสมมากด้วยค่ะ!!"

จางเหมยหรันเคยชินกับการเป็นผู้บริหาร อยู่ในตำแหน่งระดับสูงมานาน น้ำเสียงแม้จะไม่ถึงขั้นข่มขู่คุกคาม แต่ก็แฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้อยู่ไม่น้อย เธอพูดขึ้นว่า

"ฉันจะต้องหย่ากับไอ้สารเลวนอกใจคนนั้นให้ได้อย่างแน่นอนค่ะ!"

"แล้วฉันยังต้องหย่าให้สวยงามด้วย!"

"ทั้งสิทธิการเลี้ยงดูลูกสาว หุ้น เงินฝาก อสังหาริมทรัพย์ รถหรู ฉันจะต้องแย่งชิงกับมันให้ถึงที่สุด..."

จางเหมยหรันยังพูดไม่ทันจบ

ประตูห้องทำงานของเซวียเซินก็ถูกผลักเปิดออกจากด้านนอก

ติงเจียจื้อในชุดสูทผูกเนกไทเรียบร้อยก้าวเข้ามา เขามองจางเหมยหรันด้วยสีหน้าเจ็บปวดระคนเสียใจแล้วพูดว่า

"เหมยหรัน ผมรักคุณนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้..."

จางเหมยหรันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "รักฉันงั้นเหรอ? รักจนไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น แถมยังถูกตำรวจกวาดล้างค้าประเวณีจับได้จนเกือบถูกกักขังทางปกครองเนี่ยนะ?"

ติงเจียจื้อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า

"เหมยหรัน เรื่องคราวนั้นเป็นความผิดของผมเอง แต่ผมก็เลิกกับเธอไปแล้วนะ ถ้าคุณจะหย่า ก็ต้องคิดถึงลูกสาวของเราบ้าง เตี่ยนเตี่ยนเพิ่งจะอายุเจ็ดขวบเอง..."

เขาไม่พูดยังพอทำเนา แต่พอพูดถึงเตี่ยนเตี่ยนขึ้นมา สีหน้าของจางเหมยหรันก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีก

"ติงเจียจื้อ! แม้แต่เรื่องแอบถ่ายรูปลูกสาวตัวเองตอนอาบน้ำแกยังทำลงคอ แกยังมีหน้ามาพูดถึงลูกกับฉันอีกเหรอ??"

พอพูดถึงเรื่องนี้จางเหมยหรันก็เดือดดาลขึ้นมา

กิจการที่บริษัทของเธอยุ่งมาก และเพื่อฝึกความช่วยเหลือตัวเองของเตี่ยนเตี่ยน เธอจึงไม่ค่อยให้พี่เลี้ยงป้อนข้าวหรือช่วยเตี่ยนเตี่ยนอาบน้ำ

เมื่อเดือนก่อน จางเหมยหรันพบว่า...

ทุกครั้งที่เธอให้เตี่ยนเตี่ยนไปอาบน้ำ เตี่ยนเตี่ยนจะตกใจกลัวจนร้องไห้จ้า

ในตอนแรก เธอคิดว่าเป็นเพราะเด็กเอาแต่ใจ จึงไม่ได้ใส่ใจนัก

จนกระทั่งต่อมา...

เธอสงสัยว่าติงเจียจื้อนอกใจ ตอนที่แอบค้นดูโทรศัพท์มือถือของเขา เธอกลับพบอัลบั้มรูปที่ถูกตั้งรหัสผ่านล็อกไว้

[ชื่ออัลบั้ม: รูปเตี่ยนเตี่ยนอาบน้ำ]

จางเหมยหรันเงื้อมือตบหน้าติงเจียจื้อฉาดใหญ่ พลางตวาดด้วยความโกรธจัดว่า "แกมันสารเลวยิ่งกว่าหมูหมาเสียอีก!"

ติงเจียจื้อมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

เมื่อถูกเซวียเซินและผู้ช่วยของเซวียเซินได้ยินเรื่องพรรค์นี้ ติงเจียจื้อจึงกระแอมไอแก้เก้อด้วยความอึดอัดใจ "เหมยหรัน ผมก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรพวกคุณสองคนแม่ลูกจริง ๆ สักหน่อย ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายพวกคุณเลยนะ..."

