ตอนที่ 53 บนเวทีสดมาวัดกันว่าใครกระโดดสูงกว่านี่มันขี้โกงชัด ๆ

"ระเบิดอันนี้ให้บึ้ม

จังหวะของฉันมันน่ากลัว

ลิ้นของฉันร้อนแรงดั่งไฟ

น้ำลายของฉันร้อนลวก

อันนั้นมีรสชาติแบบนั้น

ฉันต้องยอมรับเลยว่าฝีมือแร็ปของฉันสามารถสยบฮิปฮอปแห่งหัวกั๋วได้"

เสียงแร็ปรัวเร็วแทบไร้จังหวะหยุดหายใจพลันโถมกระหน่ำลงมายังเวทีรายการ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" ในชั่วพริบตา

ความเร็วในการรัวคำพูดถึงขีดสุด! จังหวะจะโคนอัดแน่นเต็มเปี่ยม ขณะเดียวกันก็ออกเสียงได้ชัดถ้อยชัดคำอย่างยิ่ง

พื้นฐานการแร็ปอันแข็งแกร่งเผยออกมาอย่างหมดเปลือกในทันที

เสิ่นจื่อหมิงที่ยังเดินไปไม่ถึงหลังเวทีได้ยินเสียงก็หันขวับกลับมาทันที มองไปยังเวทีด้านหลังด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง

โคตรเก่ง!!!

การรัวลิ้นเร็วระดับนี้ของกู้ฟานโผล่ออกมา!

ยังต้องแข่งกันต่ออีกจริงเหรอ?

เสิ่นจื่อหมิงรู้สึกเพียงว่ากู้ฟานเปิดตัวมาแบบนี้ก็มอบแชมป์ให้เขาไปได้เลย!

กู้ฟานไม่ได้เป็นผู้เข้าแข่งขันตัวจริงของ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" มันช่างน่าเสียดายจริง ๆ!

ทว่าพอคิดอีกที เสิ่นจื่อหมิงกลับรู้สึกโล่งอกอยู่บ้าง

โล่งอกที่กู้ฟานไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันตัวจริงของ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว"

หากฝีมือระดับนี้ไม่ได้แชมป์ นั่นสิถึงจะน่าขยะแขยงของจริง

บนเวที

การแร็ปของกู้ฟานยังคงดำเนินต่อไป

เป้าหมายที่เขาเริ่มต้นอย่างนุ่มนวลขนาดนี้ก็เรียบง่ายมาก

โชว์ฝีมือตัวเองให้เห็นก่อน เพื่อความสะดวกในการด่าคนหลังจากนี้

ในเมื่อคิดจะเปิดฉากสวดใส่!

งั้นก็ต้องขยี้พวกมันตั้งแต่หัวจรดเท้า!

บดขยี้ทุกมิติ!

ที่จริงตอนนี้ก็ไม่ได้นับว่านุ่มนวลสักเท่าไหร่แล้ว

"Makin and Breaking it down (ฉันนำกระแส แล้วโค่นกระแสทิ้ง)

There I go makin' a beat (บีตที่ฉันสร้างสรรค์ขึ้นมา)

Ain't nobody (ทำให้พวกแก)

Be touchin' me (เอื้อมไม่ถึง)"

พอร้องมาถึงตรงนี้

เนื้อเพลงท่อนสุดท้าย

"ระยะห่างจากฉัน ต่างกันเป็นแสนแปดหมื่นลี้"

กู้ฟานเน้นทีละคำ

ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะยื่นมือไปทางผู้เข้าแข่งขันทุกคนข้างเวที ชูนิ้วโป้งขึ้นแล้วค่อย ๆ คว่ำลงอย่างช้า ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่กู้ฟานคว่ำนิ้วโป้งลง เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองพวกนั้นเลยสักแวบเดียว!

ในสตูดิโอเงียบกริบไร้สรรพเสียง

เหล่านักแสดงหน้าม้าที่เป็นผู้ชมใต้เวทีก็ไม่รู้ว่าควรจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เพียงแค่ดูจากสีหน้าท่าทางของพวกเขา

ก็เห็นได้ชัดว่าตกตะลึงกับการรัวลิ้นเร็วของกู้ฟานไปแล้ว

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดยิ่งตื่นเต้นกันยกใหญ่!

"พวกแก ฉันเอ๋อไปเลย! เร็วมาก! เนื้อเพลงลวกปากใช่ไหมเนี่ย!"

"การคุมลมหายใจของกู้ฟานนิ่งมาก แถมยังออกเสียงชัดสุด ๆ เมื่อกี้ฉันฟังออกหมดเลยนะเนี่ย!"

"กู้ฟาน! ขอให้ฉันได้เรียกนายว่าพี่ฟานสักคำเถอะ! โคตรเจ๋ง!"

"พี่ฟานบดขยี้ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋วเรียบวุธจริง ๆ!"

