ตอนที่ 62 เซวียเซินรับว่าความคดีหย่าร้าง

ด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

สิงสืออี้ก็เปิดหน้าต่าง ปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง แล้วเตรียมจะกระโดดลงไปจากหน้าต่างห้องนั่งเล่น

เซวียเซินตกใจ...

นี่มันชั้นเจ็ดเลยนะ!!

เขาพุ่งพรวดเข้าไป ดึงตัวสิงสืออี้กลับเข้ามาทันที

สิงสืออี้ "แกจะทำอะไร?!"

เซวียเซินก้มดูนาฬิกาข้อมือ

14 นาฬิกา 58 นาที

เซวียเซินมองสิงสืออี้ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะวู่วามทำเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ลงไปอีก

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของสิงสืออี้ เซวียเซินจึงผุดไอเดียขึ้นมาแล้วพูดมั่ว ๆ ไปประโยคหนึ่ง

"จะโดดตึกก็ต้องรอให้ถึงบ่ายสามโมงตรงก่อนค่อยโดดสิ!"

สิงสืออี้ : ?

เซวียเซิน "ผมเคยให้คนดูดวงมา โดดลงไปตอนบ่ายสามโมงตรง ชาติหน้าจะได้เกิดเป็นข้าราชการ แถมยังได้เป็นถึงรองหัวหน้าแผนกด้วยนะ!"

สิงสืออี้ : ?????

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันอยู่นั้น

สวีเฟยกับตำรวจอีกหลายนายก็พุ่งเข้ามาช่วยกันลากสิงสืออี้ลงมาจากขอบหน้าต่างและควบคุมตัวไว้ได้สำเร็จ

สวีเฟยมองเซวียเซินด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

พวกเขาแอบจับตาดูสิงสืออี้มานานมากแล้ว

แต่พอเซวียเซินมาก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้

การที่สิงสืออี้ถูกพวกเขาจับกุม ย่อมเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นอย่างแน่นอน

แล้วแบบนี้จะปล่อยสายยาวตกปลาใหญ่ได้ยังไงกัน?

เซวียเซินดูออกว่าสวีเฟยคิดอะไรอยู่ จึงพูดขึ้นว่า "ผมเกลี้ยกล่อมให้สิงสืออี้เป็นสายสืบให้พวกคุณแล้วครับ ให้เขาคอยเป็นไส้ศึกร่วมมือจากข้างใน ช่วยพวกคุณล่อปลาใหญ่ให้มาติดเบ็ด"

สวีเฟยไม่เชื่อ "ทนายเซวีย คุณอย่ามาคิดเองเออเองแล้วสร้างความวุ่นวายให้พวกเราจะได้ไหมครับ?"

ก่อนหน้านี้ ในบ้านของสิงสืออี้มักจะมีเสียงกรีดร้องโหยหวนของสัตว์ดังระงมตลอดทั้งคืน

เพื่อนบ้านทนไม่ไหวจนต้องแจ้งความไปหลายครั้ง

สวีเฟยเคยรับมือกับสิงสืออี้มาก่อน

หมอนี่เป็นพวกเคี้ยวยาก พูดน้อยเป็นทองคำ แถมยังมีนิสัยเก็บตัวและเย็นชาเป็นที่สุด

ต่อให้แม่หมูปีนต้นไม้ได้...

คนอย่างสิงสืออี้ก็ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทางให้ความร่วมมือกับตำรวจอย่างเด็ดขาด

ทว่าในวินาทีต่อมา—

สิงสืออี้ก็เอ่ยขึ้นว่า "ฉันยอมเป็นสายลับ เป็นหนอนบ่อนไส้ให้พวกตำรวจก็ได้"

สวีเฟยยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เชี่ยเอ๊ย?

แม่หมูปีนต้นไม้ได้จริง ๆ เหรอวะ?

โคตรจะหลุดโลกเลย

สิงสืออี้ "ฉันมีเงื่อนไขแค่อย่างเดียว"

สวีเฟย "เงื่อนไขอะไร?"

สิงสืออี้ "ลองทายดูสิ ถ้าทายถูก ฉันจะยอมให้ความร่วมมือกับการปฏิบัติงานของตำรวจทุกอย่าง"

สวีเฟยครุ่นคิด "นายต้องการขอรับการลดหย่อนผ่อนโทษใช่ไหม?"

สิงสืออี้ส่ายหน้า

สวีเฟย "งั้น... นายอยากได้ลดโทษ?"

สิงสืออี้ยังคงส่ายหน้า

สวีเฟยทายไปกว่ายี่สิบอย่าง แต่ก็ไม่ถูกสักข้อ

สวีเฟยกลุ้มใจจนปวดหัวจี๊ด ได้แต่มองไปยังเซวียเซินราวกับขอความช่วยเหลือ "ทนายเซวีย คุณช่วยหน่อยสิครับ"

เซวียเซินมองสวีเฟยด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ยักไหล่แล้วผายมือออกทั้งสองข้าง พลางเอ่ยครึ่งเล่นครึ่งจริงว่า

"ผู้หมวดสวี คุณไม่ใช่เพิ่งบอกว่าไม่อยากให้ผมมาสร้างความวุ่นวายหรอกหรือครับ?"

