ตอนที่ 81 เซวียเซิน ผู้บรรยายหลักวิชากฎหมายอาญาแห่งจื่อเป่ยเจิน

[ภายในสิบวัน นักเรียนของสถาบันจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่าจำนวนมากพากันขอคืนคอร์สเรียน พร้อมทั้งตั้งข้อสงสัยว่าราคาคอร์สของจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่าสูงเกินไป และร้องเรียนไปยังหน่วยงานด้านการศึกษาและหน่วยงานกำกับดูแลตลาด ส่งผลให้จื่อเป่ยเจินฝ่าเข่าเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างย่อยยับ จนไม่สามารถยืนหยัดอยู่ในวงการติวสอบใบอนุญาตว่าความได้อีกต่อไป]

[ปั๋วนาน บอสใหญ่ของจื่อเป่ยเจิน ถูกก่นด่า ถูกกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์ ถูกสะกดรอยตาม และถึงขั้นถูกขุดคุ้ยประวัติส่วนตัวประจาน]

[ในเวลาต่อมา ปั๋วนานทนรับแรงกดดันมหาศาลไม่ไหว จึงกระโดดตึกฆ่าตัวตาย]

เซวียเซินขมวดคิ้วแน่น

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องนักเรียนก่อความวุ่นวายธรรมดา ๆ เสียแล้ว

มีคนเจตนาปลุกปั่นเพื่อเล่นงานจื่อเป่ยเจิน และทำลายปั๋วนานให้พังพินาศ!

นี่มันมีความแค้นฝังลึกขนาดไหนกัน ถึงได้ลงมือโหดเหี้ยมขนาดบีบให้จื่อเป่ยเจินต้องจนตรอกถึงเพียงนี้

เซวียเซินแตะไปที่ [√] สีเขียวอ่อนบนหัวของนักเรียนคนอ้วนอีกครั้ง อยากรู้ว่าคนคนนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร

[ชื่อ : ชุยเจ๋อ]

[อายุ : 27 ปี]

[งานอดิเรก : ล้างแค้นทุกคนในสถาบันจื่อเป่ยเจินฝ่าเข่า ทำลายจื่อเป่ยเจินให้พังพินาศ!]

[ระดับความเชี่ยวชาญในความรู้ : ยอดเยี่ยมมาก (100/100) (ระดับสูงสุด)]

[ระดับความมีสมาธิในการเรียน : ยอดเยี่ยมมาก (100/100) (ระดับสูงสุด)]

เซวียเซิน : ?!

เทพเวลตันเนี่ยนะ???

หากไม่ได้เห็น "งานอดิเรก" ที่ผิดแผกไปจากคนทั่วไปของชุยเจ๋อ เซวียเซินแทบจะปรบมือชื่นชมให้อีกฝ่ายแล้ว

ตอนที่เขาสอนในห้องเรียนกฎหมายอาญา เขาได้ดูการ์ดข้อมูลของนักเรียนบางคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ระดับความเชี่ยวชาญในความรู้ของนักเรียนพวกนั้น ไม่มีใครเกิน 10/100 เลยสักคนเดียว

ซ้ำร้ายยังมีอีกตั้งหลายคน...

ที่ระดับความมีสมาธิในการเรียนติดลบ

กระทั่งศูนย์ยังไปไม่ถึงด้วยซ้ำ

"เซวียเซิน เซวียเซิน คุณฟังผมพูดอยู่หรือเปล่าครับ" หยางเหว่ยเขย่าแขนเซวียเซิน

เซวียเซิน "ครับ?"

"เดี๋ยวตอนสอบย่อย ช่วงที่คุณคุมสอบ ต้องจับตาดูชุยเจ๋อไว้ให้ดีนะ คนคนนี้เล่นนอกลู่นอกทาง เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมาก" หยางเหว่ยพูดด้วยความรู้สึกยังขยาดไม่หาย

คราวก่อน ตอนที่หยางเหว่ยคุมสอบ

ชุยเจ๋อแอบใส่บางอย่างลงในแก้วน้ำของหยางเหว่ยเพื่อที่จะทุจริตการสอบ ทำให้หยางเหว่ยที่ต้องคุมสอบสองชั่วโมงวิ่งเข้าห้องน้ำไปกว่าสามสิบครั้ง ท้องเสียจนเกือบจะเข้าข่ายได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ถึงขั้นร่างกายขาดน้ำจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เซวียเซินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบตกลง

ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ ก็บังเอิญพบกับชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งเดินสวนมา

หยางเหว่ยเอ่ยทัก "บอสอวี๋"

ชายวัยกลางคนเอามือไพล่หลัง พยักหน้ารับเล็กน้อย สายตาจับจ้องมาที่เซวียเซิน "คนนี้คือเซวียเซินสินะ"

หยางเหว่ยพยักหน้า "ใช่ครับ เขาคือเซวียเซิน"

"เซวียเซิน ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือรองประธานของจื่อเป่ยเจินเรา คุณอวี๋หมิงหล่าง"

ขณะที่หยางเหว่ยแนะนำ เซวียเซินก็ลอบพิจารณาอวี๋หมิงหล่างไปด้วย

อวี๋หมิงหล่างสวมชุดสูท แต่ด้วยวัยสี่สิบกว่าปี รูปร่างจึงค่อนข้างท้วม หน้าท้องยื่นออกมาเล็กน้อย

ทว่าอย่างไรเสีย เขาก็เป็นถึงรองประธานของจื่อเป่ยเจินที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี และฟันฝ่าต่อสู้จนเติบโตขึ้นมาในวงการติวสอบใบอนุญาตว่าความ

ในดวงตาของอวี๋หมิงหล่างแฝงความเย็นชาที่คมกริบ มีทั้งความเฉลียวฉลาดแกมโกงและความคิดคำนวณผลประโยชน์

นับตั้งแต่ระบบปลุกตื่นผังสกิล [วิชาการอ่านภาษากายและสีหน้า] กับ [วิชาจิตวิทยา] ขึ้นมา ความสามารถในการมองคนของเซวียเซินก็เกิดความเปลี่ยนแปลงไปอย่างลึกซึ้ง

แม้จะพูดไม่ได้ว่าแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อย่างน้อยก็ใกล้เคียงถึงแปดเก้าส่วน

ในเวลานี้ เซวียเซินรู้สึกว่า...

ความประทับใจแรกที่เขามีต่ออวี๋หมิงหล่างคนนี้ ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ราวกับว่าอวี๋หมิงหล่างมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์บางอย่างต่อเขา ทำให้เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

แม้ว่าอวี๋หมิงหล่างจะจับมือเขาอย่างเป็นกันเอง และเอ่ยปากชื่นชมสารพัด บอกว่าเขาเป็นผู้มีความสามารถในแวดวงทนายความ เป็นคนที่มาช่วยกอบกู้จื่อเป่ยเจินฝ่าเข่าก็ตาม

หลังจากหยางเหว่ยดำเนินเรื่องลาออกเสร็จสิ้นและกลับไปแล้ว

ในห้องพักอาจารย์จึงเหลือเพียงอวี๋หมิงหล่างกับเซวียเซิน

อวี๋หมิงหล่างรับสัญญาฉบับหนึ่งมาจากมือเลขาแล้วยื่นให้เซวียเซิน "ทนายเซวีย นี่คือสัญญาจ้างผู้บรรยายหลักวิชากฎหมายอาญาของจื่อเป่ยเจินครับ"

"ลองพิจารณามาทำงานที่จื่อเป่ยเจินของเราดูหน่อยไหมครับ"

เซวียเซินไม่ได้พูดอะไร

เลขาพูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ทนายเซวียครับ เงินเดือนที่คุณอวี๋เสนอให้นี่เป็นสามเท่าของอาจารย์หยางเหว่ยเลยนะครับ ในวงการนี้หาได้ยากมากจริง ๆ"

"การสอนติวสอบใบอนุญาตว่าความ แค่ต้องมาอัดคลิปสอนและบรรยายในช่วงไม่กี่เดือนที่กำหนดไว้ของแต่ละปีเท่านั้น เวลาที่เหลือคุณก็ยังทำงานที่สำนักงานกฎหมาย ว่าความ รับทำคดีได้ตามปกติ ไม่ขัดกันเลยครับ"

