ตอนที่ 73 กู้รูปหล่อมาไม่ได้ อี้สุดหล่อคงเสียใจแย่เลยใช่ไหม

นอกหมู่บ้าน

พี่หมั่งจอดรถบนถนนหลวงที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านผิงฝานไปหนึ่งกิโลเมตร

นี่คือจุดนัดหมายที่ทีมงานรายการกำหนดไว้ จากตรงนี้ผู้เข้าแข่งขันจะต้องเดินเท้าเข้าหมู่บ้านด้วยตัวเอง

กู้ฟานถือกระเป๋ากีตาร์เปิดประตูลงจากรถ เขาสะพายกีตาร์ไว้บนหลังแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาจากกระโปรงท้ายรถ

พอกู้ฟานหยิบสัมภาระครบแล้วก็มายืนอยู่ข้างหน้าต่างหน้ารถเพื่อกำชับพี่หมั่ง

"พี่หมั่ง ขอบคุณมากครับ ขากลับขับรถระวังด้วยนะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว! ฝีมือขับรถของพี่น่ะระดับเทพ!"

พี่หมั่งชี้ตัวเองด้วยความภาคภูมิใจในฝีมือการขับรถอย่างยิ่ง

เขานี่แหละเทพแห่งการซิ่งแห่งนครเจียงไห่!

กู้ฟานยิ้มพลางโบกมือลา แล้วลากกระเป๋าเดินทางเดินตามป้ายบอกทางที่ทีมงานรายการเตรียมไว้ล่วงหน้า

ท้องฟ้าสีครามสดใสและดวงอาทิตย์เจิดจ้าลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะของกู้ฟาน

หมู่บ้านผิงฝานซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ แม้จะเข้าสู่ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่สายลมที่พัดมาจากท้องทุ่งก็ยังคงหอบเอาไออุ่นจาง ๆ ติดมาด้วย

ทว่าในสายลมนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความอบอุ่น

แต่ยังมีกลิ่นอายแห่งชีวิตอันไร้ขอบเขต และกลิ่นหอมของรวงข้าวที่ชื่นใจ

ผืนนาข้าวสีเขียวขจีกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาทำให้กู้ฟานหวนนึกถึงความทรงจำอันงดงามในชาติก่อน

ตอนนั้นเขายังไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดัง ยังเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งที่เกิดในครอบครัวชนบทแสนธรรมดา

ทุก ๆ ปีตอนที่ที่บ้านดำนา ก็มักจะมีเงาร่างซุกซนของเขาร่วมอยู่ด้วยเสมอ

ไม่ว่าจะช่วยพ่อแม่ดำนา วิ่งเล่นอย่างอิสระกลางทุ่ง หรือพลัดหกล้มจนเลอะโคลนไปทั้งตัวแต่ก็ยังลุกขึ้นมาหัวเราะร่าได้เอง

ทุกครั้งที่พ่อแม่เห็นเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน ก็ไม่เคยดุด่าว่ากล่าว ตรงกันข้ามกลับเอ่ยชมที่เขากล้าหาญลุกขึ้นมาได้เอง และสอนให้จำไว้เป็นบทเรียนว่าคราวหน้าต้องระวังให้มากขึ้นเพื่อไม่ให้ล้มอีก

การอบรมสั่งสอนในรูปแบบนี้ได้มอบวัยเด็กที่แสนพิเศษให้แก่กู้ฟาน

และยังหล่อหลอมให้นิสัยของเขามีความเข้มแข็งทรหด

จวบจนทุกวันนี้ ไม่ว่ากู้ฟานจะเผชิญกับอุปสรรคใด เขาก็มักจะมีท่าทีไม่ยี่หระ และยังสามารถหัวเราะออกมาได้ด้วยซ้ำ

พอลองคิดดูให้ดีในตอนนี้ ตัวเขากลับไม่มีวันได้ย้อนเวลากลับไปอีกแล้ว!

พ่อแม่ของเขาก็ได้จากโลกนี้ไปนานแล้วก่อนที่เขาจะข้ามมายังดาวบลูสตาร์

แต่ก็ยังนับว่าโชคดี

ในโลกใบนี้ เขายังคงมี "แม่" ที่รักเขาเหมือนกับพ่อแม่ในชาติก่อน

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านมาระลอกแล้วระลอกเล่า

กู้ฟานมือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง อีกมือหนึ่งยื่นออกไปพร้อมกับแบฝ่ามือออกเบา ๆ

สายลมค่อย ๆ พัดผ่าน วนเวียนอยู่บนฝ่ามือของกู้ฟานหนึ่งรอบก่อนจะมุ่งหน้าไปตามทิศทางของมันต่อไป

สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลอ่อนโยนที่สายลมมอบให้บนฝ่ามือ

