ตอนที่ 83 เกลี้ยกล่อมชุยเจ๋อ

[เริ่มภารกิจ: 1. ตรวจสอบความขัดแย้งระหว่างชุยเจ๋อกับจื่อเป่ยเจินให้กระจ่าง 2. ตรวจสอบคดีความผิดฐานจำหน่ายสิ่งทำซ้ำละเมิดลิขสิทธิ์ของซูอีอี แฟนสาวของชุยเจ๋อให้กระจ่าง]

[รางวัลภารกิจ: 1. แต้มการเจรจาต่อรองคู่ความ +500, ทักษะจิตวิทยาคู่ความ +500, ทักษะการรวบรวมพยานหลักฐาน +1000 2. กล่องสมบัติแพลทินัม *1 3. ปลดล็อกระบบความสัมพันธ์ศิษย์-อาจารย์ทนายความ]

[คำแนะนำ: หลังจากปลดล็อกระบบความสัมพันธ์ศิษย์-อาจารย์แล้ว การรับศิษย์จะช่วยเพิ่มแต้มยอดอาจารย์และค่าชื่อเสียงของคุณ]

ความสัมพันธ์ศิษย์-อาจารย์งั้นเหรอ?

แถมยังมีค่าชื่อเสียงให้รับด้วย?

มือของเซวียเซินที่กำลังเขียนกระดานดำชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาหันกลับมา สายตาที่มองชุยเจ๋อและจางต้าเผ้าดูราวกับกำลังมองกระดูกอ่อนชิ้นโตที่ทั้งหอมทั้งนุ่ม

"อาจารย์เซวียครับ..." ชุยเจ๋อเลื่อนเก้าอี้แล้วลุกขึ้นยืน "ผมขอไปเข้าห้องน้ำครับ"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไปทางประตูด้านหลัง

เซวียเซินลูบคางตัวเองเบา ๆ

ความขัดแย้งระหว่างชุยเจ๋อกับจื่อเป่ยเจิน...

คดีที่แฟนสาวของชุยเจ๋อขายหนังสือละเมิดลิขสิทธิ์แล้วถูกจื่อเป่ยเจินฟ้องร้อง...

ทั้งสองเรื่องล้วนเกี่ยวข้องกับชุยเจ๋อ

เขาควรจะไปคุยกับชุยเจ๋อสักหน่อย

เซวียเซินเดินออกจากห้อง

เขาถามระบบอย่างไม่ใส่ใจนัก "แต้มยอดอาจารย์กับค่าชื่อเสียงมีไว้ทำอะไร?"

[แต้มยอดอาจารย์: การเพิ่มขึ้นของแต้มยอดอาจารย์แสดงถึงเกียรติภูมิของคุณในแวดวงวิชาการนิติศาสตร์ โดยแบ่งระดับตามจำนวนแต้มยอดอาจารย์ จากต่ำไปสูง ได้แก่ ยอดอาจารย์ระดับสาม, ยอดอาจารย์ระดับสอง, ยอดอาจารย์ระดับหนึ่ง, ยอดอาจารย์ระดับมณฑล, ยอดอาจารย์ระดับชาติ รวมทั้งสิ้นห้าระดับ]

[ค่าชื่อเสียง: ปัจจุบันชื่อเสียงของคุณยังไก่กาเกินไป รอจนกว่าคุณจะได้เป็นยอดอาจารย์ระดับมณฑล ถึงจะปลดล็อกค่าชื่อเสียง]

เซวียเซิน: "..."

รู้สึกเหมือนโดนระบบเหยียดหยามเข้าให้แล้ว

พอเซวียเซินเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก็เห็นว่า...

ชุยเจ๋อกำลังพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ ดูเหมือนจะใช้ฟังก์ชันพิมพ์ด้วยเสียง พูดใส่โทรศัพท์มือถือว่า "การกระทำของจางซานที่กินแพนด้าหนึ่งตัวและลิงขนทองหนึ่งตัวทุกวันถือเป็นการกระทำด้วยความจำเป็น ไม่เป็นความผิดทางอาญา"

"จิ้งจกจัดเป็นสัตว์ที่มีคุณค่าสามประการ แม้จะไม่ใช่สัตว์คุ้มครองระดับชาติ แต่หากจับมากกว่ายี่สิบตัวขึ้นไป การกระทำของจางซานจะเข้าข่ายความผิดฐานล่าสัตว์ป่าโดยผิดกฎหมาย"

(สัตว์ที่มีคุณค่าสามประการ: สัตว์ป่าบกที่มีคุณค่าทางนิเวศวิทยา วิทยาศาสตร์ และสังคมที่สำคัญ)

เซวียเซินกอดอก

ยืนรออย่างใจเย็นจนกระทั่งชุยเจ๋อพูดจบ ถึงค่อยเอ่ยถาม "กำลังส่งเฉลยอยู่เหรอ?"

ชุยเจ๋อสะดุ้งโหยง จนเผลอปัดขวดสบู่เหลวล้างมือข้างตัวล้มลง

เซวียเซิน: "ว่ามาสิ ใครคือผู้สมรู้ร่วมคิด"

ชุยเจ๋อไม่พูดอะไร

สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่า 'หน้าด้านไม่กลัวน้ำร้อนลวก คุณจะทำอะไรผมได้'

เซวียเซินไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเขา

จากนั้น...

ก็ใช้โทรศัพท์ของชุยเจ๋อกดส่งข้อความกลุ่มออกไปหนึ่งข้อความ

—[มารับเฉลยที่ห้องน้ำชายชั้นสาม]

ห้านาทีต่อมา

นักเรียนชายในห้องกฎหมายอาญา นอกจากจางต้าเผ้าแล้ว ที่เหลือเดินเข้ามาในห้องน้ำกันครบทุกคนราวกับจะมารวมกลุ่มกินเลี้ยง

ส่วนนักเรียนหญิงนั้น...

นอกจากเด็กสาวที่ชื่อสวีอีเคอที่ไม่ได้มาแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนมายืนออกันอยู่นอกประตูห้องน้ำชาย

ครั้นเห็นเซวียเซินยืนหน้าดำทะมึนอยู่ ต่างคนก็ตัวสั่นงันงกราวกับนกกระทา แล้วพากันเผ่นหนีแน่บไปในพริบตา

เซวียเซินหันหน้าไปมองชุยเจ๋อ น้ำเสียงเยียบเย็น "นี่คือสิ่งที่คุณต้องการงั้นเหรอ?"

ชุยเจ๋อไม่ได้พูดอะไร

"ชุยเจ๋อ ปีนี้คุณอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ไม่ใช่สิบเจ็ด และไม่ใช่เจ็ดขวบ"

"คนระดับหัวกะทิด้านกฎหมาย กลับเอาแต่วัน ๆ คลุกตัวอยู่ในคลาสของจื่อเป่ยเจินโดยไม่ยอมศึกษาหาความรู้ นำคนอื่นโกงข้อสอบ ปลุกระดมให้นักเรียนคนอื่นก่อเรื่องขอคืนเงินค่าเรียน นี่คือความฉลาดแกมโกงของคุณงั้นเหรอ?"

"คุณเป็นลูกผู้ชาย ลูกผู้ชายควรจะสง่าผ่าเผย มีปณิธานกว้างไกล ลูกผู้ชายจะรู้ว่ายุทธภพนี้มีภัย รู้ว่าสันดานคนมันโสมม รู้จักเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงได้ทั้งนั้น แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรเป็นคนขี้ขลาดที่แม้แต่จะวางแผนเล่นงานยังไม่กล้า เอาแต่พะว้าพะวงหน้าหลังแบบคุณ!"

ทุกประโยคที่ชุยเจ๋อได้ยิน หัวของเขาก็ค่อย ๆ ก้มต่ำลงไปเรื่อย ๆ

พอฟังจนจบ เขาก็ก้มหัวจนแทบจะชิดอกเหมือนนกกระจอกเทศ

สีหน้าที่เคยเฉยชาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวและลนลาน

คำพูดของเซวียเซินเปรียบเสมือนใบมีด แต่ละประโยคทิ่มแทงเข้ากลางขั้วหัวใจของเขา

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ทำไมเซวียเซินถึงมองเขาออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ปรุโปร่งเสียจนทำให้เขารู้สึกอับอายราวกับถูกลอกคราบเปลื้องเสื้อผ้าจนหมดสิ้น

ชุยเจ๋อตาแดงก่ำ "เป็นเพราะจื่อเป่ยเจิน... เป็นพวกมันที่ไม่ยอมปล่อยให้ผมมีทางรอด! พวกมันต้องการจะบีบผมกับแฟนสาวให้จนตรอกตายไปข้างหนึ่งต่างหาก!!"

"เซวียเซิน!"

"ไม่เคยผ่านความทุกข์ของคนอื่น อย่าเที่ยวสอนให้คนอื่นเป็นคนดี!"

"ถ้าคุณต้องมาเจอความทุกข์แบบผม คุณก็อาจไม่ได้แสนดีเท่าผมด้วยซ้ำ!"

พอพูดถึงตอนท้าย ชุยเจ๋อแทบจะแผดเสียงตะโกน ทั้งร่างสติแตกคลุ้มคลั่ง อยู่บนขอบเหวแห่งการพังทลาย "จื่อเป่ยเจินทำร้ายผมจนตกอับขนาดนี้ ทำไมผมถึงจะแก้แค้นพวกมันไม่ได้? มีสิทธิ์อะไรมาห้ามผม?"

