ตอนที่ 85 กระบวนการคิดที่นักกฎหมายพึงมี

"ประธานอวี๋หรือครับ" เลขารับสายแล้วเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

อวี๋หมิงหล่างกล่าว "ไปดึงตัวนักกฎหมายอาญาที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาให้ฉันคนหนึ่ง ให้มาเป็นผู้บรรยายหลักวิชากฎหมายอาญาที่จื่อเป่ยเจินของเรา"

เลขาชะงักไป "แล้วอาจารย์เซวียล่ะครับ"

"ฉันต้องการให้มันหนีบหางไสหัวไปจากจื่อเป่ยเจินน่ะสิ!" อวี๋หมิงหล่างหัวเราะเยาะ "ฉันจำได้ว่ามีเน็ตไอดอลที่ไลฟ์สดสอนกฎหมายอาญาคนหนึ่งชื่อเฮ่อจือจือ ยอดคนดูเยอะกว่าเซวียเซินตั้งมากไม่ใช่เหรอ"

"แต่ประธานอวี๋ครับ เฮ่อจือจือคนนั้นสอบใบอนุญาตว่าความตั้งเจ็ดปีกว่าจะผ่านนะครับ หล่อนเป็นสตรีมเมอร์สายขายหน้าตา แบบนี้มัน..."

"นายรีบไปคุยกับเธอเดี๋ยวนี้ เอาคนนี้นี่แหละ" อวี๋หมิงหล่างพูดจบก็ตัดสายไปทันที

เลขาถอนหายใจยาว

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

นี่ไม่ใช่การทำลายอนาคตลูกศิษย์หรือไง

ข่าวที่อวี๋หมิงหล่างจะดึงตัวเฮ่อจือจือมาเป็นผู้บรรยายหลักวิชากฎหมายอาญาแพร่สะพัดไปทั่วทั้งจื่อเป่ยเจินอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น ช่วงเข้าเรียนคาบเช้า

หลิวซวงคนที่อายุน้อยที่สุดและชอบซุบซิบที่สุดในห้อง ก็นำข่าวนั้นมาบอกเพื่อนร่วมห้องทันที

"มีเรื่องเผือกแล้วพวกเรา! จื่อเป่ยเจินได้ผู้บรรยายหลักวิชากฎหมายอาญาคนใหม่มาแทนอาจารย์เซวียแล้ว!"

ราวกับก้อนหินก้อนเดียวที่สร้างระลอกคลื่นนับพัน

ห้องเรียนกฎหมายอาญาทั้งห้องพลันฮือฮาขึ้นมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ขอร่วมลงชื่อด้วยเลือดคนหนึ่งเลย ขอให้จื่อเป่ยเจินเปลี่ยนเป็นอาจารย์ที่ไม่ยึดโทรศัพท์พวกเราทีเถอะ!"

"ต่อให้เอาเทวดามาสอน ฉันก็แยกความต่างระหว่างชิงทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ กับลักทรัพย์ไม่ออกอยู่ดี ช่างหัวมันเถอะ!"

"จริงด้วย ห้องกฎหมายอาญาเปลี่ยนอาจารย์มาสี่คนแล้ว ตามสบายเลย"

ชุยเจ๋อเลื่อนเก้าอี้ออกเสียงดังครืดในเวลานี้พอดี

ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้น ส่งเสียงแสบแก้วหู

ชุยเจ๋อกดเสียงต่ำ "อาจารย์เซวียยึดโทรศัพท์พวกแกไปน่ะ เพื่อใครกันล่ะ"

"อาจารย์เซวียคอยจับพวกทุจริตข้อสอบ เพื่อใครกัน"

"อาจารย์เซวียเขียนโจทย์ข้อสอบเต็มกระดานดำทีละตัวอักษรจนแขนเกร็งไปหมด มันเพื่อใครกันแน่"

"อาจารย์ห้องกฎหมายอาญาคนก่อน ๆ คนไหนบ้างที่ไม่ได้สอนเสร็จก็รับเงินแล้วเดินจากไป มีใครจริงใจมาคอยเคี่ยวเข็ญพวกแกบ้าง"