กู้ฟานอมยิ้มอย่างเข้าใจและรู้สึกเพลิดเพลินกับมันอย่างยิ่ง

บางทีในสายตาของคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างเขา

ทุกหนทุกแห่งบนโลกใบนี้ล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยความงดงาม

ไม่ว่าจะเป็นท้องฟ้าสีครามและเมฆขาวอันบริสุทธิ์ ผืนนาข้าวสีเขียวขจีที่ทอดยาวเป็นผืนเดียวกัน หรือสายลมอ่อนโยนละมุนละไม ล้วนมอบความรู้สึกที่พิเศษแปลกใหม่ให้แก่เขาทั้งสิ้น

มีอยู่ชั่วขณะหนึ่งที่กู้ฟานอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

"การมีชีวิตอยู่มันดีจริง ๆ... โลกนี้สวยงามเหลือเกิน..."

ใต้ร่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า

ไป๋ซีเอ๋อร์สวมเสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นเรียบง่าย พลางใช้มือพัดวีให้ตัวเองตลอดเวลา สายตาของเธอไม่เคยละไปจากเส้นทางหลักที่จะมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านผิงฝานเลย

เธอกำลังรอกู้ฟาน

จริง ๆ แล้วไป๋ซีเอ๋อร์มาถึงตั้งนานแล้ว เมื่อครู่นี้เธอยังแอบชะโงกหน้าไปดูที่ทางเข้าหมู่บ้านผิงฝานแวบหนึ่งด้วย

จึงได้เห็นภาพความบ้าคลั่งหลุดโลกของบรรดาคนคุ้นเคยเหล่านั้น

ไป๋ซีเอ๋อร์ที่เดิมทีตั้งใจจะเดินเข้าไปจึงหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที

มันต๊องเกินไปแล้วจริง ๆ!

กุลสตรีอย่างไป๋ซีเอ๋อร์ไม่รู้จักคนพวกนี้หรอกนะ!

แล้วก็เข้าไปตอนนี้ไม่ได้ด้วย!

เพราะเธอเป็นคนที่รู้ข้อมูลวงใน!

เธอกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวจนเผลอหลุดปากเรื่องที่กู้ฟานจะมาออกไป!

ถึงตอนนั้นเซอร์ไพรส์ที่กู้ฟานตั้งใจเตรียมไว้ให้เฉินอี้ก็พังหมดน่ะสิ!

เธอยังอยากรอดูสีหน้าของเฉินอี้ตอนนั้นอยู่เลยนะ!

ยิ่งไปกว่านั้น!

รายการวาไรตี้ใหม่ก็ต้องมีบรรยากาศใหม่ ๆ เธอจะต้องกอบกู้ภาพลักษณ์กุลสตรีของตัวเองกลับคืนมาให้ได้!

ด้วยเหตุนี้เธอจึงยืนรอกู้ฟานเดินมาอยู่ที่นี่ตลอด

จากระยะไกล

ในที่สุดไป๋ซีเอ๋อร์ก็มองเห็นเงาร่างของกู้ฟาน

"ในที่สุดก็มาถึงสักทีนะ"

เพื่อให้กู้ฟานมองเห็นได้ชัดเจน ไป๋ซีเอ๋อร์จึงรีบเขย่งปลายเท้า ยกมือขึ้นโบกไปมา "กู้ฟาน! ฮู้วฮู!"

กู้ฟานแว่วได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

กู้ฟานละสายตาจากทัศนียภาพอันงดงาม หันมองไปตามต้นเสียง ก็เห็นไป๋ซีเอ๋อร์ในชุดทะมัดทะแมง

"ยาฮู้!"

กู้ฟานยกมือข้างที่ยื่นออกไปเลียนแบบเธอ พลางเร่งฝีเท้าแล้วเอ่ยเสียงดังพร้อมรอยยิ้ม

"ซีเอ๋อร์ เธอมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

"ชู่ว!"

ไป๋ซีเอ๋อร์รีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากทันที

กู้ฟานเห็นแบบนั้นก็เข้าใจทันที จึงรอให้เดินเข้าไปใกล้ก่อนแล้วค่อยคุยกันตามปกติ

ไป๋ซีเอ๋อร์ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ก็รอนายอยู่น่ะสิ"

"รอผมทำไม ข้างนอกนี่ร้อนจะตาย! พวกเราเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ!"

"เฉินอี้มาถึงแล้วนะ!" ไป๋ซีเอ๋อร์กระซิบเสียงเบา

"อ้าว? เขามาเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ"

เวลานัดหมายเดิมของทีมงานรายการคือบ่ายสี่โมงตรง

ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสามโมงครึ่ง กู้ฟานเดิมทีคิดว่าตัวเองมาเร็วมากพอแล้ว

ไม่นึกเลยว่าเฉินอี้จะมาเร็วยิ่งกว่า

ไป๋ซีเอ๋อร์พูดอย่างอารมณ์ดี "ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวนะ! ยังมีพวกหวังเจ๋อกับซินเอ๋อร์ที่มากันหมดแล้วด้วย! เหลือแค่นายนั่นแหละ!"

