ตอนที่ 82 หลัวซือเฝิ่นของจางซานถูกขโมย

เป็นชุยเจ๋อ

ชุยเจ๋อยื่นมือไปหาเซวียเซินพลางพูดจาแดกดัน "อาจารย์เซวีย สวัสดีครับ"

จางต้าเผ้าร้อนใจจนรีบเอาตัวเข้าขวางระหว่างเซวียเซินกับชุยเจ๋อ กระซิบเตือนเซวียเซินเสียงเบา "อาจารย์เซวีย อย่าจับมือกับเขาเด็ดขาดนะครับ"

"คราวก่อน... ตอนเขาไปเล่นเวทที่ฟิตเนส เคยยกดัมเบลหนักแปดสิบกิโลกรัมด้วยมือข้างเดียวมาแล้ว"

"ห้านาที ยกไปตั้งยี่สิบครั้ง"

จางต้าเผ้ากลัวเหลือเกิน...

ด้วยรูปร่างผอมกะหร่องของเซวียเซิน

ถ้าโดนบิดจนกระดูกหักขึ้นมาจะทำยังไง?!

ชุยเจ๋อหัวเราะ มืออีกข้างหมุนลูกวอลนัตสะสมสองลูกไปมา พาดเสื้อแจ็กเกตของตัวเองไว้ที่ท่อนแขน "ถ้ากลัว ก็อย่าแส่เรื่องชาวบ้าน"

"อาจารย์เซวีย เรื่องบาดหมางระหว่างผมกับจื่อเป่ยเจิน ใครหน้าไหนกล้าเข้ามายุ่ง ผมจะส่งมันเข้าคุกไปด้วยกันให้หมด!"

"แต่นะ..." ชุยเจ๋อกวาดตามองเซวียเซินอย่างดูแคลน "แค่มืออาจารย์เซวียังไม่กล้าจับ คงไม่กล้าเข้ามาก้าวก่ายผมหรอก..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ

เซวียเซินก็จับมือของชุยเจ๋อไว้ น้ำเสียงเรียบเฉย "สวัสดีครับ"

ชุยเจ๋อกำนิ้วทั้งห้าแน่นแล้วออกแรงบีบทันที เส้นเลือดตรงข้อมือและท่อนแขนปูดโปน ลงมืออย่างเหี้ยมเกรียม

จางต้าเผ้าตกใจจนเสียงสั่น "ชุยเจ๋อ นายรีบปล่อยอาจารย์เซวียเดี๋ยวนี้นะ!!"

ชุยเจ๋อค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขายิ้ม รอคอยให้อีกฝ่ายร้องขอความเมตตา

ทว่าในวินาทีถัดมา—

เขากลับสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่ไม่ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย กำลังปะทะกลับมาอย่างบ้าคลั่ง

เซวียเซินพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม บีบมือของชุยเจ๋อกลับไปอย่างแน่นหนา

การมีอยู่ของ "คัมภีร์ยุทธ์" ทำให้เซวียเซินระเบิดพลังมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

(คัมภีร์ยุทธ์: ได้รับตอนระบบตื่นขึ้นในบทที่ 1 เป็นเนื้อหาที่เพิ่งแก้ไขเพิ่มเติมในภายหลัง จึงระบุไว้เป็นพิเศษ)

หลังมือของชุยเจ๋อเจ็บจนชาไร้ความรู้สึก กระดูกมือถูกเซวียเซินบีบจนส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นพล่านเข้ามาเป็นระลอก

เจ็บ!

เจ็บเหลือเกิน!!

รอยยิ้มลำพองใจและอวดดีบนใบหน้าของชุยเจ๋อค่อย ๆ เลือนหายไป

นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน??

เซวียเซินเป็นแค่หนอนหนังสือร่างบาง ดูยังไงก็ไม่ใช่พวกกล้ามโตเลยสักนิด

ชุยเจ๋อเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว มือซ้ายที่ถือลูกวอลนัตสั่นระริก

เซวียเซินยกมืออีกข้างขึ้นมากุมทับมือของชุยเจ๋อข้างที่ถือลูกวอลนัตเอาไว้ แล้วออกแรงบีบเต็มเหนี่ยว...

"กร๊อบ—"

เสียงแตกละเอียดดังขึ้นอย่างชัดเจน

จางต้าเผ้าสะดุ้งโหยง

พอเพ่งมองดูชัด ๆ ก็เห็นว่า...

เซวียเซินคลายมือออกอย่างสงบนิ่ง ส่วนบนฝ่ามือของชุยเจ๋อกลับกลายเป็นเศษซากลูกวอลนัตสองลูกที่แหลกละเอียด

ชุยเจ๋อ: !!!