"พูดก็พูดเถอะ สุดท้ายคุณก็แค่พวกรับเงินคนอื่นมาช่วยปัดเป่าเคราะห์ เป็นหมาตัวหนึ่งที่ทำงานให้จื่อเป่ยเจินเท่านั้นแหละ เสแสร้งทำเป็นสูงส่งเที่ยงธรรมไปทำไม หน้าไหว้หลังหลอกสิ้นดี"

"ผมไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง และไม่ได้หน้าไหว้หลังหลอกด้วย" เซวียเซินเอ่ยขึ้นช้า ๆ "ถ้าผมเป็นคุณ แค้นจื่อเป่ยเจินเข้ากระดูกดำและอยากจะแก้แค้น อย่างน้อยผมก็คงไม่ทำตัวเหมือนคุณ ที่มานั่งเสียเวลาในห้องเรียนของจื่อเป่ยเจินตั้งห้าปีเต็ม ๆ โดยที่สร้างแรงกระเพื่อมอะไรไม่ได้เลยสักนิด!"

"เรื่องแก้แค้นผมไม่เห็นหรอก ผมเห็นก็แค่คนไร้ประโยชน์วัยยี่สิบเจ็ดปีที่ยังเกาะพ่อแม่กิน และหาเงินไม่ได้เลยแม้แต่แดงเดียว!"

"คุณปากก็พร่ำบอกว่าแค้น แต่ความจริงแล้ว... คุณก็แค่ไม่อยากก้าวออกจากหอคอยงาช้าง ไม่อยากออกไปเผชิญสังคม ไม่อยากไปทำงาน คุณกำลังหนีความจริงต่างหาก!!"

"ถ้าคุณเป็นลูกชายผม ผมยอมติดคุกแล้วลงมือเชือดไอ้ขี้แพ้ไม่ได้เรื่องแบบคุณด้วยตัวเองดีกว่า!"

น้ำเสียงของเซวียเซินไม่ได้ดังนัก แต่กลับแฝงไว้ด้วยความดุดันและเย็นยะเยือกอย่างลึกซึ้ง

เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยกับชุยเจ๋อต่อ "ถ้าผมต้องเจอความทุกข์แบบคุณ ผมคงไม่ได้แสนดีเท่าคุณจริง ๆ นั่นแหละ"

"คนที่คิดร้ายกับผม ผมจะไม่มานั่งวางแผนเล่นขายของแบบนี้หรอก มันเด็กเกินไป"

"คนที่ผมแค้น ผมจะทำให้มันตาย"

ใบหน้าของชุยเจ๋อด้านชาไปหมด ราวกับหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต ถูกเซวียเซินตอกกลับจนไร้เรี่ยวแรงจะโต้แย้ง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด...

ชุยเจ๋อมองไปยังเซวียเซิน เขาคว้าแขนของเซวียเซินไว้ราวกับขอความช่วยเหลือ ประหนึ่งคว้าฟางเส้นสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอด

เสียงดังตุ้บ เขาทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าเซวียเซินทันที

ดวงตาทั้งสองข้างของชุยเจ๋อเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

"อาจารย์เซวีย... ไม่สิ ทนายเซวีย..."

"ผมควรทำยังไงดี? ผมต้องทำยังไงกันแน่?"

"ผมจะเล่าความจริงทุกอย่างให้คุณฟัง คุณช่วยผมทีเถอะนะ แม้แต่คดีความเพื่อประโยชน์สาธารณะด้านแรงงานคดีแรกของประเทศคุณยังชนะมาได้ คุณต้องช่วยผมได้แน่ ๆ ได้โปรดเถอะครับ!"

ขณะที่เซวียเซินพยุงเขาให้ลุกขึ้นมา ในหัวก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

[ติ๊ง! สำเร็จภารกิจลับ: เจรจาต่อรองกับชุยเจ๋อ เกลี้ยกล่อมชุยเจ๋อจนสำเร็จ และให้บอกเล่าความจริงในอดีต!]

เซวียเซิน : ?

ภารกิจลับงั้นเหรอ...

ยังมีลูกเล่นแบบนี้ด้วยหรือนี่?

เซวียเซิน "มีรางวัลไหม?"

[ของรางวัลภารกิจ: การ์ดเลียนแบบ * 1]

[ผลลัพธ์: หลังใช้งาน โฮสต์สามารถเลียนแบบทักษะวิชาชีพทางกฎหมายของบุคคลใดก็ได้หนึ่งทักษะ คำเตือน: ใช้งานได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น]

ดวงตาของเซวียเซินเป็นประกายขึ้นมาทันที

ให้ตายสิ... นี่มันไอเทมระดับเทพชัด ๆ

ในใจของเซวียเซินตื่นเต้นระทึก

ทว่าหลังจากปลุกตื่นผังทักษะ [ศาสตร์การอ่านสีหน้า] แล้ว ทักษะการควบคุมสีหน้าของเขาก็แทบจะเต็มร้อยคะแนน

เซวียเซินมองชุยเจ๋อด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางเอ่ยขึ้น "เล่าความแค้นระหว่างคุณกับจื่อเป่ยเจินมาเถอะ ผมฟังอยู่"

ชุยเจ๋อสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มเปิดปาก "เมื่อเก้าปีก่อน..."