ตอนที่ 61 คำบรรยายกฎหมายอาญา

เซวียเซินไม่มีเวลาให้คิดมาก

แทบจะเป็นสัญชาตญาณ เขาคว้าขวดโหลแก้วเปล่าที่ติดป้ายว่า "สมองของเซวียเซิน" ใบนั้น แล้วเหวี่ยงไปข้างหลังอย่างแรง

จังหวะที่หันกลับไป ก็เห็นชายใบหน้าเหี้ยมเกรียมอำมหิตคนหนึ่งถือมีดพับสปริงไว้ในมือ ประกายมีดวาววับแทงตรงเข้ามาหาเขา

ชั่วพริบตา——

ขวดโหลแก้วเปล่ากระแทกเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้นอย่างจัง

เซวียเซินใส่แรงไปเต็มสิบส่วน ชายคนนั้นเจ็บจนมีดในมือเบนทิศทาง แทงเข้าไปในชั้นวางไม้พะยูงข้างกายเซวียเซิน

"เพล้ง——"

ขวดโหลแก้วเปล่าตกแตกบนพื้น แหลกละเอียด เศษแก้วแตกกระจายเกลื่อน

ชายหนุ่มทารุณแมวในชุดแจ็กเก็ตกันลมสีดำประคองขวดแก้วที่บรรจุหางลูกวาฬหัวทุยขึ้นมาจากชั้นไม้พะยูงราวกับของล้ำค่า จ่อไว้ข้างริมฝีปากด้วยความโลภและหลงใหล ก่อนจะใช้ริมฝีปากแตะตัวขวดอันเย็นเฉียบเบา ๆ

เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดขวดจนสะอาดอย่างระมัดระวัง ประคบประหงมราวกับลูกในไส้ กลัวเหลือเกินว่าตอนที่สู้กันเมื่อครู่จะเปื้อนฝุ่นแม้เพียงเศษเสี้ยว

หลังทำทั้งหมดนี้เสร็จ ชายคนนั้นก็หันมามองเซวียเซิน ล้วงมีดอีกเล่มออกมาจากกระเป๋าแล้วต้อนเซวียเซินเข้ามุมกำแพง ค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้ามา

เหนือศีรษะของชายคนนั้น มีเครื่องหมาย [√] สีเขียวอ่อนปรากฏอยู่

เซวียเซินใช้ลูกศรคลิกไปหนึ่งครั้ง

ระบบเด้งข้อมูลตัวละครขึ้นมาทันที...

[สิงสืออี้, ชาย, อายุ 29 ปี จิตวิปริต ป่วยเป็นโรคอารมณ์สองขั้ว ชอบทรมานและฆ่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ]

เซวียเซินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะ แผ่นหลังแทบจะแนบชิดกับผนังเย็นเฉียบ เขาเอียงตัวแล้วเตะเหวี่ยงกลับหลัง เตะมีดในมือของสิงสืออี้กระเด็นออกไป

มีดร่วงลงพื้นฉับพลัน ปักคาอยู่ในร่องไม้กระดาน

สิงสืออี้ก้มตัวลงไปจะคว้ามีด

เซวียเซินยื่นมือไปล็อกไหล่เขาไว้อย่างแรง พร้อมกับใช้เท้าเตะเข้าที่ด้ามมีดที่ปักคาอยู่ในร่องพื้นอย่างดุดัน

ด้ามมีดรับแรงกระแทก

พื้นไม้จริงจึงถูกคมมีดงัดเปิดขึ้นมาแผ่นใหญ่

ใต้พื้นไม้นั้น...

กลับกลวงเปล่า ข้างในมีวัตถุเม็ดกลมสีดำจำนวนมหาศาล

เซวียเซินย่อตัวลง ถึงได้กลิ่นประหลาดนั้น

เป็นกลิ่นดินปืน

ใต้พื้นไม้ ฝังดินปืนดำเอาไว้เป็นจำนวนมากนานแล้ว

เซวียเซินชะงักแข็งค้างไปทั้งตัว

สิงสืออี้อาศัยจังหวะที่เซวียเซินเสียสมาธินี้เอง ดิ้นหลุดจากการควบคุมของเซวียเซิน เขาถอยหลังไปหลายก้าว ล้วงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า มองเซวียเซินแล้วเชิดคอหัวเราะอย่างเย็นยะเยือก "ใต้พื้นนี้ มีดินปืนดำอยู่ตั้งหลายสิบจิน"

