ตอนที่ 54 สุ่มหานักร้องเปิดหมวกข้างถนนมาสักคน ยังน่าสนใจกว่าเวทีของพวกคุณเสียอีก

เหว่ยลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

พยายามปรับอารมณ์ให้สงบลงเล็กน้อย

ที่นี่คือรายการ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" ถิ่นของพวกเขา!

ไม่ต้องกลัว!

"ได้ยินว่านายมาจากรายการวาไรตี้ดนตรี

คว้าแชมป์มาจากที่นั่น

แต่ในสายตาของฉัน

นายก็เป็นได้แค่ขยะ

ฉันต่างหากคือเบอร์หนึ่งของที่นี่

เด็กกำพร้าคนหนึ่งยังริอาจมายืนค้ำหัวฉัน

ไม่เจียมกะลาหัวเลยสักนิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร!"

(เนื้อเพลงแร็ปท่อนนี้ผู้เขียนแต่งขึ้นมาเอง ใครไม่ชอบก็ช่วยติเบา ๆ หน่อยนะครับ แล้วทุกคนก็อย่าเพิ่งคิดว่าทัศนคติของพวกเหว่ยลี่จะหลุดโลกเกินไป นี่เป็นประสบการณ์จริงของผู้เขียน มีเล่าไว้ด้านล่างสุด)

ทันทีที่ท่อนแร็ปของเหว่ยลี่จบลง

เสียงโห่ร้องเชียร์จากค่ายเพลงอื่น ๆ ข้างเวทีก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที

"คารวะเลยว่ะ!"

"วู้ว~ โคตรเจ๋ง!"

"คุมอยู่หมัดเลยเว้ย!"

"พี่ลี่โคตรตึง!"

เหล่านักแสดงมืออาชีพด้านล่างเวทีก็ส่งเสียงเชียร์ตามไปด้วย

เพียงแต่เสียงเชียร์ครั้งนี้แผ่วลงกว่าเดิมมาก

หากสังเกตดูดี ๆ จะพบว่า มีคนกลุ่มเล็ก ๆ พากันเงียบกริบ

มีบางคนพึมพำเสียงเบา

"เกินไปแล้ว..."

ในห้องไลฟ์สดก็ยิ่งระเบิดความเดือดขึ้นไปอีก

"มีแต่คำหยาบล้วน ๆ!? เทียบกับกู้ฟานแล้วเห็นชั้นเชิงชัดเจนเลย! ด่าคนเหมือนกันแต่กู้ฟานไม่มีคำหยาบสักคำเดียว!"

"เรื่องคำหยาบไม่พูดถึงแล้วกัน! แต่นี่เล่นเรื่องเด็กกำพร้าเนี่ยนะ?"

"โจมตีเรื่องส่วนตัวขนาดนี้เลยเหรอ? สถุลจริง ๆ!"

"เชี่ย! ลากเรื่องเด็กกำพร้ามาเล่นเฉย!"

"ปัญญาอ่อนอะไรขนาดนั้นวะ! กูละรับไม่ได้จริง ๆ!"

คนปกติถ้ารู้ว่าคนอื่นไม่มีพ่อแม่ เวลาพูดจาก็ย่อมต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง ต่อให้เผลอพูดถึงโดยไม่ได้ตั้งใจก็ยังต้องรีบขอโทษอย่างนอบน้อม

แต่เหว่ยลี่คนนี้ไม่เพียงแค่พูดถึง

ซ้ำยังเอาเรื่องนี้มาใช้เป็นอาวุธโจมตีกู้ฟาน

"ไอ้โง่เอ๊ย!"

เสิ่นจื่อหมิงที่อยู่หลังเวทีถึงกับยืนอึ้ง!

เขาคิดมาตลอดว่าคนกลุ่มนี้แค่ชอบไล่ล่าผลประโยชน์

ไม่คิดเลยว่าสมองจะมีปัญหาด้วย!

นี่มันคำพูดที่คนปกติเขาพูดกันหรือไง?

"แปะ... แปะ... แปะ..."

บนเวทีมีเสียงปรบมือช้า ๆ ของกู้ฟานดังขึ้น

กู้ฟานมองสายตาของเหว่ยลี่ที่ไร้ซึ่งความสำนึกผิดแม้แต่น้อย

ฟังเสียงโห่ร้องที่แทบจะคลุ้มคลั่งข้างเวที

ก็พลอยหัวเราะออกมาด้วยความโมโหอีกครั้ง

เกิดมาสองชาติสองภพ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอคนน่าขยะแขยงขนาดนี้

แล้วไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วย แต่มากันทั้งฝูง!

