ตอนที่ 77 ผลกระทบร้ายแรง

ผู้เรียนถึงสามร้อยคนจะขอคืนคอร์สอย่างนั้นเหรอ

คนละแปดหมื่นหยวน...

นั่นก็ยี่สิบกว่าล้านเชียวนะ...

"ในสัญญาที่พวกเขาเซ็นตอนสมัครเรียน ก็เขียนไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เหรอคะว่า เมื่อเริ่มคอร์สเรียนแล้วจะไม่คืนเงินไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น" ปั๋วนานขมวดคิ้ว

เธอขยับแว่นกรอบดำบนสันจมูก "อาจารย์หยาง คุณเป็นผู้สอนหลักประจำคลาสเรียนสดวิชากฎหมายอาญา และก็จบปริญญาเอกด้านนิติศาสตร์ด้วย ข้อความที่ว่าไม่คืนเงินไม่ว่ากรณีใดๆ ในสัญญา คุณมองไม่เห็นหรือไงคะ"

ปลายสายโทรศัพท์ หยางเหว่ยแทบจะร้องไห้ออกมา "แต่ว่า ศาสตราจารย์ปั๋วครับ..."

"ในสัญญายังระบุไว้อีกว่า หากสอบใบอนุญาตว่าความไม่ผ่านติดต่อกันสองปี จะคืนเงินให้เต็มจำนวนนะครับ"

น้ำเสียงของหยางเหว่ยดูห่อเหี่ยวเป็นอย่างยิ่ง

ตัวเขาที่เป็นถึงด็อกเตอร์ด้านกฎหมายอาญา มั่นใจว่าตัวเองมีเทคนิคการสอนที่ไม่ธรรมดา

ทว่าผู้เรียนกลุ่มนั้นกลับฟังไม่รู้เรื่อง แถมยังมีท่าทีต่อต้านการเรียนอย่างเห็นได้ชัด ทั้งเล่นเกม ลอกการบ้าน เล่นมือถือ แกล้งอาจารย์ ทำเป็นสารพัด ยกเว้นเรื่องเรียน

คุณไม่มีวันปลุกคนที่แกล้งหลับให้ตื่นได้

และคุณก็ไม่มีวันสอนผู้เรียนที่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจให้รู้เรื่องได้เช่นกัน

หยางเหว่ยถอนหายใจ "ศาสตราจารย์ปั๋วครับ ผมขอโทษด้วยที่ทำให้คุณต้องผิดหวัง"

"ไม่อย่างนั้น คุณหาคนอื่นที่มีความสามารถมากกว่าผมเถอะครับ"

"นักเรียนคลาสนี้ ผมสอนไม่ไหวจริงๆ"

"สถาบันจื่อเป่ยเจินแห่งนี้ ผมอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วครับ"

หยางเหว่ยตัดสายไป

พอวางสายปุ๊บ ก็มีอีกสายโทรเข้ามาทันที

"ศาสตราจารย์ปั๋ว จะทำยังไงดีครับเนี่ย"

"พวกผู้เรียนที่ขอคืนคอร์สกลับไปเก็บกระเป๋าที่หอพักแล้ว บอกว่าพรุ่งนี้จะออกจากจื่อเป่ยเจินให้ได้เลยครับ!"

"ศาสตราจารย์ปั๋ว ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พวกเราจะยังยืนหยัดอยู่ในสี่สถาบันติวสอบใบอนุญาตว่าความยักษ์ใหญ่ต่อไปได้ยังไงกันครับ?!"

"เรื่องนี้ส่งผลกระทบร้ายแรงเกินไปแล้ว ต่อไปพวกเราจะรับนักเรียนใหม่ได้ยังไงล่ะครับ"

ปั๋วนานนวดหว่างคิ้ว "รู้แล้ว ฉันจะจัดการเอง"

เธอวางสาย แล้วหันไปมองเซวียเซินที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกขอโทษ "ขอโทษด้วยนะคะคุณเซวีย พอดีฉันมีธุระ คงต้องขอตัวก่อน"

"ศาสตราจารย์ปั๋วครับ" เซวียเซินเรียกเธอไว้ "ขอโทษด้วยนะครับ เมื่อครู่ผมอยู่ข้างๆ เลยได้ยินปัญหาที่เกิดขึ้นกับจื่อเป่ยเจินเข้า"

"ถ้าคุณไว้ใจผม บางทีผมอาจจะลองช่วยรั้งตัวนักเรียนคลาสกฎหมายอาญากลุ่มนั้นไว้ให้คุณได้นะครับ"

ปั๋วนานมองเซวียเซินด้วยสายตาคลางแคลงใจ

ในสายตาคู่นั้น มีทั้งความระแวง การหยั่งเชิง และความไม่สบายใจ

"คุณเหรอคะ" ปั๋วนานวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกลาง "คุณเซวีย ดูเหมือนคุณจะไม่ได้เรียนจบสายกฎหมายอาญามาไม่ใช่เหรอคะ"

เซวียเซิน "ผมจบปริญญาโทสาขากฎหมายแพ่งและพาณิชย์ครับ"

ปั๋วนานฝืนยิ้ม "ฉันรับน้ำใจของคุณไว้ก็แล้วกัน แต่ว่า..."