"ไม่มีเจตนาจะทำร้ายงั้นเหรอ?"

จางเหมยหรันพูดแทรกขึ้นมา เธอหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือคู่กาย แล้วฟาดใส่หน้าติงเจียจื้ออย่างแรงจนแว่นตาของเขาหลุดกระเด็น

จางเหมยหรัน "ไม่มีเจตนาจะทำร้าย แล้วแกจะซื้อประกันการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุให้ฉันกับเตี่ยนเตี่ยน โดยกรอกชื่อตัวเองเป็นผู้รับผลประโยชน์ทำไม?"

"ติงเจียจื้อ แกเห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?"

จางเหมยหรันกระชากคอเสื้อของติงเจียจื้อไว้แน่น แล้วออกแรงผลักเขาไปทีหนึ่ง

แต่เธอไหนเลยจะคิดว่า เพียงแค่ผลักเบา ๆ แบบนี้ ติงเจียจื้อที่เป็นผู้ชายตัวโตสูงถึงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร กลับหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น ศีรษะกระแทกเข้ากับเหลี่ยมมุมอันแข็งกระด้างของโต๊ะน้ำชาอย่างจัง

ในตอนที่เซวียเซินมองเห็น...

มุมปากของติงเจียจื้อที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพิลึกพิลั่นขณะที่ร่างเอนไปข้างหลัง เขาก็รู้ได้ทันทีว่า... จางเหมยหรันตกหลุมพรางของติงเจียจื้อเข้าให้แล้ว

ทว่า มันไม่ทันการเสียแล้ว

ร่างของติงเจียจื้อทิ้งตัวล้มลงไปตรง ๆ โดยไม่มีการผ่อนแรงแม้แต่น้อย จึงกระแทกเข้ากับเหลี่ยมมุมของโต๊ะน้ำชาเข้าอย่างจัง

เลือดสด ๆ ไหลนองเต็มพื้นจนย้อมพรมกลายเป็นสีแดงฉาน

หัวใจของเซวียเซินกระตุกวูบลงไปทันที

เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วถ่ายรูปติงเจียจื้อที่นอนจมกองเลือดอยู่ไว้หลายรูป

"จี้หราน มีคนมาจัดฉากแกล้งเจ็บในห้องทำงานผม รีบโทร 110 แจ้งความ แล้วโทร 120 เรียกรถพยาบาลตามเลย!"

"คุณจาง คุณรีบไปเอารถออกจากลานจอดรถใต้ดินของสำนักงานกฎหมาย เราจะพาเขาส่งโรงพยาบาล!"

ต่อให้ติงเจียจื้อจะชั่วช้าเลวทรามแค่ไหน...

ก็จะมาตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด

มิฉะนั้น หากถูกสวมหมวกข้อหา "ทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนได้รับบาดเจ็บสาหัสโดยเจตนา" พวกเขาคงต้องเดือดร้อนกันหมดแน่

จี้หรานโทร 110 และ 120 พลางคอยกันผู้คนเปิดทางให้ตลอดเส้นทาง

เซวียเซินแบกติงเจียจื้อลงมาชั้นล่าง จางเหมยหรันเป็นคนขับรถ เธอเหยียบคันเร่งมิดไมล์ตรงดิ่งมาถึงโรงพยาบาล และส่งตัวติงเจียจื้อเข้าห้องผ่าตัดทันที

เซวียเซินกับจางเหมยหรันยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัด ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด พลางรอให้ตำรวจเดินทางมาถึง

ทว่า พวกเขายังไม่ทันได้เจอตำรวจ กลับต้องเจอกลุ่มนักข่าวกรูเข้ามาเสียก่อน

ที่ประตูทางเข้าโรงพยาบาล

ฝูงนักข่าวพากันหลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง และรุมล้อมเซวียเซินกับจางเหมยหรันตรงระเบียงทางเดินหน้าห้องผ่าตัดจนแน่นขนัด

เห็นได้ชัดว่ามีคนจัดเตรียมการไว้ล่วงหน้าแต่แรกแล้ว

ยังไม่ทันที่เซวียเซินและจางเหมยหรันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร แสงแฟลชก็สาดประกายรัวยิบ คำถามมากมายถาโถมเข้าใส่พวกเขาราวกับคลื่นซัด

"ประธานจางคะ! เรื่องที่คุณพยายามฆ่าสามีตัวเองเป็นความจริงหรือเปล่าคะ!"

