ตอนที่ 69 เสริมทัพคอนเสิร์ต!

"เสี่ยวฟาน! พลังเสียงของพี่ชายคนนี้เป็นไงบ้าง?!"

บนเวที

หลินอี้ที่เพิ่งร้องเพลงจบไปหนึ่งเพลงเอ่ยถามกู้ฟานที่อยู่ด้านล่างเวทีด้วยรอยยิ้มทะเล้น

กู้ฟานยกนิ้วโป้งให้ทันที

"ไร้เทียมทาน!"

หวังผิง ตู้ฮุย และคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้างต่างก็หัวเราะพลางเอ่ยชม

"สมเป็นพี่อี้! โคตรเจ๋ง!"

"การประเมินของผมคือ เหนือกว่าราชาเพลงไปไกลแล้ว!"

"สุดยอดไปเลย!"

"อันดับหนึ่งแห่งจักรวาล!!!"

คนที่สามารถมาดูหลินอี้ซ้อมใหญ่ที่นี่ในเวลานี้ล้วนเป็นคนกันเองทั้งสิ้น

พี่น้องช่วยกันอวย จะอวยเว่อร์วังแค่ไหนก็ไม่มีปัญหา

เมื่อได้รับการยกยอปอปั้นจากบรรดาพี่น้อง หลินอี้ก็พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

รู้สึกมีแรงฮึดสำหรับคอนเสิร์ตจริงในวันพรุ่งนี้ขึ้นมาทันทีเลยทีเดียว!

จากนั้นการซ้อมใหญ่ก็ดำเนินต่อไปทีละขั้นตอน

กู้ฟานเองก็จับจุดได้ชัดเจนแล้วว่าตัวเองต้องขึ้นเวทีตอนไหนและขึ้นมาจากตรงไหน

หลังการซ้อมใหญ่สิ้นสุดลง

ทุกคนก็พากันมายังหลังเวทีของหลินอี้

กู้ฟานมองซ้ายแลขวา มองหาอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

"เสี่ยวฟาน"

หลินอี้ตบไหล่กู้ฟานพลางถามว่า "นายหาอะไรอยู่น่ะ? ให้พี่ช่วยหาไหม?"

"พี่อี้ สไตลิสต์ของพี่อยู่ไหนเหรอครับ?"

"นายหาเขาเหรอ!"

ตาของหลินอี้เป็นประกายขึ้นมาทันที เขายักคิ้วหลิ่วตาพลางพูดว่า "นายอยากทำทรงผมแบบพี่ด้วยใช่ไหมล่ะ? ตาถึงนี่! ไป ๆๆ เดี๋ยวพี่พาไปหาเขา!"

พูดจบหลินอี้ก็พากู้ฟานไปหาสไตลิสต์ของตัวเอง

หวังผิงกับตู้ฮุยสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบตามไป

ถ้ากู้ฟานทำผมสีเขียวขึ้นมาละก็คงน่าสนุกพิลึก!

"พี่หลี่ พี่หลี่! รีบมาทำผมให้น้องชายคนดีของผมหน่อย! เอาสีแบบผมนี่เลยนะ!!!"

หลินอี้ตะโกนไปพลางเดินไปพลาง

ทำให้ทีมงานรอบ ๆ หันมามองกันยกใหญ่

แต่ทว่าไม่มีใครรู้สึกแปลกใจสักนิด

เห็นได้ชัดว่าทุกคนเคยชินกับนิสัยรั่ว ๆ เส้นใหญ่ของหลินอี้กันหมดแล้ว

พอเจอพี่หลี่ที่เป็นสไตลิสต์ หลินอี้ก็เตรียมจะกดตัวกู้ฟานลงนั่งบนเก้าอี้

กู้ฟานเบี่ยงตัวหลบหลินอี้อย่างว่องไว จากนั้นก็ยิ้มพลางพูดกับพี่หลี่สไตลิสต์ของหลินอี้ว่า "พี่หลี่ น้ำยาย้อมผมที่พี่ย้อมให้พี่ชายผมยังมีเหลืออยู่ไหมครับ?"

"สีไหนล่ะ?"

"สีแบบของเขานั่นแหละครับ!"

"ยังมีอยู่ นายจะเอาเหรอ? เดี๋ยวฉันให้ขวดหนึ่ง"

"ได้เลยครับ ได้เลย!"

กู้ฟานชักมือที่ชี้ผมของหลินอี้กลับมา แล้วมองพี่หลี่ด้วยแววตาคาดหวัง

พี่หลี่จึงค้นน้ำยาย้อมผมสีเขียวจากกล่องเครื่องมือของตัวเองส่งให้กู้ฟาน

"ถ้าจะใช้เองล่ะก็ ถึงตัวนี้จะไม่มีสารระคายเคือง แต่ก็ระวังหน่อย อย่าให้เข้าตา ปาก หรือจมูกล่ะ"

"ขอบคุณครับ!"