"พวกแกยังมีมโนธรรมกันอยู่ไหม"

ทุกคนต่างเงียบกริบ

ไม่มีใครปริปากพูดแม้แต่คนเดียว

คนที่ทำลายความเงียบในห้องนี้ลงคือจางต้าเผ้า เขาพูดขึ้นว่า "นั่นสิ เมื่อวานอาจารย์เซวียให้สมุดสรุปการสอบใบอนุญาตว่าความกับฉันมาเล่มหนึ่ง เป็นลายมืออาจารย์คัดทีละคำด้วยตัวเองเลย ฉันว่ายังดีกว่าเอกสารประกอบการสอนของติวเตอร์มือทองแห่งจื่อเป่ยเจินเสียอีกนะ"

"พอเถอะพี่เผ้า เมื่อก่อนตอนชุยเจ๋อส่งคำตอบให้ พี่ลอกยังไม่ผ่านเกณฑ์เลย ยังจะพูดเรื่องสมุดสรุปอีกเหรอ"

"การสอบเก็บคะแนนเมื่อวานน่ะ ถ้าไม่มีชุยเจ๋อช่วยโกง แล้วพี่ได้ถึงหกสิบคะแนนล่ะก็ ฉันจะควักลูกตาออกมาทอดน้ำมันให้พี่กินเลยเอ้า"

ยังไม่ทันที่จางต้าเผ้าจะโต้กลับ

เซวียเซินก็ถือปึกกระดาษคำตอบผลักประตูเดินเข้ามา

ทุกคนรีบกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเอง พวกเขายังคงมีความเกรงกลัวอาจารย์อย่างเซวียเซินผู้นี้อยู่บ้าง เพราะแค่วันแรกที่มาสอน เขาก็ยึดโทรศัพท์ในห้องไปกว่ายี่สิบเครื่องแล้ว

เซวียเซินยืนอยู่หน้าโต๊ะบรรยายแล้วดึงคอเสื้อเชิ้ตเล็กน้อย "ผมจะแจกกระดาษคำตอบของการสอบเก็บคะแนนเมื่อวานนะ"

"ชุยเจ๋อ เก้าสิบห้าคะแนน"

ชุยเจ๋อลุกขึ้นไปรับกระดาษคำตอบของตน

ทุกคน : อะไรนะ

ไม่ใช่หนึ่งร้อยคะแนนหรอกเหรอเนี่ย!

ชุยเจ๋อกลับค่อนข้างสุขุม ในข้อสอบที่เซวียเซินออกเมื่อวานมีข้อสอบพิเศษห้าคะแนนอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งยากไม่น้อย และเขาทำผิด

ชุยเจ๋อรับปึกกระดาษคำตอบมาจากมือของเซวียเซิน น้ำเสียงไม่เสเพลเหลวไหลอีกต่อไป ทว่าเปลี่ยนเป็นนอบน้อมอย่างยิ่ง "อาจารย์เซวียพักก่อนเถอะครับ ผมจัดการเอง"

กระดาษคำตอบเรียงลำดับจากคะแนนสูงสุดไปหาต่ำสุด

ชุยเจ๋อหยิบกระดาษคำตอบแผ่นที่สองขึ้นมา "สวีอีเคอ เจ็ดสิบสองคะแนน"

สวีอีเคอ คุณหนูจากตระกูลนักกฎหมาย อยากเรียนแพทย์มาตั้งแต่เด็ก ถึงขั้นเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นอีเคอ ฝันอยากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแพทย์ใจจะขาด

ทว่าตอนยื่นอันดับเลือกคณะ พ่อแม่แอบเปลี่ยนอันดับของเธอ และบีบบังคับให้เธอมาเรียนกฎหมาย

สวีอีเคอรับข้อสอบมา ใบหน้าสวยเย็นชาไร้ซึ่งความยินดียินร้าย

นักศึกษาแพทย์มีวิชาเอกบังคับถึง 39 วิชา แต่นักศึกษากฎหมายมีวิชาเอกบังคับแค่ 14 วิชาเท่านั้น

ในสายตาของคนที่อยากเรียนแพทย์ เนื้อหาของสาขากฎหมายพวกนั้นน่ะ ง่ายจะตายชัก

สวีอีเคอตอบส่ง ๆ ก็ได้ตั้งเจ็ดสิบสองคะแนนแล้ว

ทว่า——

ตอนที่ชุยเจ๋อขานคะแนนของกระดาษคำตอบแผ่นที่สาม ทุกคนต่างก็ต้องตกตะลึง

"จางต้าเผ้า หกสิบเอ็ดคะแนน"

ทุกคน : ?????