"ใครจะยอมปฏิเสธเงินกันล่ะครับ จริงไหมครับทนายเซวีย"

เซวียเซินยกยิ้มมุมปาก ทว่าวางตัวอย่างไม่หยิ่งยโสและไม่อ่อนน้อมจนเกินไป ทั้งยังไม่รีบร้อนรับสัญญาฉบับนั้นมา "คุณอวี๋ คุณยังมีเงื่อนไขอะไรอีก พูดตรง ๆ มาเลยดีกว่าครับ"

อาจารย์ผู้สอนหลักแต่ละวิชาของจื่อเป่ยเจิน แทบทุกคนล้วนจบระดับปริญญาเอก

สตรีมเมอร์เผยแพร่ความรู้กฎหมายที่มีชื่อเสียงขึ้นมาเพียงเล็กน้อยอย่างเขา คงไม่อาจเข้าตารองประธานของจื่อเป่ยเจินได้ง่ายดายขนาดนี้

อวี๋หมิงหล่างหัวเราะ แล้วเอ่ยชื่อคนคนหนึ่งออกมา "ชุยเจ๋อ"

"เซวียเซิน ผมต้องการให้คุณช่วยกำจัดเนื้อร้ายก้อนนี้ทิ้งไป"

"จะฟ้องร้องเป็นคดีความ หรือจะยอมความตกลงกันเป็นการส่วนตัวก็ช่าง ค่าทนายผมจ่ายให้คุณครบถ้วนไม่ขาดสักหยวนเดียว"

"จัดการเขาได้เมื่อไหร่ คุณจะได้เป็นอาจารย์ผู้สอนหลักวิชากฎหมายอาญาของจื่อเป่ยเจินทันที"

ชุยเจ๋อ?

เซวียเซินแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ "ชุยเจ๋อกับจื่อเป่ยเจิน มีเรื่องขัดแย้งอะไรกันหรือครับ"

"จะเรียกว่าแค่มีเรื่องขัดแย้งได้ยังไงกันครับ" เลขากล่าวอย่างเดือดดาล "ซูอีอีแฟนสาวของชุยเจ๋อทำงานฝ่ายขาย เอาหนังสือละเมิดลิขสิทธิ์ของจื่อเป่ยเจินไปขาย ฟันเงินไปกว่าสองแสนหยวน เมื่อไม่กี่ปีก่อนทีมทนายของเราตรวจพบเลยแจ้งความดำเนินคดี ซูอีอีถึงได้เข้าไปนอนในคุก"

"ข้อหาคือความผิดฐานจำหน่ายสิ่งทำซ้ำละเมิดลิขสิทธิ์"

"ผลคือ ชุยเจ๋อกลับคิดว่าพวกเราเป็นคนทำร้ายแฟนสาวของเขา เลยวิ่งมาป่วนสถาบันติวสอบใบอนุญาตว่าความของเราไม่เว้นแต่ละวัน"

"ช่างเป็นขี้หนูเม็ดเดียวแท้ ๆ ที่ทำแกงพังทั้งหม้อ!!"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...

เซวียเซินลูบคาง ไม่ได้เออออตามและไม่ได้โต้แย้ง "คุณอวี๋ ในห้องกฎหมายอาญาผมยังมีสอนอีกหนึ่งคาบ รอผมเลิกสอนแล้ว ค่อยมาคุยรายละเอียดกับคุณอีกทีนะครับ"

อวี๋หมิงหล่างยิ้มบาง "ได้ครับ"

เซวียเซินเดินออกจากห้องพักอาจารย์ แล้วแวะไปเข้าห้องน้ำ

จากนั้นก็อุ้มกระถางไม้ประดับต้นหนึ่งออกมาจากห้องน้ำ แล้วกลับไปยังห้องเรียนวิชากฎหมายอาญา

เขาวาง "กระบองเพชรไม้ประดับ" ไว้บนขอบหน้าต่าง

ด้านหลังของเซวียเซินมีเสียงหนึ่งดังขึ้น "อาจารย์เซวียครับ"

เซวียเซินหันหน้าไปมอง

นั่นคือจางต้าเผ้านั่นเอง

"มีอะไรหรือ" เซวียเซินก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วถาม

จางต้าเผ้าอึกอักจะพูดแต่ก็หยุด มองซ้ายแลขวาอยู่นาน

จากนั้นจึงค่อย ๆ ชี้ไปยังเก้าอี้ที่เซวียเซินใช้นั่งเวลาสอนอย่างยากลำบาก เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "บนเก้าอี้ถูกชุยเจ๋อทากาว 502 ไว้ อย่าเพิ่งนั่งนะครับ"

เซวียเซินมองตามทิศทางที่จางต้าเผ้าชี้ไป

เป็นจริงดังคาด...