"ประธานจางครับ สามีคุณยังนอนอยู่ในห้องผ่าตัดอยู่เลย แล้วคุณกับสุภาพบุรุษข้างๆ มีความสัมพันธ์กันอย่างไรครับ?"

ไม่นานก็มีคนเบนเป้าหมายมาที่เซวียเซิน

"ทนายเซวีย ผมเคยดูไลฟ์สดเผยแพร่ความรู้กฎหมายของคุณ ผมจำคุณได้! คุณกับจางเหมยหรันมีความสัมพันธ์อะไรกันครับ?"

"นั่นสิ ทำไมถึงเป็นคุณกับจางเหมยหรันที่พาสามีของเธอมาโรงพยาบาลด้วยกันล่ะ?"

"พวกคุณแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กันใช่ไหมครับ?"

"ประธานจางฟ้องหย่าสามี เพื่อที่จะได้มาอยู่กับคุณใช่หรือเปล่าคะ?"

คำถามพรั่งพรูออกมาทีละข้ออย่างดุดันและคาดคั้น ราวกับกำลังสอบปากคำนักโทษอยู่ก็ไม่ปาน ไม่เปิดโอกาสให้ได้หยุดหายใจหรือตั้งตัวแม้แต่น้อย

"ผมเป็นทนายความของจางเหมยหรันครับ"

คนที่พูดคือเซวียเซิน

เขาเอ่ยปากขึ้นมาแล้ว

เหล่านักข่าวรีบหันกล้องและไฟส่องมาที่เซวียเซินทันที พร้อมกับฉวยโอกาสรัวคำถามใส่อย่างไม่ลดละ

"จางเหมยหรันทำร้ายสามีจนต้องเข้าห้องผ่าตัด เผลอๆ อาจจะต้องเข้าไปนอนในห้องดับจิตด้วยซ้ำ คุณยังจะว่าความแก้ต่างให้เธออีกเหรอครับ?"

"ทนายเซวีย การแก้ต่างให้คนชั่วร้ายใจอำมหิตแบบนี้ ค่าทนายที่ได้มามันเป็นเงินสกปรกชัดๆ คุณไม่รู้สึกรังเกียจบ้างเหรอคะ?"

"ทนายเซวีย ช่วยอธิบายหน่อยครับ"

"ทนายเซวีย..."

ท่าทางของพวกเขาหนักแน่นมั่นใจ ราวกับกำลังรีดเค้นความจริงและซักฟอกจำเลยในห้องสอบสวนอย่างไรอย่างนั้น

เซวียเซินมีสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ใดๆ ก่อนจะย้อนถามนักข่าวเหล่านั้นกลับไปว่า

"ถ้างั้นพวกคุณคิดว่า พวกฆาตกรไม่สมควรมีทนายความแก้ต่างให้งั้นเหรอครับ?"

"ก็แน่อยู่แล้วสิ! การช่วยว่าความให้คนร้าย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการสนับสนุนการก่ออาชญากรรมไม่ใช่เหรอครับ!" นักข่าวคนหนึ่งแย้งขึ้น

เซวียเซินหัวเราะในลำคอ

ทว่าในวินาทีถัดมา คำพูดของเขาก็ทำเอานักข่าวทุกคนในที่นั้นอึ้งงันไปตามๆ กัน จนบรรยากาศพลันเงียบกริบลงในทันที

เขาพูดว่า—

"ทนายความก็เหมือนกับหมอ การช่วยว่าความให้ผู้กระทำความผิดเพื่อปกป้องรักษาชีวิตของเขา มันคือการคุ้มครองสิทธิในชีวิตของผู้กระทำความผิด ไม่ใช่การสนับสนุนการก่ออาชญากรรม"

"จางเหมยหรันได้ลงมือทำร้ายคนหรือไม่ ตำรวจจะเป็นผู้วินิจฉัย!"