กู้ฟานรับน้ำยาย้อมผมมาถือไว้ในมือทันที พร้อมกับยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ผมไม่ได้ใช้เองหรอกครับ ผมเอาไปให้คนอื่นใช้"

เขาเตรียมจะเอาไปให้เฉินอี้ใช้!

บอกตั้งนานแล้วว่าจะแนะนำทรงผมนี้ของหลินอี้ให้เฉินอี้!

ถึงเวลาแนะนำทรงผมกับสีผมไปแล้ว จะไม่มีน้ำยาย้อมผมได้ยังไงกัน!

นี่เขาเรียกว่าเตรียมพร้อมรับมือล่วงหน้า!

แถมเขายังเจาะจงมาขอน้ำยาย้อมผมจากสไตลิสต์ของหลินอี้โดยเฉพาะ!

คนอื่นเขาเป็นมืออาชีพ คุณภาพน้ำยาย้อมผมที่ใช้ย่อมดีกว่าที่กู้ฟานไปหาซื้อเองข้างนอกตั้งเยอะ!

เฉินอี้ยังต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ!

คิดเผื่อให้ขนาดนี้เลยนะ!

"นายไม่ได้ย้อมเองหรอกเหรอ?" หลินอี้โผล่มาข้างกายกู้ฟานด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

เขายังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้จะได้มีหัวผักโขมคู่กับกู้ฟานเสียอีก!

น่าเสียดายชะมัด!

กู้ฟานยิ้มพลางส่ายหน้า

"ผมไม่ใช้ครับ ผมเตรียมไว้ให้เฉินอี้"

บ่ายวันรุ่งขึ้น

ยิมเนเซียมล่างเฉานครเจียงไห่

เหล่าแฟนคลับของหลินอี้เริ่มทยอยกันเดินทางมาถึงแล้ว

ทั้งยังเริ่มตรวจตั๋วเข้างานกันอย่างเป็นระเบียบ

ดังคำโบราณว่าไว้ สิ่งของรวมกันตามประเภท คนรวมกันตามกลุ่มพวก

ตัวหลินอี้ไม่เต็มเต็งแค่ไหน

บรรดาแฟนคลับของหลินอี้ก็ไม่เต็มเต็งพอกันแค่นั้น

ดูเอาเถอะ กวาดสายตามองไป ย่อมต้องเห็นหัวสีเขียวอยู่ประปรายเสมอ

ป้ายไฟในมือพวกเขาก็หลุดโลกไม่แพ้กัน

ถึงขั้นเป็นแบบนี้——

[หลินอี้สาขาเจียงไห่ มาร่วมเสริมทัพแล้ว!]

นอกจากสาขาเจียงไห่แล้ว

ก็ยังมีสาขาสู่โจว สาขาจิงตู สาขาหมัวตู...

ยิ่งไปกว่านั้นไม่ว่าจะทรงผมหรือสีผมของพวกเขาก็เหมือนกับหลินอี้เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว!

กู้ฟานที่นั่งรถผ่านถึงกับมองจนเหวอไปเลย

มันช่าง... หลุดโลกจริง ๆ

ผักโขมเต็มไปหมด!

สองทุ่มตรง

ทั่วทั้งยิมเนเซียมล่างเฉาเนืองแน่นไปด้วยผู้คนล้นหลาม

คอนเสิร์ตเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

แสงไฟสว่างไสวเจิดจรัสสาดส่องขึ้น

จอด้านหลังเวทีแยกออกเป็นประตูบานหนึ่ง

ร่างของหลินอี้พลันปรากฏขึ้น

เสียงโห่ร้องกึกก้องสะเทือนฟ้าดินพลันดังทะลุฟากฟ้าขึ้นมาทันที

"หลินอี้!!!"

"กรี๊ดดดด!"

"ฮือๆๆ! ในที่สุดฉันก็ได้มาดูคอนเสิร์ตของหลินอี้แล้ว!"

"หล่อมาก!! หล่อแบบแปลกๆ แต่มีเสน่ห์ชะมัด!"

กู้ฟานที่อยู่หลังเวทีมองดูภาพเหตุการณ์นี้ผ่านจอใหญ่ พลันรู้สึกหวนคิดถึงอดีตขึ้นมาอีกครา

คอนเสิร์ตค่อยๆ ดำเนินต่อไป

หลินอี้ที่เพิ่งร้องจบไปอีกเพลงเอ่ยแซวเล่นขึ้นมา "ผมเริ่มเหนื่อยแล้ว ทุกคนให้ผมพักสักแป๊บได้ไหมครับ!"

ทว่าแฟนคลับของหลินอี้ล้วนเป็นพวกแฟนคลับสายปั่นทั้งสิ้น

พอเขาพูดแบบนี้ บรรดาแฟนคลับก็แสดงความไม่เห็นด้วยขึ้นมาทันควัน!

"ไม่ได้!!"