"เซวียเซิน แกอยากตายไปพร้อมกับฉันที่นี่ไหมล่ะ"

สีหน้าของเซวียเซินไม่เปลี่ยน นิ่งสงบอย่างยิ่ง

"เซ็นชื่อลงบนสัญญาฉบับนี้ซะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะระเบิดแกให้ตาย ตกตายไปพร้อมกับแก!" สิงสืออี้พูดพลางล้วงก้อนกระดาษยับยู่ยี่ก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วสะบัดมือโยนให้เซวียเซิน

เซวียเซินยื่นมือออกไปอย่างเฉื่อยชา เปลือกตาไม่แม้แต่จะกระดิก ทว่ากลับรับก้อนกระดาษนั้นไว้ได้อย่างมั่นคง

คลี่ออกดู ก็หัวเราะออกมา

มันคือสัญญาโอนสัดส่วนหุ้นส่วนของร้านอาหารซีฟู้ดเซิ่งเยี่ยน

สิงสืออี้ เป็นเจ้าของร้านอาหารซีฟู้ดเซิ่งเยี่ยน

ในสัญญานี้ สิงสืออี้โอนสัดส่วนหุ้นส่วนร้านอาหาร 49% มาเป็นชื่อของเซวียเซิน

ยิ่งไปกว่านั้น วันที่มีผลบังคับใช้ของสัญญา ยังระบุว่าเป็นเมื่อครึ่งปีก่อน

เซวียเซินเลิกคิ้ว "เท่าที่ผมดู นี่ไม่ใช่สัญญาโอนสัดส่วนหุ้นส่วนอะไรหรอก แต่เป็นสัญญาเข้าร่วมขบวนการก่ออาชญากรรมมากกว่ามั้ง"

จะไม่ใช่ได้อย่างไร...

หากเซ็นสัญญาฉบับนี้ เขาก็จะกลายเป็นเจ้าของคนที่สองของร้านอาหารที่ลักลอบค้าสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ เป็นหัวหน้าแก๊งอาชญากร

เมื่อเห็นเซวียเซินไม่ขยับ สิงสืออี้ก็กดไฟแช็ก

เสียง "แชะ——" ดังขึ้น

เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นมาจากไฟแช็กทันที

สิงสืออี้ค่อย ๆ ย่อตัวลง เปลวไฟอยู่ใกล้กับดินปืนดำใต้พื้นไม้มากแล้ว ระยะห่างไม่ถึงสิบเซนติเมตร

ขอแค่ขยับเข้าไปใกล้อีกแค่นิดเดียว...

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งเซวียเซินและสิงสืออี้ รวมถึงชั้นไม้พะยูงเต็มห้องกับตัวอย่างสิ่งมีชีวิตที่แช่ฟอร์มาลินเหล่านี้ ก็จะถูกระเบิดจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! ร่างแหลกเหลวไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก!!

สิงสืออี้จ้องมองเซวียเซินอย่างดุร้ายเหี้ยมเกรียม แค่นยิ้มเย็น "แม้แต่มดปลวกยังรักชีวิต"

"ทนายเซวีย คุณเป็นคนฉลาด ต่อให้ต้องกลายเป็นอาชญากร มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ก็ยังดีกว่าถูกระเบิดตายคาที่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ"

ตั้งแต่อู๋ฟางผิงกับเซวียเซินมาที่ร้านอาหารซีฟู้ดเป็นครั้งแรก สิงสืออี้ก็จับตามองพวกเขาแล้ว

คนสองคนนี้

คนหนึ่ง เป็นถึงผู้นำระดับสูงของกรมความมั่นคงสาธารณะมณฑล

อีกคนหนึ่ง เป็นทนายความที่ทำให้ผู้คนขวัญผวา

ถ้าหากสามารถใช้ประโยชน์จากเซวียเซินเพื่อเชื่อมสายสัมพันธ์กับอู๋ฟางผิง ทำให้เขากลายมาเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคุ้มกะลาหัวในการค้าสัตว์ป่าของพวกตนได้

เมื่อไร้ภัยคุกคามจากตำรวจแล้ว พวกเขาก็มิต้องนอนตีพุงสบายใจไร้กังวลหรอกหรือ?!

สิงสืออี้หรี่ตาลง จ้องมองเซวียเซินอย่างเย็นชา "ทนายเซวีย ผมจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าคุณไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ ผมจะ..."