"จางเหมยหรันได้กระทำความผิดทางอาญาหรือไม่ ศาลจะเป็นผู้ตัดสิน!"

"ไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด ก็ไม่ควรด่วนวิจารณ์ พวกคุณ... ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมาด่วนสรุปเอาเองแบบนี้!"

รัศมีอำนาจและแรงกดดันรอบตัวของเซวียเซินแข็งแกร่งเกินไป

สีหน้าของเขาเย็นชาเคร่งขรึม ดุจน้ำค้างแข็ง

บรรดานักข่าวที่รับเงินมารับจ้างปั่นกระแสและชอบคาดคั้นกดดันคนอื่น...

ต่างพากันหุบปากลงด้วยความละอายใจโดยไม่รู้ตัว

ท่ามกลางฝูงชน มีนักข่าวคนหนึ่งพูดจาเหน็บแนมขึ้นมาด้วยความกระอักกระอ่วนว่า "พูดจาซะหรูหราสูงส่ง ทนายความก็แค่หมาตัวหนึ่งที่ลูกความยอมควักเงินจ้างมาไม่ใช่รึไง?"

เซวียเซินใช้น้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาดและทรงพลังตอบกลับไป "คุณคงจะมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับอาชีพทนายความแล้วล่ะครับ"

"พวกที่กลับดำเป็นขาว ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีต่างหาก ถึงจะเป็นหมาที่ลูกความควักเงินจ้างมา และคนแบบนั้นก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นทนายความด้วย!"

"ทนายความที่แท้จริง จะไม่หลับหูหลับตาปกป้องผลประโยชน์ทุกอย่างของลูกความอย่างไร้เหตุผล แต่จะแสวงหาความยุติธรรมตามกฎหมาย แสวงหาความยุติธรรมตามหลักนิติรัฐ ภายใต้กรอบของการคุ้มครองสิทธิและผลประโยชน์อันชอบธรรมของลูกความ!!"

"มีเพียงหลักนิติรัฐเท่านั้น ที่จะนำพาประเทศชาติและชนชาติของเราก้าวไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองอย่างแท้จริง!"

เซวียเซินเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่นและเด็ดขาด

น้ำเสียงกังวานดังก้องดั่งศัสตราวุธและหยกเนื้อดี อัดแน่นไปด้วยเลือดรักความยุติธรรมที่พลุ่งพล่าน

จางเหมยหรันยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

นักข่าวพวกนี้ล้วนรับเงินมาเพื่อจงใจสาดโคลนใส่เธอทั้งสิ้น

แม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไร และไม่ทำอะไรเลยก็ตาม...

บนโลกอินเทอร์เน็ตก็ย่อมเต็มไปด้วยข่าวด้านลบและประเด็นฉาวของเธออย่างแน่นอน

เธอได้สั่งให้แผนกประชาสัมพันธ์เตรียมพร้อมรับมือไว้แล้ว

ทว่า...

เซวียเซินกลับใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค...

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ก็ทำให้เหล่านักข่าวพวกนี้ยอมหุบปากลงได้แล้วอย่างนั้นหรือ??

นี่มันความสามารถในการควบคุมอารมณ์ผู้คนระดับไหนกัน

จางเหมยหรันกุมหน้าอก หัวใจเต้นระรัวตึกตัก

เธอไม่ได้หวั่นไหวกับเซวียเซินในเชิงชู้สาว

หากแต่... เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นมาเพียงเพราะวาจาไม่กี่ประโยคของเซวียเซิน

มีชั่วขณะหนึ่ง...

จางเหมยหรันอยากจะเป็นทนายความแบบเดียวกับเซวียเซิน อยากเป็นนักกฎหมายเช่นเดียวกับเซวียเซินเหลือเกิน!