"ว้าว! กระตือรือร้นกันขนาดนั้นเลย?"

กู้ฟานเลิกคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา "แล้วทำไมซีเอ๋อร์ถึงไม่เข้าไปล่ะ"

"พวกนั้นปัญญาอ่อนเกินไปน่ะสิ! หัวเราะร่ากันอยู่ตรงนั้นเหมือนคนบ้าหกคน ฉันไม่สนิทกับพวกเขาสักหน่อย! ฉันไม่รู้จักพวกเขา! อายเขาจะตายไป!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ส่ายหัวดิกราวกับกลองป๋องแป๋ง แถมยังตอบได้อย่างมีเหตุมีผลหนักแน่น

เธอยังทำไม้ทำมือเล่าถึงฉากคลุ้มคลั่งของทั้งหกคนในตอนนั้นให้กู้ฟานฟังอีกด้วย

"ก็จริง!"

กู้ฟานจนปัญญาจะเถียงโดยสิ้นเชิง

ถ้าปกติแล้วเขาบังเอิญไปเจอภาพเหตุการณ์แบบนั้นเข้า

ก็คงจะแอบถอยห่างออกมาเงียบ ๆ เหมือนกัน

แต่สำหรับวันนี้น่ะเหรอ!

จะถอยห่างไม่ได้เด็ดขาด!

แถมยังต้องแอบย่องเข้าไปเซอร์ไพรส์พวกเขาด้วย!

ปล่อยให้พวกเขาดีใจกันต่ออีกสักนิดก็แล้วกัน!

"คุณลูกบ้านอี้สุดหล่อคะ ขอสัมภาษณ์คุณสักหน่อยได้ไหมคะ"

เจียงซู่พิธีกรผู้ได้รับมอบหมายภารกิจจากผู้กำกับเอ่ยขัดการคุยโวของเฉินอี้

พอเฉินอี้เห็นว่าจะสัมภาษณ์ตัวเอง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันควัน ก่อนจะตอบด้วยท่าทางขึงขังจริงจัง "ได้แน่นอนครับ!"

"ดะ...ได้ค่ะ"

การที่เฉินอี้จู่ ๆ ก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมาชั่วขณะทำเอาเจียงซู่ไม่ค่อยชินเท่าไร

ทว่าพอนึกถึงภารกิจของตัวเอง เธอก็สัมภาษณ์ต่อ

"คุณลูกบ้านเฉินอี้คะ ชาวเน็ตทุกคนต่างรู้กันดีว่าคุณกับไป๋ซีเอ๋อร์และกู้ฟานได้ตั้งกลุ่มขึ้นมากลุ่มหนึ่งชื่อว่า 'หล่อเหลาบาดใจ' "

"อยากทราบว่าวันนี้สมาชิกคนอื่นของ 'หล่อเหลาบาดใจ' อยู่ที่ไหนกันคะ"

"ไม่ได้มาด้วยกันกับคุณเหรอคะ"

ทันทีที่คำถามนี้ถูกเอ่ยออกมา

เฉินอี้ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ทนไม่ไหวกันเสียก่อน

"ทีมงานรายการพวกคุณยังกล้าถามอีกนะ! ไม่ใช่เพราะพวกคุณเองหรอกเหรอที่ไม่ยอมเชิญกู้ฟานมาน่ะ!"

"ใช่เลย ๆ ! เป็นเพราะทีมงานรายการพวกคุณนั่นแหละที่ทำให้กลุ่ม 'หล่อเหลาบาดใจ' ต้องแตกแยก! น่าแค้นใจนัก!"

"รายการปัญญาอ่อน! ขอแช่งให้ผู้กำกับหลิวฉางชิงเล่นไพ่ได้สามสี่ห้าหกแต่ไม่มีเจ็ดเรียง!"

"ขอแช่งให้ผู้กำกับหลิวไปซื้อกับข้าวแล้วของขึ้นราคาทุกอย่าง!"

" 'หล่อเหลาบาดใจ' ของฉัน กู้รูปหล่อของฉัน! โฮฮฮ!"

"กู้รูปหล่อมาไม่ได้ อี้สุดหล่อคงจะเสียใจมากสินะ! เฮ้อ..."

ปล. ขอให้ความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ นะครับ ข้าวทางตอนใต้ ข้าวฤดูแรกจะหว่านเมล็ดกลางเดือนเมษายน ดำนาต้นเดือนพฤษภาคม เกี่ยวข้าวปลายเดือนกรกฎาคม จากนั้นจะดำนาข้าวฤดูหลังทันที แล้วเกี่ยวข้าวฤดูหลังช่วงปลายเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน

แน่นอนว่าแต่ละพื้นที่สภาพการณ์ย่อมแตกต่างกัน หากมีความคลาดเคลื่อนไปบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกตินะครับ