ตอนที่ 55 ให้พวกเขาเตรียมทำสงครามกระแสสังคมซะ! อย่าได้ปรานี!

เมื่อมองแผ่นหลังของกู้ฟานในจอมอนิเตอร์

ฟู่หลงก็ตบโต๊ะทำงานเสียงดัง "ปัง ปัง" ด้วยความเดือดดาล

สถานการณ์หลุดจากการควบคุมของเขาไปโดยสิ้นเชิงแล้ว!

พฤติกรรมต่าง ๆ ของกู้ฟานไม่ได้เหมือนเด็กใหม่ที่จะยอมให้ใครมาบงการได้เลยแม้แต่น้อย!

ในตอนนั้นเอง ทีมงานคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

"ผู้กำกับครับ การถ่ายทอดสดจะเอายังไงต่อดี..."

คำพูดนั้นดึงสติให้ฟู่หลงกลับมาใจเย็นลงชั่วคราว

ตอนนี้มันคืออุบัติเหตุระหว่างออกอากาศอย่างแท้จริง

เขาต้องแก้ปัญหาตรงนี้ก่อน!

ฟู่หลงออกคำสั่งด้วยสีหน้ามืดมน

"ในห้องไลฟ์ให้ตัดเข้าโฆษณา ให้ฝ่ายพีอาร์เริ่มลงมือ เน้นย้ำประเด็นที่กู้ฟานผิดสัญญาฝ่ายเดียวและไม่มีความเป็นมืออาชีพไร้สปิริตต่อสัญญา!"

คำสั่งแต่ละอย่างถูกฟู่หลงถ่ายทอดออกไปอย่างเป็นขั้นตอน

อีกด้านหนึ่ง

แผนกการตลาดของเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์

เซี่ยเวิ่น ผู้จัดการแผนกที่คอยจับตาดูการถ่ายทอดสดของรายการอยู่ตลอด รูม่านตาหดเล็กลงทันทีในจังหวะที่เห็นกู้ฟานเขวี้ยงไมโครโฟน

เขานึกภาพออกเลยว่าการเขวี้ยงไมค์ครั้งนี้ของกู้ฟานจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง!

เซี่ยเวิ่นลุกพรวดขึ้นทันที

ก่อนจะส่งเสียงดัง "กู้ฟานน่าจะเกิดเรื่องแล้ว เสี่ยวหลี่ นายรีบไปติดต่อฝ่ายพีอาร์ แล้วก็แจ้งพี่โจวด้วย เดี๋ยวผมจะไปหาผู้จัดการซ่งตอนนี้เลย"

พูดจบเซี่ยเวิ่นก็รีบวิ่งไปยังห้องทำงานของซ่งเหอที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

หลังเคาะประตูแล้วเขาก็ไม่รอให้ซ่งเหอตอบรับ ผลักประตูเดินพรวดเข้าไปทันที

"ผู้จัดการซ่งครับ ทางฝั่งกู้ฟานน่าจะเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!"

ซ่งเหอเพิ่งจะหยิบเก๋ากี้ดำที่นับเสร็จแล้วเตรียมจะใส่ลงแก้วน้ำ พอโดนเซี่ยเวิ่นทำให้ตกใจ เก๋ากี้ในมือก็หกกระจายเต็มพื้นทันที

"โธ่เอ๊ย~ เปลืองของชะมัด! เซี่ยเวิ่นเอ๊ย บอกกี่ครั้งแล้วว่าคนเราต้องใจเย็น ๆ"

ซ่งเหอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พลางรักษาความน่าเกรงขามในฐานะผู้บริหารเบอร์สองของบริษัทไว้ "ว่ามา เรื่องใหญ่แค่ไหนกันเชียว โดนทีมงานรายการเล่นตุกติกจนตกรอบ หรือว่ากู้ฟานเผลอร้องพลาดกันล่ะ"

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาเพิ่งเห็นข้อความประชาสัมพันธ์ของ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" เขาก็รู้แล้วว่าครั้งนี้กู้ฟานคงหนีไม่พ้นที่จะต้องเจอเรื่อง

ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้ให้คนไปเตือนกู้ฟานล่วงหน้า และสั่งให้เซี่ยเวิ่นคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของกู้ฟานนับจากนั้นเป็นต้นมา

ตอนนี้ทุกอย่างยังอยู่ในความควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์!

