ตอนที่ 60 ขนหัวลุก

จี้หรานพยักหน้า

ทว่าในใจยังคงตกตะลึงอยู่

เซวียเซินถามคำถามที่สองกับเขา "คุณคิดว่า ในการสัมภาษณ์งาน หน้าตาช่วยเพิ่มคะแนนได้ไหมครับ"

จี้หรานเงียบไปครู่สั้น ๆ

จากนั้นก็ให้คำตอบที่ต่างจากหลินชิงฉืออย่างสิ้นเชิง

จี้หรานตอบว่า "การสัมภาษณ์งานแต่ละตำแหน่ง หน้าตามีสัดส่วนผลกระทบต่อผลการสัมภาษณ์ไม่เท่ากันครับ"

"ถ้ารับสมัครนายแบบ หน้าตาอาจส่งผลถึงเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์"

"ถ้ารับสมัครคนงานในสายการผลิต หน้าตาอาจส่งผลแค่ห้าเปอร์เซ็นต์"

"ส่วนทนายความต้องพบปะลูกความ ย่อมต้องใช้หน้าตาอยู่แล้วครับ"

เซวียเซินถาม "แล้วคุณคิดว่า สัดส่วนของคุณน่าจะอยู่ที่เท่าไรครับ"

เสี่ยวหลิวที่นั่งฟังอยู่ตรงมุมห้อง พอได้ยินคำถามนี้ของเซวียเซินก็หลุดยิ้มออกมา

เรื่องนี้ยังต้องถามอีกเหรอ

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย จี้หรานเป็นเดือนมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด

พอเข้ามาทำงานในศาล ตั้งแต่เป็นผู้ช่วยผู้พิพากษาจนได้เลื่อนเป็นผู้พิพากษา ก็เป็นหนุ่มหล่อประจำศาลมาตลอด ถือเป็นจุดสูงสุดด้านหน้าตาของศาลเลยก็ว่าได้

เสี่ยวหลิวมั่นใจเลยว่า

จี้หรานจะต้องบอกตัวเลขสัดส่วนที่สูงมากแน่ ๆ

ทว่า จี้หรานกลับยิ้มอย่างถ่อมตัว "ผมหวังว่ามันจะมีสัดส่วนน้อยหน่อยครับ"

เสี่ยวหลิวทำหน้าเหวอ เชี่ย อะไรวะเนี่ย?!

คำตอบนี้...

ช่างฉลาดล้ำจริง ๆ

เซวียเซิน "สำนักงานกฎหมายจวินจิ่งเป็นสำนักงานกฎหมายชั้นนำระดับเรดเซอร์เคิล เป็นสำนักงานกฎหมายขนาดใหญ่ อะไรคือเหตุผลที่เราควรเลือกคุณครับ"

จี้หรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "เท่าที่ผมทราบ จวินจิ่งเน้นทำคดีความในศาลเป็นหลัก"

"การจะชนะคดีความสักคดี ไม่เพียงแต่ต้องเข้าใจข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายให้กระจ่างเท่านั้น แต่เนื่องจากผู้พิพากษามีดุลพินิจในการตัดสินระดับหนึ่ง จึงยิ่งต้องอ่านใจและท่าทีของผู้พิพากษาให้ออกด้วย"

"ตัวผมเองเคยเป็นผู้พิพากษามาก่อน และผู้พิพากษาย่อมเข้าใจผู้พิพากษาดีที่สุดครับ"

เสี่ยวหลิวตกตะลึงจนเริ่มเหม่อลอยไปแล้ว

จนกระทั่งจี้หรานเดินออกจากห้องสัมภาษณ์ เขาก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้ ได้แต่ถามเซวียเซินอย่างงง ๆ "พี่เซิน จี้หรานคนนี้ EQ สูงเกินไปแล้ว พี่รู้ได้ยังไงว่าเขาเก่งขนาดนี้ พี่เคยรู้จักเขามาก่อนเหรอครับ"

เซวียเซิน "ไม่เคยรู้จัก แต่ว่า..."

เสี่ยวหลิว : ?

เซวียเซินเหลือบมองเขา "คนที่ได้เป็นผู้พิพากษาตั้งแต่อายุยี่สิบแปดปี มีสักกี่คนกัน"

เสี่ยวหลิวชะงักแข็งค้างไปทันที

ผู้พิพากษาส่วนใหญ่เลื่อนขั้นขึ้นมาจากผู้ช่วยผู้พิพากษา

ในระบบราชการ อย่างน้อยต้องทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยผู้พิพากษาไปสี่ถึงห้าปี ถึงจะมีโอกาสได้เป็นผู้พิพากษา

ยิ่งไปกว่านั้น มักจะเป็นผู้ช่วยผู้พิพากษาหลายสิบคนแย่งชิงโควตาตำแหน่งผู้พิพากษาเพียงหนึ่งเดียว

เสี่ยวหลิวมองเซวียเซินด้วยความเคารพเลื่อมใสขึ้นมาจับใจ

ช่างสังเกตขนาดนี้...

