ตอนที่ 84 คดีที่หก

"เก้าปีก่อน ผมคบกับซูอีอี เธอเรียนการเงิน ส่วนผมเรียนกฎหมาย"

"วันหนึ่งจู่ ๆ ผมก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง คนที่โทรมาอ้างว่าตัวเองเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของจื่อเป่ยเจิน ชื่ออวี๋หมิงหล่าง"

"อวี๋หมิงหล่างถามผมว่า สนใจจะเป็นตัวแทนจำหน่ายตำราเรียนของจื่อเป่ยเจินในมหาวิทยาลัยแถบภาคเหนือไหม ยิ่งยอดขายสูงค่าคอมมิชชันก็ยิ่งเยอะ"

"ผมไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ ก็เลยให้เบอร์ติดต่อของอีอีไป คิดว่านี่เป็นช่องทางหาเงินที่ดีทางหนึ่ง"

"อีอีเป็นคนพูดเก่ง ในเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งปี ขายหนังสือได้ถึงสามแสนหยวน ได้เงินค่าคอมมิชชันมาหลายหมื่นหยวน"

เซวียเซินพยักหน้า "นี่ก็เป็นเรื่องดีนี่ครับ"

"เรื่องดีงั้นเหรอครับ" ชุยเจ๋อยิ้มเยาะ น้ำเสียงเปลี่ยนไป "ตอนที่พวกเราไปหาอวี๋หมิงหล่างเพื่อขอเบิกค่าคอมมิชชัน จู่ ๆ อวี๋หมิงหล่างก็พลิกลิ้น เขาบอกว่า..."

ชุยเจ๋อโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขารูปร่างอ้วน

พอมีอารมณ์โกรธ ความดันโลหิตจึงพุ่งสูงขึ้นมาทันที

ชุยเจ๋อกุมหน้าอก ล้วงขวดยาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เทเม็ดยาช่วยชีวิตฉุกเฉินใส่ปากเม็ดหนึ่ง แล้วหอบหายใจแรง ๆ อยู่พักหนึ่งจึงค่อยทุเลาลง

เซวียเซินมีสีหน้าเรียบเฉย พูดความจริงส่วนที่อีกฝ่ายยังไม่ได้เอ่ยออกมาแทน

"อวี๋หมิงหล่างบอกพวกคุณว่า หนังสือที่พวกคุณขายไปทั้งหมดเป็นหนังสือละเมิดลิขสิทธิ์ ถูกไหมครับ"

"ใช่ครับ" ชุยเจ๋อพยักหน้า ชกกำปั้นลงบนอ่างล้างมือดังปัง กัดฟันกรอด "ไอ้สารเลวนั่นยังบอกอีกว่า ให้พวกเราช่วยดึงนักศึกษาคนอื่นเข้ามาร่วมขบวนการขายหนังสือเถื่อนเพิ่ม ไม่อย่างนั้น..."

"ไม่อย่างนั้น เขาจะฟ้องร้องผมกับอีอีข้อหาขายหนังสือละเมิดลิขสิทธิ์เพื่อแสวงหาผลประโยชน์โดยมิชอบ และจะส่งพวกเราเข้าคุก"

การขายของละเมิดลิขสิทธิ์นั้นทำเงินได้มหาศาลจริง ๆ

เพราะคนทำละเมิดลิขสิทธิ์นอกจากค่าพิมพ์แล้ว แทบจะมีต้นทุนเป็นศูนย์

ในขณะที่หนังสือลิขสิทธิ์ถูกต้อง รายได้เกินครึ่งต้องเข้ากระเป๋าของเจ้าของลิขสิทธิ์ ท้ายที่สุดที่ตกถึงมือสำนักพิมพ์ก็เหลือนิดเดียว

"เป็นความผิดของผมเอง..." ชุยเจ๋อยกมือปิดหน้า นั่งยอง ๆ ลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง "ตอนนั้นผมกำลังยุ่งเรื่องรับโควตาเรียนต่อปริญญาโท กำลังทำโครงการวิชาการอยู่ เลยไม่ได้สนใจอวี๋หมิงหล่างเลย"

