ตอนที่ 76 ปลดล็อกทักษะระดับ C

นอกประตู

มีหุ่นยนต์สีขาวปลอดตัวหนึ่งลอยเคว้งอยู่ตรงหน้าเขาโดยที่เท้าไม่แตะพื้น

ดวงตาของหุ่นยนต์เป็นสีฟ้า เปล่งประกายแสงจาง ๆ ออกมา

ข้างกายหุ่นยนต์ เซี่ยหวายกำลังยิ้มตาหยีมองดูเซวียเซินพลางยื่นมือมารับกระเป๋าเดินทางสองใบไปจากเขา

เซวียเซินถามด้วยความประหลาดใจ "เหล่าเซี่ย หุ่นยนต์ตัวนี้คือ..."

"หุ่นยนต์ทำงานบ้านที่ฉันวิจัยน่ะ กวาดบ้านได้ ล้างจานได้ ทำกับข้าวได้ ซักผ้าได้" เซี่ยหวายเอานิ้วจิ้มแก้มของหุ่นยนต์ "มันชื่อม่ายหยาถัง ยังไม่ได้วางขายในตลาด ยกให้นายเลย"

"เหล่าเซวีย คราวก่อนถ้าไม่ได้นายช่วยไว้ สิทธิบัตรการประดิษฐ์สิบสองรายการ บริษัทของฉัน แล้วก็ชื่อเสียงในแวดวงการวิจัยของฉันคงพังพินาศไปหมดแล้ว"

"หุ่นยนต์ตัวนี้ไม่มีราคาค่างวดอะไรหรอก มอบให้นาย ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ"

หุ่นยนต์ม่ายหยาถังที่มีมูลค่าถึงเจ็ดหลัก "..."

เซี่ยหวาย "ม่ายหยาถังใช้พลังงานสะอาด ไม่เปลืองไฟหรอก"

ต่อมา ตอนที่เซวียเซินจ่ายค่าไฟสิ้นเดือน...

เมื่อมองดูค่าไฟเดือนละหลายพันหยวน เขาก็แทบอยากจะรื้อหุ่นยนต์ตัวนั้นแยกชิ้นส่วนเป็นเศษเหล็กเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่า

ด้วยความช่วยเหลือของเซี่ยหวายกับม่ายหยาถัง เซวียเซินก็ย้ายเข้าบ้านใหม่ได้โดยใช้เวลาเพียงแค่ช่วงบ่ายเดียว หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที!

เมื่อย้ายเข้าบ้านใหม่แล้ว เซวียเซินก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

ม่ายหยาถังลอยตัวอยู่ที่ปลายเตียง ไมโครคอมพิวเตอร์บนฝ่ามือของมันฉายลำแสงไปยังผนังสีขาว

ผนังสีขาวกลายเป็นจอโปรเจกเตอร์

เซวียเซินมองเห็นข่าวชิ้นหนึ่งบนผนังสีขาว...

#คดีสิงสืออี้ทำอันตรายต่อสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์คลี่คลายลงด้วยดี ผู้ต้องสงสัยที่เกี่ยวข้อง 13 รายถูกจับกุมทั้งหมดแล้ว#

เซวียเซิน : !

นี่ไม่ใช่คดีที่เขาบังเอิญไปเจอตอนกินข้าวกับอู๋ฟางผิงเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ

เขายังเกลี้ยกล่อมสิงสืออี้ให้ยอมเป็นสายลับให้ตำรวจเพื่อช่วยล่อจับคนร้ายอีกด้วย

คิดไม่ถึงเลยว่า...

คดีจะคลี่คลายได้เร็วขนาดนี้

ช่างน่าสะใจและน่ายินดียิ่งนัก!

[ติ๊ง!]