โซนผู้เข้าแข่งขัน

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนสีหน้าย่ำแย่ เผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ มองกู้ฟานบนเวที

ปกติพวกเขามักจะชอบพูดกันว่าการล่วงเกินคือศิลปะอย่างหนึ่ง

แต่พอคนที่ถูกล่วงเกินกลายเป็นตัวพวกเขาเอง

พวกเขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันควัน

ตอนนี้กู้ฟานกำลังท้าทายพวกเขาทุกคนอย่างสิ้นเชิง!

มีคนตะโกนลั่นขึ้นมาทันที

"เหวยลี่! สู้ ๆ! จัดการกู้ฟานให้ได้!"

"พวกเราเชื่อมั่นในตัวนาย!"

"โคตรจะอวดดีฉิบหาย! คิดว่าฮิปฮอปแห่งหัวกั๋วของเราไม่มีคนแล้วหรือไงวะ!"

รอบชิงชนะเลิศคราวนี้บอกว่าเป็นการแสดงสดแบบด้นสด

แต่แท้จริงแล้วพวกเขากลุ่มนี้ช่วยเหวยลี่เขียนเนื้อเพลงไว้ล่วงหน้านานแล้ว

ตลอดจนสารพัดวิธีที่จะใช้รับมือกู้ฟาน

ด้วยเนื้อเพลงที่ทิ่มแทงใจอย่างถึงที่สุดเหล่านั้น

พวกเขาเชื่อมั่นว่าเหวยลี่จะสามารถทะลวงแนวป้องกันทางจิตใจของกู้ฟานได้

จากนั้นอารมณ์พวกเขาก็เริ่มพุ่งพล่าน

ถึงขนาดไม่ได้สังเกตเลยว่าเหวยลี่ที่ยืนอยู่ตรงข้ามกู้ฟาน มือที่ถือไมโครโฟนกำลังสั่นระริก

ออร่าของกู้ฟานทรงพลังเกินไปแล้ว!

ห้องควบคุมของผู้กำกับ

ฟู่หลงขมวดคิ้วแน่น กำหมัดแน่นจ้องมองกู้ฟานในหน้าจอ

กู้ฟานอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

เขาไม่คิดเลยว่าการแสดงด้นสดของกู้ฟานจะแข็งแกร่งขนาดนี้!

แถมยังเป็นการแร็ปด้นสดของจริง! ชนิดที่ไม่มีสคริปต์และไม่ได้ซักซ้อมล่วงหน้ามาก่อน!

แผนที่เขาวางไว้แต่แรกคือจะรังแกกู้ฟานที่ด้นสดไม่เป็น!

แต่พอกู้ฟานขึ้นเวทีก็ตบหน้าเขาจนยับเยิน!

เรื่องด้นสดอย่าว่าแต่กู้ฟานทำเป็นเลย!

เขายังเก่งกาจจนเกินเบอร์ไปมาก!

แต่ว่า ยังมีวิธีรับมืออยู่!

กู้ฟานด้นสด แต่เหวยลี่ไม่ได้ด้นสดนี่!

เหวยลี่!

พึ่งนายแล้วนะ!

ทว่าเหวยลี่

เอ่อ...

ยังคงยืนเหม่ออยู่

เขาถูกการแร็ปรัวเร็วถึงขีดสุดของกู้ฟานซัดจนสติตะลึงงันไปชั่วขณะ

บรรดาผู้เข้าแข่งขันข้างเวทีมองดูเหวยลี่ด้วยสีหน้างุนงงสงสัย

"เหวยลี่เป็นอะไรไปน่ะ สวนกลับไปสิวะ!"

"นายมัวทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!"

"บอกแต่แรกแล้วว่ารอบนี้ให้ฉันได้ที่หนึ่ง! ให้ฉันไปซัดกับกู้ฟานเอง! พวกนายก็ไม่เชื่อ!"

เสียงเหล่านี้ไม่อาจรอดพ้นหูของกู้ฟานไปได้

กู้ฟานเหลือบมองเหวยลี่ที่ดูเหมือนจะตกใจจนสติหลุดไปแล้ว จากนั้นก็กวาดสายตามองพวกผู้เข้าแข่งขันข้างเวทีที่เริ่มแตกคอกันเอง

เขาแค่นหัวเราะเยาะในใจ

'พวกไม่เอาไหนแท้ ๆ'

กู้ฟานยกไมโครโฟนขึ้นแล้วยิ้มบาง ๆ "อะไรกัน เมื่อกี้เร็วเกินไปเลยฟังไม่ทันเหรอครับ เลยไม่รู้จะสวนกลับยังไง?"

"ไม่เป็นไร! งั้นเรามาเอาแบบช้า ๆ กัน"

พูดจบ

กู้ฟานก็เข้าสู่อารมณ์เพลงอีกครั้ง

ชั่วพริบตานั้น!

เสียงแร็ปอันทรงพลังและเปี่ยมด้วยเนื้อเสียงก็ดังก้องขึ้นมาอีกครา!