แสงสว่างจากริมหน้าต่างสาดส่องลงบนเก้าอี้ มีของเหลวใสไม่มีสีเคลือบอยู่ชั้นหนึ่ง สะท้อนประกายวิบวับอยู่ใต้แสงแดด

เซวียเซินโกรธจนหัวเราะออกมา

ผ่านไปสองสามวินาที เซวียเซินก็หันไปมองจางต้าเผ้า "ขอบใจนะ"

จางต้าเผ้าเกาหัวด้วยความเขินอาย "อาจารย์เป็นคนเดียวที่ไม่รังเกียจว่าฉันหัวทึบ แล้วก็ไม่รังเกียจว่าฉันมาจากบ้านเลี้ยงหมู ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณอาจารย์"

"ฉันมาสมัครเรียนคอร์สติวสอบใบอนุญาตว่าความ หมดเงินเก็บที่บ้านไปตั้งเยอะ แถมยังต้องเชือดหมูไปหลายตัวเลย"

เซวียเซินชะงักไป

นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะลำบากขนาดนี้

หลังครุ่นคิดครู่หนึ่ง เซวียเซินจึงหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกจากกล่องนามบัตร ยื่นให้จางต้าเผ้า "ถ้าเธอมีเวลา แวะไปหาผมที่สำนักงานกฎหมายจวินจิ่งนะ"

"จวินจิ่งสามารถจัดหาตำแหน่งเด็กฝึกงานหรือผู้ช่วยทนายให้เธอได้"

"แล้วก็สมุดโน้ตเตรียมสอบใบอนุญาตว่าความเล่มนี้ ผมให้เธอด้วย" เซวียเซินหยิบสมุดจดเล่มหนึ่งจากบนโต๊ะบรรยาย มอบให้จางต้าเผ้าไปพร้อมกัน

นั่นคือสมุดโน้ตที่เขาจดไว้ตอนเตรียมสอบใบอนุญาตว่าความ

เมื่อคืนนี้ เขาคัดลอกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งฉบับข้ามคืน

จางต้าเผ้าตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ "ขอบคุณอาจารย์เซวียครับ!"

"อาจารย์เซวีย วันหลังไปกินต้มหมูสดที่บ้านฉันนะ"

เซวียเซินอึ้งไป "ที่บ้านเธอไม่ได้เชือดหมูไปตั้งหลายตัวแล้วเหรอ" ยังจะทำอาหารเลี้ยงเขาอีกเนี่ยนะ?

จางต้าเผ้าพยักหน้า "ใช่จ้ะ แต่บ้านฉันมีหมูทั้งหมดตั้งหลายหมื่นตัวเลยนี่นา"

"ภูเขาทั้งลูกที่อยู่ข้างหลังนั่นก็เป็นของบ้านฉันหมดเลย แล้วก็ยังมีแกะอีกหลายพันตัว วัวก็มีไม่น้อยเหมือนกัน"

เซวียเซิน "..."

ตัวตลกดันกลายเป็นตัวกูเองซะงั้น

ตัวเขา ทนายหุ้นส่วนที่มีรายได้เดือนละไม่กี่หมื่นหยวน ดันคิดจะไปช่วยเหลือคุณชายเศรษฐีที่มีหมูหลายหมื่นตัวกับแกะหลายพันตัวเนี่ยนะ

"อาจารย์เซวีย..."

ในจังหวะนั้นเอง น้ำเสียงอันเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

(ขอลงก่อนหนึ่งตอน วันนี้ต้องออกไปข้างนอก จะเขียนต่อบนรถ)