ตอนที่ 59 ลวดเหล็กธรรมดา ๆ เส้นหนึ่ง

เซวียเซิน "เปิด"

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับลวดเหล็ก (สีดำ) หนึ่งเส้น!]

เซวียเซินทำหน้าเหวอสุดขีด : ??

เชี่ย...

ไหนบอกว่ามีคุณสมบัติพิเศษไง?

ลวดเหล็กเส้นนี้น่ะนะ?

มันเอาไว้ทำอะไรกันแน่เนี่ย?

[ลวดเหล็ก (สีดำ) : ลวดเหล็กธรรมดา ๆ เส้นหนึ่ง]

เซวียเซินอึ้งไป

แล้วไงต่อล่ะ?

[ลวดเหล็ก (สีดำ) : ต่อไปในอนาคต หากคุณเจอกุญแจหรือแม่กุญแจใด ๆ ลวดเหล็กเส้นนี้จะสามารถสะเดาะปลดล็อกได้อย่างง่ายดาย]

เซวียเซินเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

ที่แท้ก็...

ลวดเหล็กเส้นนี้เทียบเท่ากับกุญแจผีนี่เอง

แต่ว่า เขาเป็นทนายความ จะเอาลวดเหล็กเส้นนี้ไปทำประโยชน์อะไรได้?

เซวียเซินไม่เข้าใจจริง ๆ

ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อนแล้วกัน

เซวียเซินเก็บลวดเหล็กให้เรียบร้อย แล้วโทรศัพท์หาแม่เซวีย เล่าเรื่องที่จางฉีกับเจียงฮ่วนถูกจับกุมให้เธอฟัง

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่

เซวียเซินได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังมาจากปลายสาย

"เสี่ยวเซิน..."

"แม่ครับ เป็นอะไรไปหรือเปล่า?"

แม่เซวียสูดน้ำมูก "คืนนี้ พาแม่ไปที่หน้าหลุมศพพ่อแกหน่อย แม่ขอบอกเรื่องนี้กับเขาด้วยตัวเอง"

"ไปกันแค่สองคนแม่ลูกก่อน พอนัดอ่านคำพิพากษาคดีของจางฉีกับเจียงฮ่วนออกมาแล้ว ค่อยพาน้อง ๆ ของแกไปด้วยกันอีกที"

เซวียเซิน "ได้ครับ"

เซวียเซินวางสาย ระหว่างทางขับรถกลับไปรับแม่เซวียที่บ้าน เขาก็ได้รับข้อความจากเสี่ยวหลิว แผนกบุคคลของสำนักงานกฎหมาย

HR-เสี่ยวหลิว : "พี่เซิน พี่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นทนายหุ้นส่วน ตามระเบียบของสำนักงาน ต้องมีผู้ช่วยหนึ่งคนครับ"

HR-เสี่ยวหลิว : "ผมคัดเรซูเม่จากคนที่ส่งเข้ามาสมัครที่สำนักงานเรามาให้พี่สองคนที่น่าสนใจมากครับ"

HR-เสี่ยวหลิว : "พี่สะดวกช่วงไหนครับ ผมจะได้นัดเวลาสัมภาษณ์กับพวกเขา"

เซวียเซิน : "วันจันทร์ เก้าโมงเช้าแล้วกัน"

HR-เสี่ยวหลิว : "โอเคครับ"

เซวียเซินส่งสติกเกอร์ขอบคุณกลับไป

เขากลับไปรับแม่ที่บ้านก่อน ตอนที่ทั้งสองเดินทางมาถึงสุสานของพ่อเซวีย ก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิด ลมพัดหวีดหวิว

แม้จะอยู่ไกลพอดู

เซวียเซินก็มองเห็นว่าข้างป้ายหลุมศพของเซวียเฉินมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นก้องกังวานในบรรยากาศ

กลางดึกสงัดแบบนี้ ชวนให้รู้สึกขนลุกพิกล

เซวียเซินเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองสามก้าว ถึงมองเห็นยศตำรวจและตราสัญลักษณ์ตำรวจบนตัวคนผู้นั้นได้ชัดเจน

...คืออู๋ฟางผิง

หน้าป้ายหลุมศพของเซวียเฉิน อู๋ฟางผิงกำลังร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ อารมณ์พรั่งพรูยิ่งกว่าแม่เซวียที่ตาแดงก่ำเสียอีก

ชายวัยใกล้เกษียณกำลังร้องไห้คร่ำครวญราวกับเด็กคนหนึ่ง

แม่เซวียก็จำอู๋ฟางผิงได้เช่นกัน จึงคิดจะเดินเข้าไปพูดอะไรบางอย่าง

เซวียเซินดึงรั้งเธอไว้

เขาเข้าใจความรู้สึกของอู๋ฟางผิงดี

ชั่วชีวิตของอู๋ฟางผิง ทระนงซื่อตรง จิตใจเปิดเผยโปร่งใส ผู้ที่เขาจับกุมล้วนเป็นอาชญากรที่ชั่วช้าสามานย์ที่สุด