สิงสืออี้ยังพูดไม่ทันจบ พอเห็นการกระทำของเซวียเซินก็ชะงักอึ้งไป

"แควก——"

เซวียเซินฉีกสัญญาที่ยับยู่ยี่ฉบับนั้นออกเป็นสองท่อน

"เซวียเซิน มึงรนหาที่ตาย!" สิงสืออี้คำรามต่ำ นัยน์ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำชวนสยองขวัญ

เซวียเซินเปรียบเสมือนเครื่องทำลายเอกสาร

เขาฉีกสัญญานั้นเป็นเศษเล็กเศษน้อยอย่างใจเย็น แล้วสะบัดมือโปรยออกไปตามสบาย

เศษกระดาษสีขาวบริสุทธิ์ร่วงกราวเกลื่อนพื้นราวกับเกล็ดหิมะ

เซวียเซินจ้องมองอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด "สัญญาเข้าร่วมขบวนการอาชญากรรมนี้ผมไม่มีทางเซ็น และยิ่งไม่มีทางปล่อยแกไป เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต้องเจรจาทั้งนั้น อย่าแม้แต่จะคิด!"

สิงสืออี้อึ้งงันไปทั้งตัว

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเซวียเซินจะอหังการและบ้าบิ่นได้ถึงขนาดนี้

สิงสืออี้ "แกไม่กลัวตายหรือไง"

นี่มันเป็นไปไม่ได้!!

"กลัวสิ แต่ว่า..." เซวียเซินมั่นใจมาก เอ่ยอย่างหนักแน่นว่า "แกไม่กล้าจุดดินปืนที่นี่หรอก ไม่มีทางเด็ดขาด!"

คำพูดของเขาทำให้สิงสืออี้ใจกระตุก หรือว่าเซวียเซินจะมีวิชาอ่านใจ สามารถอ่านใจเขาออกทะลุปรุโปร่งจริง ๆ?

เซวียเซิน "ขวดแก้วที่บรรจุซากสัตว์พวกนั้นของแก แค่เปื้อนฝุ่นนิดหน่อย แกยังต้องเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดทำความสะอาดอย่างทะนุถนอม"

"ตัวอย่างสตัฟฟ์เต็มห้องขนาดนี้ แกต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปกี่ปีกัน"

"ถ้าจะระเบิดทิ้งทั้งหมด แกจะตัดใจได้ลงคอเหรอ ฉันเดาว่าแกตัดใจไม่ลงหรอก"

สิงสืออี้ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง "แก... แก..."

เขาอึกอัก "แก แก แก" อยู่นานสองนาน แต่กลับพูดออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้สักคำ

เซวียเซินเหลือบมองเขา เอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อนพลางพูดต่อว่า "ความผิดที่แกเคยก่อไว้ก่อนหน้านี้ อย่างมากก็แค่ติดคุกไม่กี่ปี ไม่ได้ร้ายแรงอะไร"

"แต่ถ้าจุดระเบิดดินดำพวกนี้ขึ้นมาล่ะก็ นั่นจะไม่เหมือนกันแล้ว ความผิดฐานวางระเบิดเป็นความผิดที่เป็นภัยต่อความปลอดภัยสาธารณะ ถึงตอนนั้นแกอาจจะถูกประหารชีวิตด้วยการฉีดยาพิษ"

"แกคิดดูสิ ยาพิษเย็นเยียบค่อย ๆ ไหลผ่านเข็มฉีดยาเข้าสู่หลอดเลือดของแก แล้วชั่วชีวิตนี้แกก็จะไม่มีวันได้เห็นของสะสมล้ำค่าพวกนี้ที่แช่ไว้ในฟอร์มาลินอีกต่อไป"

เซวียเซินหลุบตาลง ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬซึมออกมาเป็นชั้น ๆ

เมื่อครู่นี้เขาโกหก

การค้าและล่าสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ แถมยังเป็นสัตว์ป่าหลายสิบชนิด...

มันจะเป็นแค่การติดคุกไม่กี่ปีและไม่ร้ายแรงไปได้อย่างไร

แค่กินคางคกยี่สิบตัว ยังต้องถูกพิพากษาจำคุกมีกำหนดถึงสามปี

เรื่องของสิงสืออี้ไม่มีทางง่ายดายแค่ติดคุกไม่กี่ปีแน่นอน

ทว่าในตอนนั้นเอง——

สิงสืออี้สั่นสะท้านไปทั้งตัว สายตาจ้องเขม็งไปยังเซวียเซินอย่างดุดันอำมหิต "แกโกหก!"