"ร้องต่อเดี๋ยวนี้!!!"

"ไม่อนุญาตให้พัก! หน้าตาก็ขี้เหร่อยู่แล้วนะ! ยังจะไม่ขยันอีก!!"

กลุ่ม 'หลินอี้สาขาย่อย' หัวเขียวจากทั่วสารทิศที่อยู่ใกล้เวทีที่สุดต่างพากันตะโกนลั่นยิ่งกว่า

"คืนตั๋ว! คืนตั๋ว! คืนตั๋ว!"

หลินอี้บนเวทีมุมปากกระตุกอย่างแรงหนึ่งที

แฟนคลับบ้านเขานี่มันไม่เหมือนชาวบ้านจริงๆ

แฟนคลับบ้านอื่นมีแต่ "พี่ชายหล่อมาก" "พี่ชายเหนื่อยแย่เลย"

แต่แฟนคลับบ้านเขาเอาแต่ "หลินอี้ขี้เหร่จัง!" "หลินอี้อย่าอู้งานนะเว้ย!" "หลินอี้นี่นายแอบขี้เกียจอีกแล้วใช่ไหม" อยู่ตลอด

แอนตี้แฟนยกด้อมของแท้!

แต่หลินอี้มีวิธีรับมือเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว

เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะพูดว่า "คืนตั๋วเหรอ ฝันไปเถอะ! ช่องขายตั๋วอยู่นครเจียงไห่ แต่ช่องคืนตั๋วอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก รู้ไว้ซะด้วยนะ?"

"โหยว~"

เสียงโห่ฮาดังเซ็งแซ่ขึ้นมาในชั่วพริบตา

หลินอี้ไม่ล้อเล่นอีก ยิ้มพลางพูดว่า "ผมต้องพักจริงๆ แล้วครับ แต่ผมเชิญตัวสำรองมาให้พวกคุณคนหนึ่งนะ!"

แฟนคลับข้างล่างเวทีเริ่มพูดคุยกันด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

"ใครกันน่ะ พี่เยี่ยจื่อเยว่เหรอ"

"ไม่ใช่นี่! เยี่ยจื่อเยว่ยังอยู่หมัวตูไม่ใช่เหรอ"

"งั้นก็ชุยจื้อเซิ่งเหรอ"

"คงไม่ใช่กู้ฟานหรอกนะ ได้ยินว่าผู้จัดการคนปัจจุบันของกู้ฟานก็คืออดีตผู้จัดการของหลินอี้นี่นา!"

"ตั้งตารอเลย!"

ลำแสงไฟสลัวลำหนึ่งส่องลงมายังใจกลางเวที

เปียโนหลังหนึ่งกับเงาร่างเลือนรางค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาอย่างช้าๆ

และพร้อมกับการปรากฏตัวของเขา

เสียงเปียโนทุ้มต่ำก็เริ่มบรรเลงขึ้นอย่างช้าๆ

แฟนคลับที่ไม่เคยฟังเพลงนี้พอได้ยินเข้าก็รู้สึกว่า มันไม่ใช่นี่นา!

ท่อนอินโทรไม่คุ้นหูเอาเสียเลย!

"ทำไมฉันไม่เคยได้ยินอินโทรนี้มาก่อนเลยล่ะ!"

"ไม่ใช่เยี่ยจื่อเยว่หรือชุยจื้อเซิ่งแน่ๆ!"

"เชี่ย! ตกลงเป็นใครกันแน่! ดูจากเงารางๆ แล้วเหมือนจะหล่ออยู่นะเนี่ย!"

ฝั่งแฟนคลับที่เคยฟังเพลงนี้ต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที

""นักแสดง"! กู้ฟาน! นี่มันกู้ฟานนี่นา!"

"คุณพระช่วย! การร่วมงานในฝันชัดๆ! นักร้องสองคนที่ฉันชอบที่สุดขึ้นเวทีเดียวกันแล้ว!"

"กรี๊ดดด! ฉันบอกแล้วว่าต้องเป็นกู้ฟาน!"

"เยี่ยมเลย! มีหนุ่มหล่อให้ดูแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องทนดูเจ้าหลินขี้เหร่แล้ว!"

บนเวที

กู้ฟานพยักหน้าเบาๆ แล้วค่อยๆ โน้มตัวเข้าหาไมโครโฟน

"เรียบง่ายหน่อย รูปแบบการพูดจาให้เรียบง่ายหน่อย..."

เมื่อเสียงร้องอันทุ้มนุ่มทรงเสน่ห์และเปี่ยมด้วยอารมณ์ลึกซึ้งของเขาดังขึ้น

แสงไฟที่เดิมทีสลัวรางก็สว่างไสวขึ้นมาในชั่วพริบตา

จอขนาดใหญ่ก็ฉายภาพใบหน้าด้านข้างของกู้ฟานที่กำลังดำดิ่งเข้าสู่อารมณ์เพลงแบบเรียลไทม์