ตอนที่ 88 พนันกันให้ใหญ่

ทันทีที่อวี๋หมิงหล่างได้ยินเสียงนี้ ในใจก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ขาสองข้างอ่อนยวบจนแทบจะคุกเข่าลงไป

เสียงอันคุ้นเคยนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็น...

ปั๋วนาน บอสใหญ่แห่งจื่อเป่ยเจิน

ลำพังแค่ปั๋วนานคนเดียวนั้นไม่น่ากลัว แต่สามีของปั๋วนานคืออู๋ฟางผิง บิ๊กเบิ้มผู้มีตำแหน่งและอำนาจล้นฟ้าในยามมีชีวิตอยู่

ตอนที่ร่างของอู๋ฟางผิงถูกส่งกลับมา อวี๋หมิงหล่างเคยเห็นกับตาตัวเองว่า เหล่าคนที่สวมเครื่องแบบตำรวจยืนทำความเคารพให้อู๋ฟางผิงนั้น มียศตำรวจสูงส่งกันขนาดไหน

"ศะ...ศาสตราจารย์ปั๋ว" อวี๋หมิงหล่างวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปข้างกายปั๋วนานด้วยความหวาดผวา พลางส่งยิ้มแห้ง "ไม่ใช่ว่าคุณกลับบ้านไปจัดเตรียมงานศพของผอ.อู๋หรอกหรือครับ? ลมอะไรหอบคุณกลับมา..."

ปั๋วนานหน้าบึ้งตึง แค่นยิ้มเย็น "อวี๋หมิงหล่าง นายใจกล้ามากนะ"

"เซวียเซินเป็นคนที่ฉันเชิญมาที่จื่อเป่ยเจิน นายไล่เขาไป หมายความว่ายังไง?" ปั๋วนานมาจากตระกูลทหารและการเมือง ทั้งยังอยู่กินกับอู๋ฟางผิง จึงเคยพบเจอกับผู้มีอำนาจบารมีมานับไม่ถ้วน บารมีในตัวจึงแผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

อวี๋หมิงหล่างถึงกับอึกอักพูดไม่ออกในทันใด

ปั๋วนานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ชี้ไปที่โพสต์บนเวยปั๋วของจื่อเป่ยเจินที่กำลังต้อนรับการเข้าร่วมของเฮ่อจือจือด้วยความโกรธจัด

"หมาแมวที่ไหนนายก็ลากเข้ามาที่จื่อเป่ยเจินหมดเลยหรือไง หืม?"

อวี๋หมิงหล่างไม่ยอมรับ "ศาสตราจารย์ปั๋ว คุณอย่าลำเอียงเกินไปหน่อยเลยน่าครับ"

"พวกเราเป็นพ่อค้านักธุรกิจ ไม่ได้มาทำการกุศลนะ เฮ่อจือจือมีชื่อเสียงมากกว่าเซวียเซิน ฐานแฟนคลับก็ใหญ่กว่า เส้นสายแวดวงกว้างขวาง แถมหน้าตายังงดงามระดับเพดานบิน ตำราติวสอบใบอนุญาตว่าความที่เธอเรียบเรียง ยอดขายก็ต้องเป็นระดับเพดานบินของจื่อเป่ยเจินเราแน่นอน!"

อวี๋หมิงหล่างพ่นออกมาเป็นชุด จากนั้นก็ปรายตามองเซวียเซินอย่างเหยียดหยาม แค่นหัวเราะหนึ่งเสียง แล้วโยนคำว่าหมาแมวกลับไปให้เซวียเซินทันที "เฮ่อจือจือไม่ใช่คนที่หมาแมวหน้าไหนจะเอามาเทียบได้หรอกนะ"

"หมาแมวงั้นเหรอ?" เซวียเซินหัวเราะในลำคอ จู่ ๆ ก็เอ่ยปากถาม "กล้าแข่งกันสักตั้งไหมล่ะ?"

"แข่งอะไร?"