แต่เจ้าเซี่ยเวิ่นนี่สิ!

ยังคงลุกลี้ลุกลนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!

ดูไม่ได้เอาเสียเลย!

ซ่งเหอพูดไปพลางก้มตัวลงเก็บเม็ดเก๋ากี้บนพื้นทีละเม็ด

ยังไม่ถึงสามวินาที เก็บขึ้นมายังกินได้!

ใครจะรู้ว่าในจังหวะนั้น เสียงร้อนรนของเซี่ยเวิ่นจะดังขึ้นอีกระลอก

"ไม่ใช่ครับ! ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง! กู้ฟานด่าทั้งทีมงานรายการและผู้เข้าแข่งขันทุกคนในฮอลล์จนเละ จากนั้นก็ทุ่มไมค์ทิ้งแล้วเดินออกจากเวทีไปเลยครับ!"

สิ้นเสียงของเซี่ยเวิ่นได้ไม่ทันไร

เอวที่ก้มอยู่ของซ่งเหอก็ยืดขึ้นมาทันควัน พร้อมกับมีเสียง 'กร๊อบ' ดังลั่น

"ซี๊ด~"

ซ่งเหอยิ้มแสยะหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวดพลางกุมเอวแก่ ๆ ของตัวเองไว้!

"นายว่าไงนะ!?"

เซี่ยเวิ่นจึงทำได้เพียงพูดซ้ำอีกรอบ

ซ่งเหอรีบเอามือกุมเอวแล้วนั่งลง เปิดหน้าจอไลฟ์สดของรายการขึ้นมา และกดย้อนหลังกลับไปสองสามนาที

ได้ยินประโยคที่เหว่ยลี่พูดว่า "เด็กกำพร้าคนหนึ่งยังกล้ามายืนค้ำหัวฉันอีกเหรอ"

"เชี่ยเอ๊ย!"

ซ่งเหอคิดจะหยิบของมาทุบระบายอารมณ์ แต่พอยกมือออก เอวก็ปวดขึ้นมาอีก สุดท้ายจึงทำได้เพียงชักมือกลับอย่างหัวเสียแล้วก่นด่าด้วยความโมโห

"สารเลว! ฟังซิว่านั่นมันภาษาคนพูดกันหรือเปล่า!"

"รายการเฮงซวยอะไรกันวะเนี่ย!"

"คิดว่าเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ของเราเป็นหมูให้เคี้ยวง่าย ๆ รึไง! นึกจะบีบก็บีบได้เหรอ!"

"แม้แต่กูยังไม่เคยพูดจารุนแรงใส่กู้ฟานเลยสักคำ!"

อย่าได้เห็นว่าตอนประชุมซ่งเหอจริงจังเรื่องสัญญากับกู้ฟานขนาดนั้น

แท้จริงแล้วตัวเขาเองมีความรู้สึกที่ดีต่อกู้ฟานมากทีเดียว

แม้ช่วงเวลาส่วนใหญ่กู้ฟานจะฝึกงิ้วปักกิ่งอยู่ที่จิงตู

แต่ก็มักจะกลับมาเจียงไห่เพื่ออยู่เป็นเพื่อนโจวหลานอยู่บ่อย ๆ

ซ่งเหอย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้พบปะพูดคุยกับกู้ฟาน

อีกทั้งตอนเด็ก ๆ กู้ฟานก็ปากหวานมาก! มักจะพูดจาเยินยอจนเขาหน้าบานเป็นกระด้งอยู่เรื่อย

ดังนั้นในสายตาของเขา กู้ฟานจึงไม่ต่างอะไรกับลูกหลานของเพื่อนสนิท

ที่ต้องยืนกรานรักษาผลประโยชน์เรื่องสัญญาในตอนนั้นก็เพราะเขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัท

เขาต้องคิดถึงผลประโยชน์ของบริษัทเป็นหลัก

แต่ที่โกรธจัดเมื่อเห็นคนมาพูดจากับกู้ฟานแบบนี้ ก็เพราะเขาก็มีลูกเหมือนกัน! และเขาก็นับเป็นผู้ใหญ่กึ่งหนึ่งของกู้ฟานด้วย!