"กูเคยซื้อ 'คำบรรยายกฎหมายอาญา' กับ 'หลัวเสียงบรรยายกฎหมายอาญา' ของอาจารย์หลัวเสียงมาอ่าน ข้อหาพวกนั้นกูศึกษามาเป็นสิบกว่าปี อ่านมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!"

"ฐานความผิดทุกมาตราในนั้น กูท่องย้อนหลังได้คล่องปร๋อหมดแล้ว!"

"โทษของกู อย่างน้อยก็ต้องโดนจำคุกตลอดชีวิตไม่ก็ประหารชีวิต! มึงอย่าหวังจะมาต้มกูซะให้ยาก!!"

เซวียเซิน "..."

เขารู้สึกหมดคำจะพูดอยู่บ้าง

ครั้งแรกที่ปั่นหัวคนไม่สำเร็จ สาเหตุกลับเป็นเพราะคนร้ายเคยอ่าน "คำบรรยายกฎหมายอาญา" ของอาจารย์หลัว และเคยศึกษากฎหมายอาญามา

เซวียเซินปรายตามองเขา น้ำเสียงนิ่งสนิท "เคยศึกษากฎหมายอาญามา งั้นแกรู้ไหมว่าการสร้างผลงานความดีความชอบครั้งใหญ่ สามารถลดหย่อนหรือยกเว้นโทษได้"

สิงสืออี้มีสีหน้าระแวดระวังเต็มเปี่ยม "สร้างผลงานความดีความชอบครั้งใหญ่ยังไง"

เซวียเซิน "แกเป็นสายลับให้ตำรวจ ช่วยตำรวจจับกุมคนที่ค้าสัตว์ป่าให้กับร้านอาหารซีฟู้ด ผู้บงการเบื้องบนของแก!"

แม้ว่านะ...

การช่วยเหลือตำรวจคลี่คลายคดีที่ตัวเองมีส่วนร่วมในการกระทำความผิด...

ไม่อาจเรียกว่าการสร้างผลงานความดีความชอบได้ เป็นได้แค่การมอบตัวหรือการรับสารภาพเท่านั้น

แต่ทว่า เวลาที่เซวียเซินปั่นหัวสิงสืออี้ เขากลับหน้าไม่เปลี่ยนสี หัวใจไม่เต้นผิดจังหวะ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ แสดงสีหน้าราวกับ 'ฉันมาเพื่อช่วยชีวิตแก' อย่างสมบทบาท

สีหน้าของสิงสืออี้แปรเปลี่ยนไปมาหลายตลบ

เขาหอบหายใจหนักหน่วง แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง คล้ายกับกำลังเผชิญหน้ากับการต่อสู้ดิ้นรนทางจิตใจอย่างหนักหน่วง จึงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

ตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน

สิงสืออี้เอ่ยถามเซวียเซิน "ลดโทษ... หรือยกเว้นโทษได้จริงเหรอ"

เซวียเซินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

โชคดีจริง ๆ โชคดีเหลือเกิน

หมอนี่เรียนกฎหมายอาญามาไม่ค่อยแน่นเท่าไร

เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลังของเซวียเซิน

เขารู้ดีว่าสิงสืออี้ยังคงดิ้นรนต่อสู้กับจิตใจตัวเองอย่างหนักหน่วง ต่อเมื่ออีกฝ่ายยอมวางไฟแช็กลงจริง ๆ และไม่มีความคิดที่จะจุดชนวนดินปืนอีกต่อไปแล้วเท่านั้น จึงจะนับว่าอันตรายคลี่คลายอย่างแท้จริง

ทว่าในตอนนั้นเอง

เสียงฝีเท้าถี่กระชั้นและเร่งรีบสายหนึ่งพลันดังมาจากนอกประตู

ภายในห้องที่เซวียเซินกับสิงสืออี้กำลังเผชิญหน้ากันนั้นเงียบสงัดจนเข็มตกยังได้ยิน เสียงฝีเท้านี้จึงยิ่งฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ

ถึงขั้นมี... เสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้วยซ้ำ

ตำรวจมาแล้ว!

เซวียเซินลอบคิดในใจว่าแย่แล้ว รีบหันไปมองปฏิกิริยาของสิงสืออี้ทันที

ทว่าสิงสืออี้ที่ยืนนิ่งไม่ขยับอยู่นาน...

จู่ ๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหวครั้งใหญ่

(ความคิดติดขัดนิดหน่อย ยังมีอีกตอน กำลังพิมพ์อยู่)