และครั้งนี้

กู้ฟานไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป

"เมื่อกี้ใครมันตาบอดคัดเสิ่นจื่อหมิงระดับเอซตกรอบไป

มาแข่งกันว่าใครโดดสูงกว่าบนเวทีนี่มันโคตรขี้โกงไร้ยางอาย

โทษทีแล้วกันที่พวกแกบีบให้ฉันต้องรับบทตัวร้าย

เสื้อเชิ้ตขาวสูทดำ พี่ชายผูกเนกไทจัดเต็ม

ไม่สนว่าแกมาจากค่ายไหน อย่ามาสะเออะต่อหน้าฉัน

แค่ฉันคนเดียวก็พอถมเถ ที่จะสั่งสอนพวกเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกแก!"

ความหมายของเนื้อเพลงตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

ก็คือชี้หน้าด่าเหวยลี่บนเวทีตรง ๆ!

ชี้หน้าด่าผู้เข้าแข่งขันทุกคนที่ได้คะแนนสูงกว่าเสิ่นจื่อหมิง!

ชี้หน้าด่าพวกกรรมการของรายการแบบจัง ๆ!

เสิ่นจื่อหมิงที่อยู่ในห้องพักหลังเวทีถึงกับตกตะลึงจนต้องหยิกเนื้อตรงเอวตัวเองดู

เขาไม่คิดเลยจริง ๆ ว่ากู้ฟานที่เคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียวจะยอมออกหน้าพูดแทนเขาแบบนี้!

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาเข้าร่วมรายการ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" ที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้!

รู้สึกซาบซึ้งใจจนทำตัวไม่ถูกเลยเนี่ย!

เวลานี้เหล่า 'นักแสดง' ใต้เวทีต่างพากันอึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

พวกเขาเพิ่งเคยเห็นผู้เข้าแข่งขันที่บ้าดีเดือดขนาดนี้เป็นครั้งแรก!

ถึงกับกล้าด่ากราดกลางรายการแบบโจ่งแจ้ง! กล้าแฉเรื่องเตี๊ยมเบื้องหลังของทีมงานรายการกันโต้ง ๆ!

"เชี่ย โคตรดุเลยคนนี้!"

"โคตรมันเลย อยากปรบมือให้ฉิบเป๋ง!"

"ระวังสถานะของพวกนายหน่อย! พวกเรามารับจ้างหาเงินนะ! ผู้กำกับบอกแล้วว่าห้ามปรบมือให้กู้ฟาน!"

"ฉัน... จะพยายามกลั้นไว้แล้วกัน..."

จรรยาบรรณในวิชาชีพของเหล่าผู้ชมมืออาชีพในห้องส่งยังนับว่าไม่เลวนัก

ชั่วคราวนี้ยังไม่มีใครแปรพักตร์!

ไม่ได้ส่งเสียงเชียร์กู้ฟานเพียงเพราะการแสดงแร็ปของเขาจะเดือดระเบิดขนาดนี้

ก็นะ รับจ้างหาเงินนี่นา!

ไม่น่าอายหรอก!

แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดสิไม่เหมือนกัน!

เลือดลมของพวกเขากำลังพลุ่งพล่านเดือดปุด ๆ

"ด่าได้สะใจมาก!!!"

"กู้ฟานโคตรเจ๋ง! โจมตีทุกคนอย่างเท่าเทียม!"

"หล่อลากดินสุด ๆ!"

"กู้ฟานแม่งสุดจริง! น้ำตาจะไหล! เขาออกหน้าพูดแทนเสิ่นจื่อหมิงด้วยอะ!"

"อันธพาลในชุดเชิ้ต! ยั่วโมโหได้ขั้นสุดไปเลย!"

คอมเมนต์กระสุนที่ทะลักไหลมาอย่างบ้าคลั่งก็เหมือนกับอารมณ์ของผู้ชม!

พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดโดยตรง!

บนเวที สีหน้าของเหวยลี่บูดเบี้ยวดูไม่ได้ถึงขีดสุด!

ข้างเวที สีหน้าของผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ที่อยู่ในก๊วนเดียวกับเขาก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด!

ภาพฉากเหล่านี้ล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้ชมในห้องไลฟ์สดทั้งหมด

"พวกนายดูสีหน้าเหวยลี่กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นใต้เวทีเร็วเข้า! ฮ่า ๆ ๆ!"

"เชี่ย! หน้าเขียวหน้าม่วงกันหมดแล้ว! กู้ฟานก็ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย!"

"พวกนั้นจะโมโหทำไมกันน่ะ?"

"ก็เพราะกู้ฟานพูดเรื่องที่พวกมันทำออกมาหมดเปลือกน่ะสิ!"

ร้องท่อนนี้จบ

กู้ฟานก็ยิ้มพลางเอียงคอ ผายมือทำท่าเชิญเหวยลี่อย่างเรียบง่าย

"คราวนี้ฟังชัดเจนหรือยังครับ? ตานายแล้ว"

ปล. ท่อนแรกมาจากเพลง "ล่องลอยสู่แดนเหนือ" ของหวังลี่หง/น่าอู๋เค่อเร่อ

ท่อนที่สองมาจากเพลง "เทพสงครามในลิฟต์" ของเป่าสือ Gem

(เพื่อความเข้ากับเนื้อเรื่องเลยแอบแก้เนื้อเพลงนิดหน่อย อย่าด่าผมเลยนะคร้าบ!!! ขอร้องล่ะครับ!!!)