"ต่อมา อีอีก็ได้รับหมายเรียกจากศาล"

"หลังจากนั้น อีอีก็ต้องติดคุก ด้วยข้อหา...ความผิดฐานจำหน่ายสิ่งทำซ้ำละเมิดลิขสิทธิ์"

ขอบตาของชุยเจ๋อแดงก่ำ เสียงขึ้นจมูก สะอึกสะอื้นจนแทบจะพูดไม่เป็นประโยค

"ในศาล พนักงานอัยการกับทนายของอวี๋หมิงหล่างซักคั้นอีอีตั้งหลายครั้งว่าชุยเจ๋อเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับเธอใช่หรือไม่ แต่อีอียืนกรานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด บอกว่าไม่ใช่"

เพราะชุยเจ๋อไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการขายหนังสือจริง ๆ...

เขาถึงรอดพ้นมาได้

ชุยเจ๋อปิดปากแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงร้องไห้ออกมา

เขาอยากให้คนที่ต้องติดคุกเป็นตัวเขาเองมากกว่า

ไม่ใช่อีอี

ในตอนนั้น ถ้าเขาไม่ให้เบอร์โทรศัพท์ของอีอีแก่อวี๋หมิงหล่าง โศกนาฏกรรมต่อเนื่องทั้งหมดนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น

เป็นความผิดของเขา!

เขามันสมควรตาย!!

เซวียเซินยื่นกระดาษทิชชูให้เขาแผ่นหนึ่ง "อย่าร้องไห้เลยครับ คดีนี้ผมรับทำเอง"

ชุยเจ๋อสูดน้ำมูก พูดอย่างลังเลว่า "ผม...ทนายเซวีย...ค่าทนายความของคุณ ผม...ผมไม่มีปัญญาจ่ายหรอกครับ"

หลังจากที่เซวียเซินชนะคดีความกับสองยักษ์ใหญ่แห่งวงการธุรกิจอย่างชือฟ่านถวนมาและเหม่ยเหม่ยชิงถวนติดต่อกัน ค่าตัวและสถานะของเซวียเซินก็พุ่งพรวด

ค่าทนายความในการรับทำคดีและค่าที่ปรึกษากฎหมายของเขาจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

เซวียเซินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณไม่ต้องจ่ายหรอกครับ"

"ผมจะทำให้อวี๋หมิงหล่างคายเงินสกปรกที่กลืนลงท้องไปออกมาให้หมด ไม่ให้ขาดแม้แต่สตางค์เดียว!!"

คดีนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความแค้นส่วนตัวระหว่างชุยเจ๋อกับจื่อเป่ยเจินอีกต่อไป

ในเมื่ออวี๋หมิงหล่างมีตำแหน่งเป็นถึงรองผู้จัดการใหญ่ของจื่อเป่ยเจิน...

กล้าแอบพิมพ์หนังสือละเมิดลิขสิทธิ์ของสถาบันจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่าอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งขนาดนี้ ซ้ำยังหลอกให้นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ มาเป็นตัวแทนจำหน่ายหนังสือเถื่อนออกไป

คนที่ถูกหลอกจนชีวิตพังพินาศและต้องตกเป็นนักโทษเข้าคุกอย่างชุยเจ๋อกับซูอีอี ย่อมไม่ได้มีแค่ไม่กี่คนแน่นอน

แค่เล่นงานอวี๋หมิงหล่างให้พังพินาศ เท่านี้ก็มีค่าทนายความแล้วไม่ใช่เหรอ

เขาจะเป็นทนายความคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำให้คู่ความฝ่ายตรงข้ามต้องควักกระเป๋าตัวเองมาจ่ายค่าทนายให้

ชุยเจ๋อ "..."