ไหวพริบขนาดนี้...

เสี่ยวหลิวถาม "พี่เซิน คนมีความสามารถระดับนี้ ทิ้งตำแหน่งผู้พิพากษาแล้ววิ่งมาเป็นผู้ช่วยให้พี่ จะไม่มีแผนร้ายอะไรแอบแฝงแน่นะครับ"

เซวียเซิน "พูดยาก"

เสี่ยวหลิวมองเขาอย่างประหลาดใจ "คนที่เจตนายังไม่ชัดเจนแบบนี้พี่ยังกล้าใช้อีกเหรอครับ"

เซวียเซิน "ก็ดีเหมือนกัน จะได้ดูว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ จี้หราน... เอาเขานี่แหละ"

เสี่ยวหลิวตอบรับคำหนึ่งแล้วเดินออกไป

เซวียเซินกลับมาที่ห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์และรัวแป้นพิมพ์ตลอดทั้งเช้า พอเขียนเอกสารต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงบ่ายสองโมงแล้ว

โรงอาหารของสำนักงานกฎหมายไม่มีอาหารเหลือแล้ว

เซวียเซินจึงต้องลงไปหาซื้อของกินข้างล่าง

แถวสำนักงานกฎหมายมีแผงขายบะหมี่เย็นย่างอยู่ร้านหนึ่ง

"เถ้าแก่ครับ บะหมี่เย็นย่างหนึ่งชุด ใส่ไข่หนึ่งฟอง เพิ่มไส้กรอกกระดูกอ่อนอันหนึ่งครับ"

"ได้เลยครับ! รอสักครู่นะครับ"

ระหว่างที่เซวียเซินกำลังรอบะหมี่เย็นย่างอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดลอยมาเตะจมูก

อาจเป็นเพราะเคยเรียนนิติเวชศาสตร์เป็นวิชาโท เซวียเซินจึงไวต่อกลิ่นคาวเลือดเป็นพิเศษ

มีอะไรไม่ชอบมาพากล!

ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ!!

เซวียเซินรับบะหมี่เย็นย่างที่ทำเสร็จแล้ว จ่ายเงิน แล้วเดินตามกลิ่นคาวเลือดเข้าไปในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง

เขาเพิ่งก้าวเข้าไป

ที่ปลายอีกด้านของตรอก ชายคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดสีดำและหมวกแก๊ปหันมามองเซวียเซินแวบหนึ่ง

สายตาคู่นั้นทำเอาเซวียเซินรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ชายคนนั้นมองเพียงแวบเดียวแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เซวียเซินวิ่งตามไป ก็เห็นว่า...

บนพื้นมีซากแมวอยู่หลายตัว

สภาพชุ่มโชกไปด้วยเลือด

ขาทั้งสี่ข้างของแมวถูกตัดขาดสด ๆ เครื่องในไหลทะลักออกมากองข้างนอก

ดวงตาของพวกมันเบิกโพลง ตายตาไม่หลับ

เซวียเซินใจกระตุกวาบ

ในหัวพลันมีเสียงของระบบดังขึ้น

[แจ้งเตือน : ชายผู้ทารุณกรรมแมวรายนี้มีความเชื่อมโยงสำคัญกับคดีที่เป็นอันตรายต่อสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ ขอให้โฮสต์ระมัดระวังในการกระทำ]

เซวียเซินรีบวิ่งไล่ตามไปในทิศทางที่ชายสวมเสื้อฮู้ดสีดำวิ่งหนีไปทันที

ชายที่ทารุณกรรมแมวมีความสามารถในการต่อต้านการสะกดรอยสูงมาก

ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่ามีคนแอบตาม จึงมุดลัดเลาะไปตามถนนสายหลักและตรอกซอกซอยไม่หยุด พลางพาเซวียเซินวนไปวนมา

วนอยู่เกือบสองชั่วโมง เขาถึงได้ "พา" เซวียเซินเดินเข้าไปในอาคารพักอาศัยแห่งหนึ่ง

ชายคนนั้นเดินเข้าลิฟต์ไป

เซวียเซินมองตาม ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปแล้วหยุดลงที่ชั้น 7

เซวียเซินส่งข้อความไปยังหมายเลข 12110 (เบอร์แจ้งความผ่านข้อความเพื่อสาธารณประโยชน์) สรุปสถานการณ์ที่นี่รวมถึงสถานที่เกิดเหตุคดีทารุณกรรมแมวอย่างคร่าว ๆ

เขาซ่อนตัวอยู่ในร้านชานมไข่มุกนอกทางเข้าอาคาร ไม่กล้าขึ้นไปชั้นบนเพราะกลัวจะแหวกหญ้าให้งูตื่น

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที...

