ตอนที่ 65 ไม่ใช่ว่าต่างก็เป็นนักแสดงหรอกหรือ

"ฮือๆๆ เสี่ยวฟาน นายลำบากเหลือเกินนะ!"

หลังจากฟังเพลง "นักแสดง" จบ หลินอี้ก็ดูเศร้าเสียใจยิ่งกว่ากู้ฟานเสียอีก

ชายชาตรีตัวโตเหนี่ยวไหล่กู้ฟานไว้ แทบจะปล่อยโฮออกมาอยู่รอมร่อ

ทำเอากู้ฟานถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เขาตบหลังหลินอี้เบาๆ พลางถอนหายใจ "เอ่อ... พี่อี้ พอเหอะ เลิกแสดงได้แล้ว"

"โอ๊ะ~" หลินอี้แอบเหลือบมองกู้ฟานแวบหนึ่ง สีหน้าพลันกลับมาสงบนิ่งเป็นปกติ แล้วกระแอมไอทีหนึ่งพลางถาม "นายดูออกได้ยังไงเนี่ย?"

กู้ฟานอดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน

"มุกนี้พี่ใช้มาเป็นสิบปีแล้ว ยังจะใช้อีกเหรอ!"

ตอนเด็กๆ เวลากู้ฟานซนจนโดนโจวหลานไล่ตี

หลินอี้จะแกล้งทำเป็นสงสารและเป็นห่วงกู้ฟานจับใจ แต่ใครจะรู้ว่าพอลับหลังก็แอบหัวเราะเยาะ

ซึ่งกู้ฟานจับได้ตั้งหลายรอบแล้ว

"เฮ้อ... หมดสนุกเลย!"

หลินอี้เบะปาก กุมหัวพลางเดินออกไปข้างนอก ตอนจะไปยังไม่ลืมเตือนกู้ฟาน "คอนเสิร์ตของฉันอย่าลืมมาล่ะ! ฉันไปก่อนนะ ไม่ต้องเดินมาส่งหรอก!"

เขายังมีธุระต้องไปจัดการต่อ

"อืม รู้แล้วครับ"

กู้ฟานไม่ได้ห้ามปราม

และว่าง่ายขนาดที่ไม่ได้เดินไปส่งจริงๆ

เพียงแต่หากมองมุมปากของกู้ฟานให้ดี ก็จะเห็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

นิสัยของหลินอี้น่ะถูกเขากุมไว้ในกำมือหมดแล้ว!

นั่นปะไร หลินอี้เดินไปพลางเหลียวหลังไปพลาง จนกระทั่งก้าวพ้นห้องเล็กๆ ของกู้ฟาน ก็ยังชะโงกหน้ากลับเข้ามาดูอีก

ตรงขอบประตูมีศีรษะที่ทรงผมเหมือนผักปวยเล้งโผล่ออกมา

"เฮ้ย! เสี่ยวฟาน นายไม่มาส่งจริงๆ เหรอเนี่ย! ฉันพูดเล่นนะเว้ย!"

"พี่พูดเองนี่ว่าไม่ต้องส่ง!"

กู้ฟานผายมือออกอย่างใสซื่อไร้เดียงสา

แกล้งทำเนียนเสียจนดูสมจริงสุดๆ

หลินอี้ถึงได้ตาสว่าง

กู้ฟานในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่เขาจะแกล้งหยอกเล่นได้ตามใจชอบเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว!

เขาแกล้งสู้ไม่ได้แล้ว!

ทำได้เพียงพูดออกมาอย่างปากแข็งและจนใจ

"ต้องมาส่งสิ!"

"งั้นพี่ก็บอกแต่แรกสิครับ!"

กู้ฟานยิ้มพลางเดินตามไป

วันที่ 14 กันยายน

เพนกวินมิวสิก

บนพื้นที่แนะนำหน้าแรกของแอปพลิเคชัน

แบนเนอร์แนะนำเพลงของกู้ฟานเลื่อนผ่านตา

["นักแสดง" ซิงเกิลใหม่ล่าสุดของกู้ฟาน นักร้องหน้าใหม่ระดับท็อป เปิดตัววันนี้]

เหล่าแฟนคลับที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อต่างกดเข้าไปฟังทันที

เสียงเปียโนบรรเลงเดี่ยวโทนทุ้มต่ำลอยเข้าสู่โสตประสาทของพวกเขาเป็นสิ่งแรก

เพียงแค่ท่อนอินโทร ก็ดึงผู้ฟังให้ดำดิ่งสู่อารมณ์โศกเศร้าเสียแล้ว

ยามที่เสียงร้องอันเปี่ยมด้วยเสน่ห์และเปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกลึกซึ้งของกู้ฟานดังขึ้น

ความเศร้าก็ยิ่งทวีคูณ

"เรียบง่ายหน่อยเถอะ รูปแบบการพูดจาขอให้เรียบง่ายหน่อย

อารมณ์ที่ปั้นแต่งเป็นขั้นเป็นตอนช่วยตัดทิ้งไปเสีย

เธอก็ไม่ใช่นักแสดงเสียหน่อย

อย่าได้วางบทบาทพวกนั้นเลย

ไม่ได้ขัดข้องอะไร ฉันแค่อยากดูว่าเธอจะแถไปอย่างไร

ความเสียใจของเธอมันผิวเผินเหลือเกิน เหมือนนักแสดงไร้พรสวรรค์

ที่ผู้ชมมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง..."

เนื้อเพลงช่างเหมือนกับสิ่งที่กู้ฟานเผชิญมาทุกประการ

เรียลและสมจริงอย่างยิ่ง

เรื่องราวทุกช่วงตอนในเนื้อเพลง

ล้วนเพิ่งเกิดขึ้นใกล้ตัวของทุกคน ถูกมองเห็นด้วยตาและจดจำไว้ในใจ

ทุกสิ่งที่กู้ฟานผ่านพ้นมาและทุกสิ่งที่พวกเขาได้ประจักษ์ มอบความรู้สึกร่วมอันเข้มข้นให้แก่บรรดาผู้ฟัง

"ตัวเอกในเนื้อเพลงก็คือกู้ฟาน นักแสดงก็คือแฟนเก่าของกู้ฟาน ส่วนคนดู ก็ตรงกับพวกเราที่กำลังฟังเพลงอยู่ตอนนี้พอดี"

"ใช่เลย! พวกเรามองปราดเดียวก็ทะลุการแสดงอันงุ่มง่ามของหล่อนแล้ว แต่หล่อนยังจะมาเสแสร้งร้องไห้ หวังจะรั้งกู้ฟานไว้อีก"

"ความรักของกู้ฟานคงมลายหายไปหมดตั้งแต่หลังอุบัติเหตุรถชนครั้งนั้นแล้วล่ะ!"

"เขาแทบจะสละชีวิตเพื่อหล่อน แต่หล่อนกลับบอกเลิก ช่างเป็นความจริงที่เจ็บปวดเหลือเกิน!"

บทเพลงดำเนินมาถึงท่อนฮุก

ห้วงอารมณ์ที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมเอ่อล้นทะลักออกมา

"ฉันผู้ควรจะร่วมแสดงกับเธอ กลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

กำลังบีบคั้นให้คนที่รักเธอที่สุดต้องเล่นสดด้นสด

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่พวกเราเริ่มเก็บซ่อนเส้นขอบเขตของตน

โอนอ่อนตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไป แล้วเฝ้ามองการแสดงอันไร้ชั้นเชิงเหล่านั้น

แต่เธอเคยรักฉันมากขนาดนั้น จะมาคอยเก็บรายละเอียดการแสดงไปทำไม

ฉันควรต้องกลายเป็นคนแบบไหน ถึงจะชะลอความเบื่อหน่ายลงได้

ที่แท้เรื่องราวมากมายหลังจากความรักปลดเปลื้องกำแพงลง

ล้วนเป็นบททดสอบทั้งสิ้น"

หลังจากที่ทั้งสองคนคบหากัน

กู้ฟานปลดกำแพงที่มีลงจนหมดสิ้น ทุ่มเทรักและตามใจหล่อนอย่างสุดหัวใจ

เทิดทูนหล่อนประดุจนางฟ้าบนสวรรค์

จดจำทุกคำพูด ทุกสีหน้า ทุกเรื่องที่เคยทำร่วมกัน และทุกสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน

ทุกช่วงประสบการณ์สลักลึกและชัดเจนอยู่ในหัวใจและในความทรงจำ

กู้ฟานคนเดิมเคยคิดทบทวนและเพ้อฝันอยู่ในใจทั้งวันทั้งคืน

หวนรำลึกถึงทุกช่วงเวลาอันงดงาม

วาดฝันถึงทุกเรื่องราวที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต

แต่งงาน มีลูก ไปจนถึงแก่เฒ่าไปด้วยกัน กู้ฟานคนเดิมล้วนเคยจินตนาการไว้ทั้งสิ้น

แต่น่าเสียดาย

ที่อีกฝ่ายสวมบทบาทเป็นนักแสดงมาโดยตลอด

ทุกประสบการณ์ในความทรงจำของเขา ล้วนเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่หล่อนเสแสร้งแกล้งทำขึ้นมา

กู้ฟานคนเดิมมองไม่ออก

แต่กู้ฟานในยามนี้กลับรู้แจ้งเห็นจริง ว่าทุกท่วงท่าและทุกสีหน้าของหล่อน ล้วนผ่านการตระเตรียมมาอย่างประณีต

ช้า ๆ

เสียงเพลงดำเนินมาถึงท่อนหักมุม

"ฉันที่ควรต้องร่วมแสดงกับเธอพยายามเล่นอย่างสุดความสามารถ

เหมือนแขกรับเชิญในรายการจับคู่รักที่ปล่อยให้คนเลือกสรร

หากยังดูออกว่าฉันยังมีมุมที่รักเธออยู่

โปรดตัดฉากพวกนั้นทิ้งไป ให้ฉันดูดีมีความสง่างาม

แต่เมื่อก่อนเธอรักฉันขนาดนั้น จะใส่ใจแสดงเก็บรายละเอียดไปทำไม

ท่าทีที่ไม่ใส่ใจคือการแสดงครั้งสุดท้ายของฉัน

ก็เพราะรักเธอ ฉันถึงเลือกที่จะแสดง การเติมเต็มให้สมหวังแบบนี้..."

