ตอนที่ 87 ทุกคนต่างรั้งตัวเซวียเซิน

ข้อความในคอมเมนต์ระบุไว้ว่า—

[มุกเผยแพร่ความรู้กฎหมายที่เฮ่อจือจือเอามาพูดช่วงนี้ ก๊อบมาจากห้องไลฟ์สดเผยแพร่กฎหมายของเซวียเซินทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอ ขำจนจะขิต 555]

คลิปวิดีโอนี้ แน่นอนว่าเฮ่อจือจือเองก็เห็นแล้วเช่นกัน

เธอโกรธจนตัวสั่น เดินไปที่มุมห้องแล้วต่อสายหาผู้จัดการทันที "ฉันบอกให้คุณหาทางลบคลิปสัมภาษณ์นั่นทิ้งไม่ใช่เหรอคะ ทำไมตอนนี้บนเวยปั่วยังเห็นอยู่อีก"

ผู้จัดการเองก็กำลังหัวหมุนกับการจัดแจงทีมหน้าม้าไปคุมทิศทางคอมเมนต์ให้เฮ่อจือจืออยู่ น้ำเสียงจึงไม่ค่อยสู้ดีนัก "เธอไปมีเรื่องกับใครมาหรือเปล่า"

"คลิปวิดีโอที่ลบไปแล้วนั่น มีคนใช้เทคนิคกู้คืนกลับมาได้"

"ตอนนี้...ลบยังไงก็ไม่ออกเลย"

"ฉันไปมีเรื่องกับใครเนี่ยนะ ฉันจะไปมีเรื่องกับใครได้" เฮ่อจือจือล้วงหยิบบุหรี่สำหรับผู้หญิงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แต่พอตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ที่จื่อเป่ยเจิน ไม่ใช่สตูดิโอของตัวเอง จึงเก็บกลับเข้าไป

หางตาของเธอเหลือบไปเห็นเซวียเซินที่กำลังยืนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มอยู่ไม่ไกล

เห็นได้ชัดว่าเซวียเซินกำลังยิ้ม ทว่าแววตากลับแฝงความเย็นเยียบจนชวนให้รู้สึกหวั่นเกรง

หัวใจของเฮ่อจือจือกระตุกวูบ

หรือว่า...จะเป็นฝีมือของเซวียเซินงั้นเหรอ?!

เธอกดวางสายจากผู้จัดการ แล้วก้าวรองเท้าส้นสูงปลายแหลมเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าเซวียเซิน

"อาจารย์เซวีย สัญญาของฉันกับจื่อเป่ยเจินคุณก็เห็นแล้วนี่คะ"

"มีทั้งลายเซ็นของรองประธานจื่อเป่ยเจิน และประทับตราของจื่อเป่ยเจินถูกต้อง มีผลผูกพันทางกฎหมายทุกประการค่ะ"

เซวียเซินพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้น อาจารย์เซวียคะ..." เฮ่อจือจือผายมือทำท่าเชิญ "รบกวนคุณช่วยออกไปจากที่นี่ด้วยค่ะ ฉันจะต้องสอนหนังสือนักเรียนของฉันแล้ว"

"ถ้าคิดจะยึดรังคนอื่นหน้าด้าน ๆ ไม่ยอมไปไหน แบบนั้นคงดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลยนะคะ"

เซวียเซินหัวเราะออกมาสองเสียง

เพียงแค่วิดีโอที่เฮ่อจือจือถามว่า "หลัวเสียงคือใครน่ะ" ซึ่งเขาไปกดถูกใจบนเวยปั่วนั้น ก็เพียงพอจะทำให้ยอดผู้ติดตามของเฮ่อจือจือลดฮวบลงหลายหมื่นคนแล้ว

ในวงการเน็ตไอดอล เฮ่อจือจือสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองเป็นหัวกะทิด้านกฎหมาย ผู้ติดตามหลายล้านคนของเธอจึงมีนักศึกษากฎหมายอยู่ไม่น้อย

ด้วยสถานะและเกียรติภูมิของอาจารย์หลัวในแวดวงกฎหมาย การที่เฮ่อจือจือพล่ามไม่รู้เรื่องแบบนี้ ไม่โดนถล่มด่าจนเละก็แปลกแล้ว

เจอเรื่องวุ่นวายขนาดนี้เข้าไป ก็คงทำให้เฮ่อจือจือปวดหัวไปอีกนาน

ทว่า...