เซวียเซินก็เห็นชายผู้ทารุณกรรมแมวคนนั้นเดินออกจากทางเข้าอาคาร แล้วรีบสาวเท้าออกจากหมู่บ้านไปอย่างเร่งรีบ

เซวียเซินลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในอาคาร

กดลิฟต์ตรงขึ้นไปถึงชั้นเจ็ด

ชั้นเจ็ดมีห้องพักสองห้อง ห้องหนึ่งมีป้าย "ขาย" แปะอยู่บนประตู ย่อมไม่ใช่แน่นอน

เช่นนั้นก็ต้องเป็นอีกห้อง

เมื่อมองประตูกันขโมยที่ล็อกแน่นหนาตรงหน้า เซวียเซินก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

[ติ๊ง! ดูเหมือนว่าด้านหลังประตูกันขโมยจะมีเบาะแสสำคัญของคดีสัตว์ป่า เข้าไปตรวจสอบเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติมเถอะ]

อะไรนะ

เข้าไปตรวจสอบงั้นเหรอ

ประตูเหล็กบานใหญ่ขนาดนี้จะเปิดยังไง เขาก็ไม่มีกุญแจเสียด้วย

[แจ้งเตือน : คุณมีลวดเหล็กสีดำหนึ่งเส้นรอการใช้งาน]

ดวงตาของเซวียเซินเป็นประกายขึ้นมาทันที

เขาหยิบลวดเหล็กเส้นนั้นออกมาจากช่องเก็บของในระบบ แล้วเสียบเข้าไปในรูกุญแจ

นี่...นี่มันต้องใช้ยังไงล่ะเนี่ย

เซวียเซินยังไม่ทันได้คิดหาวิธีใช้

แค่ออกแรงบิดลวดเหล็กไปสองที ตัวล็อกประตูก็ดัง "คลิก" แล้วเปิดออก

เซวียเซิน : "..."

ลวดเหล็กสะเดาะกลอนอันนี้ สมคำร่ำลือจริง ๆ

เซวียเซินหาถุงพลาสติกสะอาดสองใบจากกองสิ่งของเบ็ดเตล็ดตรงบันไดข้าง ๆ มาสวมทับรองเท้าหนัง แล้วก้าวเข้าไปในห้อง

ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน เซวียเซินก็ตกตะลึงจนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ขนลุกซู่ไปทั้งตัว หนังศีรษะชาดิก

เพราะว่า...

ในห้องรับแขกขนาดเกือบห้าสิบตารางเมตร ไม่มีทั้งโซฟา โต๊ะน้ำชา หรือทีวี ไม่มีกลิ่นอายของการอยู่อาศัยเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน กลับมีชั้นไม้มะค่าจัดวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบมากกว่าสิบชั้น

บนชั้นเหล่านั้น เต็มไปด้วยขวดโหลแก้ววางเรียงกันแน่นขนัด

ของเหลวที่อยู่ในขวดโหลแก้ว...

คือฟอร์มาลิน

สารละลายทางเคมีชนิดหนึ่งที่ใช้ดองซากเพื่อป้องกันไม่ให้เน่าเปื่อย

บนขวดโหลแก้วพวกนั้นล้วนติดป้ายกำกับเอาไว้

สิ่งที่เขียนอยู่บนป้าย มีทั้ง [ดวงตาของสิงโตทะเลเหนือ], [ครีบของโลมาแม่น้ำแยงซี], [หางของวาฬสเปิร์มแคระ], [ฟันของโลมาขาว]...

เมื่อได้เห็นสิ่งเหล่านี้

ความโกรธแค้นและความอยากทำลายล้างที่มิอาจสะกดกลั้น ก็แผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจเซวียเซิน

เพราะว่า หากที่นี่มีขวดโหลแก้วเพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ นั่นย่อมหมายความว่ามีสัตว์คุ้มครองระดับชาติตัวหนึ่งถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมทารุณ

เซวียเซินเดินผ่านชั้นวางไปหลายแถว กระทั่งเดินไปถึงชั้นวางแถวสุดท้าย ทว่าตรงปลายสุดของชั้นวางแถวนั้น เขากลับมองเห็นขวดโหลแก้วใบหนึ่งที่ว่างเปล่า

บนขวดโหลแก้วใบว่างเปล่านั้น มีป้ายกำกับแปะอยู่ใบหนึ่ง

สิ่งที่เขียนไว้ด้านบนคือ...

[สมองของเซวียเซิน]

ทันใดนั้น ที่ด้านหลังของเซวียเซิน ก็มีเงาร่างสีดำทอดทับลงมาบดบังตัวเขาเอาไว้