สวีเฟยเงียบไปครู่หนึ่ง

จู่ ๆ เขาก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้วโค้งคำนับให้เซวียเซิน น้ำเสียงจริงใจเป็นอย่างยิ่ง "ขอโทษด้วยครับทนายเซวีย ผมเข้าใจคุณผิดไปเอง ผมต้องขอโทษคุณจริง ๆ ครับ"

เซวียเซินจึงหันไปมองสิงสืออี้

จี้ตรงจุดเปิดโปงสิ่งที่สิงสืออี้คิดอยู่ทันที—

"สิงสืออี้ เงื่อนไขของคุณคือห้ามไม่ให้ตำรวจแตะต้องของสะสมทั้งหมดในห้องนี้ของคุณ"

สิงสืออี้พยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าว

สวีเฟย "..."

เหนื่อยใจชะมัด

พังทลายไปให้หมดเลยไป

สวีเฟยยังอยากจะถามเซวียเซินต่อว่าไปเกลี้ยกล่อมสิงสืออี้อีท่าไหน แล้วมองทะลุปรุโปร่งความคิดของสิงสืออี้ได้ยังไง

แต่โทรศัพท์ของเซวียเซินก็ดังขึ้นเสียก่อน

เซวียเซินชำเลืองมอง เป็นสายจากจี้หราน ผู้ช่วยคนใหม่ของเขาที่โทรเข้ามา

เขากดรับสาย

ปลายสายมีเสียงของจี้หรานดังขึ้น "ทนายเซวียครับ ตอนนี้สะดวกกลับมาที่สำนักงานกฎหมายสักครู่ไหมครับ?"

เซวียเซิน "มีอะไรหรือเปล่า?"

จี้หรานพูดว่า "มีลูกความคนหนึ่งมาหา กำลังรอคุณอยู่ในห้องทำงานครับ"

เซวียเซิน "ได้ เดี๋ยวผมรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เมื่อวางสายแล้ว

ตอนที่เซวียเซินเดินออกไป เขายังเห็นตำรวจสองนายช่วยกันยกกล่องใบใหญ่ใบหนึ่งออกมาจากห้องนอนของสิงสืออี้

ภายในกล่องเต็มไปด้วยหนังสือที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายอาญา

ดูท่าทางแล้ว ปกติสิงสืออี้คงค้นคว้าศึกษากฎหมายอาญามาไม่น้อยเลยทีเดียว

เซวียเซินนั่งแท็กซี่กลับไปที่สำนักงานกฎหมาย

เมื่อเซวียเซินไปถึง จี้หรานก็มารออยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งของสำนักงานกฎหมายแล้ว ทั้งยังรู้ความรีบเข้ามารับเสื้อคลุมของเซวียเซินไปถือไว้

เซวียเซินสังเกตเห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนที่แผนกต้อนรับของสำนักงานกฎหมายกำลังจ้องมองเขาอย่างครุ่นคิด พลางกระซิบกระซาบกันว่า...

"ฉันได้ยินมาว่า ติงเจียจื้อ อดีตผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายของเหม่ยเหม่ยชิงถวน กำลังจะย้ายมาสำนักงานกฎหมายของเราแล้วนะ"

"เหม่ยเหม่ยชิงถวนพัวพันกับคดีอาญาตั้งหลายข้อหา ผู้บริหารระดับสูงกับพวกผู้นำองค์กรติดคุกกันไปตั้งเยอะ ทำไมติงเจียจื้อถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ"

"นั่นน่ะสิ แล้วฉันยังได้ยินเรื่องซุบซิบมาอีกเรื่องหนึ่งด้วย... ตอนที่ติงเจียจื้อมาที่สำนักงานกฎหมายเรา พอผู้อำนวยการถามเขาว่ามีข้อเรียกร้องเรื่องเงินเดือนและสวัสดิการยังไงบ้าง ติงเจียจื้อถามกลับมาแค่ประโยคเดียวเอง"

"ถามว่าอะไรเหรอ"

"ติงเจียจื้อถามว่า จะช่วยจัดให้เขาไปอยู่ทีมเดียวกับเซวียเซินได้ไหม"

หัวใจของเซวียเซินพลันกระตุกวูบ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร สัญชาตญาณบอกเขาว่า...

คนอย่างติงเจียจื้อมีความเป็นศัตรูกับเขา และอันตรายมาก!!

เซวียเซินเดินขึ้นชั้นบนกลับไปยังห้องทำงาน

เมื่อเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงาน เขาก็ชะงักไป

จางเหมยหรันนั่นเอง

หญิงสาวในชุดสีแดงที่สามีนอกใจจนต้องไปจับชู้ที่โรงแรมในวันแรกที่เขาได้รับระบบ จางเหมยหรัน

จางเหมยหรันลุกขึ้นยืนพลางส่งยิ้มให้เซวียเซิน "ทนายเซวีย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

เซวียเซิน "คุณจางมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

จางเหมยหรัน "หลังจากที่ฉันแฉเรื่องสามีนอกใจ เขาก็ไม่ยอมหย่ามาตลอด ฉันเลยจะฟ้องหย่า ทนายกู้ผิงเหวินก็แนะนำคุณให้ฉันอีกครั้ง ฉันก็เลยมาหาคุณค่ะ"

พูดจบ จางเหมยหรันก็หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นมาตรงหน้าเซวียเซินแล้วพูดว่า

"นี่เป็นโครงการคอนโดที่บริษัทของฉันพัฒนาขึ้นมา เป็นห้องแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่โปร่งสบายรับลมได้ดีทั้งทิศเหนือและใต้ ฉันเก็บไว้ให้คุณห้องหนึ่งค่ะ"

"ขอแค่ชนะคดี ฉันจะให้คนเดินเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ให้คุณทันทีเลยค่ะ"

เซวียเซินพยักหน้า "คุณจางครับ สามีของคุณคือ..."

จางเหมยหรัน "ติงเจียจื้อค่ะ"