เซวียเซินไม่ได้โต้เถียงอะไรกับเฮ่อจือจืออีก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือกับกุญแจรถแล้วหมุนตัวเดินออกไป

เพราะอย่างไรเสีย เฮ่อจือจือก็มีสัญญาว่าจ้างอย่างเป็นทางการของจื่อเป่ยเจิน และเป็นอาจารย์ผู้สอนหลักวิชากฎหมายอาญาที่ทางสถาบันรับรองอย่างเป็นทางการ

หากมัวแต่ยืนทะเลาะต่อไป ก็มีแต่จะทำให้เขาดูไม่เป็นสุภาพบุรุษและไร้ซึ่งมารยาทเท่านั้น

ทว่า ทันทีที่เซวียเซินก้าวเท้าออกมาจากอาคารของสถาบันจื่อเป่ยเจิน

ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าถี่รัวดังไล่หลังมา พร้อมกับเสียงตะโกนของคนหลายคน

"อาจารย์เซวียครับ!"

"ทนายเซวีย..."

"...พี่เซวีย!"

"อาจารย์จะไปไม่ได้นะ ไม่เอาจื่อเป่ยเจินแล้ว อาจารย์จะไม่เอาห้องกฎหมายอาญาของพวกเราแล้วเหรอครับ!"

เซวียเซินเพิ่งจะหันหลังกลับมา ก็ถูกจางต้าเผ้าโผเข้ากอดแน่น "อาจารย์เซวียครับ กฎหมายอาญาของฉันอาจารย์เป็นคนสอน ฉันยอมรับอาจารย์เป็นครูสอนกฎหมายอาญาแค่คนเดียวเท่านั้น!"

"คนอื่นน่ะ ฉันไม่ฟังทั้งนั้น ไม่ยอมรับเด็ดขาด!!"

เซวียเซินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก

ขอบตาของจางต้าเผ้าก็พลันแดงก่ำ "อาจารย์เซวีย พี่เซวีย พ่อเซวีย ได้โปรดอย่าเพิ่งไปเลยนะ!"

"รอให้ฉันสอบใบอนุญาตว่าความผ่านก่อน ฉันยังอยากเลี้ยงเมนูซาจูไช่ที่บ้านเกิดแถบตงเป่ยของฉันอยู่เลย!"

ซาจูไช่คืออาหารขึ้นชื่อของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ทั้งหมูสามชั้นต้มราดซอสกระเทียม ขั้วตับหมูกระเทียม เนื้อติดกระดูก ซุปกระดูกหมูชิ้นโต รวมถึงต้มผักกาดดองใส่ซี่โครงหมูกับไส้กรอกเลือด

เนื้อนุ่มน้ำซุปกลมกล่อม หอมมันแต่ไม่เลี่ยน ชวนเจริญอาหารและแก้หิวยิ่งนัก

ชุยเจ๋อยืนอยู่ด้านหลังจางต้าเผ้า ในอ้อมแขนก็กอดหนังสือกฎหมายเตรียมสอบใบอนุญาตว่าความกองโตไว้เช่นกัน

ดูจากท่าทางแล้ว คงจะรีบร้อนเก็บข้าวของทั้งหนังสือและสมุดโน้ต กระทั่งเสื้อคลุมตัวนอกยังไม่ทันได้สวมก็วิ่งตามออกมา

ชุยเจ๋อวิ่งมาเหนื่อยจัดจนหายใจหอบ ทว่าน้ำเสียงยังคงราบเรียบและเย็นชา "ทนายเซวียครับ ถ้าจะไปก็ไปด้วยกัน"

"ถ้าคุณจะไป ก็พาพวกเรากลับสำนักงานกฎหมายจวินจิ่งไปด้วย ผมเคยฝึกงานที่สำนักงานกฎหมายมาก่อน สามารถช่วยถือกระเป๋า ขับรถ และเป็นผู้ช่วยให้คุณได้ครับ"

"พวกเราต้องการอาจารย์ที่ดีที่หวังดีต่อพวกเราอย่างจริงใจ ไม่ใช่อาจารย์ผู้สอนหลักวิชากฎหมายอาญาที่แม้แต่หลัวเสียงเป็นใครยังไม่รู้"

สวีอีเคอมองดูเซวียเซินด้วยแววตาเฉียบเย็น "คุณเป็นอาจารย์สอนวิชากฎหมายคนแรก ที่ทำให้ฉันเคารพจากใจจริงค่ะ"

ด้านหลังของสวีอีเคอ...