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่ดูเจ้าเล่ห์พร้อมจะเล่นงานคนอื่นอย่างร้ายกาจของเซวียเซิน ชุยเจ๋อก็หัวเราะทั้งน้ำตา "ทนายเซวีย ผมเองก็อยากเอาคืนไอ้สารเลวนั่นมานานแล้วเหมือนกัน ทัศนคติของเราเข้ากันได้ดีจริง ๆ เลยครับ"

เซวียเซินยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร

ทัศนคติตรงกันงั้นเหรอ

เขาจำได้ว่าซูเฉียน อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาเคยกล่าวประโยคหนึ่งไว้

หากเธอพบว่า ตัวเองกับใครสักคนมีทัศนคติตรงกันเป๊ะ คุยด้วยแล้วรู้สึกสบายใจสุด ๆ

นั่นแปลว่าความฉลาดทางอารมณ์และภูมิความรู้ของคนคนนั้น ย่อมอยู่เหนือกว่าเธอไปไกลโขแน่นอน

ทว่าเรื่องพรรค์นี้ ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องพูดออกไปให้บั่นทอนจิตใจของชุยเจ๋อ

เซวียเซินเอ่ยกับชุยเจ๋อ "ผมไม่ได้กะจะขุดหลุมฝังอวี๋หมิงหล่างหรอกนะ แต่ว่า... นายเคยได้ยินประโยคนี้ไหมล่ะ"

"ประโยคอะไรเหรอครับ" ชุยเจ๋อถาม

เซวียเซิน "ในมหาวิทยาลัยกฎหมาย นักศึกษาครึ่งหนึ่งคอยจับกุมนักศึกษาอีกครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งคอยพิพากษานักศึกษาอีกครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่งหนึ่งก็คอยแก้ต่างให้เพื่อนนักศึกษาอีกครึ่งหนึ่ง"

"ผมกับอวี๋หมิงหล่างเป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกัน ดูท่าแล้ว เขาคงจะเป็นคนที่ถูกจับ ถูกพิพากษา และต้องให้คนอื่นมาช่วยแก้ต่างให้... หรือก็คือผู้ต้องสงสัยนั่นแหละ"

"ตรรกะคนละครึ่งแบบนี้ ใช้ได้กับมหาวิทยาลัยทุกแห่งนั่นแหละ"

ชุยเจ๋อไม่เชื่อ "งั้น... ถ้าเป็นวิทยาลัยการแสดงล่ะครับ"

เซวียเซิน "นักศึกษาครึ่งหนึ่งนอนกับพ่อของเพื่อนนักศึกษาอีกครึ่งหนึ่ง"

ชุยเจ๋อ "แล้วมหาวิทยาลัยแพทย์ล่ะครับ"

เซวียเซิน "นักศึกษาครึ่งหนึ่งขายยาลอกเลียนแบบของเพื่อนนักศึกษาอีกครึ่งหนึ่ง"

ชุยเจ๋อ "แล้วมหาวิทยาลัยเอกภูมิศาสตร์ล่ะครับ"

เซวียเซิน "นักศึกษาครึ่งหนึ่งขุดสุสานบรรพบุรุษของเพื่อนนักศึกษาอีกครึ่งหนึ่ง"

ชุยเจ๋อยังอยากจะถามต่อ

"พอแล้ว ๆ" เซวียเซินโบกมือ ปรามคำพูดที่อีกฝ่ายยังไม่ทันเอ่ยออกมา "ผมขอกลับไปดูที่ห้องกฎหมายอาญาก่อน ถ้าไม่มีนายคอยช่วยส่งโพยเฉลยข้อสอบให้โกง ข้อสอบทดสอบความรู้ของพวกนั้นจะทำออกมาได้สภาพอุบาทว์แค่ไหน"

พูดจบ เซวียเซินก็หันหลังเดินออกจากห้องน้ำชายไป

ประเด็นหลักคือ...

