ตอนที่ 75 คดีหย่า ชัยชนะ

เซี่ยหวายถีบเข้าที่ท้องของติงเจียจื้อเต็มแรง "แกมันเป็นคนหน้าซื่อใจคดตัวจริงเสียงจริง!"

"เรื่องพรรค์นี้แกยังทำลงคอได้ แล้วยังจะมาเสแสร้งทำเป็นรักลึกซึ้ง แสร้งทำเป็นสามีที่ดีอะไรอีก!"

เซี่ยหวายมองดูติงเจียจื้อที่ล้มอยู่บนพื้นพลางแค่นหัวเราะ "ให้แสงตะวันหน่อยก็ทำเป็นเฉิดฉาย ยื่นขี้หมาให้หน่อยก็คิดว่าเป็นสำรับข้าว!"

สีหน้าของติงเจียจื้อค่อย ๆ ซีดเผือดลงทีละน้อยจนขาวซีดไร้สีเลือด ดุจดังขี้เถ้าที่มอดดับ

จบสิ้นแล้วจริง ๆ...

ฟางเส้นสุดท้ายที่หักหลังอูฐได้ร่วงหล่นลงมาทับจนแหลกสลายแล้ว

ต่อให้นอกใจจะยังพอแก้ตัวได้ อยู่กินกับชู้จะยังพอแก้ตัวได้ หรือแม้แต่ใส่ร้ายว่าภรรยาตัวเองมีชู้กับชายอื่นจะยังพอหาทางแก้ต่างได้...

ทว่าการลงมือทำเรื่องบัดซบเยี่ยงเดรัจฉานกับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง

ย่อมไม่มีทางลบล้างมลทินได้อีกต่อไป

มีนักข่าวคนหนึ่งถอดขาตั้งกล้องออก แล้วฟาดเข้าใส่ศีรษะกับตัวของติงเจียจื้ออย่างรุนแรง "การเกิดมาของแกคือจดหมายขอโทษฉบับหนึ่งของดูเร็กซ์ชัด ๆ!"

"ติงเจียจื้อ แกยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า!"

"คนอย่างแก เข้าไปเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกยังไม่คู่ควรด้วยซ้ำ ควรจะส่งไปกินลูกปืนประหารชีวิตให้ตาย ๆ ไปซะ!"

"ไอ้ระยำเอ๊ย..."

คนที่ทำอาชีพนักข่าว ส่วนใหญ่ต่างก็มีเลือดรักความยุติธรรมพลุ่งพล่านอยู่ในอก

พากันถกแขนเสื้อขึ้นเงื้อหมัด แทบอยากจะรุมทุบตีติงเจียจื้อให้ตายคาที่ตรงนี้

ชุดสูทสั่งตัดของติงเจียจื้อยับยู่ยี่ แว่นตาหล่นลงไปแตกกระจายอยู่บนพื้น ทั้งศีรษะและใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด

รอจนทุกคนเริ่มเหนื่อยจากการรุมตีและรุมด่า เสียงเอะอะโวยวายก็ค่อย ๆ สงบลง ก่อนจะมีน้ำเสียงทรงพลังเปี่ยมบารมีดังขึ้น "พอได้แล้ว"

เป็นเซวียเซิน

คนที่กระชากหน้ากากเปิดโปงธาตุแท้ของติงเจียจื้อ

ทุกคนหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว เซวียเซินเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของติงเจียจื้อ

ติงเจียจื้อกุมหน้าอกที่ปวดระบมจากการถูกถีบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา เสียงหายใจหอบหนักหน่วง และสายตาที่จ้องมองเซวียเซินนั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างไม่ปิดบัง

เซวียเซินมีสีหน้าสงบนิ่ง "ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม"

"คุณจะเกลียดผมก็ได้ เพราะผมคือคนที่กระชากหน้ากากเสแสร้งของคุณออกมา"

