ตอนที่ 71 การแกล้งตาบอดของติงเจียจื้อถูกเปิดโปง

เซวียเซินกระแอมเบา ๆ "โพสต์ยาวในเวยปั๋วที่ติงเจียจื้อลงเมื่อวาน ในมุมมองของผม..."

"ก็แค่การเผาหนังสือพิมพ์หน้าหลุมศพ ไว้หลอกผีน่ะสิครับ!"

"เมื่อวานที่ลูกความของผมไม่ได้ตอบโต้เรียงความขนาดย่อมในเวยปั๋วของทนายติง ไม่ใช่เพราะร้อนตัว แต่เป็นเพราะพวกเราคิดว่า การสู้คดีต้องว่ากันด้วยพยานหลักฐาน!"

"ขอเกริ่นไว้สักคำ พยานหลักฐาน...จี้หรานผู้ช่วยของผมได้นำมาแจกจ่ายให้ทุกท่านแล้วครับ"

ทุกคนหันไปมองติงเจียจื้อโดยสัญชาตญาณ

ติงเจียจื้อกำไม้เท้าคนตาบอดแน่น "ทนายเซวีย การสู้คดีต้องว่ากันด้วยพยานหลักฐานจริง ๆ"

"แต่โพสต์ยาวในเวยปั๋วที่ผมลงเมื่อวาน มันเป็นเพราะผมรักภรรยาของผมมากเกินไป รักลึกซึ้ง จนไม่อาจทนให้มีเม็ดทรายระคายตา ไม่อาจทนรับการทรยศหักหลังได้ต่างหาก!"

"เซวียเซิน! คุณถึงได้อยากให้ผมกับเหมยหรันหย่ากันนัก คุณหมายความว่ายังไงกันแน่? คุณคิดอะไรไม่ซื่อกับเหมยหรันใช่ไหม!"

เซวียเซินทำราวกับไม่ได้ยิน

จากนั้น จี้หรานผู้ช่วยของเซวียเซินก็อุ้มกองกระดาษ A4 ปึกใหญ่ เดินแจกนักข่าวทีละคนราวกับครูคุมสอบกำลังแจกข้อสอบ

พอยื่นไปถึงตรงหน้าติงเจียจื้อ...

จี้หรานเพิ่งจะยื่นเอกสารไปชุดหนึ่ง ก็ชักมือกลับมาราวกับถูกไฟดูด "ขอโทษด้วยนะครับทนายติง ยังไงคุณก็ตาบอดแล้ว ถือพยานหลักฐานชุดนี้ไปก็มองไม่เห็นอยู่ดี งั้นไม่ให้แล้วกันครับ ประหยัดได้พอดี"

"ประหยัดกระดาษทุกแผ่น กอบกู้ต้นไม้ทุกต้น" จี้หรานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม

สีหน้าของติงเจียจื้อมืดครึ้มลงทันที

ดวงตาใต้แว่นกันแดดของเขาเหลือบมองตัวหนังสือบนเอกสารแผ่นนั้นอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่ร่างกายจะพลันแข็งทื่อ

เอกสารชุดนั้น...

คือตอนที่จางเหมยหรันโทรแจ้ง 110 ว่าเขากับโจวอวี้หรู่ต้องสงสัยว่าค้าประเวณี

ตอนที่เขากับโจวอวี้หรู่ถูกตำรวจปราบปรามการค้าประเวณีจับกุมในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย แล้วไปทำบันทึกปากคำที่สถานีตำรวจ

เอกสารชุดนั้นเป็นสำเนา

บนกระดาษเขียนไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง...

ติงเจียจื้อกับโจวอวี้หรู่มีความสัมพันธ์ชู้สาว และอยู่กินด้วยกันมานานแล้ว

บนกระดาษยังมีลายเซ็นและตราประทับของติงเจียจื้อ

ใบหน้าของติงเจียจื้อเปลี่ยนเป็นซีดเผือดสลับเขียวคล้ำในทันที

วินาทีก่อนหน้า เขาเพิ่งบอกว่ารักภรรยาของตนอย่างลึกซึ้ง

วินาทีถัดมา เซวียเซินก็งัดหลักฐานที่เขานอกใจไปมีหญิงอื่นออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นพยานหลักฐานที่มีตราประทับทางการของสถานีตำรวจอีกด้วย

ไม่มีใครจะสงสัยในความถูกต้องแท้จริงของพยานหลักฐานชุดนี้เลยแม้แต่น้อย

สมองของติงเจียจื้อส่งเสียงหวึ่ง ๆ อื้ออึงไปหมด

ราวกับมุดศีรษะเข้าไปในรังต่ออย่างไรอย่างนั้น

แต่ทว่า เซวียเซินไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พักหายใจหรือคิดหามาตรการรับมือแม้แต่น้อย

เซวียเซินล้วงปากกาเลเซอร์ออกมาจากกระเป๋า กดลงไปหนึ่งครั้ง แล้วโยนพยานหลักฐานชิ้นสำคัญระดับบิ๊กบึ้มชิ้นที่สองออกมาทันที

บนหน้าจอสไลด์ด้านหลังของเซวียเซิน ค่อย ๆ ปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมา

ในภาพคือท่อนแขนของเด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกหยิกจนเขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ

ใบหน้าของเด็กหญิงถูกเซนเซอร์เบลอภาพไว้

เซวียเซินใช้ปากกาเลเซอร์ชี้ไปที่เด็กหญิงบนหน้าจอ "เด็กคนนี้ คือบุตรสาวแท้ ๆ ของจางเหมยหรันลูกความของผมกับติงเจียจื้อครับ"

"คนที่ใช้เล็บหยิกข่วนเธอจนบอบช้ำไปทั้งตัว ก็คือชู้รักที่ติงเจียจื้อหามา...โจวอวี้หรู่"

"นี่คือคำให้การที่โจวอวี้หรู่ให้ไว้กับสถานีตำรวจเมื่อคืนนี้ครับ" สิ้นเสียง เซวียเซินก็ฉายภาพที่สองขึ้นมา

ภาพบนหน้าจอคือคำให้การของโจวอวี้หรู่

เนื้อหายืดยาวและมีตัวอักษรจำนวนมาก

ดังนั้น เซวียเซินจึงใช้กรอบสีแดงวงข้อความสามประโยคที่โจวอวี้หรู่พูดไว้ในคำให้การ

1. เธอเป็นคนหยิกทำร้ายแขนของติงเตี่ยน

2. เธอเป็นคนสับเปลี่ยนยาเม็ดแคลเซียมของติงเตี่ยนให้กลายเป็นยานอนหลับ โดยคิดจะเอาชีวิตติงเตี่ยน

3. ทั้งสองข้อข้างต้นล้วนเป็นติงเจียจื้อที่บงการ และยานอนหลับก็เป็นติงเจียจื้อที่เป็นคนซื้อ

บรรดานักข่าวต่างตกตะลึงพรึงเพริด

ขนาดเสือดุร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย...

แม้ว่าติงเจียจื้อจะนอกใจ หรือแม้ว่าติงเจียจื้อจะไปอยู่กินกับผู้หญิงคนอื่นจนถูกตำรวจปราบปรามการค้าประเวณีจับได้คาหนังคาเขาที่โรงแรม ก็ยังไม่อาจเทียบกับความสะเทือนขวัญที่เขาวางแผนจะฆ่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองได้เลย

นี่ยังเป็นคนอยู่อีกเหรอ?

ฆ่าคนโดยเจตนา แม้จะเป็นเพียงขั้นพยายาม แต่ก็ถือเป็นความผิดอาญาแล้วไม่ใช่หรือไง...

สิ่งที่เหล่านักข่าวตระหนักได้

ติงเจียจื้อเป็นทนายความ ย่อมตระหนักได้เช่นกัน

เขาเหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วร่าง ลุกพรวดขึ้นมาทันที "เซวียเซิน! คุณพูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณ? ผมไปบงการให้โจวอวี้หรู่ฆ่าลูกตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณอย่ามาใส่ร้ายป้ายสีกันนะ!!"

เรื่องของโจวอวี้หรู่นี่...

เขาโดนใส่ความจริง ๆ นะ...

ถ้าเซวียเซินไม่เอาคำให้การนี้ออกมา เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโจวอวี้หรู่เคยเข้าหาติงเตี่ยน

เซวียเซินถามย้อน "ผมพูดตอนไหนว่าคุณเป็นคนบงการโจวอวี้หรู่ครับ?"

ติงเจียจื้อชี้ไปที่จอโปรเจกเตอร์แล้วตวาดด่าลั่น "ตัวหนังสือบนจอใหญ่ขนาดนั้น แถมแกยังตีกรอบสีแดงไว้อีก กูจะมองไม่เห็นเรอะ?!"

"เซวียเซิน มึงเห็นกูตาบอดหรือไงวะ?!"

เซวียเซินหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเนิบ ๆ "อ้อ..."

"ที่แท้ทนายติงก็ไม่ได้ตาบอด ดวงตายังมองเห็นได้อยู่นี่ครับ"

ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางวันแสก ๆ

หินก้อนเดียวจุดคลื่นซัดกระหน่ำนับพันระลอก

สีหน้าของติงเจียจื้อเปลี่ยนไปทันที เขารู้สึกเจ็บใจและรีบหุบปากฉับ

ทว่า มันสายเกินไปเสียแล้ว

คนที่อยู่ในงานถ้าไม่ใช่ผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูง ก็เป็นบุคคลชั้นนำจากหลากหลายวงการรวมถึงบรรดานักข่าว ไม่มีใครโง่เลยสักคน

"ติงเจียจื้อบอกว่าตัวเองถูกจางเหมยหรันผลักล้ม แล้วก้อนเลือดคั่งที่ท้ายทอยไปกดทับเส้นประสาทตาจนตาบอดไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ เมื่อวานโพสต์ยาวเหยียดบนเวยปั๋วของเขายังประณามจางเหมยหรันกับเซวียเซิน พร้อมกับถามว่าทำไมสองคนนั้นถึงต้องทำร้ายเขาอยู่เลย"

"งั้นติงเจียจื้อก็แกล้งตาบอดมาตลอดน่ะสิ!"

"ไม่ใช่แค่แกล้งตาบอดแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันชักสงสัยแล้วว่าที่ท้ายทอยเขาเย็บสิบหกเข็มเนี่ย สรุปถูกจางเหมยหรันผลักล้มจริง หรือว่าจงใจล้มเองกันแน่!"

"ฝีมือการแสดงของติงเจียจื้อเนี่ยกินขาดพวกดาราหนุ่มหน้าหวานเยอะเลย ถ้าเข้าวงการบันเทิงเผลอ ๆ ได้เป็นราชาภาพยนตร์สามรางวัลใหญ่แน่ เล่นละครเก่งจริง ๆ!"

บนใบหน้าที่ดูฉลาดเฉลียวและจัดจ้านของติงเจียจื้อ ปรากฏความตื่นตระหนกขึ้นเป็นครั้งแรก

เมื่อเรื่องแกล้งตาบอดถูกเปิดโปง เขาก็เลยถอดแว่นกันแดดบนหน้าออกเสียเลย

ติงเจียจื้อเติบโตมาจากการดิ้นรนฟันฝ่าในสังคม เขาเป็นคนอ่านบรรยากาศเก่งเป็นเลิศ และยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองได้อย่างไม่ลังเล จึงกล่าวขอโทษต่อหน้าผู้สื่อข่าวและสื่อมวลชนทุกคนอย่างเปิดเผยเรื่องที่ตัวเองแกล้งตาบอด

จากนั้น เขาก็มองไปยังเซวียเซินพลางพูดว่า "พวกเราออกนอกประเด็นกันไปหรือเปล่าครับ?"

"เป้าหมายที่ทุกคนมาที่นี่ในวันนี้ คือเรื่องที่จางเหมยหรันนอกใจ ไม่ใช่เรื่องที่ตาผมบอดหรือไม่บอด"

"เซวียเซิน คุณดึงเรื่องออกไปไกลแล้ว"

ติงเจียจื้อเก่งกาจมากจริง ๆ

แค่ไม่กี่คำ ก็สามารถดึงความสนใจของทุกคนกลับมายังภาพถ่ายไม่กี่รูปของจางเหมยหรันได้อีกครั้ง

ภาพถ่ายพวกนั้นสร้างแรงกระแทกใจรุนแรงเกินไป

หญิงสาวรูปร่างได้สัดส่วนนอนหงายอยู่...

มือคู่หนึ่งของผู้ชายวางอยู่บนหน้าอกของหญิงสาว...

ภาพนี้ ชวนให้คนอดคิดไปในทางอกุศลไม่ได้จริง ๆ

ติงเจียจื้อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซวียเซิน เขาเตี้ยกว่าเซวียเซิน จึงแหงนหน้ามองขึ้นไป

"เซวียเซิน ฝ่ายกฎหมายของบริษัทออเรนจ์มีทนายความและที่ปรึกษากฎหมายรวมกันกว่าหนึ่งร้อยคน"

"เหมยหรันจะหย่ากับผม ทำไมถึงทิ้งคนกว่าร้อยคนของออเรนจ์โดยไม่ใช้ แต่กลับเจาะจงจ้างคุณมาเป็นทนายตัวแทนของเธอ?"

จี้หรานเหลือบมองเซวียเซินด้วยความกังวล

คำพูดนี้ แทบจะเรียกได้ว่าจ่อปากถามโต้ง ๆ แล้วว่า เซวียเซินกับจางเหมยหรันมีอะไรลึกซึ้งต่อกันใช่หรือไม่

ถ้าตอบได้ไม่ดี ย่อมลากตัวเองเข้าไปพัวพันจนแปดเปื้อนไปด้วยได้ง่าย ๆ

ติงเจียจื้อรุกไล่ต้อนอย่างไม่ลดละ "เซวียเซิน คุณกับจางเหมยหรันไปแอบคบชู้กันตั้งแต่เมื่อไหร่?"