"คนที่เพิ่งโทรมาลาออกกับฉันเมื่อกี้คือผู้สอนหลักคลาสกฎหมายอาญาของจื่อเป่ยเจิน ชื่อหยางเหว่ย"

"หยางเหว่ยเป็นด็อกเตอร์ด้านกฎหมายอาญา และเป็นคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยจิงตูด้วย"

ต่อให้เซวียเซินจะเก่งกาจแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ได้เรียนสายกฎหมายอาญามา

ศาสตร์แต่ละแขนงย่อมมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง

ขนาดคนที่แม้แต่หยางเหว่ยยังรับมือไม่ไหว เปลี่ยนมาเป็นเซวียเซิน ก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

เซวียเซิน "ผมไม่ได้เรียนจบกฎหมายอาญามาจริงๆ ครับ แต่กฎหมายแพ่งกับกฎหมายอาญาก็มีจุดที่เชื่อมโยงถึงกันอยู่"

"ตอนที่คุณอาอู๋ยังมีชีวิตอยู่ เขาช่วยเหลือผมไว้มากเหลือเกิน"

"ผมแค่...อยากตอบแทนพระคุณของเขาบ้างน่ะครับ"

ปั๋วนานไม่ได้พูดอะไร เธอใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหยิบนามบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อส่งให้เซวียเซิน "บนนี้มีที่อยู่ของจื่อเป่ยเจินค่ะ"

"พรุ่งนี้แปดโมงเช้า คุณมาที่นี่สักรอบนะคะ"

"ฉันจะตามผู้เรียนมาให้สี่สิบคน ให้คุณลองสอนพวกเขาสักคาบ ดูว่าจะเป็นยังไง"

"ถ้าสามารถรั้งตัวนักเรียนกลุ่มนั้นไว้ได้ ค่าจ้างของวันพรุ่งนี้ทั้งวัน...ฉันจะจ่ายให้คุณเป็นสามเท่าของค่าสอนของอาจารย์หยางค่ะ"

เซวียเซินรับนามบัตรมา

เขาช่วยหยิบเสื้อคลุมตัวนอกบนราวแขวนให้ปั๋วนาน แล้วเดินไปส่งเธอถึงชั้นล่างด้วยตัวเอง

เช้าตรู่วันต่อมา

เซวียเซินขับรถตรงไปยังศูนย์การเรียนการสอนของจื่อเป่ยเจินด้วยตัวเอง

หยางเหว่ย อาจารย์คนเดิมของคลาสกฎหมายอาญา พอได้ยินว่ามีอาจารย์คนใหม่จะมารับช่วงต่อแทนเขา ก็ยืนกรานว่าจะต้องมาพบหน้าเซวียเซินให้ได้

ทันทีที่เซวียเซินก้าวลงจากรถ

หยางเหว่ยกวาดสายตามองเซวียเซินตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

ไอ้หนุ่มมือใหม่อ่อนต่อโลกชัดๆ...

วิ่งแจ้นมาที่จื่อเป่ยเจินในช่วงเวลาแบบนี้ เกรงว่านอกจากจะไม่ได้หน้าแล้ว ยังจะพลอยพาตัวเองซวยกลายเป็นแพะรับบาปไปด้วยเสียมากกว่า

หยางเหว่ย "คงเป็นอาจารย์เซวียที่มาใหม่สินะครับ สวัสดีครับ ผมชื่อหยางเหว่ย"

เซวียเซิน "สวัสดีครับ"

ทั้งสองทักทายกัน แล้วพากันเดินเข้าไปในตัวอาคาร

หยางเหว่ยมาเพื่อทำเรื่องลาออก พอเห็นว่าเซวียเซินยังหนุ่มแน่นแถมยังดูมีไฟ ราวกับมองเห็นตัวเองในวันวาน หยางเหว่ยจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีประโยคหนึ่ง

"อาจารย์เซวียครับ ผู้เรียนที่นี่ล้วนเป็นผู้ใหญ่วัยยี่สิบถึงสามสิบปี เป็นคนในแวดวงกฎหมาย และมีไม่น้อยเลยที่ทำงานจิปาถะอยู่ในศาลหรือสำนักอัยการประชาชน"

"พอพวกเขาจะรวมหัวกันก่อเรื่องขอคืนเงินค่าเรียน ขนาดทีมทนายของจื่อเป่ยเจินยังจนปัญญา ผมขอแนะนำคุณนะ อย่าเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้เลยครับ"

"ระวังจะพลอยพาตัวเองติดร่างแหไปด้วยนะครับ"