"คุณจะเกลียดผมก็ได้ เพราะแผนการที่ผมวางไว้ ทำให้จิตใจที่ดำมืดโสมมของคุณถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน"

เซวียเซินค้อมตัวลง คว้าคอเสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือดของติงเจียจื้อเอาไว้ "แต่ว่า ผมไม่กลัวความเกลียดชังของคุณเลยสักนิด"

"ในโลกมนุษย์นี้มีปีศาจอยู่เกลื่อนกลาด เพียงแต่มันซ่อนตัวอยู่ใต้หน้ากากปลอมเปลือก"

"ผมเป็นทนายความ เห็นเดรัจฉานในคราบคนเลวทรามอย่างคุณมามากแล้ว ต่อให้คุณจะเกลียดผม คิดจะแก้แค้นผม ผมก็มีวิธีอีกนับหมื่นที่จะทำให้คุณพ่ายแพ้จนหมดรูป!"

ใบหน้าของติงเจียจื้อพลันปรากฏแววถมึงทึงเหี้ยมเกรียมและเย็นเยียบ

"รู้ไหมว่าทำไมผมถึงไม่กลัวที่คุณเกลียดผม" เซวียเซินหัวเราะออกมา "เพราะคุณมันคนหน้าซื่อใจคด เพราะคุณมันคนขี้ขลาดตาขาว เพราะคุณไม่ใช่ลูกผู้ชายตัวจริง! คุณคิดแต่จะแย่งชิงหุ้น ชิงอำนาจบริหารบริษัท ชิงอสังหาริมทรัพย์มาจากมือภรรยาของตัวเอง แต่ไม่เคยทำหน้าที่ในฐานะสามีเลยแม้แต่น้อย!"

"ติงเจียจื้อ คุณไม่คู่ควรที่จะเป็นสามี คุณไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อ คุณไม่คู่ควรที่จะเป็นทนายความ และยิ่งไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้ชาย!"

เซวียเซินจ้องมองเข้าไปในดวงตาของติงเจียจื้อ พลางเอ่ยเสียงดังทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ..." ติงเจียจื้อยกมือขึ้นอุดหู กรีดร้องคำรามออกมาด้วยอารมณ์ที่ใกล้จะพังทลาย ศีรษะปวดร้าวแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแผลที่ท้ายทอย หรือเพราะอะไรกันแน่

เซวียเซินละสายตาจากติงเจียจื้ออย่างเย็นชา แล้วหันไปสั่งจี้หราน "โทรแจ้งตำรวจ ส่งตัวเขาให้ตำรวจจัดการ"

เซี่ยหวายไม่อยากจะเชื่อ "เหล่าเซวีย จะปล่อยมันไปง่าย ๆ แบบนี้เหรอ"

ถ้าไม่แจ้งตำรวจ

นักข่าวที่อยู่ในนี้ แค่คนละหมัดคนละเท้า ถ่มน้ำลายใส่คนละคำ ก็จมติงเจียจื้อให้ตายทั้งเป็นได้แล้ว!!

เซวียเซินเอียงศีรษะมองเซี่ยหวาย "ถ้าวันนี้รุมตีติงเจียจื้อจนตายที่นี่ นั่นจะกลายเป็นความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา พวกเราทุกคนก็จะเป็นตัวการร่วม"

ยิ่งไปกว่านั้น...

สิ่งที่ตัดสินว่าคนคนหนึ่งมีความผิดหรือไม่คือกฎหมาย ไม่ใช่กระแสสังคม!