"เป็นไปได้ยังไงกัน?"

"อย่างความจำของเขาน่ะนะ หกสิบเอ็ดคะแนน?"

"ถ้าเขาไม่ได้โกง ก็ต้องเป็นอาจารย์เซวียแอบบอกข้อสอบล่วงหน้านั่นแหละ"

"เหอะ ๆ เป็นถึงอาจารย์ แต่ปล่อยข้อสอบก่อนสอบเนี่ย ไร้จรรยาบรรณเกินไปหน่อยมั้ง??"

ชุยเจ๋อเดินมาตรงหน้าจางต้าเผ้า แล้ววางกระดาษคำตอบลงบนโต๊ะของเขา

ชุยเจ๋อปรายตามองกระดาษคำตอบของจางต้าเผ้าแวบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะชะงักงันไป

เพราะว่า...

ข้อสอบข้อพิเศษที่เขาทำไม่ได้ข้อนั้น จางต้าเผ้ากลับเขียนคำตอบออกมาได้ แถมยังได้คะแนนเต็มอีกด้วย

ม่านตาของชุยเจ๋อสั่นไหว

ข้อสอบข้อพิเศษข้อนั้นยากขนาดไหน ไม่มีใครรู้ซึ้งดีไปกว่าเขาอีกแล้ว

ข้อสอบจริงของการสอบใบอนุญาตว่าความเกือบสิบปีที่ผ่านมา ชุยเจ๋อท่องจำได้ขึ้นใจจนหมด ไม่เคยเจอโจทย์ยากที่พิลึกพิลั่นและพิสดารขนาดนี้มาก่อนเลย

จะว่ายากก็ไม่เชิง แต่เป็นเพราะแนวคิดมันซับซ้อนเจ้าเล่ห์และแปลกประหลาดมากต่างหาก

ชุยเจ๋อชี้ไปที่ข้อสอบข้อพิเศษข้อนั้นแล้วถามจางต้าเผ้า "ข้อนี้ นายคิดออกมาได้ยังไง?"

หรือว่า... จะเป็นสมุดโน้ตที่เซวียเซินให้จางต้าเผ้าที่แอบบอกข้อสอบล่วงหน้าจริง ๆ?

"ผม... ผมก็ไม่คิดว่าจะทำถูกเหมือนกันครับ" จางต้าเผ้ายื่นสมุดโน้ตของเซวียเซินให้ชุยเจ๋อ "สมุดโน้ตของอาจารย์เซวียกระจ่างแจ้งมาก ผมอ่านเข้าใจหมดเลย แล้วก็จำได้หมดแล้วด้วยครับ"

ชุยเจ๋อรับมาแล้วเปิดดูคร่าว ๆ รอบหนึ่ง

มีแต่อธิบายจุดสำคัญทางความรู้อย่างเจาะลึก และยกตัวอย่างคดีง่าย ๆ ขึ้นมาบ้างประปราย

เซวียเซินไม่ได้แอบบอกข้อสอบให้จางต้าเผ้าจริง ๆ

คิ้วที่ขมวดแน่นของชุยเจ๋อค่อย ๆ คลายออกเล็กน้อย ทว่าก็ได้ยินจางต้าเผ้าพูดขึ้นมาว่า "เป็นเพราะสามประโยคที่อาจารย์เซวียเขียนไว้ท้ายสมุดโน้ตต่างหากครับ ที่สอนให้ผมทำข้อนี้ได้"

สิ้นเสียง ทุกคนก็ระเบิดความวุ่นวาย ต่างคนต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาทันที

"ว่าแล้วเชียว แอบบอกข้อสอบจริง ๆ ด้วย"

"เหอะ เปลี่ยนอาจารย์สอนกฎหมายอาญาเถอะ"

"อย่าปล่อยให้คนไร้จรรยาบรรณความเป็นครูแบบนี้อยู่สร้างความฉิบหายให้พวกเราต่อเลย!"