กู้ฟานไม่อยากจะออมมือหรือไว้หน้าอีกต่อไปแล้ว

เขาหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ใต้เวที

พลันที่ทุกคนเห็นกู้ฟานหันมา ก็ยังคงทำท่าทางหยิ่งยโสโอหัง

บางคนถึงกับแอบชูนิ้วส่งสัญญาณยั่วยุกู้ฟานด้วยซ้ำ

ทว่ากู้ฟานกลับเริ่มชี้นิ้ว "สั่งสอน" ทีละคน

"นายก็เป็นแร็ปเปอร์

เธอก็เป็นแร็ปเปอร์

พวกแกทุกคนเป็นแร็ปเปอร์

แต่ฉันไม่ใช่แร็ปเปอร์!"

เหล่าผู้เข้าแข่งขันที่โดนกู้ฟานชี้นิ้วใส่เรียงคนต่างก็ยังมึนงง

กู้ฟานจึงหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว

ชี้นิ้วตรงไปที่เหว่ยลี่

แร็ปออกจากปากไม่หยุดยั้ง!

"โอเค รอบนี้นายได้ที่หนึ่ง

ฉันไม่ได้ว่าแค่นายคนเดียว

คนส่วนใหญ่ที่นี่ก็แค่น้องใหม่กระจอกงอกง่อย

พวกแกไม่มีการศึกษา

ไร้ซึ่งมารยาท ไร้จิตสำนึก

ฉันไม่ยอมรับหรอกนะว่าตัวเองเป็นแร็ปเปอร์

เพราะกลัวจะดึงสันดานต่ำลงไปด้วย!"

"โครม!"

ไมโครโฟนถูกกู้ฟานทุ่มลงพื้นอย่างแรง

ไมโครโฟนพังเสียหาย เสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูทำหน้าที่เป็นท่อนจบให้กับการแร็ปของกู้ฟาน

กู้ฟานยักไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวเท้าเดินลงจากเวทีไป

แพ้ชนะล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป

จะผิดสัญญาหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้วเช่นกัน

เงินหนึ่งล้านนี้เขาไม่เอาแล้ว!

ค่าปรับผิดสัญญาห้าแสน เขามีปัญญาจ่าย!

แค่รายได้จากเพลงไม่กี่เพลงที่เขาร้องไปก่อนหน้านี้ ก็มากกว่าห้าแสนแล้ว!

ตอนนี้เขาไม่อยากทนอยู่ในสถานที่แห่งนี้แม้แต่วินาทีเดียวจริง ๆ

การทนอยู่ต่อที่นี่ถือเป็นการหยามเกียรติเขาโดยสิ้นเชิง

ส่วนเรื่องจะถูกแบนหรือไม่? โดนป้ายสีสาดโคลนหรือเปล่า?

กู้ฟานไม่สนใจเลยสักนิด

เขาไม่คิดว่าผู้กำกับรายการ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" จะมีน้ำยาขนาดนั้น

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น

ถึงตอนนั้นเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ย่อมเป็นฝ่ายแรกที่ไม่ยินยอม

และหากสถานการณ์ในตอนนี้ถูกอาจารย์เหมยฉางหลินเห็นเข้า ผู้เฒ่าไม่ไปหาเรื่องคนอื่นก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว!

ณ ชั่วขณะนี้

ทั่วทั้งสถานที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

ทุกคนต่างมองตามแผ่นหลังของกู้ฟานตาค้าง

ไม่มีใครคาดคิดว่ากู้ฟานจะโมโหร้ายแรงถึงขนาดนี้!

ทว่าเมื่อทุกคนคิดทบทวนอีกที!

กลับรู้สึกว่านี่ต่างหากคือปฏิกิริยาที่คนปกติควรจะมี!

ด้านล่างเวที

ผู้ชมคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป

ลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนเสียงดังลั่น "กู้ฟาน! เยี่ยมมาก!"

เมื่อเห็นว่ามีคนเปิดหัว

ผู้ชมในสถานที่จริงแม้จะรับเงินจ้างมา

ก็พากันลุกขึ้นยืนตามเป็นแถว!

"กู้ฟานโคตรเจ๋ง!"

"ด่าได้สะใจมาก!!!"

"เชี่ยเอ๊ย นี่สิถึงจะเรียกว่าแร็ปของจริง!"

"คนพวกนี้ไม่ใช่คนแล้ว! กู้ฟานฉันสนับสนุนนาย!"

เงินพรรค์นี้พวกเขาไม่เอาแม่งแล้ว!

เกิดเป็นคนมันต้องมีเส้นแบ่งศีลธรรมกันบ้าง!

ข้อความคอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดก็กำลังไหลทะลักอย่างบ้าคลั่งจนตาลายไปหมด!

"กู้ฟาน! รายการปัญญาอ่อนแบบนี้พวกเราไม่เข้าร่วมด้วยก็ช่างหัวมัน!"

"ไอ้เหว่ยลี่นี่ไม่ใช่คนแล้ว! คำพูดคำจาไม่ใช่ภาษาคนเลยสักนิด!"

"กู้ฟานคือกำแพงเสียงของฉัน! เนื้อเพลงพูดแทนสิ่งที่ฉันอยากพูดออกมาจนหมดเกลี้ยง!"

"สงสารกู้ฟานจับใจ!"

พอกระทั่งแผ่นหลังของกู้ฟานลับหายไปจากหน้าจอขนาดยักษ์

ผู้ชมจำนวนมากในห้องถ่ายทอดสดที่ตามกู้ฟานมาก็ทยอยพากันกดออกไปเช่นกัน

"ไปๆๆ ถอนตัวๆ!"

"กู้ฟานไปแล้ว พวกเราก็ไปด้วย!"

"ถุย~ สาวๆ พวกเราถ่มน้ำลายใส่สักทีก่อนค่อยไป!"

ยอดผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดลดฮวบลงเป็นล้านในพริบตาเดียว

กู้ฟานฮัมเพลงเบาๆ พลางเดินไปตามทางเพื่อออกจากสถานที่จัดงาน

สุ้มเสียงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟของผู้กำกับฟู่หลงดังขึ้นในหูฟังอินเอียร์ของกู้ฟาน

"กู้ฟาน! แกกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เขาเคยชินกับการบงการคนอื่นมาตลอด!

นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้มาเจอกับตัวละครที่ควบคุมไม่ได้อย่างกู้ฟานเข้าให้!

"ผู้กำกับฟู่ เรื่องในวันนี้ทั้งหมดเป็นคุณจัดฉากไว้สินะครับ? ตอนนี้พอใจหรือยัง? บรรลุตามที่คุณคาดหวังไว้ไหม?"

กู้ฟานยิ้มพลางส่ายหน้า

หลังกล่าวประโยคนี้จบ

เขาก็ถอดหูฟังอินเอียร์แล้วโยนทิ้งลงถังขยะข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ

ทีมงานคนหนึ่งรีบก้าวเท้าเข้ามาหากู้ฟานอย่างรวดเร็ว

หมายจะเข้ามาขวางกู้ฟานไว้

"คุณกู้ฟานครับ รอก่อนครับ"

กู้ฟานโบกมืออย่างไม่ยี่หระพลางกล่าว

"ค่าหูฟังกับค่าไมค์ไปเบิกเอากับบริษัทต้นสังกัดของผมนะ ให้พวกเขาชดใช้ให้พวกคุณเป็นสองเท่าเลยก็ได้"

"ค่าปรับผิดสัญญา หลังจากนี้ผมก็จะให้คนโอนตามไปให้พวกคุณเหมือนกัน"

"เรื่องที่จะให้กลับไปน่ะไม่ต้องพูดถึงหรอก! สุ่มหาร้องเพลงเปิดหมวกข้างถนนสักที่ยังน่าสนุกกว่าขึ้นเวทีของพวกคุณตั้งเยอะ"

"ผมจะกลับเจียงไห่ไปนอนแล้ว"

ป.ล. เพลง "นายก็เป็นแร็ปเปอร์เหมือนกัน" โดย เป่าสือGem / PACT ไพเค่อเท่อ (มีการดัดแปลงเนื้อเพลงเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับเนื้อเรื่อง วิจารณ์ผู้เขียนเบามือหน่อยนะครับ)

ทัศนคติของเหว่ยลี่คนนี้ดัดแปลงมาจากประสบการณ์จริงของผู้เขียนล้วนๆ

ทว่าเนื้อเรื่องในความเป็นจริงไม่ได้เป็นแบบนี้

แต่เป็นแบบนี้ต่างหาก——

ตอนนั้นคุณแม่ของผู้เขียนป่วยต้องเข้ารับการผ่าตัด ผู้เขียนจึงลางานกลับไปดูแลท่าน แล้วรูมเมทสมัยมหาวิทยาลัยคนหนึ่งของผมก็พูดประโยคนี้ขึ้นมาว่า "เมื่อไหร่จะได้กินโต๊ะจีนงานศพวะ"

ตอนนั้นมัวแต่รีบร้อนและไม่มีเวลาไปเอาเรื่องมัน ต่อมาผู้เขียนดรอปเรียนไปสองปี เลยหมดโอกาสไปโดยปริยาย วันนี้ก็เลยเขียนมันลงในนิยาย ให้กู้ฟานช่วยด่าสั่งสอนมันแทนเสียเลย!