ตอนเด็ก ๆ เวลาที่กู้ฟานกินไอศกรีม "คู่หูดำขาว" ยังอุตส่าห์แบ่งสีดำให้เขาอันหนึ่งเลยนะ!

หากมีวันหนึ่งที่เขาไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว!

แล้วมีคนหยิบยกเรื่องนี้มาโจมตีลูกของเขาบ้าง เขาคงโมโหจนต้องมุดออกจากหลุมศพขึ้นมาแน่!

"เซี่ยเวิ่น นายไปแจ้งหม่าเหยา ผู้จัดการแผนกประชาสัมพันธ์ ให้พวกเขาเตรียมพร้อมทำสงครามกระแสสังคม!"

"รอบนี้เราเป็นฝ่ายถูก! ไม่ต้องไว้หน้าหรือเหลือทางถอยให้พวกมันทั้งนั้น!"

หลังจากสั่งการเซี่ยเวิ่นเสร็จเรียบร้อย

ซ่งเหอก็ยกหูโทรศัพท์ต่อสายหาแผนกการเงิน

สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือตัดขาดกับ "ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว" ให้เด็ดขาด

"ไมโครโฟนของรายการ 'ฮิปฮอปแห่งหัวกั๋ว' ราคาเท่าไหร่ เธอไปเช็กดู แล้วจ่ายเงินชดใช้ให้พวกเขาไปซะ อ้อ แล้วลองถามดูด้วยว่ากู้ฟานทำอย่างอื่นพังอีกไหม จะได้จ่ายชดใช้ไปพร้อมกันทีเดียว"

"รับทราบค่ะผู้จัดการซ่ง"

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ ซ่งเหอก็เอามือกุมเอวเคล็ดของตัวเองพลางทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา ความน่าเกรงขามในสายโทรศัพท์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงโอดครวญอย่างเจ็บปวด

"โอ๊ยยย~ เอวแก่ๆ ของฉัน~ ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้รายการเฮงซวยนั่นแท้ๆ!"

"แม่มเอ๊ย! เรื่องที่ฉันเอวเคล็ดนี่ก็ต้องคิดบัญชีรวมกับพวกมันด้วย!"

การเคลื่อนไหวของทั้งสองฝ่ายรวดเร็วอย่างยิ่ง

เร็วขนาดที่ว่าตอนกู้ฟานเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูศูนย์ภาพยนตร์และโทรทัศน์ฮิปฮอป พวกเขาก็ตระเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพแล้ว

กู้ฟานก้าวเท้าออกไปนอกประตู

ด้านนอก ใต้ร่มไม้และชายคาทุกแห่ง ต่างมีผู้คนยืนบ้างนั่งบ้างกระจายตัวกันอยู่ประปราย

ข้างกายพวกเขาวางป้ายไฟและป้ายเชียร์ที่เขียนชื่อไอดอลเอาไว้มากมาย

เห็นได้ชัดว่าเป็นแฟนคลับที่มารออยู่ที่นี่

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นแฟนคลับของใครบ้าง

ในเวลานี้พวกเขายังไม่ทันสังเกตเห็นกู้ฟาน เพราะคิดไม่ถึงเลยว่ากู้ฟานจะเดินออกมาในเวลานี้

พวกเขาก็เพิ่งจะเห็นคลิปกู้ฟานฟาดไมโครโฟนในโทรศัพท์มือถือหยกๆ!

"ว้าว! กู้ฟานโคตรใจเด็ดเลย! ฉันชอบจัง!"

"ฮิๆๆ โคตรหล่อบาดใจเลย!"

"ทำไมจู่ๆ เหว่ยลี่ถึงได้น่าขยะแขยงแบบนี้นะ พูดจาแบบนั้นออกมาได้ เลิกตามแล้วย่ะ!"

"โชคดีนะที่หลินข่ายที่ฉันชอบยังไม่ได้พูดอะไรทุเรศๆ แบบนั้น"

"ฉันไม่ยอมให้พวกเธอมาว่าเหว่ยลี่แบบนี้นะ!"

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างเป็นแฟนคลับของผู้เข้าแข่งขันคนละคน

คุยไปคุยมาก็เกือบจะเปิดศึกทะเลาะกันเองเสียแล้ว

แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็นกู้ฟานที่เพิ่งเดินออกมาพ้นประตูเลยสักคน

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาคิดไม่ถึงว่ากู้ฟานจะเด็ดเดี่ยวถึงขั้นนี้

ถึงกับเดินออกจากรายการไปตรงๆ เลย!

ในสถานการณ์ปกตินี่มันไม่ควรจะต้องถูกทีมงานรั้งตัวไว้ แล้วเกลี้ยกล่อมอยู่นานสองนานจนยอมกลับเข้าฉากหรอกเหรอ!!

ในวินาทีแรกที่มองเห็นพวกเขา

เพลิงโทสะในใจของกู้ฟานก็พลันมลายหายไปมากโข

ความโกรธของกู้ฟานมักพุ่งเป้าไปที่ตัวต้นเรื่องเท่านั้น

เขาไม่เคยเอาอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองไปพาลใส่คนอื่น

เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงเจิดจ้าบนท้องฟ้า พลางสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นความร้อนระอุระดับน่ากลัว จนอดรู้สึกสงสารและเอ็นดูพวกเขาไม่ได้

มันคุ้มค่าจริงหรือ?

ตัวเขาคู่ควรที่จะได้รับความรักอันลึกซึ้งจากผู้คนมากมายขนาดนี้เชียวหรือ?

คำถามนี้กู้ฟานเคยคิดมาตั้งแต่ในชาติก่อน

และเคยเอ่ยปากถามเหล่าแฟนคลับในชาติก่อนมาแล้วเช่นกัน

แต่คำตอบของแฟนคลับมักจะเป็นคำว่า "คุ้มค่าเสมอ"

หากตอนนี้เขาเดินไปถามผู้คนที่อยู่ตรงหน้า

คำตอบที่ได้รับกลับมาก็คงจะไม่ต่างกัน

ทว่าสิ่งที่เขาทำได้เพื่อพวกเขานั้นกลับน้อยนิดเหลือเกิน

"เฮ้อ..."

หลังจากถอนหายใจออกมาหนึ่งคำ กู้ฟานก็เดินก้าวออกไปอย่างเงียบเชียบ

แฟนคลับของแต่ละบ้านยังคงถกเถียงกันไม่หยุด

แต่กลับไม่ได้สังเกตเลยว่ากู้ฟานได้เดินผ่านหน้าพวกเขาไปนานแล้ว และตรงเข้าไปยังร้านมินิมาร์ทเล็กๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน

ในเวลานี้ รถที่มารับกู้ฟานก็จอดเทียบอยู่ที่นี่พอดี

กระจกหน้าต่างรถเลื่อนลง เผยให้เห็นชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าปี... พี่หมั่ง!

พี่หมั่งมีชื่อว่าพี่หมั่ง แต่นิสัยกลับไม่ได้มุทะลุเหมือนชื่อเลยสักนิด

แถมฝีมือการขับรถยังนิ่งและนุ่มนวลสุดๆ อีกต่างหาก!

เมื่อก่อนเขาเป็นคนขับรถของโจวหลาน ตอนนี้ถูกโจวหลานโอนมาให้ดูแลกู้ฟานแทน

ต้องเป็นคนที่คุ้นเคยและไว้ใจได้ โจวหลานถึงจะวางใจ

"น้องฟาน ทางนี้!"

"ครับ!"

กู้ฟานหันกลับมายิ้มพลางเอ่ยว่า "พี่หมั่ง ช่วยผมยกของหน่อยได้ไหมครับ"