ในตอนนั้นเอง——

ชุยเจ๋อเปิดสมุดโน้ตไปที่หน้าสุดท้าย แล้วก็ต้องชะงักไป

เพราะสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้น ไม่ใช่ข้อสอบข้อพิเศษอะไรเลยสักนิด แต่เป็นสามประโยคนี้ต่างหาก

ชุยเจ๋อมองดูพลางอ่านออกมาโดยไม่รู้ตัว——

"การเรียนกฎหมายก็เหมือนกับการศึกษาหาความรู้ ต้องกล้าคิด กล้าทำ และกล้ารับผิดชอบ"

"เต๋ายิ่งใหญ่เรียบง่ายที่สุด สรรพศาสตร์ล้วนหวนคืนสู่ต้นกำเนิด ไม่ว่าจะแปรเปลี่ยนหมื่นพันก็มิอาจพ้นจากหลักการเดิม"

"นักวิชาการที่แท้จริง ย่อมใช้หลักการที่เรียบง่ายที่สุดมาคลี่คลายปัญหาที่ลึกซึ้งและซับซ้อนที่สุดได้"

ชุยเจ๋อพลันตาสว่าง

สิ่งที่เซวียเซินต้องการสอนนักเรียน ไม่ใช่แค่ความรู้ทางกฎหมายมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่เป็นกระบวนการทางความคิดที่นักกฎหมายพึงมีต่างหาก!

เซวียเซินไม่จำเป็นต้องแอบบอกข้อสอบจางต้าเผ้าเลยสักนิด

เพราะหลังจากที่จางต้าเผ้าได้อ่านสมุดโน้ตเล่มนี้ วิธีคิดทางกฎหมายของเขาก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว!

ที่สอบได้ 61 คะแนน เป็นเพราะเมื่อก่อนความจำของจางต้าเผ้าย่ำแย่เกินไป ในช่วงเวลาสั้น ๆ จึงยังจำจุดความรู้หลาย ๆ อย่างไม่ได้

แต่ชุยเจ๋อมั่นใจมากว่า ผลการเรียนของจางต้าเผ้าจะต้องก้าวกระโดดอย่างแน่นอน

สีหน้าของชุยเจ๋อซับซ้อน

เป็นเขาเองที่โลกทัศน์แคบไป

คนที่เพิ่งเยาะเย้ยถากถางและด่าว่าเซวียเซินไร้จรรยาบรรณครูเมื่อครู่ ต่างพากันหุบปากสนิททีละคน

สวีอีเคอที่ไม่เคยส่งเสียงพูดเลยสักคำเดินมาตรงหน้าเซวียเซิน เธอโค้งคำนับให้เขาหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยถามอย่างเคารพว่า "อาจารย์เซวียคะ หนูขอยืมสมุดโน้ตเล่มที่คุณให้อาจารย์จางต้าเผ้าไปถ่ายเอกสารเก็บไว้อ่านค่อย ๆ ศึกษาต่อได้ไหมคะ?"

สวีอีเคอถูกพ่อแม่บังคับให้เรียนกฎหมาย

ในใจเธอจึงต่อต้านและดูแคลนอยู่ไม่น้อย

รู้สึกว่าเรื่องพรรค์นั้นมันง่ายเกินไป ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ

ทว่า...

ประโยคไม่กี่ประโยคของเซวียเซิน กลับจุดประกายความรักในการศึกษาหาความรู้ในใจเธอให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ดวงตาของสวีอีเคอที่เคยว่างเปล่าและด้านชาดั่งน้ำนิ่งไร้คลื่น พลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาในชั่วพริบตา

ในขณะนั้นเอง——

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากนอกประตู "อาจารย์คนใหม่มาแล้ว!"

"อาจารย์เฮ่อจือจือ เชิญข้างในเลยครับ!!"