ยังมีเพื่อนร่วมห้องกฎหมายอาญาตามมาอีกหลายสิบคน

ใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านั้น ทำให้เซวียเซินยากที่จะไม่รู้สึกตื้นตันใจ

การได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงแค่สองวันสั้น ๆ...

เซวียเซินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า นักเรียนเหล่านี้จะยอมแตกหักกับจื่อเป่ยเจินและยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเฮ่อจือจือเพื่อเขาถึงขนาดนี้

"เอะอะโวยวายอะไรกัน! ใครสั่งให้พวกเธอวิ่งออกมาตอนเวลาเรียน หืม ยังไม่รีบกลับไปเรียนอีกเรอะ?!" ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำเย็นชาเจือความไม่พอใจของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูของเซวียเซิน

ทุกคนหันไปมองตามเสียง แล้วก็พบว่า...

อวี๋หมิงหล่างผู้สวมสูทผูกไทใส่รองเท้าหนัง ทว่ารูปร่างค่อนข้างท้วมอวบ กำลังเดินแอ่นพุงพลุ้ยเข้ามา

อวี๋หมิงหล่างหนีบกระเป๋าเอกสาร สายตาตวัดมองมาที่ใบหน้าของเซวียเซิน ก่อนจะระเบิดโทสะออกมาในชั่วพริบตา

"เซวียเซิน! ทำไมถึงเป็นแกอีกแล้ว?!"

"อาจารย์ของจื่อเป่ยเจินแอบพานักเรียนของจื่อเป่ยเจินออกไปเปิดสอนข้างนอก นี่ถือเป็นการละเมิดสัญญาอย่างร้ายแรง!!"

เซวียเซินดึงจางต้าเผ้าและชุยเจ๋อมาไว้ข้างหลัง เขามองอวี๋หมิงหล่างอย่างสุขุมเยือกเย็น เลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มพูดว่า

"ขอโทษทีนะครับ รองประธานอวี๋..."

"ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ผมไม่เคยเซ็นสัญญากับทางจื่อเป่ยเจินเลยสักฉบับ แล้วจะมาพูดเรื่องผิดสัญญาได้ยังไงกันล่ะครับ"

อวี๋หมิงหล่างหุบปากฉับทันที

ปากของเขาขยับพะงาบ ๆ ทว่ากลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว

นั่นสินะ...

เขาเคยเกริ่นกับเซวียเซินเรื่องจะเซ็นสัญญาดึงตัวเซวียเซินมาเป็นอาจารย์ผู้สอนหลักวิชากฎหมายอาญา

ทว่าเซวียเซินไม่ได้ปฏิเสธ และก็ไม่ได้ตอบตกลง

เซวียเซินไม่ได้เซ็นสัญญาระยะยาวกับจื่อเป่ยเจินเลยแม้แต่น้อย ไม่นับว่าเป็นอาจารย์ของจื่อเป่ยเจินด้วยซ้ำ แล้วจะพูดถึงเรื่องผิดสัญญาได้อย่างไร

ครั้นคิดได้ดังนั้น อวี๋หมิงหล่างจึงซักไซ้ต่อ "แล้วการที่แกพานักเรียนของพวกเราไปจากจื่อเป่ยเจินตั้งมากมายขนาดนี้ มันไม่ใช่การแข่งขันทางการค้าที่ไม่เป็นธรรมหรือไง?!"

"เซวียเซิน แกเป็นแค่อาจารย์สอนกฎหมายอาญา แกพานักเรียนไปหลายสิบคนแบบนี้ แล้วจะให้อาจารย์ผู้สอนหลักวิชากฎหมายแพ่ง กฎหมายพาณิชย์ และอาจารย์ผู้สอนหลักวิชาอื่น ๆ ของเด็กพวกนี้ทำยังไง กินลมแทนข้าวหรือไง?!"