กระแสสังคมเป็นดาบสองคม มันสามารถฆ่าคนได้ และก็สามารถช่วยชีวิตคนได้เช่นกัน

และสิ่งที่เซวียเซินหวังไว้ก็คือ ในมือของเขา กระแสสังคมมีไว้เพื่อช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ ส่วนกฎหมายมีไว้เพื่อลงทัณฑ์ผู้กระทำผิด

จี้หรานได้โทรแจ้งตำรวจแล้ว

ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว และใส่กุญแจมือคุมตัวติงเจียจื้อออกไปโดยแทบไม่ต้องเปลืองแรง

ตอนที่ติงเจียจื้อถูกตำรวจสองนายคุมตัวเดินออกไป เขาเดินสวนกับจางเหมยหรัน ในแววตาค่อย ๆ ปรากฏประกายความละอายใจออกมา "เหมยหรัน เราหย่ากันเถอะ"

"ผม...ยอมหย่าโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว"

"ในอนาคต... พอเตี่ยนเตี่ยนโตขึ้น อย่าบอกเธอนะว่ามีพ่อแบบผม"

จางเหมยหรันไม่ได้พูดอะไร

รอจนกระทั่งติงเจียจื้อถูกคุมตัวออกไป ผู้บริหารและนักข่าวจากทุกสำนักในงานแถลงข่าวต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้ว จางเหมยหรันถึงได้ผ่อนคลายลง "ในที่สุดก็ถอนหายใจได้โล่งอกเสียที"

จางเหมยหรันหันไปมองเซวียเซิน ก่อนจะหยิบกุญแจสองดอกออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา

ดอกหนึ่งคือกุญแจห้องชุดในโครงการหรูอวี้จิ่งวาน

อีกดอกหนึ่งคือกุญแจรถ

"เซวียเซิน ทนายความรับค่าทนายเป็นการส่วนตัวไม่ได้ ดังนั้นค่าทนายความของเธอ ฉันคงทำได้แค่ให้เลขาโอนเงินเข้าสำนักงานกฎหมายจวินจิ่ง"

"แต่อย่างไรก็ตาม... ห้องชุดนี้กับรถคันนี้ เป็นของขวัญส่วนตัวที่ฉันมอบให้เธอ เธอต้องรับไว้ให้ได้นะ"

น้ำเสียงของจางเหมยหรันจริงใจอย่างยิ่ง

หากไม่ใช่เพราะมีเซวียเซิน ให้เธอรับมือกับติงเจียจื้อที่เจ้าเล่ห์เพทุบายตามลำพัง แล้วฟ้องหย่าสู้คดีกันจนถึงชั้นศาลจริง ๆ เธออาจจะไม่ได้เปรียบอะไรเลยก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ทรัพย์สินที่เธอสู้อุตส่าห์สร้างมาตลอดเวลายี่สิบปีเต็ม อาจจะกลายเป็นของในกระเป๋าติงเจียจื้อไปเสียด้วยซ้ำ

เซวียเซินคือผู้มีพระคุณของเธอ

การได้ผูกมิตรกับคนอย่างเซวียเซิน...

ของขวัญมูลค่ากว่าล้านหยวนนี้ นับว่ามอบให้อย่างคุ้มค่าและคู่ควรที่สุดแล้ว!

"ขอบคุณครับพี่เหมยหรัน" เซวียเซินรับมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา และกล่าวขอบคุณจางเหมยหรัน

เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างราง ๆ

ในอนาคต จางเหมยหรันจะมีคดีมาขอให้เขาช่วยอีกแน่

และ... ระดับความยากของคดีนั้น จะต้องอยู่ในระดับนรกแตกอย่างแน่นอน

เมื่อได้บ้านใหม่ขนาดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เซวียเซินก็ประหยัดเวลาที่จะต้องไปตระเวนดูห้องที่สำนักงานขายไปได้เลย

เขากลับไปยังอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่เช่าอยู่ตั้งแต่ตอนเงินเดือนสองพันหยวนเพื่อเก็บข้าวของ

ของทั้งหมดรวมกันแล้วก็มีเพียงแค่กระเป๋าเดินทางสองใบเท่านั้น

จากนั้น เซวียเซินก็อุ้มคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องเก่าในอพาร์ตเมนต์แล้วเดินออกจากห้อง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เซวียเซินก็ต้องชะงักไป