[ภารกิจสำเร็จ: ให้ความร่วมมือกับอู๋ฟางผิงในการกวาดล้างห่วงโซ่ธุรกิจมืดการบริโภคสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ทั้งระบบ รางวัล: 1. ปลดล็อกทักษะระดับ C 2. ค่าประสบการณ์ความเป็นครู +10]

เซวียเซินยิ้มร่า

ทักษะระดับ E คือทักษะการไลฟ์สดเผยแพร่ความรู้กฎหมาย

ทักษะระดับ D คือทักษะการสื่อสารกับลูกความ

แล้วทักษะระดับ C จะเป็นอะไรกันนะ

เซวียเซินมองเห็น

ทักษะระดับ C ในแถบค่าสถานะที่มีแม่กุญแจล็อกอยู่ แม่กุญแจถูกปลดออก ทักษะระดับ C ปลดล็อกแล้ว!

[ทักษะระดับ C ——

ทักษะการเพิ่มสมาธิของนักเรียน: 0/2000

ทักษะการเพิ่มความเข้าใจของนักเรียน: 35/2000

ทักษะการเพิ่มความจำของนักเรียน: 2/2000

ทักษะการเพิ่มความเชี่ยวชาญของนักเรียน: 127/2000]

[คำเตือน: ทักษะการสอนข้างต้น จำกัดเฉพาะการสอนความรู้ทางวิชาชีพกฎหมายเท่านั้น]

การสอนความรู้ทางวิชาชีพกฎหมายงั้นหรือ

เซวียเซินก็นึกขึ้นได้ในทันที...

คราวก่อนที่เขาช่วยล้างมลทินให้พ่อของเขา ระบบได้มอบรางวัล...

สิทธิ์ในการเข้าเป็นอาจารย์ผู้บรรยายในคณะนิติศาสตร์ของสถาบันอุดมศึกษา *1

เซวียเซินตบต้นขาฉาด...

ภายในใจตื่นเต้นอย่างที่สุด!!

ทนายความในแวดวงกฎหมายมีอยู่มากมาย

ทว่า คนที่สามารถเข้าไปเป็นอาจารย์ผู้บรรยาย รองศาสตราจารย์ หรือแม้กระทั่งศาสตราจารย์ในสถาบันอุดมศึกษาได้นั้น...

สถานะทางสังคมจะยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล

วงเครือข่ายคอนเนกชันก็สามารถขยายกว้างออกไปได้เช่นกัน

[ติ๊ง!]

[ภารกิจสำเร็จ: ช่วยให้จางเหมยหรันชนะคดีความ ทำให้จางเหมยหรันกับติงเจียจื้อหย่าร้างกันได้สำเร็จ รางวัล: ผังทักษะการอ่านสีหน้าและภาษากายจุลภาค *1, ผังทักษะการเจรจาต่อรอง *1 ระดับของผังทักษะทั้งสามชนิดล้วนเป็นระดับเบื้องต้น โปรดทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อยกระดับทักษะ]

[คำเตือน: เนื่องจากโฮสต์สามารถทำให้จางเหมยหรันหย่าร้างได้สำเร็จตั้งแต่ก่อนเปิดการพิจารณาคดีในศาลชั้นต้น ถือว่าทำภารกิจสำเร็จล่วงหน้า จึงมอบรางวัลสิทธิ์ในการสุ่มรางวัลสามครั้ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับทักษะระดับ C]

เซวียเซินกำลังนึกพูดคุยบางอย่างในใจกับระบบ

ในตอนนั้นเอง เนื้อหาข่าวที่ผู้ประกาศข่าวรายงานผ่านภาพฉายไมโครคอมพิวเตอร์เทคโนโลยีระดับสูงของหุ่นยนต์ ก็ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของเซวียเซินไปในทันที

สิ่งที่ผู้ประกาศข่าวพูดคือ...

"คดีสิงสืออี้ทำอันตรายต่อสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์คลี่คลายลงด้วยความสำเร็จ"

"ทว่า ในสถานที่เข้าจับกุม สหายอู๋ฟางผิง ตำรวจสืบสวนคดีอาญาอาวุโสได้เสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ จบชีวิตลงด้วยวัย 58 ปี..."

หลังจากนั้นข่าวจะพูดอะไรต่อ เซวียเซินก็ไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว

ร่างทั้งร่างของเขาแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปหมด

เสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่?