"ผมกับเฮ่อจือจือสองคน ต่างคนต่างเขียนคำบรรยายภาคทฤษฎีกฎหมายอาญามาคนละหนึ่งบท ไม่ลงชื่อ โพสต์แขวนไว้บนเว็บไซต์ทางการของจื่อเป่ยเจินยี่สิบสี่ชั่วโมง มาดูกันว่าคำบรรยายของใครจะมียอดดาวน์โหลดและยอดอ่านสูงกว่ากัน! แล้วก็มาดูกันด้วยว่า... ใครกันแน่ที่เป็นหมาแมว!!" เซวียเซินกล่าว

การประลองฝีมือกับเฮ่อจือจือไม่ใช่เป้าหมายหลักของเซวียเซิน

เซวียเซินอายุยี่สิบห้าปีแล้ว พ้นวัยที่จะมานั่งเอาชนะคะคานเพื่อศักดิ์ศรีไปนานแล้ว ทว่าคดีของชุยเจ๋อกับซูอีอีถูกส่งมาถึงมือเขา คดีปริศนานี้จำต้องค่อย ๆ แกะรอยคลี่คลายไปทีละเปลาะ

เช่นนั้นแล้ว เขาก็จำเป็นต้องอยู่ที่จื่อเป่ยเจินต่อไป เพื่อจะได้เข้าใกล้อวี๋หมิงหล่างในระยะประชิด จึงจะหาช่องโหว่และจุดบกพร่องของอีกฝ่ายพบ

อวี๋หมิงหล่างมองเซวียเซินพลางหัวเราะอย่างท้าทายสองเสียง "ได้สิ"

"ถ้าจะพนัน ก็พนันกันให้ใหญ่ไปเลย" ลูกตาของอวี๋หมิงหล่างกลิ้งกลอกไปมา แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และการคิดคำนวณ "เซวียเซิน ถ้านายแพ้ นายต้องยกหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายจวินจิ่งในมือนายให้ฉัน กล้าพนันไหมล่ะ?"

สำนักงานกฎหมายจวินจิ่งเป็นสำนักงานกฎหมายระดับเรดเซอร์เคิลชั้นนำอันดับหนึ่งของประเทศ

(สำนักงานกฎหมายระดับเรดเซอร์เคิล: สำนักงานกฎหมายระดับแถวหน้าชั้นนำที่สุดของประเทศ)

หุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายระดับเรดเซอร์เคิล ไม่ใช่สิ่งที่มีเงินแล้วจะซื้อได้

เวลาที่สำนักงานกฎหมายเหล่านี้คัดเลือกทนายความหุ้นส่วน จะดูจากความสามารถทางวิชาชีพ ประสบการณ์ และเครือข่ายคอนเนกชันของทนายความ

มีมหาเศรษฐี นายทุน หรือแม้กระทั่งคนที่รวยที่สุดในประเทศซึ่งมีทรัพย์สินหมื่นล้านแสนล้านตั้งกี่คน ที่ยอมทุ่มเงินก้อนโตหวังจะซื้อหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายระดับเรดเซอร์เคิล ทว่าพวกเขากลับไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

"แล้วถ้าเฮ่อจือจือแพ้ล่ะครับ?" เซวียเซินไม่ได้รับปาก แต่ถามย้อนกลับไปประโยคหนึ่ง

"ถ้าฉันแพ้ล่ะก็—" เฮ่อจือจือเดินออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดรู้ เธอจ้องตรงมาที่เซวียเซิน สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนง "ฉันจะประกาศอย่างเป็นทางการในห้องไลฟ์สดเผยแพร่กฎหมายของฉัน ว่าจะออกจากจื่อเป่ยเจิน จะไม่รับหน้าที่ผู้บรรยายหลักวิชากฎหมายอาญาของจื่อเป่ยเจินอีกต่อไป และยอมรับว่าฉันสู้คุณไม่ได้ เซวียเซิน"

"แถมฉันจะยกรายได้หลังหักภาษีทั้งหมดจากการไลฟ์สดตลอดหนึ่งปีข้างหน้าให้คุณครบทุกบาททุกสตางค์เลยด้วย" เฮ่อจือจือเอ่ยปากโอ้อวดออกมาทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

ในใจเธอแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

หากเซวียเซินมาแข่งทฤษฎี แข่งการสอน หรือแข่งตรรกะทางกฎหมายกับเธอ เธอก็คงจะหวั่นเกรงเซวียเซินอยู่บ้างจริง ๆ

แต่ว่า... เมื่อกี้เซวียเซินบอกว่าจะแข่งอะไรนะ?