จางต้าเผ้า: ???

เซวียเซินใช้มือเดียวบีบลูกวอลนัตสองลูกในมือของชุยเจ๋อจนแหลกละเอียดเชี่ยแล้วบ้าน่าเป็นไปได้ยังไงเนี่ย?!

จางต้าเผ้าตกใจจนลืมเว้นวรรคและใส่เครื่องหมายวรรคตอนไปเสียฉิบ

ชุยเจ๋อยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

บนใบหน้าปรากฏทั้งความตกตะลึงและความละอายใจ

เป็นตัวเขาเองที่กบในกะลาครอบ...

เซวียเซินหยิบเสื้อแจ็กเกตของชุยเจ๋อขึ้นมา แล้วโยนไปยังเก้าอี้ที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร

เสื้อแจ็กเกตลอยโค้งเป็นวิถีพาราโบลาอันงดงาม ก่อนจะตกลงบนเก้าอี้ที่ทากาว 502 ไว้อย่างแม่นยำ ปิดทับคราบกาวใสที่ยังแห้งไม่สนิทพอดี

เสื้อแจ็กเกตของชุยเจ๋อ พังยับเยินอย่างสมบูรณ์แบบ

เซวียเซินนั่งลงบนเก้าอี้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จำไว้ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน"

"เรื่องของวันนี้ ผมหวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย"

ชุยเจ๋อไม่ได้ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

เขาหันหลังเดินออกไป ก่อนจะยกกล่องกล้วย แอปเปิล เชอร์รี และเกี๊ยวต้มอีกหลายกล่องเข้ามา

ดูท่าทางแล้ว คงคิดจะกลับไปใช้วิธีเดิม ๆ เพื่อโกงข้อสอบต่อ

เซวียเซินยิ้มน้อย ๆ โดยไม่ได้เปิดโปงเขา พลางชี้ไปที่ซองข้อสอบบนโต๊ะบรรยายและเอ่ยเตือน "อีกสิบนาทีจะเริ่มการทดสอบ"

จางต้าเผ้าที่นั่งอยู่แถวหน้ารีบหยิบสมุดโน้ตที่เซวียเซินให้เขาขึ้นมา

ยังไม่ทันเปิดอ่าน ก็ถอนหายใจออกมาก่อนหนึ่งเฮือก

ความจำของเขาแย่มากจริง ๆ

แย่ถึงขนาด... บางทียังนึกชื่อตัวเองไม่ออกด้วยซ้ำ

เดิมทีเขาชื่อจางเชียน แต่เพราะจำไม่ได้ ถึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นจางต้าเผ้า

ทว่าเมื่อเปิดสมุดโน้ตของเซวียเซินดู จางต้าเผ้าก็ต้องชะงักงัน

สิ่งแรกที่สะดุดตาเขาคือลายมือ ตัวอักษรพลิ้วไหวคมชัดดั่งเหล็กจารเงินสลัก ลายเส้นหนักเบาสลับกันอย่างลงตัว เป็นธรรมชาติและดูองอาจทรงพลัง

จางต้าเผ้าแทบไม่กล้าแตะต้องหน้ากระดาษ ราวกับสิ่งที่ตนกำลังสัมผัสไม่ใช่สมุดโน้ต แต่เป็นของโบราณล้ำค่า

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเหลือบไปเห็น [กระบองเพชรไม้ประดับ] ตรงขอบหน้าต่าง พลันรู้สึกจิตใจรวมศูนย์เป็นหนึ่งอย่างกะทันหัน

โลกทั้งใบพลันเงียบสงบและว่างเปล่าลง ราวกับมีเพียงตัวเขาคนเดียว

จางต้าเผ้าก้มหน้ามองสมุดโน้ต...

จุดความรู้ในสมุดโน้ตทีละข้อ ๆ ต่างพากันมุดแล่นเข้าสู่สมองอย่างไม่ขาดสาย

อ่านจบไปหนึ่งหน้า

จางต้าเผ้าหลับตาลง...

ภายในหัวกลับปรากฏจุดความรู้สองสามข้อที่เพิ่งท่องจำไปเมื่อครู่อย่างชัดเจน ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย!!

จางต้าเผ้าตื่นเต้นดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา

เขามองไปยังเซวียเซิน พลางใช้นิ้วมือสองนิ้วทำท่าคุกเข่าโขกศีรษะลงบนโต๊ะ

อาจารย์เซวียช่างวิเศษเกินไปแล้ว!