นี่จะเป็นไปได้อย่างไร

ด้วยตำแหน่ง ฐานะ และสถานะของอู๋ฟางผิง ตราบใดที่เขาไม่ยินยอม ก็ไม่มีใครสามารถบังคับให้เขาไปเอาชีวิตเข้าแลกกับอันตรายได้เลย

ผู้ยิ่งใหญ่ระดับกรมความมั่นคงสาธารณะมณฑลอย่างเขา จะไปปรากฏตัวในสถานที่เข้าจับกุมผู้ต้องสงสัยคดีอาญาได้อย่างไรกัน?!

เรื่องนี้มันไม่สมเหตุสมผล!

เมื่อนึกถึงอู๋ฟางผิงผู้ตรอมใจอย่างหนัก อู๋ฟางผิงผู้รู้สึกผิดและโทษตัวเองมาตลอดชีวิตเพราะคดีของเซวียเฉิน อู๋ฟางผิงผู้ป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานคนนั้น...

ในใจของเซวียเซินรู้สึกขื่นขมและหนักอึ้งเหลือเกิน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก—" เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายความเงียบงันชวนอึดอัดภายในห้อง

เซวียเซินชะงักไป

เขาเพิ่งจะย้ายมาบ้านใหม่

นอกจากเซี่ยหวายกับจางเหมยหรันแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ที่อยู่บ้านใหม่ของเขาเลย

แม้แต่อาจารย์ของเขาอย่างกู้ผิงเหวิน เซวียเซินก็ยังไม่ทันได้บอก

มาหาถึงหน้าประตูในเวลาแบบนี้...

จะเป็นใครกันนะ?

เซวียเซินเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัยเคลือบแคลงใจเต็มอก

นอกประตู มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

เธอสวมเสื้อไหมพรมถักสีขาวครีม ปกคอปักลายดอกโบตั๋นดอกเล็ก ๆ สวมแว่นตา ดูอายุราวห้าสิบกว่าปี ท่วงท่ากิริยาทุกการเคลื่อนไหวล้วนแฝงไว้ด้วยความสง่างามและสูงส่ง

เซวียเซินรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยพบที่ไหน

ตอนนั้นเอง หญิงคนนั้นดันกรอบแว่นบนดั้งจมูก แล้วยื่นมือมาทางเซวียเซิน

"คุณเซวีย สวัสดีค่ะ"

"ดิฉันเป็นภรรยาของอู๋ฟางผิง ปั๋วนานค่ะ"

ปั๋วนาน?

เซวียเซินพลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ในตลาดมีสถาบันกวดวิชาติวสอบใบอนุญาตว่าความแห่งหนึ่งชื่อว่าจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่า

ปั๋วนานก็คือผู้ก่อตั้งจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่า ศาสตราจารย์ด้านนิติศาสตร์

สมัยที่เขาเคยเตรียมสอบใบอนุญาตว่าความ เขายังเคยเห็นปั๋วนานในไลฟ์สดงานประจำปีของจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่า

มิน่าล่ะ...

ถึงดูคุ้นตานัก

เซวียเซินรีบจับมือกับปั๋วนาน จับไว้สามวินาทีแล้วปล่อยอย่างสุภาพ "ศาสตราจารย์ปั่ว สวัสดีครับ"

ปั๋วนานยิ้มอย่างสำรวม "สะดวกให้ดิฉันเข้าไปคุยสักสองสามประโยคไหมคะ"

เซวียเซินพยักหน้า เดินไปชงชาในครัวด้วยตนเองสองถ้วย ถ้วยหนึ่งของตนเอง และส่งอีกถ้วยให้แก่ปั๋วนาน

ปั๋วนานกล่าวขอบคุณ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องที่เหล่าอู๋จากไป คุณคงทราบแล้วสินะคะ"

เซวียเซินพยักหน้า

ขอบตาของปั๋วนานแดงเรื่อ น้ำเสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง "อันที่จริง ภารกิจที่อันตรายขนาดนั้น เดิมทีเหล่าอู๋ไม่ต้องไปก็ได้"