เขาอยู่กับชุยเจ๋อตามลำพังสองต่อสองในห้องน้ำชายนานขนาดนี้

หากมีใครมาเห็นเข้าล่ะก็ ต่อให้แก้ตัวอย่างไรก็คงฟังไม่ขึ้น

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของชุยเจ๋อ +10]

เซวียเซินเพิ่งก้าวขาออกมา ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนค่าความประทับใจจากระบบ

เซวียเซินเดินต่อไปอีกสองก้าว

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของชุยเจ๋อ +10]

[ค่าความประทับใจของชุยเจ๋อ: 20/100 (ความผูกพันแบบศิษย์อาจารย์)]

ความผูกพันแบบศิษย์อาจารย์งั้นเหรอ

เซวียเซินหัวเราะหึ ๆ สองที

รอให้ระบบปลดล็อกความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์สายทนายความก่อนเถอะ...

ชุยเจ๋อนี่แหละ จะเป็นหนูลองยาตัวแรกของเขา

เจ๋งเป้งชะมัด!!

เพียงแต่ว่า สิ่งที่เซวียเซินไม่ได้เห็นก็คือ...

หลังจากที่เขาเดินจากไป

ร่างร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากหัวมุมบันได จ้องมองแผ่นหลังของชุยเจ๋อและเซวียเซิน แววตาเอ่อล้นไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

อวี๋หมิงหล่างนั่นเอง!!

อวี๋หมิงหล่างจิกเล็บลงบนร่องหินอ่อนบนผนังอย่างแรง พลางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "ไม่ยอมดื่มสุราคารวะ แต่จะกินสุราลงทัณฑ์สินะ!"

"เซวียเซิน ฉันเสนอเงินเดือนให้แกถึงสามเท่า ให้แกมาเป็นติวเตอร์หลักวิชากฎหมายอาญา ยกย่องแกเป็นแขกคนสำคัญ"

"แกไม่สำนึกในบุญคุณก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับคิดจะช่วยชุยเจ๋อรื้อคดีในอดีตขึ้นมาใหม่ รนหาที่ตายแท้ ๆ!"

"คอยดูเถอะว่าฉันจะเล่นงานแกให้ตายคามือยังไง!"

อวี๋หมิงหล่างกลอกตาไปมา ก่อนจะต่อสายโทรศัพท์ออกไป

แววตาของเขาฉายประกายอำมหิต

สั่งการวิธีอันยอดเยี่ยมแก่เลขา

วิธีการอันยอดเยี่ยมที่จะบีบให้เซวียเซินต้องซมซานเหมือนหมาจนตรอก

(อัปเดตช้าไปหน่อยครับ)

(ส่วนที่มีนักอ่านบางท่านบอกว่า ไม่ชอบอ่านช่วงสอนหนังสือในสถาบันติวสอบใบอนุญาตว่าความ ขอให้ฟังผมอธิบายสักนิดนะครับ)

(ผมเขียนนิยาย ก็อยากให้ตัวละครใต้ปลายปากกาของผมมีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่แค่เครื่องจักรรับคดีว่าความ ถึงจะมีอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องได้)

(ตัวเอกเป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน เขามีความมุ่งมั่น มีโอกาส และต้องเติบโต จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นแค่เครื่องจักรว่าความคดี)

(การเติบโตของผู้ชายคนหนึ่ง จำเป็นต้องผ่านการสัมผัสชีวิตทุกรูปแบบในสังคม ดังนั้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องว่าความ ไลฟ์สดเผยแพร่ความรู้กฎหมาย ไปสอนหนังสือเป็นอาจารย์ผู้บรรยาย หรือแม้กระทั่งในช่วงหลังก็จะมีส่วนร่วมในการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายด้วย)

(ชิ บ่นน้ำท่วมทุ่งไปตั้งเยอะอีกแล้ว ไม่เป็นไร ยังไงพวกคุณก็อ่านฟรี ฝานเฉียเป็นคนจ่ายเงิน ไม่ต้องตกใจนะ ผมไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวกลับมาปั่นต่ออีกสองตอนครับ)