"อาจารย์เซวียไม่ได้บอกว่าจะพาพวกเราไป พวกเราสมัครใจตามไปเอง ไม่เกี่ยวกับอาจารย์เซวียสักนิดครับ!" ชุยเจ๋อโพล่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เขาอายุยี่สิบเจ็ดปีแล้ว

เป็นวัยที่ผ่านโลกและอาบเหงื่อต่างน้ำในสังคมมาพอตัว

เขาจึงรีบปฏิเสธทันควันโดยไม่ยอมให้อวี๋หมิงหล่างจับจุดผิดของเซวียเซินได้แม้แต่น้อย

เหล่านักเรียนต่างพากันส่งเสียงสนับสนุนตามมาติด ๆ...

"ใช่! พวกเราจ่ายค่าเรียนไปแล้ว พวกเรามีเงิน จ่ายเงินแล้วแต่ไม่อยากเข้าเรียนคลาสของเฮ่อจือจือ แล้วมันจะทำไมล่ะ!"

"พูดกันตามตรงนะ ฉันชอบอาจารย์และคอร์สของวิชากฎหมายตัวอื่นมาก แต่แค่ไม่ชอบขี้หน้าเฮ่อจือจือเท่านั้นแหละ"

"เฮ่อจือจือไม่ใช่เงินหยวนสักหน่อย ทำไมทุกคนต้องชอบหล่อนด้วย ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย"

แผงอกของอวี๋หมิงหล่างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธจัด เขาชี้หน้ากลุ่มนักเรียนที่ยืนอยู่ด้านหลังเซวียเซินแล้วตวาดว่า

"พวกเธอจะก่อเรื่องกันใช่ไหม?!"

"ได้! เดี๋ยวฉันจะสั่งให้ฝ่ายการเงินคืนค่าคอร์สเรียนให้พวกเธอทั้งหมดตอนนี้เลย!"

"พระพุทธรูปองค์ใหญ่อย่างพวกเธอ วัดเล็ก ๆ อย่างจื่อเป่ยเจินของเราคงไม่มีปัญญาปรนนิบัติดูแลหรอก!!"

"ถ้าพวกเธอก้าวเท้าออกจากประตูบานนี้ไปในวันนี้ ฉันจะขึ้นบัญชีดำพวกเธอในจื่อเป่ยเจิน และขึ้นบัญชีดำในแวดวงกฎหมายทั้งหมดด้วย!"

พอสิ้นประโยคนี้ นักเรียนหลายสิบคนพลันเงียบกริบลงในทันที ทุกคนต่างนิ่งเงียบ

บัญชีดำของจื่อเป่ยเจินไม่ได้น่ากลัว

ที่น่ากลัวคือบัญชีดำของคนในแวดวงกฎหมายต่างหาก

ไม่ว่าจะเป็นวงการไหน ย่อมมีพวกตัวปัญหาที่ไม่รักษาคำพูด ชอบอวดฉลาดแกมโกง และชอบก่อเรื่องหาเรื่องอยู่เสมอ

คนในวงการจึงได้ทำบัญชีดำเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อใช้หลีกเลี่ยงคนพวกนั้น

แวดวงกฎหมายแคบเพียงเท่านี้ หากติดบัญชีดำแล้ว ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ลืมตาอ้าปากในวงการกฎหมายอีกเลย

อวี๋หมิงหล่างเป็นผู้บริหารระดับสูงของสถาบันติวสอบใบอนุญาตว่าความ ทั้งยังมีตำแหน่งแห่งหนในสมาคมทนายความอยู่บ้าง ประสบการณ์และเส้นสายตลอดเกือบห้าสิบปีของเขา ไม่ใช่สิ่งที่เด็กเมื่อวานซืนเพิ่งเข้าวงการกลุ่มนี้จะเทียบชั้นได้เลย

เมื่อเห็นว่าเหล่านักเรียนเริ่มสงบเสงี่ยมลงแล้ว อวี๋หมิงหล่างก็เชิดคางขึ้น "เอาล่ะ กลับไปเรียนกันได้แล้ว..."

ทว่ายังพูดไม่ทันจบ

น้ำเสียงอันเปี่ยมด้วยอำนาจเจือความกรุ่นโกรธสายหนึ่ง ก็ดังแทรกขึ้นมา

"อวี๋หมิงหล่าง แกช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เหลือเกินนะ!!"