"แต่เขาบอกว่าตัวเองเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายแล้ว จะอยู่ต่ออีกวันหรือน้อยไปอีกวันก็ไม่มีอะไรต่างกัน ดังนั้น... เหล่าอู๋ถึงได้ไปยังสถานที่จับกุม"

"ในสถานที่จับกุม คนร้ายติดระเบิดไว้ตามตัวแล้วพุ่งเข้ามา คิดจะตายตกไปตามกันกับตำรวจสืบสวนคดีอาญากว่าสิบคนที่อยู่ในนั้น เป็นเหล่าอู๋ที่กอดคนร้ายคนนั้นไว้แล้วกระโดดลงแม่น้ำไป"

บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออกในทันที

เซวียเซินไม่เอ่ยคำใด เขายกถ้วยชาขึ้น

เขารินชาลงบนพื้นแทนสุรา เพื่อแสดงความเคารพและไว้อาลัย

แววตาของปั๋วนานดูพร่ามัวเล็กน้อย คลอเคล้าไปด้วยประกายหยาดน้ำตา เธอเอ่ยว่า

"คืนก่อนที่เหล่าอู๋จะออกไปทำภารกิจ เขามีคำพูดสองสามประโยคฝากดิฉันมาบอกคุณค่ะ"

"คำพูดอะไรหรือครับ" เซวียเซินถาม

ปั๋วนานกล่าวทีละคำ "เหล่าอู๋บอกว่า—"

"เสี่ยวเซวีย คดีในตอนนั้น เป็นเพราะลุงถูกคนอื่นหลอกตา เข้าใจพ่อของเธอผิด ถึงได้ทำให้เขาต้องติดคุก ต้องทนรับมลทินไปชั่วชีวิต ชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี"

"ตอนนี้ พ่อของเธอที่แบกรับความอยุติธรรมมาตลอดยี่สิบเจ็ดปีเต็ม ในที่สุดมลทินก็ได้รับการลบล้างแล้ว ลุงก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะลากสังขารไร้ค่านี้อยู่รอดไปวัน ๆ ในโลกนี้อีกต่อไป"

"เสี่ยวเซวีย ลุงอยากจะลงไปพบพ่อของเธอในยมโลก และอยากจะบอกเขาด้วยตัวเองสักคำว่า สหายเอ๋ย ขอโทษด้วย ตอนนั้นฉันเข้าใจนายผิดไปจริง ๆ"

"ลุงซื้อที่ดินสุสานไว้ข้างหลุมศพพ่อของเธอแล้ว ลุงอยากจะฝังเถ้ากระดูกของตัวเองไว้ข้าง ๆ พ่อของเธอนะ"

บนใบหน้าของปั๋วนาน มีน้ำตาอุ่น ๆ สองสายไหลรินลงมา

เซวียเซินส่งซองทิชชูให้ปั๋วนาน ส่วนตัวเขาเองเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่ให้ปั๋วนานเห็นประกายน้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตาของเขา

ตอนนั้นเอง

เสียงโทรศัพท์มือถือของปั๋วนานดังขึ้น เธอใช้นิ้วมืออันสั่นเทาล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วกดรับสาย

"ศาสตราจารย์ปั่ว เกิดเรื่องแล้วครับ!!"

"นักเรียนกว่าสามร้อยคนในคอร์สกฎหมายอาญาของสถาบันจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่า กำลังโวยวายขอคืนคอร์ส และให้เราคืนเงินค่าเล่าเรียนคนละแปดหมื่นหยวนครับ!"

(บทส่งผ่าน กำลังปูเบาะแสไว้ จังหวะเรื่องจึงไม่ได้ดำเนินไปเร็วมาก)

(กำลังจะเริ่มบทใหม่เกี่ยวกับการสอนสอบใบอนุญาตว่าความของเซวียเซินแล้วนะครับ ถือเป็นการพักเบรกก่อนจะเข้าสู่คดีถัดไปแล้วกัน เขียนแต่เรื่องคดีตลอดพวกคุณอ่านแล้วคงจะล้าแย่)