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน

คดีอยุติธรรมของเซวียเฉิน กลายเป็นขุนเขาไท่ซานที่กดทับอยู่ในใจเขามานานหลายปี

เบื้องหน้า เขาเป็นถึงผู้นำระดับสูงผู้ทรงอำนาจแห่งกรมความมั่นคงสาธารณะมณฑล

แต่ในความเป็นจริง ความรู้สึกผิดและความละอายใจกลับทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต อยู่มิสู้ตาย

เขาไม่คิดหรอกว่า เป็นเพราะมีคนวางแผนการร้ายใส่ร้ายเซวียเฉิน ถึงทำให้เซวียเฉินต้องติดคุก

เขาคิดเพียงว่า เป็นเพราะความผิดพลาดของตัวเขาเอง เซวียเฉินถึงต้องตรอมใจไปตลอดชีวิตและฆ่าตัวตายอย่างสิ้นหวัง

อู๋ฟางผิงร้องไห้จนแทบขาดใจ ระบายอารมณ์ทั้งหมดที่อัดอั้นออกมา

เขาไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อนเลยว่า...

หินก้อนยักษ์ที่กดทับอยู่ในก้นบึ้งหัวใจมานานถึงยี่สิบเจ็ดปีเต็ม ก่อนที่เขาจะตาย จะถูกยกออกไปได้จริง ๆ

เซวียเซินกับแม่เซวียสบตากัน ไม่ได้เข้าไปรบกวนอู๋ฟางผิงอีก

เซวียเซินถือโทรศัพท์มือถือส่องไฟนำทางด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างประคองแม่เซวีย แล้วหันหลังเดินจากไป

บนหน้าจอโทรศัพท์ มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

HR-เสี่ยวหลิว : "พี่เซิน เรซูเม่ของเด็กฝึกงานสองคนนั้น ผมส่งเข้าอีเมลพี่แล้วนะครับ"

HR-เสี่ยวหลิว : "คนหนึ่งชื่อหลินชิงฉือ อีกคนชื่อจี้หรานครับ"

หลินชิงฉือเหรอ??

เซวียเซินชะงักไป เชี่ยแล้ว?

เด็กสาวที่เขาเคยเจอตอนนั่งรถไฟ ที่ถูกแย่งที่นั่ง เด็กหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งคนนั้น...

ดูเหมือนว่าจะชื่อนี้ใช่ไหมนะ?

คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง?

ชื่อซ้ำกันหรือเปล่า?

จนกระทั่งถึงวันจันทร์

เซวียเซินนั่งอยู่ในห้องสัมภาษณ์ มองดูหลินชิงฉือที่อยู่ตรงหน้า แล้วตกอยู่ในความเงียบงัน

บังเอิญจริง ๆ ด้วย...

เป็นคนคนเดียวกันจริง ๆ

หลินชิงฉือมองเซวียเซินด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "คุณก็คือทนายหุ้นส่วนของจวินจิ่ง ทนายเซวียเซินเหรอคะ?"

เซวียเซินพยักหน้า สีหน้าราบเรียบ "คุณแนะนำตัวก่อนแล้วกันครับ"

หลินชิงฉือปัดปอยผมหน้าผากเบา ๆ แล้วยิ้มออกมา

เรซูเม่ของเธอดูดีมากจริง ๆ

ทั้งเด็กหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ได้รับทุนการศึกษาของอธิการบดี เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด แถมยังมีประสบการณ์ฝึกงานในสำนักงานกฎหมายชั้นนำระดับแนวหน้าอีกหลายแห่ง รวมถึงฝ่ายกฎหมายของบริษัทยักษ์ใหญ่ติดอันดับท็อป 500 ของโลกถึงสามแห่ง

เรซูเม่ของเธอเขียนยาวถึงสองหน้ากระดาษเต็ม ๆ

หลังจากหลินชิงฉือแนะนำตัวเสร็จ เซวียเซินก็ถามเธอว่า "คุณคิดว่าในการสมัครงาน หน้าตาช่วยเพิ่มคะแนนได้ไหมครับ?"

หลินชิงฉือตอบอย่างมั่นใจ "ได้แน่นอนค่ะ"

เซวียเซินถามต่อ "แล้วเหตุผลที่สำนักงานกฎหมายของเราต้องเลือกคุณคืออะไรครับ?"

หลินชิงฉือเรียบเรียงความคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ฉันผ่านการฝึกงานมาเยอะมาก เมื่อเทียบกับผู้สมัครคนอื่นแล้ว คอนเนกชันของฉันจะสามารถสร้างมูลค่าให้จวินจิ่งได้มากที่สุดค่ะ"

หลังจากการสัมภาษณ์ของเธอจบลง

เสี่ยวหลิวจากฝ่ายบุคคลก็ยิ้มพลางเอ่ยถามเซวียเซินอย่างอารมณ์ดี "พี่เซิน ผู้หญิงคนนี้โปรไฟล์ยอดเยี่ยมมากเลยนะครับ ผมว่า... เอาคนนี้เลยไหมล่ะครับ ส่วนคนถัดไปก็สัมภาษณ์ไปตามพิธีก็พอ"

เซวียเซินส่ายหน้า "ผมไม่เลือกเธอหรอก"

"ทำไมล่ะครับ?" เสี่ยวหลิวชะงักไป "ผู้สมัครคนต่อไปชื่อจี้หราน จบจากคณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยทั่วไป แถมยังจบมาห้าหกปีแล้ว ไม่ใช่เด็กจบใหม่อีกต่างหาก คุณแน่ใจเหรอครับ?"

เซวียเซินบอกให้เขาไปเรียกจี้หรานที่เป็นผู้สมัครอีกคนเข้ามา "เดี๋ยวคุณก็รู้เอง"

ไม่นานนัก จี้หรานก็เดินเข้ามา

เขาสวมสูททำงานสีดำล้วน บนข้อมือสวมนาฬิกาสีดำเรือนหนึ่ง

เมื่อจี้หรานแนะนำตัวเสร็จ

เซวียเซินก็ถามคำถามเดียวกับที่ถามหลินชิงฉือ "เคยมีประสบการณ์ฝึกงานไหมครับ?"

จี้หรานตอบว่า "ผมเคยเป็นผู้พิพากษาประจำการที่ศาลประชาชนระดับรากหญ้าแห่งหนึ่งครับ แต่ว่าผมลาออกมาแล้ว เพื่อมาสมัครเป็นผู้ช่วยของคุณ"

เสี่ยวหลิวถึงกับอึ้งไป

เซวียเซินถาม "ทำไมถึงลาออกล่ะครับ?"

จี้หรานตอบ "คำพูดประโยคหนึ่งที่ทนายเซวียเคยพูดไว้ มันจุดประกายเลือดในกายของผมจนเดือดพล่าน ทำให้ผมตาสว่างและเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง จู่ ๆ ก็กระจ่างแจ้งถึงความหมายของการเรียนกฎหมายของตัวเองขึ้นมาครับ"

"คุณเคยพูดไว้ว่า ความยุติธรรมที่มองเห็นไม่ต้องให้ใครคุ้มครอง ความยุติธรรมที่มองไม่เห็นต่างหากที่เราต้องปกป้อง"

"ดังนั้น ผมจึงหวังว่าจะได้เดินตามรอยเท้าของคุณ เพื่อไปปกป้องความยุติธรรมที่มองไม่เห็นเหล่านั้นครับ!"

ตอนที่จี้หรานพูดประโยคเหล่านี้ แววตาของเขากระจ่างใส เปี่ยมล้นไปด้วยเลือดร้อนและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

เซวียเซินเองก็คาดไม่ถึงว่าจี้หรานจะพูดแบบนี้

เพราะเดิมทีเขาเพียงแค่เห็นในเรซูเม่ของจี้หรานเขียนว่า 'เคยดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลประชาชนระดับรากหญ้า ภายหลังลาออก' จึงรู้สึกสงสัยเหตุผลในการลาออกของจี้หรานอยู่บ้างเท่านั้น

คิดไม่ถึงเลยว่า...

จี้หรานจะพูดเช่นนี้

ทำเอาเขาทั้งขำทั้งขันปนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เซวียเซินจึงถามต่อว่า "แล้วถ้าวันนี้คุณสัมภาษณ์ไม่ผ่าน นั่นไม่เท่ากับว่าผมเป็นคนทำให้คุณต้องตกงานหรอกเหรอครับ?"

จี้หรานชะงักไปเล็กน้อย

เขาเกาศีรษะอย่างเขินอายเล็กน้อย "ผะ...ผมไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้นเลยครับ"

เพียงแต่คดีฟ้องร้องเพื่อประโยชน์สาธารณะด้านแรงงานคดีแรกที่เซวียเซินชนะจนสะเทือนไปทั้งวงการแพลตฟอร์มส่งอาหารนั้น มันสร้างความตื่นตะลึงและส่งแรงกระแทกใจให้แก่เขามากเกินไป

จี้หรานเป็นคนที่มีศรัทธาต่อกฎหมายอย่างแรงกล้า

เขาไม่ได้คิดหน้าคิดหลังอะไรมากมายจริง ๆ

เซวียเซินกล่าวว่า "คุณจำไว้นะ บนโลกนี้ไม่มีคำพูดประโยคไหนหรอกที่จะทำให้คุณตาสว่างขึ้นมาได้ในทันที"

"สิ่งที่ทำให้คุณตาสว่างได้จริง ๆ มีเพียงประสบการณ์ชีวิตช่วงหนึ่งเท่านั้น"

"และคำพูดประโยคนั้น ก็เป็นเพียงแค่ไม้ขีดไฟก้านหนึ่งที่ถูกจุดขึ้นในคลังดินปืนต่างหาก"