ให้เธอกับเซวียเซินต่างคนต่างเขียนคำบรรยายกฎหมายอาญาไปแขวนไว้บนเวยปั๋วทางการของจื่อเป่ยเจิน แล้วมาแข่งยอดอ่านกับยอดเข้าชมนี่นะ??

ผู้ติดตามบนเวยปั๋วและแพลตฟอร์มไลฟ์สดของเธอมีมากกว่าเซวียเซินตั้งหลายล้านคน ก่อนไลฟ์สดแค่เอากระเทียมมาถูก้นตา พอตอนไลฟ์ก็ทำตาแดงก่ำบอกว่าตัวเองไม่มีเงินซื้อข้าวกินจนต้องกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก็มีพวกเสี่ยโง่ๆ เปย์จรวด เปย์ปราสาทให้เธอแล้ว...

ในรายชื่อวีแชตของเธอ มีพวกรับจ้างปั่นยอดมืออาชีพอยู่ตั้งยี่สิบกว่าคน

เซวียเซินคิดจะมาแข่งเรื่องนี้กับเธอเนี่ยนะ...

หึหึ!!

ช่างไม่เจียมกะลาหัวจริงๆ

เซวียเซินปรายตามองเฮ่อจือจือแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดที่อวี๋หมิงหล่าง "ถ้าเธอแพ้ ผมขอหุ้นจื่อเป่ยเจินอีก 5% ในมือคุณด้วย" หุ้น 5% ของจื่อเป่ยเจิน มีมูลค่าสูงกว่าสัดส่วนหุ้นส่วน 1% ของสำนักงานกฎหมายจวินจิ่งมากโข

อวี๋หมิงหล่างทำราวกับกลัวว่าเซวียเซินจะเปลี่ยนใจ โบกมือใหญ่สั่งให้เฮ่อจือจือกับเซวียเซินเข้าไปในห้องคอมพิวเตอร์ของจื่อเป่ยเจิน เพื่อเปิดคอมฯ เขียนคำบรรยายกันสดๆ ตรงนั้น

เฮ่อจือจือเปิดคอมพิวเตอร์ มือข้างหนึ่งถือประมวลกฎหมายอาญา อีกข้างจับเมาส์ไว้

เธอเปิดหน้าเว็บรวดเดียวถึงยี่สิบกว่าหน้า แล้วค้นหาข้อมูลพร้อมสรุปประเด็นความรู้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เมื่อเฮ่อจือจือเขียนไปได้เกือบห้าร้อยคำ เธอจึงเหลือบหางตามองเซวียเซินที่อยู่ข้างๆ...

เซวียเซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้คอมพิวเตอร์ หลับตาสนิท

ราวกับผล็อยหลับไปแล้ว นิ่งสนิทไม่ไหวติง

เฮ่อจือจือส่งเสียงแค่นหัวเราะเยาะออกมา

เมื่อกี้ยังทำท่าอวดดีขนาดนั้น ตอนนี้... ดูก็รู้ว่าเป็นแค่พวกสวยแต่รูปจูบไม่หอม เป็นไอ้สวะที่ไม่มีความรู้อยู่ในหัวเลยสักนิด!!

นิ้วมือของเฮ่อจือจือรัวลงบนคีย์บอร์ดเสียงดังเปาะแปะ คล่องแคล่วราวกับมีเทพมาช่วย

ชุยเจ๋อกับจางต้าเผ้าที่ยืนอยู่ด้านข้างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างเริ่มร้อนรนขึ้นมา

"อาจารย์เซวีย... หลับไปแล้วเหรอครับ" จางต้าเผ้ามองเซวียเซินอย่างงุนงงสับสน

ชุยเจ๋อไม่สนใจเขา เดินเข้าไปหาปั๋วนานด้วยความนอบน้อมแล้วกระซิบเสียงเบา "ศาสตราจารย์ปั๋วครับ ท่านต้องช่วยทนายเซวียหน่อยนะครับ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาแพ้แน่ๆ เลยครับ"

ต่อให้สิ่งที่เฮ่อจือจือเขียนจะห่วยแตกแค่ไหน แต่อย่างน้อยบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอก็ยังมีเนื้อหาคำบรรยายเป็นตัวเป็นตน

ทว่าคอมพิวเตอร์ของเซวียเซินกลับดับมืดไปแล้วเพราะไม่ได้แตะต้องเป็นเวลานาน

บนหน้าจอยังไม่ได้เปิดแม้กระทั่งเอกสารเวิร์ดด้วยซ้ำ...