จางต้าเผ้าไม่รู้ถึงการมีอยู่ของ [กระบองเพชรไม้ประดับ] เขาคิดเพียงว่าสมุดโน้ตของอาจารย์เซวียเขียนออกมาได้ดีเหลือเกิน

อ่านเข้าใจง่ายกว่าตำราสอบใบอนุญาตว่าความที่อาจารย์ของจื่อเป่ยเจินพวกนั้นเขียนเสียอีก ทำให้เขาอ่านรู้เรื่องได้

เวลาสิบนาทีผ่านพ้นไปในพริบตา

การสอบเริ่มต้นขึ้น!

ขณะที่จางต้าเผ้ากำลังจะเดินขึ้นไปช่วยเซวียเซินแจกข้อสอบ เซวียเซินก็โบกมือ "การทดสอบวันนี้ ไม่สอบข้อสอบปรนัย"

สีหน้าของชุยเจ๋อพลันดูย่ำแย่ถึงขีดสุดในทันที

ไม่สอบข้อสอบปรนัย...

นั่นก็หมายความว่า วิธีการทุจริตอันไร้ที่ติของเขา จะไม่มีประโยชน์อันใดเลย

ชุยเจ๋อพูดอย่างไม่พอใจว่า "แต่ว่า ข้อสอบปรนัยของการสอบใบอนุญาตว่าความ มีข้อสอบสองชุด ชุดละหนึ่งร้อยข้อ ล้วนเป็นข้อสอบปรนัยทั้งนั้น ทำไมถึงไม่สอบล่ะ..."

เซวียเซินยักไหล่ แล้วถามขึ้นลอย ๆ ประโยคหนึ่ง "การสอบใบอนุญาตว่าความของคุณ สอบแค่ข้อสอบปรนัย ไม่สอบข้อสอบอัตนัยเหรอครับ?"

ชุยเจ๋อ "..."

เซวียเซินหยิบชอล์กขึ้นมาหนึ่งแท่ง แล้วเขียนตั้งโจทย์สด ๆ บนกระดานดำ

"ข้อแรก หลี่ซื่อชอบขโมยอาหารเดลิเวอรีเป็นประจำ ทุกครั้งที่จางซานสั่งหลัวซือเฝิ่นก็มักจะถูกขโมย โดยถูกขโมยไปสามครั้งภายในเวลาครึ่งปี จางซานโกรธมาก จึงไปสั่งห่อหลัวซือเฝิ่นที่ร้านด้วยตนเอง แล้วใส่ยาถ่ายลงไปแปดสิบซอง ก่อนจงใจวางไว้ข้างนอก หลังจากหลี่ซื่อขโมยหลัวซือเฝิ่นไปกินจนหมด ก็ท้องเสียอย่างรุนแรงจนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ขอถามว่า การกระทำของหลี่ซื่อเข้าข่ายความผิดใด? และการกระทำของจางซานเข้าข่ายความผิดใด?"

ทุกคนต่างหันมามองหน้ากันเลิกลั่ก

ข้อนี้... ข้อนี้... พวกเขาทำไม่ได้นี่นา

มีเพียงจางต้าเผ้าเท่านั้นที่ดวงตาเป็นประกาย พลางก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบอย่างรวดเร็ว

ข้อนี้!

มันโคตรง่ายเลยโว้ย!!

คำตอบที่จางต้าเผ้าเขียนลงไปคือ...

หลี่ซื่อขโมยอาหารเดลิเวอรีสามครั้งภายในสองปี ถือเป็นความผิดฐานลักทรัพย์สำเร็จบริบูรณ์

จางซาน เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ไม่ถือเป็นความผิด

ขณะที่เขาเขียนคำตอบลงไป เซวียเซินก็เขียนโจทย์ข้อที่สองบนกระดานดำ

"ข้อที่สอง จางซานหลงทางในป่า หิวโซติดต่อกันสามวันสามคืนจนใกล้จะตาย เพื่อเอาชีวิตรอด เขาจึงกินแพนด้ายักษ์วันละหนึ่งตัว และยังกินลิงจมูกเชิดทองอีกวันละหนึ่งตัว หลังจากได้รับการช่วยเหลือแล้ว เขายังจับจิ้งจกอีกแปดสิบตัว"

"ขอถามว่า การกระทำที่จางซานกินแพนด้าและลิงจมูกเชิดทองเข้าข่ายความผิดใด? และการกระทำที่จับจิ้งจกเข้าข่ายความผิดใด?"

เซวียเซินเขียนโจทย์รวดเดียวสิบกว่าข้อ

เมื่อเขาเขียนเสร็จ

เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง!]

[เปิดใช้งานภารกิจใหม่!]