บทเพลงจบลงตรงนี้

เหล่าคนดูพลันตื่นรู้กระจ่างใจ

ที่แท้

นักแสดงไม่ได้มีแค่จางเฟยคนเดียว

แต่ยังมีกู้ฟานด้วย

เขาก็เป็นนักแสดงเช่นกัน

ในเมื่อจางเฟยอยากเป็นนักแสดง

กู้ฟานจึงร่วมแสดงละครกับหล่อนไปฉากหนึ่ง

เพียงแต่ในละครฉากนี้

หล่อนแสดงว่ายังรักเขา

แต่เขากลับแสดงออกว่าไม่แยแสแม้แต่น้อย

"ฮือ ๆๆ ต้องตัดใจจากคนที่ตัวเองรักมาตั้งนานขนาดนี้ กู้ฟานคงเสียใจมากแน่เลย!"

"กู้ฟานก็เป็นนักแสดงเหมือนกันนี่นา!"

"หล่อนแสดงว่ารักเขามาก ส่วนกู้ฟานกลับแสดงว่าไม่รักหล่อน!"

"ตอนที่ฉันยอมสละชีวิตให้เธอแล้วเธอยังทิ้งฉันไป ฉันก็รู้แล้วว่าพวกเราไม่มีวันเป็นไปได้อีกต่อไป ถึงแม้ฉันจะรักเธอมากก็ตาม"

"ปกติเห็นกู้ฟานดูปั่นประสาทขนาดนั้น พอเขียนเพลงออกมาแล้วฟังแล้วทรมานใจจริง ๆ ความเศร้าแล่นขึ้นมาจุกอกเลย"

"สงสารกู้ฟานจับใจจริง ๆ คนเรายิ่งทำตัวไร้สาระได้มากเท่าไร ก็ยิ่งรักลึกซึ้งได้มากเท่านั้น"

"พวกเราเองก็ไม่ต่างอะไรกับกู้ฟานหรอกนะ"

นั่นสิ!

เหตุผลที่คนดูสามารถอินตามได้ขนาดนี้

ก็เพราะคนดูหลายคนในหมู่พวกเขาก็ต่างเป็นนักแสดงคนหนึ่งไม่ใช่หรืออย่างไร!

ในห้วงความรัก แม้จะรู้แก่ใจดีว่า—ต่อให้พยายามทุ่มเทแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่มีวันได้ครอบครองและต้องสูญเสียไปอยู่ดี

ก็ยังคงสวมหน้ากากวิ่งหนีไปให้ไกล เฝ้ามองดูอยู่ห่าง ๆ

ทว่าในใจกลับปวดร้าว คะนึงหา และเฝ้ารอคอยอย่างวกวนนับพันครั้ง

จนท้ายที่สุดก็เป็นได้เพียงเมฆหมอกลอยล่องสายหนึ่งในโลกอันสดใสของอีกฝ่าย เพียงสายลมพัดผ่าน ก็เลือนหายไปในละอองฝุ่นแห่งกาลเวลาอย่างง่ายดาย

ที่ผ่านมาล้วนสวมบทบาทเป็นนักแสดง ขังตัวเองให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวเรื่อยมา จนไม่สามารถเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ได้อีก

เพียงแค่บางครั้งยังคงได้ยินเรื่องราวของอีกฝ่ายจากปากคนอื่น

ได้ยินว่าหล่อนมีคนรักใหม่ ได้ยินเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหล่อน

เมื่อความทรงจำและความรู้สึกทั้งปวงค่อย ๆ สึกกร่อนไปในคำว่า "ได้ยินมาว่า" ต่าง ๆ นานา

จู่ ๆ วันหนึ่งก็พลันตื่นรู้กระจ่างใจ และตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้ใจดวงนี้หวั่นไหวหรือเกิดระลอกคลื่นใด ๆ ได้อีกต่อไปแล้ว

หลากอารมณ์ความรู้สึกพลันถาโถมขึ้นมาในใจ

โล่งอก? เสียดาย? ปลดปล่อย? หรือเฉยชา?

ที่แท้ก็ไม่มีใครถูกจดจำได้ตลอดไปจริง ๆ สิ่งที่คงอยู่ตลอดไป มีเพียงความทรงจำเท่านั้น

ดาดฟ้าแห่งหนึ่ง

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมหนาวพัดกรรโชกมาอย่างต่อเนื่อง

บนราวระเบียงดาดฟ้า เพลง "นักแสดง" ในโทรศัพท์มือถือยังคงเปิดเล่นวนซ้ำอยู่เพลงเดียว

เถาจื่อหมิงมองดูท้องฟ้าอันมืดมัวในแดนไกลด้วยความรู้สึกหม่นหมอง