ถ้าส่งคำบรรยายหน้าว่างเปล่าไปแปะไว้บนเวยปั๋วทางการกับเว็บไซต์ทางการของจื่อเป่ยเจินล่ะก็ คงหนีไม่พ้นต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

ปั๋วนานส่ายหน้าอย่างจนใจ "การเดิมพันนี้เขาเป็นคนเสนอเอง สัญญาพนันเขาเป็นคนยอมรับเอง เงินเดิมพันเขาก็เป็นคนวางเอง"

"การประลองเริ่มขึ้นแล้ว ถ้าตอนนี้ฉันสั่งหยุด ก็มีแต่จะทำให้เซวียเซินเสื่อมเสียชื่อเสียงจนไม่อาจอยู่ในวงการทนายความนี้ได้อีกต่อไป"

"ตอนนี้ ได้แต่พึ่งพาตัวเขาเองแล้ว"

ชุยเจ๋อร้อนใจแทบบ้า

เขาเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายและหงุดหงิดงุ่นง่าน ร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน

ผ่านไปอีกเกือบสิบนาที...

ความเร็วในการเคาะแป้นพิมพ์ของเฮ่อจือจือเริ่มช้าลง ความคิดติดขัดอย่างหนักจนเริ่มเกาหัวเกาหูด้วยความหงุดหงิด

ในเวลานี้เอง เซวียเซินก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

มือหนึ่งของเขาเคาะแป้นพิมพ์ อีกมือยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เงยหน้ามองจางต้าเผ้า "นายเอากุญแจรถฉัน ขับรถของฉันมาที่นี่ที"

จางต้าเผ้าพยักหน้า ตอบรับคำสั่งของเซวียเซินโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ได้ครับ"

ชุยเจ๋อเอ่ยถามเซวียเซิน "ทนายเซวียครับ ให้ขับรถมาทำไมเหรอครับ"

หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับการเขียนคำบรรยาย?

เซวียเซินตอบอย่างสงบนิ่ง "ตอนเย็นจะพาพวกนายสองสามคนที่สอบผ่านและทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมไปกินซีฟู้ด"

"ร้านนั้นถ้ากินซีฟู้ดจะแจกของที่ระลึกปิงตวนตวนด้วย"

บนใบหน้าของชุยเจ๋อฉายแววตะลึงงันจนพูดไม่ออก

ไม่ใช่สิ นี่มันช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแล้วนะ เฮ่อจือจือเขียนคำบรรยายไปได้เกือบสามพันคำแล้ว การประลองครั้งนี้เซวียเซินกำลังจะแพ้อยู่รอมร่อ

แต่ตอนนี้เซวียเซินไม่กังวลเลยว่าจะแพ้ กลับยังคิดเรื่องไปกินซีฟู้ดเอาของที่ระลึกปิงตวนตวนเนี่ยนะ?

ชุยเจ๋ออ้าปากค้างอยากจะพูดแต่ก็กลืนคำพูดลงไป มีเรื่องมากมายที่อยากถามเซวียเซิน ในใจคันยุบยิบเหมือนมีเล็บแมวมาเกา

เขาจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเซวียเซินตาไม่กะพริบ

ในเวลาต่อมา มือของเซวียเซินที่พิมพ์ข้อความก็ยิ่งรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วเสียจนสายตาของชุยเจ๋อแทบจะอ่านตามความเร็วในการพิมพ์ของเซวียเซินไม่ทัน

ครั้นชุยเจ๋อมองเห็นเนื้อหาข้อความบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเซวียเซินได้ชัดเจนในที่สุด ในแววตาก็พลันปรากฏความไม่อยากจะเชื่อและตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นมา

เซวียเซินถึงกับ...

นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน...